Onze geschiedenis terugwinnen

De afgelopen jaren heeft de conservatieve podcaster Matt Walsh verschillende documentaires gemaakt die linkse dogma’s aanvechten. Zijn nieuwe serie, Real History with Matt Walsh, heeft als doel “de leugens aan te vechten die worden gebruikt om het verleden van Amerika te herschrijven” en “decennia van propaganda aan te vechten, onaantastbare verhalen in twijfel te trekken en de geschiedenis die generaties hebben geleerd te verwerpen, opnieuw te bekijken”.

Walsh opent zijn serie met een aflevering over slavernij. Hij bracht deze tijdens Black History Month in première op YouTube en neemt geen blad voor de mond, schrijft Peter Bradley.

The Real History of Slavery begint met voorbeelden van verkeerde informatie. Scholen leren kinderen vaak dat de Verenigde Staten uniek zijn in hun slechtheid. Walsh haalt een enquête uit 2016 aan waaruit blijkt dat veel studenten denken dat slavernij zowel in de Verenigde Staten is begonnen als beperkt bleef tot de Verenigde Staten. Hij toont een fragment van senator Tim Kaine uit Virginia, die beweert dat “de VS de slavernij van niemand heeft geërfd. Wij hebben haar gecreëerd.” In een ander fragment vraagt de zwarte activiste Nikole Hannah-Jones zich af hoe een samenleving iets zo ‘fundamenteels’ als slavernij kan “overwinnen”, terwijl Oprah Winfrey wijs instemmend knikt. Hij citeert een enquête van de Washington Post uit 2019, waaruit blijkt dat 67 procent van de respondenten gelooft dat slavernij vandaag de dag nog steeds van invloed is op Amerika.

Historische slavernij

Van de 12,5 miljoen slaven die tijdens de transatlantische slavenhandel naar Amerika werden vervoerd, ging de helft naar Brazilië. Slechts 472.372 – ongeveer 4 procent – kwam aan in wat nu de Verenigde Staten is. Hoewel het in de mode is om te zeggen dat blanken zwarte slaven “gevangen namen”, ‘stelden’ of “ontvoerden”, kochten slavenhandelaren hen van Afrikanen. De heer Walsh toont een fragment uit een documentaire van Ken Burns waarin passieve zinsconstructies worden gebruikt om de indruk te wekken dat het blanken waren, en niet andere Afrikanen, die tot slavernij overgingen.

De heer Walsh wijst op het koninkrijk Dahomey (het huidige Benin) als een belangrijke leverancier. Dahomey viel zijn buren vaak aan en de heersers waren buitengewoon wreed. De heer Walsh vertelt over verslagen van missionarissen die beschreven hoe dorpen volledig ontvolkt waren door slavenrooftochten. Slaven die niet verkocht konden worden, werden gedood, en slaven werden gemarteld en geëxecuteerd om de troonsbestijging van een nieuwe koning te vieren. De troon van het hoofd van Dahomey stond op de schedels van vier vijandige stamhoofden. Aan dit soort wreedheden kwam pas in 1894 een einde, toen Franse kolonisten de slavernij in Dahomey verboden.

Slavernij is net zo oud als de menselijke geschiedenis. The Real History of Slavery merkt op dat oude samenlevingen zoals Babylon, Egypte, Griekenland en Rome slavernij praktiseerden. Plato en Aristoteles verdedigden slavernij als een natuurlijke instelling. De Code van Hammurabi definieerde slaven als eigendom en legde aparte wettelijke normen op voor slaven en vrije mannen. In Sparta waren er meer heloten (slaven in publiek bezit) dan burgers. De Spartanen hadden een politiemacht om de heloten te intimideren en te controleren. Hoewel de heer Walsh dit niet vermeldt, praktiseerden de Joden in het Oude Testament slavernij en gaf de apostel Paulus slaven de instructie om hun meesters te gehoorzamen. De Bijbel veroordeelt slavernij nooit.

In de 5e eeuw vielen Ierse plunderaars regelmatig de Engelse kust aan en namen gevangenen mee. In één geval namen ze een Engelse jongen genaamd Succat gevangen en dwongen hem om op een boerderij in het noorden van Ierland te werken. Na enkele jaren ontsnapte hij, keerde terug naar Engeland en werd priester. Later keerde hij terug naar Ierland als missionaris. Tegenwoordig staat Succat bekend als Sint Patrick.

Tegen de 18e eeuw was het evenwicht verschoven. De Engelsen maakten de Ieren tot slaven en brachten velen van hen naar het Caribisch gebied. De heer Walsh stelt dat bijna elke levende blanke waarschijnlijk voorouders heeft die slaven waren, en niet altijd door toedoen van andere Europeanen.

Moslimslavernij

Het woord slave (slaaf) is afgeleid van Slav omdat moslimrovers – zowel Turken als Arabieren – tussen de 8e en 11e eeuw zo vaak Oost-Europeanen gevangennamen en verkochten. Zij waren niet de enige Europese slaven. De heer Walsh vertelt over een aanval in 1631 op het kleine vissersdorpje Baltimore aan de zuidkust van Ierland. Turkse janitsaren voerden de aanval uit.

Ottomaanse soldaten hadden deze janitsaren oorspronkelijk ontvoerd als christelijke jongens uit de Balkan en hen gedwongen tot de islam te bekeren. Vervolgens leidden ze hen op tot elitesoldaten en piraten, die op hun beurt Europese kustplaatsen overvielen en meer christenen gevangennamen. Dit systeem van ontvoering, bekering en slavernij duurde meer dan 300 jaar.

Moslims verkrachtten, plunderden en vermoordden hun slachtoffers. Ze genoten ervan priesters af te slachten en kerkklokken mee te nemen als trofeeën. Sommigen voeren tot aan IJsland op zoek naar blanke gevangenen, hoewel ze zich vooral concentreerden op de Middellandse Zeekust.

Gevangengenomen blanken wachtte vaak een wreed lot als galeislaaf voor de Ottomanen. Volgens Spaanse bronnen dwongen ze meer dan 12.000 Europeanen tot deze ellende. Ze ketenden de mannen 24 uur per dag vast – zelfs in de haven – en lieten ze urenlang werken. De schepen boden geen ruimte voor de mannen om te liggen of hun behoefte te doen, en tijdgenoten beweerden dat je een Ottomaans schip al van een kilometer afstand kon ruiken. Moslims lieten galeislaven zich dood werken en gooiden hun lichamen overboord als ze stierven. De slaven konden alleen maar hopen dat een Europese marine hun ontvoerders zou verslaan en hen zou bevrijden.

Tussen 1500 en 1800 namen Barbarijse piraten naar schatting 1,5 miljoen Europeanen gevangen en verkochten velen van hen op de slavenmarkten van Algiers. Na bijzonder grote invallen zeiden de lokale bewoners naar verluidt dat het “christenen regende”. In plaats van schuldgevoelens over de slavernij te uiten, rechtvaardigden veel moslimontvoerders hun daden als “wraak” voor de verdrijving van moslims uit Spanje en voor de kruistochten. Blanke vrouwen waren bijzonder gewild als seksslavinnen.

Europese marines slaagden er soms in om blanke slaven te redden. In 1683 vielen Franse troepen Algiers aan om slaven te bevrijden. Na de nederlaag namen de Algerijnse autoriteiten wraak door daar gestationeerde Franse functionarissen te executeren, waarbij ze de diplomaten naar verluidt in kanonnen zouden hebben gedwongen en zouden hebben afgevuurd.

Arabieren bouwden een uitgebreid slavenhandelsnetwerk op in Oost-Afrika, waarbij ze miljoenen zwarten gevangennamen en vervoerden. Op het eiland Zanzibar exploiteerden handelaren misschien wel de grootste slavenmarkt ter wereld, met naar schatting 17 miljoen gevangenen in de loop der tijd. Dit doet de transatlantische slavenhandel in het niet verzinken, maar toch leren maar weinigen er vandaag de dag iets over.

Arabieren behandelden Afrikaanse slaven met extreme wreedheid. Ze castreerden routinematig mannelijke gevangenen, en velen stierven aan de gevolgen van de ingreep voordat ze de markt bereikten. Een beruchte rover, Tipu Tip, voerde maar liefst 100.000 slaven uit Congo weg om arbeidskrachten te leveren voor de ivoorhandel. Arabische eigenaren pleegden ontucht met zwarte slaven, maar doodden bijna altijd halfzwarte baby’s.

Europese koloniale machten maakten uiteindelijk in 1909 een einde aan de Oost-Afrikaanse slavenhandel, maar historici, academici, religieuze leiders en politici hebben het daar zelden over. De heer Walsh legt uit dat “het geen bruikbaar instrument is voor een demoraliseringscampagne tegen blanke Amerikanen”.

Slavernij in de Nieuwe Wereld

The Real History of Slavery merkt op dat Amerikaanse Indianen in de Nieuwe Wereld een vorm van slavernij praktiseerden die minstens even wreed was als de islamitische slavernij en vaak gepaard ging met kannibalisme. Het boek geeft grafische verslagen van blanke kolonisten die in handen vallen van Indiaanse rooftochten, waardoor er geen twijfel bestaat waarom de Onafhankelijkheidsverklaring verwijst naar “genadeloze Indiaanse wilden”.

Tussen 1620 en 1776 kwam tot 70 procent van de Britse immigranten in de Verenigde Staten aan als contractarbeiders – een aantal dat waarschijnlijk groter is dan de populatie zwarte slaven die naar de koloniën werd gebracht. Velen ondergingen een leven lang slavernij en velen werden tegen hun wil naar Amerika gebracht. George Washington bezat blanke contractarbeiders, en Walsh wijst op krantenadvertenties uit die tijd waarin de eerste president op zoek was naar iemand die was ontsnapt.

Blanken deden hetzelfde werk als zwarte slaven. Bovendien hadden blanken geen monopolie op het bezit van slaven in Amerika – zwarten en indianen hielden ook duizenden mensen in slavernij, vaak met bijzondere wreedheid. Walsh schetst een profiel van een van die eigenaren, William Ellison, een vrije zwarte man die 63 slaven bezat en bij het uitbreken van de oorlog geld doneerde aan de regering van de Confederatie.

The Real History of Slavery presenteert veel ongemakkelijke feiten: Walsh sluit zijn documentaire af met een scherpe boodschap:

• Bij het uitbreken van de Burgeroorlog bezaten ongeveer 3.000 zwarte Amerikanen 20.000 slaven.
• Uit de volkstelling van 1860 blijkt dat slechts 1,2 procent van de blanke Amerikanen slaven bezat.
• In het zuiden hadden zwarte slaven een gemiddelde levenstijd van 40 jaar, vergeleken met 20 jaar in Oost-Afrika en 30 jaar in Cuba.
• Ze hadden ook een lagere sterfte, trouwden vaker en leefden vaker binnenshuis dan slaven elders in de wereld.
• Slaven waren duur en het was goedkoper om arme blanken in te zetten voor het gevaarlijkste werk.
• In 1800 had geen enkel land ter wereld de slavernij afgeschaft en alle samenlevingen die dit in de 19e eeuw deden, waren Europees of stonden onder Europese invloed.

Blanke mannen zijn de helden van het slavernijverhaal. Het was de Royal Navy die honderdduizenden Afrikaanse slaven bevrijdde, allemaal op kosten van de Britse belastingbetaler. Bijna 400.000 soldaten van de Unie stierven in de Burgeroorlog, en het volledig blanke Congres en de blanke wetgevende macht keurden het 13e amendement goed dat een einde maakte aan de slavernij. Als de erfenis van de slavernij een permanente, onbetaalbare schuld is die een permanente herverdeling op basis van ras rechtvaardigt, dan is letterlijk elke etnische groep op aarde elke andere groep iets verschuldigd.

The Real History of Slavery bevat een enorme hoeveelheid informatie in slechts 44 minuten, maar er had nog meer in kunnen staan. De heer Walsh had de American Colonization Society kunnen noemen, die decennialang naar een oplossing voor de gevolgen van de slavernij heeft gezocht. Enkele van de meest prominente figuren uit de Amerikaanse geschiedenis waren lid van deze organisatie, waaronder James Madison, Andrew Jackson, James Monroe, Henry Clay en Daniel Webster. Als zij succes hadden gehad, zou de Amerikaanse slavernij een nicheonderwerp voor academici zijn geweest.

De serie Real History gaat in op de mythes die blanken demoniseren en demoraliseren. Een advertentie voor de volgende aflevering, die zich richt op Amerikaanse indianen, begint met de volgende woorden:

Wat hebben Sneeuwwitje, Assepoester en pokken dekens met elkaar gemeen? Het zijn allemaal sprookjes. Al tientallen jaren wordt u verteld dat u op gestolen land woont, dat de indianen vreedzaam waren en dat uw voorouders genocide hebben gepleegd. En weet u wat? Niets daarvan is waar.

Matt Walsh levert een belangrijke dienst. Abonnees van The Daily Wire kunnen elke aflevering bekijken zodra deze in première gaat, hoewel de aflevering over slavernij enkele weken later op YouTube verscheen. In slechts vijf dagen tijd werd deze 588.000 keer bekeken.

De afgelopen jaren is Walsh overgestapt van standaard ‘Conservatism Inc.’-pablum naar het aanvallen van anti-blanke propaganda. Is hij geëvolueerd, of bleef hij aanvankelijk stil om zijn carrière niet in gevaar te brengen? Hoe dan ook, het feit dat een mainstream commentator nu openlijk anti-blankheid aan de kaak stelt en openhartig over ras spreekt, is een grote overwinning en toont aan dat steeds meer mensen wakker worden en onze geschiedenis terugclaimen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De vergeten slaven: Blanken in slavernij in vroeg Amerika en industrieel Brittannië

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: