DE LAATSTE UITGANG: Irak. Syrië. Libanon. Libië. Somalië. Soedan. Iran.

Om 2:30 uur ’s nachts op 28 februari, Washington-tijd, plaatste een president die ooit beloofde een einde te maken aan de eeuwigdurende oorlogen een video van acht minuten op Truth Social en kondigde hij het begin van een nieuwe oorlog aan. Operatie Epic Fury, noemden ze het. Epic. Fury. De marketingafdeling van de imperiale ineenstorting heeft nog nooit zo hard gewerkt.

B-2-bommenwerpers. Aanvallen vanaf vliegdekschepen. Explosies in Teheran, Isfahan, Qom, Karaj, Kermanshah, Tabriz. Een meisjesschool in het zuiden van Minab werd getroffen – het dodental staat nu op vijfentachtig kinderen en loopt nog steeds op, hun lichamen nog warm terwijl het Pentagon zijn briefings over strategische doelstellingen voorbereidde. En het verklaarde doel, afgekondigd door de machtigste man op aarde vanaf een podium in Mar-a-Lago, met een witte Amerikaanse baseballpet op: regimeverandering. “Als we klaar zijn, neem dan jullie regering over.” Gesproken tot negentig miljoen Iraniërs terwijl hun steden in brand stonden, alsof een revolutie kan worden gedropt als een pamflet, schrijft Islander Reports.

Toen gebeurden er binnen enkele uren twee dingen tegelijk die alles vertelden over wat deze dag werkelijk was.

Trump zou Iran om een staakt-het-vuren hebben gevraagd. Dezelfde man die beloofde “hun raketten te vernietigen en hun raketindustrie met de grond gelijk te maken”, die de IRGC zei “uw wapens neer te leggen of een zekere dood tegemoet te zien”, die dit een “nobele missie” noemde – zocht via achterkanalen naar een uitweg. Binnen enkele uren. Niet dagen. Uren. Hij heeft er nog nooit zo zwak uitgezien, en gezien de concurrentie is dat nogal een uitspraak.

En tegen de avond stapte Netanyahu – de architect van deze illegale en waanzinnige oorlog, de man die het Israëls grootste existentiële kans noemde, die op een Poerim-ochtend tegen het Israëlische volk zei dat “de leeuw heeft gebruld, wie zal er niet bang zijn” – aan boord van zijn officiële staatsvliegtuig, de Wing of Zion, dat vier uur lang boven de Israëlische kust had gecirkeld om Iraanse aanvallen te ontwijken, en vloog naar het westen. Over Griekenland. Op naar Berlijn. Weg van de raketten die hij had afgevuurd. Weg van de Israëli’s die hij achterliet om de gevolgen te dragen.

Tussen die twee gegevenspunten – Trumps paniekerige achterkamertjespolitiek en Netanyahu’s vlucht naar Duitsland – ligt het hele verhaal van deze oorlog. De ene man gaf het bevel vanuit een resort in Florida. De andere gaf het bevel en verliet vervolgens het land dat zogenaamd werd verdedigd. De Israëli’s die schuilen in schuilkelders van Haifa tot Tel Aviv, de enorme schade in beide steden, de sirenes, de voorspelbare mislukkingen van de interceptors – zij zijn degenen die betalen voor een beslissing die is genomen tussen een man die zijn social media-statistieken in Mar-a-Lago in de gaten houdt en een man die is aangeklaagd voor corruptie en een oorlog nodig had om zijn eigen kiezers te overleven.

Ondertussen kondigde Iran aan dat het zich voorbereidt om wapens in te zetten “die de wereld nog nooit heeft gezien”. Trump kondigde – uiteraard op Truth Social – aan dat Khamenei dood is. Urenlang noemde de Iraanse staatsmedia hem “standvastig en vastberaden, de baas op het slagveld”. Tegen de avond bevestigden de Iraanse staatsmedia dit. Ayatollah Ali Khamenei – vijfendertig jaar lang de hoogste leider, de man die acht Amerikaanse presidenten overleefde, sancties, moordaanslagen, een wrede oorlog met het Irak van Saddam en de twaalfdaagse oorlog doorstond – is dood. De onthoofding was geslaagd. De secretaris van de Iraanse veiligheidsraad beloofde een “onvergetelijke les”. Patriot-systemen slaagden er niet in het merendeel van de laatste Iraanse raketaanval te onderscheppen.

China kondigde een onmiddellijke stopzetting aan van alle export van zeldzame aardmetalen naar de Verenigde Staten – ingegeven door het moment waarop de aanval begon. Peking “houdt de situatie nauwlettend in de gaten”. Het Iraakse verzet heeft zich officieel in het conflict gemengd. En de raketten bleven vliegen.

Wat er in de uren voordat de bommen vielen gebeurde, zal deze regering in het oordeel van de geschiedenis veroordelen. De timing.

Op 26 februari zat de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi in Genève tegenover de bemiddelaars van Oman en bereikte wat de minister van Buitenlandse Zaken van Oman, Badr Al-Busaidi, in het openbaar omschreef als een doorbraak. Iran had ermee ingestemd om nooit meer verrijkt uranium boven civiele niveaus op te slaan. Tot volledige verificatie door het IAEA. Om zijn huidige voorraden onomkeerbaar te verlagen tot “het laagst mogelijke niveau”. Al-Busaidi zei dat vrede “binnen handbereik” was. Dit waren geen diplomatieke beleefdheden – dit waren de feitelijke voorwaarden van een overeenkomst die in realtime vorm kreeg. Wat volgde was agressie en verraad in de technische zin van beide woorden: een land aanvallen tijdens actieve onderhandelingen waarin dat land aantoonbaar bereid was om aanzienlijke en blijvende concessies te doen.

Achtenveertig uur later vielen de bommen.

En dit is de tweede keer. In juni 2025 trof Operatie Midnight Hammer drie Iraanse nucleaire faciliteiten – Natanz, Isfahan, Fordo – terwijl er tegelijkertijd onderhandelingen gaande waren. De locaties waren leeg. De centrifuges waren enkele dagen eerder verplaatst. De Verenigde Staten vuurden dertig Tomahawk-kruisraketten af op een berg vol geëvacueerde tunnels en verklaarden dit een strategisch succes. Trump kondigde aan dat hij het Iraanse nucleaire programma had vernietigd. Vervolgens gebruikte hij datzelfde vernietigde nucleaire programma – dat hij al had vernietigd – als voorwendsel om acht maanden later een grotere oorlog te beginnen. Een Israëlische defensieambtenaar bevestigde vandaag aan Reuters dat de datum voor de aanvallen van vandaag “weken geleden” was vastgesteld – terwijl die onderhandelingen nog gaande waren. De datum was al in Tel Aviv op de kalender omcirkeld voordat de gesprekken in Genève begonnen.

Dit kun je niet verzinnen. Je kunt je alleen de dag herinneren en je verbazen over de incompetentie, de arrogantie.

Aan de vooravond van Operatie Epic Fury zei Trump tegen verslaggevers dat hij “niet blij” was met de onderhandelingen. Iran wilde “de sleutelwoorden niet uitspreken”. Hij was “niet blij” – terwijl de bemiddelaar van Oman op televisie een doorbraak beschreef. Terwijl Araghchi handen schudde. Terwijl technische commissies vervolgbijeenkomsten planden.

Diplomatie is in handen van deze regering geen weg naar vrede. Het is verkenningswerk en slecht theater. Een mechanisme om te achterhalen wat Iran het belangrijkst vindt, zijn concessies te catalogiseren en vervolgens de tafel te bombarderen terwijl de inkt nog nat is. Twee keer. Hetzelfde spel, hetzelfde script, dezelfde verklaring van overwinning op de puinhopen de volgende ochtend. Als u bewijs nodig had dat het doel nooit nucleaire ontwapening was, dan kwam dat ’s ochtends in de vorm van kruisraketten, brandende scholen en een verzoek om een staakt-het-vuren dat voor de lunch werd ingediend.

Drieëntwintig jaar geleden liep een gepensioneerde viersterrengeneraal van de NAVO, Wesley Clark, enkele weken na 11 september het Pentagon binnen en kreeg hij een vertrouwelijk memo van het kantoor van de minister van Defensie te zien. Zeven landen in vijf jaar, stond erin. Irak. Syrië. Libanon. Libië. Somalië. Soedan. En als laatste – Iran. Clark maakte dit in 2007 openbaar. Hij werd grotendeels genegeerd. Kijk nu eens naar de score.

Irak: verwoest, de staat ontbonden, omstandigheden gecreëerd voor ISIS die de regio nog steeds teisteren. Libië: door krijgsheren verscheurde catastrofe. Syrië: ingestort. Libanon: verwoest. Soedan: burgeroorlog. Somalië: voortdurende catastrofe. En nu, onderaan de lijst, precies waar het altijd al stond: Iran.

Het plan was nooit een reactie op 11 september. Het dateert van daarvoor.

Paul Wolfowitz vertelde Clark in 1991 dat de les van de Golfoorlog duidelijk was: de Sovjets zullen ons niet meer tegenhouden. “We hebben vijf, misschien tien jaar om deze oude Sovjet-surrogaatregeringen op te ruimen.” Opruimen. Alsof de geschiedenis een puinhoop is die moet worden opgeruimd, en voor het opruimen zijn vliegdekschepen en raketten nodig die elk twaalf miljoen dollar kosten.

Iran stond als laatste op de lijst, niet omdat het het minst bedreigend was. Maar omdat het het moeilijkst was. Omdat je eerst de anderen moest ontmantelen – Hezbollah verzwakken, Syrië ten val brengen, de regionale structuur opruimen – voordat je de hoeksteen kon aanvallen. Die hoeksteen wordt nu aangevallen, niet omdat Iran een kernwapen heeft gebouwd, niet omdat Iran het Amerikaanse thuisland bedreigde, maar omdat dat in het plan stond. En plannen in Washington overleven elke regering die beweert zich ertegen te verzetten.

Trump heeft dit plan niet geschreven. Hij heeft het ondertekend. De deep state heeft geen loyaliteit nodig. Het heeft alleen toegang nodig tot de lanceringscodes en een marionet die te incompetent en te zwak is om nee te zeggen.

En toen ging het echt los

Iran lanceerde tientallen ballistische raketten en shahed-drones tegelijkertijd op Israël en op Amerikaanse militaire bases in de Golf – Bahrein, Qatar, Koeweit, de VAE, Saoedi-Arabië, Jordanië en Syrië. Zonder waarschuwing. Zonder choreografie. Het commandocentrum van de Vijfde Vloot van de Amerikaanse marine in Bahrein werd rechtstreeks getroffen. Al-Udeid in Qatar – dezelfde basis die Iran in juni 2025 chirurgisch had geraakt als beleefd theater om het gezicht te redden – werd opnieuw getroffen, zonder de beleefdheid. Explosies in Dubai. De haven van Jebel Ali – de grootste haven in het Midden-Oosten – werd geraakt door een raket. Achttien explosies in de stad tegen het begin van de avond, waaronder brokstukken van Iraanse drones die op het Burj Al Arab hotel vielen. Binnen enkele uren lange rijen bij benzinestations in Beiroet. Veertienduizend vluchten geannuleerd. Etihad schortte alle vluchten van en naar Abu Dhabi op.

Enorme schade in Haifa na twee Iraanse raketten. Tegen de avond waren er vijfendertig bevestigde aanvallen op Israëlisch grondgebied, waarbij de Israëlische hulpdiensten melding maakten van vierennegentig gewonden. Het Iraakse verzet mengde zich officieel in het conflict. De Houthi’s hervatten hun operaties in de Rode Zee. En Iran kondigde wapens aan “die de wereld nog nooit heeft gezien” – kort, ongespecificeerd, afgeleverd met de kalmte van een bevel dat geen uitleg behoeft.

Wat de huidige reactie van Iran anders maakte dan die van juni 2025 was niet de omvang. Het was de discipline. Voordat Iran ook maar één luchtverdedigingsbatterij in gebruik nam, ruimde het alle civiele vliegtuigen uit zijn luchtruim. Alle commerciële vluchten werden geëvacueerd. Pas daarna activeerde het leger zijn geïntegreerde luchtverdedigingsnetwerk en begon het met de vergeldingsaanvallen – ongeveer een uur nadat de eerste aanvallen waren uitgevoerd. Dit detail, klein en ongemeld in de meeste westerse media, zegt alles. Het Iraanse leger nam weloverwogen, methodische maatregelen om ervoor te zorgen dat dit niet nog eens zou gebeuren. Dit is niet het gedrag van een regime in paniek. Dit is het gedrag van een leger dat dit heeft geoefend, al een versie ervan heeft meegemaakt en acht maanden later terugkwam met de geleerde lessen en de gecorrigeerde procedures.

Nu de man die het begon en vervolgens vluchtte

Netanyahu sprak Israël vanochtend toe in volledige Purim-Bijbelse stijl – hij riep Aman en Esther aan, het gebrul van de leeuw, de eeuwigheid van Israël. “De teerling is geworpen”, zei hij tegen zijn volk. “We zullen als één persoon met één hart staan.” Hij vertelde hen dat er kosten zouden zijn, “misschien zelfs hoge kosten”, en dat hij wist dat zij de veerkracht hadden om die te dragen.

Toen stapte hij op het vliegtuig.

De man die Purim en het gebrul van de leeuw en de eeuwigheid van Israël aanhaalde, was in Duitsland toen de raketten Haifa troffen. Hij zal zijn laffe verklaringen hebben – veiligheidsprotocollen, continuïteit van het commando, de Wing of Zion evacueert altijd tijdens escalaties. Niets daarvan verandert wat het beeld zegt over de afstand tussen de man die zijn volk om “zware kosten” vraagt en de man die besloot er niet voor hen te zijn.

Geloofwaardige berichtgeving suggereert dat Trump niet zozeer de architect van deze oorlog was als wel een gewillige pion.

De analyse stelt dat Netanyahu dreigde Iran eenzijdig aan te vallen als Trump zich niet bij hem aansloot, en dat hij die dreiging juist uitte nadat de dwangtaakgroep van Washington volledig was samengesteld in de Golf – wetende dat de vliegdekschepen en de munitie in positie waren en dat een eenzijdige Israëlische aanval de Amerikaanse troepen in de explosieradius van de Iraanse vergelding zou brengen, ongeacht of Trump opdracht had gegeven om te schieten.

De grootste ironie: Israël is minder veilig dan het vrijdag was. De Straat van Hormuz is gesloten. Iraanse raketten treffen Haifa. De Patriot-batterijen raken uitgeput. De Houthi’s hebben hun operaties in de Rode Zee hervat. Het Iraakse verzet heeft zich gemengd in de strijd. Iran heeft wapens aangekondigd die niemand heeft gezien.

Hoe loopt dit af? Op wiens voorwaarden?

Trump wil dat dit snel voorbij is. Hij houdt de markten, de olieprijs en de goedkeuringscijfers in de gaten. Amerikanen zullen dit niet wekenlang tolereren met een olieprijs die richting de 150 dollar per vat gaat, en Trump weet dat. De achterkamertjesgesprekken over een staakt-het-vuren nog voor de eerste dag voorbij was, bevestigen dat hij dat weet.

Iran was donderdag in Genève. De deal bestond. De deal werd gebombardeerd. En de voorwaarden die vandaag beschikbaar zijn – met de Straat gesloten, Patriot-batterijen uitgeput, de coalitie beperkt in haar acties door de afstand en een Chinees embargo op zeldzame aardmetalen dat al van kracht is – zijn slechter dan de voorwaarden die 48 uur geleden werden gebombardeerd. De onderhandelingspositie is niet verbeterd. Ze is verslechterd. En er is een man in Berlijn.

De ‘protesten’ die aan dit alles voorafgingen, waren in marginale mate gemanipuleerd theater. De economische ineenstorting was echt. De rial stond op 1,4 miljoen per dollar. De inflatie bedroeg tweeënveertig procent. De voedselprijzen waren met tweeënzeventig procent gestegen. Viscerale woede – allemaal het gevolg van sancties die in Washington waren ontworpen om precies dit soort sociale breuken te veroorzaken. Laat niemand de legitieme woede bagatelliseren van gewone Iraniërs die worden onderdrukt door wanbeleid, arrogantie van geestelijken en een economische belegering die de westerse pers steevast vergeet te vermelden wanneer wordt besproken waarom Iraniërs boos zijn.

Maar in die echte woede reikten andere handen.

Op 29 december (2025), toen de economische pijn zich verspreidde vanuit de Grand Bazaar in Teheran, plaatste het officiële Farsi X-account van de Mossad het volgende bericht: “Kom samen de straat op. Het moment is gekomen. Wij staan achter jullie. Niet alleen op afstand en met woorden. Wij staan achter jullie in het veld.” 1,15 miljoen views. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo reageerde: “Gelukkig nieuwjaar voor alle Iraniërs op straat. En ook voor alle Mossad-agenten die naast hen lopen.” Hij zei dit in het openbaar. Het voormalige hoofd van de Amerikaanse inlichtingendienst maakte wereldkundig dat Israëlische agenten waren geïnfiltreerd in de Iraanse protesten. Niemand in de westerse media reageerde hierop.

De Iraanse veiligheidsdienst arresteerde begin januari een bevestigde Mossad-agent in Teheran – gefilmd, bekennend, met details over rekrutering op afstand via social media, handlangers in Duitsland, instructies om doelwitten te fotograferen, protesten bij te wonen en beelden door te sturen naar het buitenland. Er werden invallen gedaan in schuilplaatsen: wapens, munitie, materiaal voor het maken van bommen. Het Israëlische Channel 13 had gemeld dat de Mossad vóór de oorlog van juni 2025 ongeveer honderd agenten in Iran had ingezet om raketwerpers te saboteren en luchtverdedigingssystemen uit te schakelen. In Mashhad en Rasht werd elektronische storingsapparatuur in beslag genomen, bedoeld om GPS-signalen van tactische dronesystemen te kapen. De Israëlische eenheid 8200 hackte op 18 juni 2025 de Iraanse staatstelevisie waarbij beelden van protesten voor vrouwenrechten werden onderbroken met een directe instructie in het Farsi: “Ga de straat op en maak het af.”

Dit is geen Iraanse propaganda. Het bewijs is gedocumenteerd, grotendeels afkomstig van Israëlische bronnen die ervan overtuigd waren dat dit geen gevolgen zou hebben. Ze hadden gelijk. Tot vandaag, toen alles werd bevestigd en ontmanteld. Het netwerk dat tijdens de aanvallen van vandaag in Iran in actie zou komen, kwam niet in actie – niet omdat de agenten geen moed hadden, maar omdat ze in de voorgaande negen maanden waren geïdentificeerd, gearresteerd, omgedraaid of gedood. Iran heeft de les van juni 2025 geleerd en ernaar gehandeld.

De door de CIA gesteunde omverwerping in 1953 van de democratisch gekozen premier Mohammad Mossadegh – die werd afgezet omdat hij de Iraanse olie had genationaliseerd – is voor Iraniërs geen oude geschiedenis. Het is het operationele kader waardoor elke daaropvolgende westerse geste jegens Iraanse dissidenten correct wordt geïnterpreteerd. Pompeo bevestigde op 2 januari dat het netwerk echt bestond, maar te weinig mensen hebben dit als bewijs opgeslagen.

De fantasie van een regimewisseling verdient niet te worden afgewezen, maar te worden vernietigd. Gisteravond heeft de geschiedenis in realtime voor die vernietiging gezorgd.

De Raad van Deskundigen kwam binnen een uur na de dood van de Opperste Leider bijeen. De commandoraad werd geactiveerd. De IRGC gaf geen verklaring af waarin zij zich overgaf, maar waarin zij escalatie aankondigde: “Het martelaarschap van de Opperste Leider verplicht ons om met maximale kracht te reageren.” De Basij werd gemobiliseerd. De rechterlijke macht, de parallelle commandostructuren, de bureaucratie – alle instrumenten van het staatsgezag bleven zonder onderbreking functioneren en waren, als er al iets was, nog vastberadener. De Iraanse grondwet is geschreven door mensen die de sjah hebben overleefd, die weten hoe onthoofding eruitziet, die precies voor dit scenario opvolgingsmechanismen hebben ontworpen. Het opvolgingsproces verloopt nu met een orde die elke architect van deze operatie angst zou moeten inboezemen. Geen chaos. Zeker geen breuk. Maar procedure.

De dood van Khamenei heeft iets gedaan wat de bommen niet konden: het heeft elke Iraniër – religieus of seculier, hervormingsgezind of hardliner, pro-regering of niet – een martelaar gegeven. Geen politicus. Geen generaal. De Opperste Leider zelf. De emotionele verbindende kracht van dat feit binnen Iran vanavond kan niet worden overschat en mag niet worden onderschat. De demonstraties die vandaag in Teheran, Isfahan en Mashhad hebben plaatsgevonden, waren al pro-regering. Na de bevestiging van gisteravond zullen ze iets heel anders worden. Iets ouders. Iets dat niet onderhandelbaar is.

De theorie van Washington over de overwinning was altijd: dood de leiders, de bevolking komt in opstand, het regime stort in, de MEK stapt in het vacuüm. Wat zich vanavond ontvouwt, is de weerlegging van elk onderdeel van die zin tegelijkertijd. De leiders zijn gedood. De bevolking is verenigd. Het regime is niet ingestort. En de MEK – de door Washington geprefereerde regering in ballingschap, de Mujahedeen-e-Khalq, die binnen Iran wordt beschouwd met de genegenheid die de meeste bevolkingsgroepen reserveren voor collaborateurs – heeft geen binnenlandse basis, geen geloofwaardigheid en geen betekenisvolle aanwezigheid in het land dat zij beweert te vertegenwoordigen. Een clou met een lobbybudget uit Washington.

Waar dit naartoe leidt…

De ingrijpende gevolgen van de bevestigde dood van Khamenei zijn niet wat Tel Aviv en Washington hadden voorspeld. Het is juist het tegenovergestelde. De Islamitische Republiek heeft nu, in de meest extreme test die denkbaar is, aangetoond dat zij de moord op haar opperste leider kan opvangen en kan blijven vechten. Elke beweging in het Mondiale Zuiden, elke regering die zich stilletjes heeft afgevraagd of verzet tegen de Amerikaanse macht houdbaar is, elke tegenstander die berekent of de Verenigde Staten kunnen worden afgeschrikt – zij zagen hoe de commandostructuur van Iran standhield nadat zijn hoogste leider was vermoord, zagen hoe de raketten bleven vliegen, zagen hoe de opvolging in gang werd gezet zonder ook maar één zichtbare breuk. Die demonstratie, die in realtime werd uitgezonden, is meer waard voor de zaak van het multipolaire verzet dan alle diplomatieke communiqués die in het afgelopen decennium zijn uitgegeven.

Washington wilde bewijzen dat de Amerikaanse macht een regering kan onthoofden en haar ineenstorting kan veroorzaken. Het bewees het tegenovergestelde. En dat deed het voor de ogen van de hele wereld.

Zelfs de Atlantic Council concludeerde deze week dat regimeverandering van buitenaf, zonder grootschalige militaire interventie of interne breuken binnen de elite, “geen geloofwaardig voorstel voor de korte termijn is”.

Dat schreven ze voordat de opperste leider werd vermoord en de raketten bleven vliegen. De architecten weten het. Ze gaan toch door, omdat het doel nooit het verklaarde doel was. Het was de geografie, de energiereserves, de handelsstromen die de dollar omzeilen en de strategische buffer die een soeverein Iran biedt aan de Euraziatische architectuur die Washington ondraaglijk vindt.

Bedenk eens wat deze oorlog de vermeende bondgenoten van Amerika kost – degenen die Washington in privé hebben gesmeekt dit niet te doen.

Tijdens Trumps reis naar Riyad in mei 2025 werden voor twee biljoen dollar aan investeringsverplichtingen aangegaan. De VAE heeft zich gepositioneerd als het mondiale financiële centrum voor kapitaalvlucht uit alle onzekere uithoeken van de wereld. Bahrein herbergt de Amerikaanse Vijfde Vloot. Qatar huisvest het regionale hoofdkwartier van CENTCOM. Ze liggen vanavond allemaal onder Iraans raketvuur. Koeweit veroordeelde de aanval op zijn grondgebied als een “flagrante schending van de soevereiniteit”. De minister van Buitenlandse Zaken van Oman, die 48 uur voordat de bommen vielen de doorbraak aankondigde, zei botweg tegen Washington: “Dit is niet jullie oorlog.” De haven van Jebel Ali – de economische motor van Dubai – werd getroffen door Iraanse raketten. De hal van Dubai International Airport raakte beschadigd. Woonwijken werden getroffen. De Amerikaanse ambassadeur in Jeruzalem zei vandaag tegen Amerikaanse medewerkers: als jullie Israël willen verlaten, “doe dat dan vandaag”.

De monarchieën in de Golf begrepen uiteindelijk, hoezeer ze ook onder de indruk waren van Teheran, dat een regionale brandhaard de economische transformatieprojecten die hun toekomst vormen, zou vernietigen. NEOM. De financiële architectuur van Dubai. De diversificatie na de olie waar ze hun nationale bestaan op hebben ingezet. Dit alles staat op het spel in een oorlog waar ze niet voor hebben gestemd en waaraan ze niet kunnen ontsnappen.

De Straat van Hormuz is gesloten. Bevestigd door de Iraanse Revolutionaire Garde, bevestigd door de UKMTO, bevestigd door tankertrackingdiensten. Twintig miljoen vaten per dag. Eenendertig procent van de wereldwijde ruwe olie die over zee wordt vervoerd. Twintig procent van de wereldwijde LNG. De enige exportroute voor gas uit Qatar en de VAE naar China, India en Zuid-Korea.

Het aandeel van de dollar in de wereldwijde deviezenreserves is gedaald tot 57,8% – het laagste niveau in decennia, tegenover 71% aan het begin van deze eeuw. Het Chinese Cross-Border Interbank Payment System verwerkt dagelijks biljoenen aan betalingen. Het mBridge-platform – een digitale valutacorridor van centrale banken die China, Hongkong, de VAE, Saoedi-Arabië en Thailand met elkaar verbindt – is volledig operationeel. Iran verkoopt zijn olie al jaren in yuan aan China. Rusland heeft zijn dollarreserves gedumpt van 41% naar minder dan 10%. De architectuur voor de energiehandel na het tijdperk van de dollar bestaat. Deze is gebouwd in afwachting van precies dit moment.

China heeft nu aangekondigd alle export van zeldzame aardmetalen naar de Verenigde Staten onmiddellijk stop te zetten en we zullen zien hoe dat uitpakt. China controleert negentig procent van de wereldwijde productie van geraffineerde zeldzame aardmetalen – de materialen die nodig zijn voor geleidingssystemen, raketonderdelen, coatings voor straalmotoren en permanente magneten in elk geavanceerd wapenplatform dat het Amerikaanse leger gebruikt. De prijzen voor yttrium waren deze week al zestig procent hoger, zeventig keer het niveau van een jaar geleden. Twee Noord-Amerikaanse coatingfabrikanten hadden de productie al stilgelegd. Nu is de kraan volledig dichtgedraaid. De Verenigde Staten proberen een meerdaagse luchtcampagne te voeren tegen een land waarvan de machtigste strategische partner tegelijkertijd de materiaalketen voor de wapens die nodig zijn voor toekomstige campagnes heeft afgesneden.

Een langdurige sluiting van de Straat van Hormuz leidt tot een cascade van beslissingen in alle energie-importerende landen die nog geen lid zijn van de NAVO. Spaar je dollarreserves om olie te kopen die niet langer betrouwbaar via in dollars luidende kanalen wordt aangevoerd? Of versnel je de parallelle infrastructuur die Peking sinds 2018 aan het opbouwen is? Saoedi-Arabië – Vision 2030 afhankelijk van stabiliteit, grootste handelspartner al China – krijgt al jaren yuan-betalingen aangeboden. Op het moment dat de Straat een oorlogsgebied onder Amerikaans beheer wordt, verandert de berekening van Riyad. Richtingsbepalend. Onomkeerbaar.

Het patroon is niet subtiel. Saddam bracht de prijs van olie in euro’s. Hij werd afgezet en binnen enkele maanden keerde de Iraakse olie terug naar de dollar. Khadaffi stelde een gouden dinar voor. Hij eindigde in 2011 met zijn gezicht naar beneden in een greppel. Iran rekende af in yuan. Het wordt vandaag gebombardeerd. Elk ministerie van Financiën in het Mondiale Zuiden komt tot dezelfde conclusie: afhankelijkheid van de dollar is een risico, en de infrastructuur om die afhankelijkheid te verminderen bestaat nu.

Het petrodollarsysteem – de regeling waarbij de wereldwijde olieprijs in dollars werd vastgesteld, waardoor elk importerend land gedwongen werd dollars te accumuleren, die vervolgens werden gerecycled in Amerikaanse staatsobligaties, waarmee de vliegdekschepen worden gefinancierd die nu aanvallen uitvoeren op Teheran – is geen natuurkundige wet. Het is een politieke regeling die in stand wordt gehouden door het vertrouwen in het Amerikaanse beheer van de mondiale gemeenschappelijke goederen. Elke keer dat Washington een land bombardeert dat te goeder trouw onderhandelde, elke keer dat een doorbraak vanuit de lucht in vlammen opgaat, elke keer dat de dollar als wapen wordt ingezet en een ander ministerie van Financiën zijn exit-spreadsheet bijwerkt, brokkelt het vertrouwen af.

Israël is de enige staat in het Midden-Oosten met kernwapens. Tientallen daarvan bevinden zich in het Negev Nuclear Research Centre bij Dimona – nooit gedeclareerd, nooit geïnspecteerd, nooit onderworpen aan IAEA-camera’s, snapback-mechanismen, maximale drukcampagnes of Operatie Epic Furies. De staat waarvan de nucleaire geheimhouding wordt beschermd door een Amerikaans veto in de VN, is mede-architect van een oorlog die wordt gevoerd in naam van nucleaire non-proliferatie. De minister van Defensie noemde de aanvallen van juni 2025 de “promo”. De premier lanceerde het hoofdevenement en vloog naar Berlijn toen de reactie kwam.

Het nucleaire programma was nooit het punt. Het was altijd het voorwendsel.

Araghchi noemde het: “Trump heeft ‘America First’ veranderd in ‘Israel First’ – wat altijd ‘America Last’ betekent.” Je kunt het met die formulering oneens zijn. Je kunt echter niet ontkennen dat Amerikaanse matrozen in het hoofdkwartier van de Vijfde Vloot in Bahrein Iraanse raketten ontwijken, terwijl de ene leider toekijkt vanuit Mar-a-Lago en de andere vanuit Berlijn.

MAGA-kiezers die kwamen opdagen omdat hun een einde aan de eeuwigdurende oorlogen was beloofd, hadden gelijk dat Amerika was verraden door elites die buitenlandse (Israëlische) belangen boven die van hen stelden. Ze hadden de verkeerde schurk.

53 procent van de Trump-kiezers, ondervraagd vóór juni 2025, zei dat de VS zich niet moest mengen in het conflict tussen Iran en Israël. 45 procent van alle Amerikanen was tegen militaire actie van de VS tegen Iran. De oorlog ging door. De achterban werd genegeerd. De consensus van de unipartij – gesmeed in denktanks die worden gefinancierd door defensiecontractanten die profiteren van elke aanval, geleid door een lobby-infrastructuur die ervoor zorgt dat geen enkele Amerikaanse politicus aan de macht kan komen zonder trouw te zweren aan de veiligheidsbelangen van Israël – leverde de oorlog op waar de kiezers niet tegen konden stemmen en waarvoor ze nu zullen betalen met bloed, geld, zeldzame aardmetalen en de monetaire regeling die de Amerikaanse levensstandaard vijftig jaar lang heeft gesubsidieerd.

Laatste gedachten

Bismarck beschreef preventieve oorlog als zelfmoord uit angst voor de dood. Hij had toen gelijk. Hij heeft nu gelijk.

De geschiedenis zal noteren dat er een akkoord op tafel lag, dat de datum van de aanval in Tel Aviv werd vastgesteld terwijl er over het akkoord werd onderhandeld, dat vijfentachtig kinderen omkwamen in een school in Minab, dat de Straat ’s middags werd gesloten en dat ’s avonds om een staakt-het-vuren werd gevraagd. De geschiedenis zal de man in Mar-a-Lago en de man in Berlijn vermelden. De geschiedenis zal vermelden dat de opperste leider werd gedood en dat de raketten bleven vliegen. En de geschiedenis zal vermelden dat China binnen enkele uren na het begin van de oorlog de levering van zeldzame aardmetalen aan het leger dat de oorlog voerde, stopzette.

Irak. Syrië. Libanon. Libië. Somalië. Soedan. Iran.

De lijst is compleet. Het vijfentwintigjarige project heeft zijn laatste fase bereikt en daarmee misschien niet het grafschrift van de Iraanse republiek geschreven, maar dat van de Amerikaanse. De petrodollar die de vliegdekschepen financierde. De vliegdekschepen die de raketten lanceerden. De raketten die de Straat sloten. De Straat waarvan de sluiting de de-dollarisering versnelt, waardoor de volgende oorlog onmogelijk te financieren is. Het verbod op zeldzame aardmetalen dat de vliegtuigen aan de grond houdt voordat de volgende eeuwige oorlog kan worden gevoerd.

Het imperium vreet zichzelf op. En dat noemde het epische woede.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

War games of een volledige oorlog? De aanvallen op Iran zijn pure waanzin

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: