Medisch totalitarisme

Twee maanden geleden overleed een van mijn studiegenoten van de studentenvereniging aan een hartaanval. Het is niet ongebruikelijk om aan een hartaanval te overlijden, en nog minder voor iemand boven de zeventig. Mijn studiegenoot was een gerenommeerde medisch expert en universitair docent.

In 2021, precies toen de Covid-pandemie op zijn hoogtepunt was, stuurde hij ons allemaal een e-mail waarin hij trots aankondigde dat het langverwachte Covid-vaccin van Pfizer eindelijk was gearriveerd en dat hij zichzelf gelukkig achtte dat hij tot de eersten in het land behoorde die de prik kregen. Hij drong er bij ons allemaal op aan om er een te nemen zodra deze algemeen beschikbaar zouden zijn, schrijft Hans Vogel.

Omdat ik sceptisch stond tegenover het officiële Covid-narratief, stuurde ik een e-mail naar de inmiddels overleden professor en naar de andere studentenbroeders die ook arts waren. Ik vroeg hoe ernstig of dodelijk het Covid-virus werkelijk was, of er gegarandeerd was dat het vaccin niet gevaarlijker was dan de ziekte en of er misschien andere remedies tegen het virus bestonden. Ik stuurde dezelfde e-mail naar de artsen in onze familie. Na lang wachten kreeg ik uiteindelijk een antwoord. Niet van een van de twee professoren, niet van mijn eigen broer of zwager, maar van een broeder uit de studentenvereniging die huisarts was in de provincie: “Ja, het virus is zeer ernstig en mensen kunnen er heel, heel ziek van worden. Er zijn zelfs mensen die eraan overlijden.”

Hoewel mijn vragen ter zake en relevant waren, werden ze niet beantwoord. Integendeel, het antwoord dat ik kreeg was goed bedoeld maar duidelijk onzinnig. Elke ziekte kan vervelend zijn en de dood veroorzaken.

De belangrijkste conclusie die ik hieruit kon trekken was dat, op één uitzondering na, geen van de artsen die ik goed kende zich verwaardigde of durfde enkele eenvoudige en logische vragen te beantwoorden!

Dit schokte in ieder geval wat er nog over was van mijn vertrouwen in de medische beroepsgroep. Als zelfs vrienden en familieleden geen antwoord gaven op enkele eenvoudige vragen, welke andere arts zou dat dan wel doen?

Zoals later bleek, waren er in de EU honderden, waarschijnlijk duizenden artsen die hun patiënten en het publiek eerlijk probeerden te informeren, maar hun stem werd niet gehoord in de media, terwijl social media streng gecensureerd werden als het om Covid ging. De artsen die toch het aandurven hadden om de kwestie aan te pakken op een manier die afweek van het officieel toegestane narratief en de daaruit voortvloeiende protocollen die van bovenaf werden opgelegd, werden streng berispt en gestraft. Sommigen werden naar de gevangenis gestuurd.

Volgens officiële gegevens zijn er in de EU 1,82 miljoen praktiserende artsen, ongeveer vier per duizend inwoners. Inclusief gepensioneerde artsen zijn er minstens twee miljoen artsen voor 450 miljoen mensen. Daarnaast werken er 456.000 apothekers in apotheken, 365.000 tandartsen en 3,6 miljoen verpleegkundigen. In totaal zijn er minstens zeven miljoen medische beroepskrachten. Daarbij moeten ook nog duizenden worden opgeteld die werkzaam zijn bij verschillende ministeries van Volksgezondheid, in ziekenhuisadministraties, bij zorgverzekeraars, als ambulancepersoneel en in de farmaceutische industrie. Daarmee komt het totale aantal mensen dat in de “gezondheidsindustrie” werkt uit op tussen de acht en tien miljoen. Tel daar het aantal afhankelijken en gezinsleden bij op, en men zou kunnen zeggen dat zo’n twintig miljoen EU-burgers geheel of gedeeltelijk afhankelijk zijn van inkomsten uit de gezondheidssector. Volgens officiële cijfers bedroegen de zorguitgaven in de EU in 2022 tien procent van het bruto nationaal product, een enorm bedrag, terwijl de farmaceutische markt in de EU in 2024 werd geschat op meer dan 500 miljard euro.

Gezien deze cijfers is het niet erg verrassend dat overheden en het bedrijfsleven ervoor willen zorgen dat artsen het soort beslissingen nemen (d.w.z. diagnoses stellen en recepten uitschrijven volgens strikte richtlijnen) die het systeem in stand houden en winstgevend maken. In zekere zin vormen de bijna twee miljoen artsen de voorhoede van het systeem. Zolang zij de pillen en vaccinaties voorschrijven die de farmaceutische industrie produceert, zal het systeem floreren. Je zou ook kunnen zeggen dat die bijna twee miljoen artsen net zo goed drugsdealers zijn als straatdealers in marihuana, cocaïne en fentanyl. Deze laatste handel in Europa wordt geschat op 30 miljard euro (2019), maar dit is allemaal belastingvrij.

In alle EU-lidstaten zijn artsen georganiseerd in nationale medische verenigingen die helpen de professionele samenhang te behouden. Dit juridische en professionele kader is nodig om de eenstemmigheid, ook wel medische “consensus” genoemd, te handhaven. Van alle Europese artsen wordt verwacht dat ze hetzelfde denken en dezelfde opvattingen hebben over hun beroep en de uitoefening daarvan. Niettemin leggen ze allemaal de eed van Hippocrates af, die op het eerste gezicht ruimte laat voor elke arts om zelf een besluit te nemen, zijn eigen diagnose te stellen bij elke patiënt en te beslissen hoe deze te behandelen. De Grote Covid-Show heeft aangetoond dat alle EU-artsen juist beslissingen over de behandeling moesten volgen die op regeringsniveau waren genomen (“protocol”) en werden afgedwongen door de staatsbureaucratie, de politie en de gerechtelijke autoriteiten. Het was ten strengste verboden om alternatieve middelen zoals hydroxychloroquine en ivermectine voor te schrijven en de weinige artsen die dat toch durfden, werden zwaar gestraft. Evenzo werden artsen gestraft die hun patiënten een ondertekende verklaring gaven waarmee ze werden vrijgesteld van de verplichting om een mondkapje te dragen tijdens de Grote Covid-Show.

In lijn met de gecentraliseerde geneeskunde worden geneeskundestudenten in de hele EU opgeleid om hetzelfde te denken en zich te gedragen als loyale leden van het door de staat geleide medische establishment. Met andere woorden, het medische establishment van de EU (dat al deel uitmaakt van een wereldwijd netwerk dat wordt gecontroleerd en beheerd door de WHO) functioneert als de rooms-katholieke kerk of een traditionele communistische partij van het oude stempel. De medische “consensus” (van bovenaf opgelegd) is voor artsen wat dogma is voor de rooms-katholieke geestelijkheid en de partijlijn voor communisten. Alle artsen zijn verplicht zich aan de medische consensus te houden en degenen die dat niet doen, moeten daarvoor boeten. Dit betekent dat de eed van Hippocrates in de praktijk niet meer is dan een schattig folkloristisch gebruik zonder inhoud of echte betekenis.

Ga maar eens naar je dokter. Vooral als hij (of zij, aangezien er tegenwoordig steeds meer vrouwelijke artsen zijn) jonger is dan 60, zit je tegenover een arts die niet naar jou kijkt, maar naar zijn scherm. Met zijn handen op het toetsenbord typt hij, terwijl hij je de vragen stelt uit een beslissingsboom op het scherm. Na een paar vragen en antwoorden leest hij je de diagnose voor vanaf zijn scherm. Vervolgens schrijft je arts wat pillen voor en moet je vertrekken om plaats te maken voor de volgende patiënt. Als die pillen niet werken, word je geopereerd en worden die delen van je lichaam die niet goed functioneren weggesneden of verwijderd, waarna je nog meer pillen moet slikken. Zo werkt het systeem en het is voor artsen en patiënten erg moeilijk om hieraan te ontsnappen. Artsen hebben hypotheken en rekeningen te betalen en patiënten blijven hun arts en het systeem vertrouwen.

Het huidige systeem is in de loop van de 20e eeuw ontwikkeld, en in versneld tempo na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Men zou daarom kunnen zeggen dat de momenteel heersende gezondheidsindustrie in de EU van Amerikaanse oorsprong is.

Halverwege de jaren 1880, toen Europa (dat wil zeggen het gebied dat vandaag de dag door de EU-lidstaten wordt ingenomen) 200 miljoen inwoners telde, had Frankrijk 15.000 artsen en meer dan 6.000 apothekers. In 1873 waren er 15.000 praktiserende artsen in Duitsland. Er waren dus waarschijnlijk zo’n 60.000 artsen aan het werk. In het begin van de 20e eeuw telde Frankrijk 7.500 geneeskundestudenten, Duitsland bijna 9.000 en Oostenrijk 4.500. Aangezien het ongeveer zeven jaar duurde voordat een geneeskundestudent zijn studie afrondde en afstudeerde als arts, betekent dit dat er elk jaar in zowel Frankrijk als Duitsland ongeveer duizend jonge artsen het beroep betraden. Aangezien er elk jaar artsen met pensioen gingen en overleden, kan men concluderen dat het totale aantal artsen zeer matig zou groeien. In principe waren er tussen de drie en vier artsen per 10.000 inwoners, tien keer minder dan vandaag.

In die tijd konden de meeste mensen het zich niet veroorloven om naar een arts te gaan als ze ziek waren. In dat geval volgden ze het advies van een grootmoeder of een kruidenvrouw op, en dat loste het probleem vaak op. Sommige mensen gingen naar de apotheek en vroegen de plaatselijke apotheker om advies. Tot voor kort was dit nog steeds een gangbare praktijk in Zuid-Europa en Latijns-Amerika. Artsen waren toen nog in wezen individuen en geen radertjes in een centraal gestuurd systeem. Men zou kunnen tegenwerpen dat de levensverwachting bij de geboorte veel lager was dan vandaag en dat mensen over het algemeen korter leefden, maar dat heeft meer te maken met hoge kindersterftecijfers en een gebrek aan effectieve middelen om ziektekiemen en parasieten te bestrijden. Het had niets te maken met de toegang tot medische zorg en artsen.

Het grootste kwaad in het huidige gezondheidszorgsysteem is de rigide oplegging van één enkele vorm van geneeskunde, waarvan de grondslagen zijn gelegd door dubieuze figuren als Louis Pasteur en Robert Koch. De meeste artsen volgen de dictaten van de heersende medische orthodoxie en hebben slechts minachting voor andere medische tradities. Wikipedia somt zo’n honderd varianten van “alternatieve geneeskunde en wetenschap” op, maar hieronder vallen benaderingen als acupunctuur, reflexologie (beide uit de Chinese medische traditie) en homeopathie.

Het is de strikte naleving van de heersende medische orthodoxie die verklaart waarom artsen niet massaal hebben geprotesteerd tegen het sproeien van allerlei stoffen (“chemtrails”), tegen het wijdverbreide gebruik van giftige additieven in de voedingsindustrie, tegen de verklaring dat bepaalde cholesterolwaarden gevaarlijk zijn voor de menselijke gezondheid (nodig voor de marketing van schadelijke statines) en tegen tientallen andere gangbare praktijken en onjuiste aannames op basis van medische “consensus”.

Men zou zich ook kunnen afvragen waarom er geen massaal protest is van artsen tegen de excessen van genderwaanzin en het hele zeer winstgevende circus van transitie- en geslachtsveranderende operaties. Of tegen de legalisering van abortus tot vlak voor de geboorte (zoals nu wettelijk is toegestaan in sommige EU-landen). Zo zijn medische experimenten en moord, wanneer gepleegd onder het mom van “gezondheidszorg”, nu toegestaan in de EU.

Men kan alleen maar concluderen dat het medische establishment zonder het te beseffen moreel corrupt is geworden. De verwrongen filosofie van het moderne medische establishment in de EU en de meeste artsen heeft nu het punt bereikt waarop artsen zichzelf in gevaar brengen zonder het te beseffen. Hoewel er geen bewijs is dat mijn studievriend is overleden als gevolg van het nemen van het Pfizer-vaccin tegen Covid, is er overvloedig statistisch en medisch bewijs dat de opvatting ondersteunt dat er een causaal verband bestaat tussen die vaccins en hartziekten.

Is je huisarts nog te vertrouwen? Kun je vertrouwen hebben in de chirurg, de tandarts, de verpleegkundigen, het ziekenhuispersoneel? Kun je er zeker van zijn dat de farmaceutische industrie in meer geïnteresseerd is dan alleen het snel verdienen van geld? Kun je het ministerie van Volksgezondheid vertrouwen? Ik zou zeggen dat het antwoord op al deze vragen “nee” is. Je zou kunnen zeggen dat de diagnose door een arts tegenwoordig in feite wordt gedicteerd door een of andere anonieme staatsbureaucraat die zelfs de meest elementaire medische kennis ontbeert.

Het is hoog tijd voor een grondige reorganisatie van het gezondheidszorgstelsel van de EU.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nutteloze eters van de wereld, verenigt u!

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: