Geen van onze burgerlijke instellingen vertoont ook maar de geringste neiging om te praten over het onrecht van de afgelopen jaren, laat staan over de mogelijkheid dat dit onrecht ook nu nog doorwerkt en elk moment weer de kop op kan steken. Het enige wat nodig is, is een nieuwe ‘crisis’ en het hele droevige verhaal kan opnieuw beginnen, schrijft Richard Kelly.

De belangrijkste van deze verwaarloosde instellingen is de mainstream pers. De twee dagbladen van Melbourne zijn geen uitzondering. De ene krant verblijdt zijn abonnees elke vrijdag met een e-mail van de redacteur over de verhalen die ze hebben behandeld en, door het weg te laten, de verhalen die ze niet hebben behandeld. Een recente e-mail vermeldde verhalen waaronder ‘het meest ambitieuze en dure transportproject in de geschiedenis van Victoria’, dat ‘vermeende politisering van de Victoriaanse overheidsdienst’ aan het licht bracht. Gaap. De e-mail gaat vervolgens verder, in een adembenemend trotse, onbewust ironische en sinistere alinea die je gewoon niet zou kunnen verzinnen (nadruk toegevoegd):

Regeringen, bedrijven en machtigen ter verantwoording roepen en het publiek beschermen tegen schade zou de kerntaak moeten zijn van elk serieus nieuwskanaal. Dat klinkt je misschien in de oren als een relatief oncontroversiële uitspraak, en daarom blijft het feit dat [naam van masttop redacted] en zijn stalgenoten de enige publicaties zijn die dit soort serieuze en moeilijke public interest journalistiek bedrijven me verbazen. Beperkingen op de persvrijheid en de onbetaalbare kosten van dit werk schrikken velen af, en daarom zijn we eeuwig dankbaar voor de steun van uw abonnement.

Ter verantwoording roepen? Beschermen tegen schade? Er is één gigantisch verhaal dat precies in dat mission statement zou moeten passen, en deze krantenkop weigert standvastig om het aan te raken. Denk aan oversterfte en vaccinatieschade. Denk aan censuur en controle. Denk aan crisisproductie en kant-en-klare oplossingen. Het is óf massale cognitieve dissonantie van de hele redactie óf opzettelijke onderdrukking, dat Het Verhaal geen kans krijgt.

“Blijft me verbijsteren?” Het woord “verbijsterd” doet tegenwoordig veel gewicht in de schaal leggen, zoals in “artsen zijn verbijsterd” als een fitte profvoetballer dood neervalt. Wat het eigenlijk betekent is “Ik weet wat de oorzaak is, maar ik wil de waarheid niet zeggen.”

En dat stukje over “beperkingen van de persvrijheid?” Zo’n oppervlakkige opmerking, die impliceert “Ja, die beperkingen zijn vervelend, maar volkomen gerechtvaardigd vanwege het aantal complottheorie-gekken dat er rondloopt, die de boekhouding bijhouden met een minimaal budget, maar we kunnen niet rondkomen tenzij jullie blijven betalen voor een abonnement op onze door de overheid gefinancierde propaganda om jullie de verkeerde kant op te laten kijken.”

  Waarom heeft het dappere Israël zich overgegeven aan de inentingsbende?

Niemand zal over Het Verhaal praten. En ze zullen er nooit over praten. In Rusland hebben ze nog steeds niet goed gepraat over de misdaden van het Sovjettijdperk. Waarom denken we dat het Westen in het reine zal komen met de misdaden uit het Covid-tijdperk?

David Satter schreef It Was a Long Time Ago and it Never Happened Anyway in 2012. Ik heb hier en hier geschreven over enkele aspecten van zijn boek die resoneerden met de ervaring van de jaren 2020-2023. Terwijl we dat verhaal zien vervagen van de voorpagina’s en de dagelijkse persconferenties, is er één groot thema dat Satter’s boek vandaag de dag uitermate boeiend maakt.

Het. Is. Nooit. Gebeurd.

Als het niet gebeurd is, hoe kan een krant er dan een verhaal over schrijven? Als het nooit gebeurd is, hoe kan er dan ooit een rechtszaak worden aangespannen om gerechtigheid te zoeken voor de gewonden, de weduwen en de wezen? Als het nooit gebeurd is, waarom dan diegenen compenseren die hun broodwinning verloren en diegenen wiens dromen in nachtmerries veranderden?

Satter onderzoekt de morele keuzes onder het totalitarisme en legt uit hoe een heel volk het kwaad waaraan het deelnam rationaliseerde. De rationalisatie verklaart op zijn beurt waarom er hier niets te zien is, niets om te verzoenen, niets om te onderzoeken, niets om je voor te verontschuldigen.

In de nasleep ontstond een catechismus van excuses die op verzoek kunnen worden voorgedragen. Dezelfde worden vandaag herhaald:

1. Iedereen was schuldig, dus niemand van ons is schuldig.

In juni 1957 confronteerde een vergadering van het plenum van de Communistische Partij de leidende stalinisten met hun misdaden. Satter merkt op:

Geconfronteerd met hun misdaden werden de leidende Stalinisten onverklaarbaar nederig. Ze schilderden zichzelf af als radertjes in een machine, hulpeloze functionarissen die niet in staat waren verantwoordelijkheid te nemen voor hun daden. De beschuldigingen, zo stelden ze, vormden een monsterlijk onrecht – niet omdat zij onschuldig waren, maar omdat anderen net zo schuldig waren als zij. (p142)

Het laatste wat ze wilden was teruggaan in het verleden en zien hoe verschrikkelijk ze allemaal waren. (p146)

2. We moesten het doen, iedereen deed het.

  Men begint te vermoeden dat het misschien de vaccins zijn die de infectie-explosie veroorzaken

Zelfs na de ineenstorting van de Sovjet-Unie waren er nog veel moeilijkheden om de Sovjetleiders te veroordelen. De eerste was dat de misdaden van het Stalin-tijdperk uitgevoerd waren onder omstandigheden van massaterreur, en het leiderschap was net zo geterroriseerd als iedereen. Chroesjtsjov, bijvoorbeeld, leefde dagelijks in angst dat hij geëlimineerd zou worden. (p146)

Bovendien waren de Sovjetleiders toegewijd aan een totalitaire ideologie… Een communistische leider die zich door de ideologie liet leiden, werd in de richting van meegaandheid en, onvermijdelijk, criminaliteit geduwd. (p146)

…gewone burgers werden zelf met dezelfde druk geconfronteerd. Als degenen die de macht uitoefenden geschoold waren in onnadenkende gehoorzaamheid, werden gewone burgers bijna altijd gecompromitteerd door de dagelijkse noodzaak om zich te vermommen in een monolithische samenleving. (p146)

3. Protesteren of zich uitspreken zou mijn leven alleen maar erger maken.

Sovjetleiders ondertekenden doodvonnissen voor burgers, soms voor vele honderden mensen tegelijk. Eén van deze leiders was Alexei Koeznetsov, die tijdens de oorlog de verdediging van Leningrad organiseerde. Er werd aangenomen dat hij in het geheim tegen de repressies was waaraan ze deelnamen. Zijn schoonzoon zei

Het is noodzakelijk om de historische omstandigheden van 1937-38 te kennen. De trojka bestond uit vertegenwoordigers van de partij, NKVD en openbare aanklager. De belangrijkste persoon was het hoofd van de NKVD. De lijst (van veroordeelden) zou niet zijn veranderd als één lid van de trojka weigerde te tekenen. Het zou niemand hebben gered. De persoon die weigerde te tekenen zou alleen zijn eigen naam aan de volgende lijst hebben toegevoegd. (p149)

4. We wisten het niet

Anastas Mikoyan was drie decennia lang lid van het Politbureau. Men dacht dat hij ook in het geheim tegen de onderdrukkingen was, maar toch ondertekende hij executielijsten. Zijn zoon Stepan vertelt:

Hij tekende lijsten met de namen van veel mensen… Maar je moest of tekenen of zelfmoord plegen, in dat geval zou je sterven als een vijand van het volk, en al je familie zou worden doodgeschoten, en iedereen die voor je werkte zou worden gearresteerd. (p152)

Mikoyan schreef later

Er waren veel dingen die we niet wisten. We geloofden in veel dingen, en in elk geval konden we niets veranderen. (p156)

5. We moeten vergeven worden

Stepan Mikoyan opnieuw, over de schuld van zijn vader:

We moeten ons verhouden tot deze mensen als personen die geen keuze hadden. Degenen die meer deden dan nodig (om zichzelf te redden) moeten we veroordelen. Als iemand deed waartoe hij gedwongen werd, dan is het noodzakelijk om te vergeven. Als hij meer deed dan nodig was, moet hij veroordeeld worden. (p157)

Niet iedereen geloofde deze excuses voor Stalinistische wreedheden, net zoals sommigen dat vandaag de dag niet geloven als het gaat om Covid-misdaden. In het Sovjettijdperk was één van hen Alexander Jakovlev, die, hoewel hij ooit verantwoordelijk was voor propaganda, aan Jeltsin en Poetin voorstelde om persoonlijke verklaringen van berouw af te laten leggen (Jakovlev zelf werd bekritiseerd omdat hij zijn eigen advies niet wilde opvolgen). Satter vertelt:

  Vaccineren van de schapen: COVID-19 is het grootste Asch Conformiteitsexperiment dat ooit is uitgevoerd

Jakovlev vertelde me in 2003 dat mensen vaak ontkennen misdaden te hebben begaan of iets te hebben om berouw over te hebben. “Ik zeg tegen zo iemand: ‘Heb je gestemd?’ Hij zegt ‘Ik heb gestemd’. Heb je geen bezwaar gemaakt? ‘Ik heb geen bezwaar gemaakt.’ Heb je vergaderingen bijgewoond? ‘Ik heb vergaderingen bijgewoond.’ Dit betekent dat je hebt deelgenomen en dat je berouw moet tonen. Uiteindelijk is dit de enige weg naar een nieuwe toekomst voor dit gemartelde land.” (p161)

Het resultaat is dat na het herhalen van de 5 excuses hierboven, er niets anders op zit dan te zeggen dat het nooit gebeurd is. In de nasleep van de Covid-ramp lijken we op dit punt te komen. “Iedereen deed het – we hebben allemaal de prik toegediend gekregen. We deden allemaal het dansje op de lege afdelingen. We dwongen allemaal onze vrienden en vermeden ze. We wilden allemaal reizen. Iedereen eiste een vaccin-pas om naar de kapper te gaan of koffie te drinken. Geef mij niet de schuld! Wat voor nut zou het hebben om je uit te spreken? Ik wist niet dat de prikken myocarditis veroorzaakten! Of overtollige sterfgevallen! Ik ben zelf voortdurend ziek! Ik ben eigenlijk ook een slachtoffer! Je zou me moeten vergeven!”

De enige plek om naartoe te gaan na dit alles, is Het Is Nooit Gebeurd. Net als de masttop van Melbourne is het een non-event.


Copyright © 2023 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

COVID-19 VACCIN DOSSIER

Sorry dat we jullie anti-vaxxers noemden, dat jullie je baan verloren en dat jullie kinderen van school werden gestuurd. Het blijkt dat jullie gelijk hadden



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Vorig artikelOekraïne voorbij het breekpunt: Hoe de grootste raketaanval in de Russische geschiedenis zich in 18 uur ontvouwde
Volgend artikelAmerikaanse narratieve omdraaiing betreffende Oekraïne gaat op volle toeren
Frontnieuws
Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, zogenaamde celebrity influencers of politici.

2 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in