Het hantavirus en psychologisch bioterrorisme

Angst is een van de krachtigste middelen die ooit zijn uitgevonden, zeggen dr. Robert Malone en dr. Jill Glasspool Malone. En wanneer die als wapen wordt ingezet, is dat psychologisch bioterrorisme. Het meest recente voorbeeld van psychologisch bioterrorisme is de huidige mediagekte rond het hantavirus. Om jezelf te beschermen, moet je leren herkennen wanneer angst het product is geworden dat op de markt wordt gebracht.

Angst is een van de krachtigste middelen die ooit zijn uitgevonden.

In tegenstelling tot antibiotica of antivirale middelen vereist het geen goedkeuring van de FDA, geen productiefabriek en geen koelketenvervoer. Angst verspreidt zich vanzelf. Het enige wat nodig is, is een krantenkop, een paar deskundigen op televisie, onheilspellende muziek op de achtergrond van een nieuwsitem, en plotseling beginnen miljoenen mensen hun lichaam af te speuren naar symptomen waarvan ze tien minuten eerder nog niet wisten dat ze die hadden, schrijven Dr. Robert W. Malone en Dr. Jill Glasspool Malone.

Psychologisch bioterrorisme is het inzetten van angst voor ziekte als wapen om individuen, bevolkingsgroepen, markten en regeringen te manipuleren. Soms is het doel politiek. Soms financieel. Soms bureaucratisch. Vaak zijn het alle drie tegelijk.

Dit is geen complottheorie. Het is een erkende vorm van psychologische oorlogsvoering. We hebben er uitgebreid over geschreven in ons boek ‘Psywar’.

In dat boek schrijven we over Dr. Alexander Kouzminov, een voormalige Sovjet-Russische inlichtingenofficier met ruime ervaring in biologische spionage en bioveiligheidsoperaties, die in 2017 beschreef hoe angst voor besmettelijke ziekten strategisch kan worden versterkt om het gedrag van het publiek te beïnvloeden, regeringen te beïnvloeden en kansen te creëren voor degenen die in een positie verkeren om van de paniek te profiteren. Dat proces wordt psychologisch bioterrorisme genoemd.

Zodra je het kader begrijpt, begin je het patroon overal te zien.

Er duikt ergens ter wereld een virus of een ander pathogeen op. De media schakelen over naar de apocalyptische modus. Deskundigen lijken een catastrofe te voorspellen. Computermodellen voorspellen miljoenen doden als de juiste omstandigheden samenvallen. Politici roepen de noodtoestand uit. Farmaceutische bedrijven kondigen nieuwe producten aan. Social media veranderen in een digitale paniekaanval. En gewone mensen, die alleen maar eieren wilden kopen en de hond wilden uitlaten, hebben plotseling het gevoel dat de beschaving op één hoestje na op instorten staat.

Spoelen. Herhalen.

Het meest recente voorbeeld is de huidige mediagekte rond het hantavirus.

Voor alle duidelijkheid: het hantavirus is een echte ziekte. Het kan ernstig zijn. Het verdient passende medische zorg en toezicht. Ongediertebestrijding rond huizen en schuren is belangrijk, vooral in gebieden waar het virus endemisch is. Niemand met gezond verstand beweert iets anders.

Maar als je de recente mediacyclus hebt gevolgd, zou je denken dat de helft van het land op het punt stond te sterven in een wolk van muizenuitwerpselen die door het ventilatiesysteem bij Tractor Supply dreef.

De werkelijkheid is veel minder filmisch.

Hantavirusinfecties blijven in de Verenigde Staten uiterst zeldzaam. De meeste gevallen doen zich voor in zeer specifieke geografische regio’s en gaan gepaard met duidelijke blootstellingsrisico’s, meestal in afgesloten ruimtes die besmet zijn met uitwerpselen van knaagdieren. Toch gedraagt elke mediakanaal zich plotseling alsof het schoonvegen van je oude voederkamer of het rondneuzen in je kelder gelijkstaat aan een hoofdrol in een Hollywoodfilm over een uitbraak.

Zo werkt psychologisch bioterrorisme. De ziekteverwekker zelf doet er minder toe dan de emotionele lading die eraan vastzit.

Angst verspreidt zich sneller dan feiten.

De reden waarom deze campagnes zo goed werken is simpel. Mensen zijn biologisch geprogrammeerd om onzichtbare bedreigingen te vrezen. Een wolf buiten de grot is beangstigend. Maar een onzichtbaar virus dat door de lucht zweeft? Dat activeert iets veel diepers in het menselijk zenuwstelsel. Je kunt het niet zien. Je kunt het niet ruiken. Je kunt er niet mee onderhandelen. Elke vreemdeling wordt een potentiële bedreiging. Elke hoest wordt verdacht.

Dat verlies van controle is juist de bedoeling.

Psychologisch bioterrorisme slaagt omdat het tegelijkertijd vier krachtige emotionele omstandigheden creëert.

• Ten eerste: snelheid. Dankzij moderne communicatie kan angst zich in realtime wereldwijd verspreiden. Eén dramatische kop in New York kan al voor het ontbijt angst veroorzaken in Nebraska.

• Ten tweede: kwetsbaarheid. De meeste mensen voelen zich hulpeloos tegenover besmettelijke ziekten. Ze weten niet wat waar is, wat overdreven is of wat daadwerkelijk werkt. Die onzekerheid creëert afhankelijkheid van autoriteiten.

• Ten derde, verwarring. Tijdens uitbraken wordt de publieke ruimte overspoeld met tegenstrijdige informatie. Modellen veranderen. Voorspellingen falen. Definities verschuiven. Aanbevelingen worden teruggedraaid. In de mist van onzekerheid wordt de bevolking makkelijker te sturen.

• En ten vierde, sociale druk. Zodra de angst toeslaat, wordt het naleven van de regels een soort tribaal ritueel. Mondkapjes, afstand houden, eindeloze boosters, boodschappen ontsmetten, op kleine vloerstickers staan op twee meter afstand van elkaar, als deelnemers aan een vreemde spelshow. Veel van dit gedrag wordt evenzeer een symbool van erbij horen als van daadwerkelijke ziektebestrijding.

Mensen zijn sociale wezens. We willen bij de beschermde groep horen. Dat instinct kan worden gemanipuleerd.

Plotseling wordt elke stoffige schuur een potentiële dodelijke val. Veeg de voederkamer schoon en blijkbaar heb je nu de moed nodig van een Navy SEAL die Fallujah binnenvalt.

Dit is waar de psychologie belangrijker wordt dan de ziekteverwekker zelf. Het daadwerkelijke risico doet er minder toe dan de emotionele invalshoek. Onzichtbare bedreigingen veroorzaken een uniek soort angst omdat mensen het gevaar niet gemakkelijk met hun eigen zintuigen kunnen inschatten. Je kunt rook van een brand zien. Je kunt een tornado-sirene horen. Maar je kunt geen virusdeeltje zien. Die onzekerheid creëert een vruchtbare bodem voor het versterken van angst.

En zodra angst maatschappelijk voet aan de grond krijgt, versterkt het zichzelf. Mensen speuren voortdurend naar gevaarsignalen. Elke hoest wordt verdacht. Elk nieuwsbericht voelt urgent aan. Feeds op social media worden gigantische feedbacklussen van angst. Eén angstige persoon deelt alarmerende informatie met tien anderen, die het vervolgens verder versterken. Al snel is de emotionele reactie losgekoppeld van het werkelijke statistische risico.

We hebben deze dynamiek zich herhaaldelijk zien ontvouwen tijdens covid. We zien nu kleinere herhalingen met vogelgriep, het hantavirus, mazelenuitbraken en welke ziekteverwekker dan ook die de volgende mediacyclus domineert. Het script verandert zelden. Eerst komt de alarmerende kop. Dan volgen de voorspellende modellen. Vervolgens de panels van deskundigen. Daarna de verklaringen dat “we nu moeten handelen”. Al snel hebben politici, bureaucratieën, bedrijven en mediaorganisaties er economisch en institutioneel belang bij om de publieke aandacht op de dreiging gericht te houden.

Angst wordt infrastructuur.

Een van de fascinerendere aspecten van deze cycli is hoe vaak speculatieve taal wordt omgezet in emotionele zekerheid. Kijk goed, en je zult het herhaaldelijke gebruik opmerken van uitdrukkingen als “zou zich kunnen verspreiden”, “kan muteren”, “zou ernstig kunnen worden” of “heeft pandemisch potentieel”. Wetenschappelijk gezien zijn deze uitspraken technisch gezien misschien waar. Bijna alles is mogelijk in de biologie. Maar psychologisch gezien verwerkt het publiek die uitdrukkingen vaak alsof een catastrofe onvermijdelijk is. Die verschuiving in taal is van enorm belang.

De meeste mensen hebben niet de tijd, de wetenschappelijke achtergrond of de emotionele afstand om voortdurend veranderende risicobeoordelingen te evalueren. In plaats daarvan vertrouwen ze op de emotionele toon en het vertrouwen in instellingen. Als elke kop urgent klinkt, gaat het brein ervan uit dat er urgentie moet zijn. Dit is een van de redenen waarom psychologisch bioterrorisme zo effectief is. De campagne vereist geen regelrechte verzinsels. Het vereist alleen selectieve versterking, strategische framing, herhaling en emotionele verzadiging.

Historisch gezien hebben regeringen en instellingen altijd het politieke nut van angst begrepen. Angst rechtvaardigt noodbevoegdheden. Angst versnelt geldstromen. Angst verhoogt de mediaconsumptie. Angst creëert ook sociale cohesie rond conformistisch gedrag. Tijdens covid ontstonden er hele rituelen rond het dragen van mondkapjes, afstand houden, het ontsmetten van boodschappen, vaccinatie en het publiekelijk tonen van “het juiste doen”. Sommige maatregelen hadden wellicht een gedeeltelijk nut. Andere grensden aan theater. Maar ze dienden allemaal een extra sociaal doel door het lidmaatschap van de moreel beschermde groep te signaleren.

Mensen willen wanhopig graag tot een beschermde groep behoren. Dat instinct is oeroud. En het is gemakkelijk te manipuleren.

Dit alles betekent niet dat besmettelijke ziekten denkbeeldig zijn, noch dat alle volksgezondheidsfunctionarissen kwaadwillige actoren zijn. Echte uitbraken komen voor. Toezicht is belangrijk. Paraatheid is belangrijk. Basishygiëne is belangrijk. Maar evenredigheid is ook belangrijk. Een samenleving die permanent gevangen zit in hyperwaakzaamheid verliest uiteindelijk het vermogen om echte noodsituaties te onderscheiden van opgewekte paniek.

En dat is misschien wel het grootste gevaar op de lange termijn.

Wanneer bevolkingsgroepen worden geconditioneerd om in een constante staat van biologische angst te leven, raken ze psychologisch uitgeput. Het vertrouwen brokkelt af. Het kritisch denken verslechtert. Sommige mensen worden permanent angstig. Anderen vervallen in reflexmatig cynisme en geloven helemaal niets meer, ook geen legitieme waarschuwingen. Beide uitkomsten zijn destructief.

Een nog groter gevaar is het gebruik van langdurige nationale gezondheidscrises door de machthebbers om de macht te grijpen. Verkiezingsprocessen worden gemanipuleerd of uitgesteld. Artsen die zich niet schikken of hun mond open doen, verliezen hun vergunning voorgoed. Kleine bedrijven worden gesloten, terwijl grote transnationale ondernemingen met banden met de overheid steeds groter worden. Er worden meer “veiligheidsregels” ingevoerd die de grote landbouwbedrijven ten goede komen. De regels worden strenger en vrijheden worden verder ingeperkt.

De uitdaging voor de toekomst is niet om onbevreesd te worden. De uitdaging en kans is om moeilijker te manipuleren te worden.

Dat vereist perspectief, veerkracht en de bereidheid om kalm vragen te stellen op momenten van gecreëerde urgentie. Wie profiteert er van de paniek? Welk bewijs is er daadwerkelijk? Wat is bekend en wat is speculatief? Reageren we evenredig aan het werkelijke risiconiveau?

Het belangrijkste is dat we moeten leren herkennen wanneer angst zelf het product is geworden dat op de markt wordt gebracht.

Want zodra samenlevingen een voortdurende noodtoestand als normaal accepteren, begint de vrijheid te eroderen, kop na kop.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Hanta, Hanta! Nu al zijn er talrijke griezelige virusdashboards online

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: