Een gewaarschuwd mens telt voor twee, zo luidt het gezegde, maar de regering heeft besloten het andersom aan te pakken. We worden aangespoord om ons op een ramp voor te bereiden, zonder dat ons veel wordt verteld over de onmiddellijke dreiging. Of de boosdoener nu Poetin, El Niño of Claude is, het antwoord lijkt in alle gevallen neer te komen op voorraden voor drie dagen en een zaklamp met een zwengel. En vage adviezen lijken besmettelijk te zijn: Frankrijk, Japan en Australië hebben zojuist ook allemaal hun eigen versies uitgebracht.
Om de natie in beweging te krijgen, heeft Al Carns, de beweegbare actiefiguur van Labour, een video gemaakt waarin hij ons allemaal aanspoort om “voorbereid te zijn op een noodsituatie”, maar ook hij zwijgt op onheilspellende wijze over wat dat precies betekent. De potsierlijke kloof tussen alarmerende krantenkoppen en merkwaardig terughoudende instructies — koop wat flessen water en ingeblikt voedsel, schrijf een paar telefoonnummers op, bestel medicijnen op tijd — is eveneens schrijnend. Mocht het nationale elektriciteitsnet uitvallen, dan zullen ook alle koelinstallaties, voedselproductielijnen en waterzuiveringsinstallaties in het land uitvallen. Het verschil tussen onmiddellijk van dorst sterven en dat drie dagen later doen, lijkt nogal academisch; en hetzelfde geldt voor het zo lang mogelijk rekken van kleine hoeveelheden voedsel en medicijnen. Wordt er werkelijk van ons verwacht dat we de apocalyps tegemoet treden met ieder een halve grote boodschappenvoorraad? schrijft Kathleen Stock.
Sommigen geven er misschien de voorkeur aan een voorbeeld te nemen aan het doorgewinterde Noord-Amerikaanse handboek en overleven serieus te nemen. Het internet staat vol informatie voor rampenpreppers, zoals ze worden genoemd, en delen daarvan lijken nu al relevant voor het Britse leven. Begin klein door een zogenoemde Get Home Bag samen te stellen, bedoeld om je te helpen ontregelde vervoerssystemen te omzeilen tijdens stroomuitval, en ook voor wanneer je vastzit bij Avanti. Stap vervolgens over op een Bug Out Bag, handig om op korte termijn je huis voor 72 uur te ontvluchten om naar een muziekfestival te gaan. Daarna wordt het echter allemaal ingewikkeld en duur. De basisuitrusting voor een instorting van de beschaving omvat een generator die op hernieuwbare energie werkt, een waterfiltersysteem en een afvalverwerkingssysteem; geen van deze zaken is echt praktisch wanneer je in een klein rijtjeshuis of appartement woont. Het is allemaal iets gemakkelijker wanneer je op de prairie of in de woestijn woont, waar je zonder eerst een bouwvergunning nodig te hebben een zonnedouche op zwaartekracht of een composttoilet in elkaar kunt zetten.
Bij het doorbladeren van websites op zoek naar nuttige tips blijkt dat er naast praktische ook psychologische valkuilen zijn die je moet vermijden. Een belangrijke is dat je niet moet toestaan dat het hele voorbereidingsproject je leven gaat beheersen; moeilijk wanneer de belangrijkste drijfveer koud zweet midden in de nacht is en er geen bovengrens bestaat aan wat als voldoende voorbereiding geldt. Een ander probleem ontstaat wanneer je partner niet zo geobsedeerd is door doemscenario’s als jij. Sommige mannen op internet lijken te verlangen naar een wereldwijde ineenstorting, alleen maar om tegenover hun vrouwen al het geld te kunnen rechtvaardigen dat ze hebben uitgegeven aan septische systemen die methaan opvangen.
Wrevel komt uit een andere hoek naar voren in discussies over wat de beste houding is tegenover nietsvermoedende gewone mensen. Sommigen stellen zich voor dat ze tijdens toekomstige rampen hun kennis en middelen ruimhartig zullen delen, maar zij lijken in de minderheid te zijn. Omdat ze zoveel tijd en geld hebben geïnvesteerd in het veiligstellen van de toekomst van hun eigen gezin, houden de meeste preppers vol dat er geen genade zal worden getoond aan onwetende paniekzaaiers die smeken om onderdak en extra blikken Spam-vlees. Ze hadden zoveel kansen om zich op Armageddon voor te bereiden, maar kozen er in plaats daarvan voor om naar Disneyland te gaan.
Als je deze gedachtegang nog maar iets verder doortrekt, begin je je agressieve pogingen van anderen voor te stellen om alles wat je bezit te stelen. De veronderstelde hebzucht van anderen brengt een prepper met een gemiddeld sociaal karakter inderdaad in een vreemde positie: hij komt in de verleiding om op Facebook op te scheppen over de enorme omvang van zijn ondergrondse voorraadkelder, terwijl hij zich er tegelijkertijd van bewust is dat hij net zo goed een advertentie zou kunnen plaatsen met de tekst “gratis voedsel hier!”. De werkelijk scherpzinnige doemdenker zou zich er ongetwijfeld niet mee bezighouden om zelf veel te bouwen of te kopen, maar zou eenvoudigweg een kaart bij de hand houden met daarop de productiefste en minst woest uitziende lokale preppers, voor het geval er moeilijke tijden aanbreken.
Om dit soort redenen lijkt het grootste deel van wat losjes “de preppergemeenschap” wordt genoemd, veel tijd en geld te besteden aan het beveiligen van hun voorzieningen tegen de roofzuchtige plannen van medeleden. Naast tips over het houden van dieren staan hun websites ook vol informatie over de beste bewegingssensoren en automatische wapens die je kunt kopen. De weg van hobbyist naar een hobbesiaanse wereld lijkt vrij kort. Het ene moment koop je courgettezaden, het volgende denk je na over de woestheid van de menselijke natuur en investeer je in camouflagekleding en een kruisboog.
Wanneer dergelijke visies op ruige zelfvoorziening naar Groot-Brittannië worden overgebracht, zien ze er onmiddellijk komisch uit: minder John Rambo en meer The Good Life. Geconfronteerd met het vooruitzicht van hevige concurrentie om hulpbronnen, plus de ineenstorting van de gevestigde orde, is er hier niet genoeg land om ontmoetingen met vijandige anderen volledig te vermijden; en bovendien mogen we geen wapens hamsteren ter voorbereiding. Als er in Surbiton een bevoorradingscrisis was geweest, zouden Margot en Jerry vermoedelijk vrolijk zijn weggelopen met de reusachtige courgettes van Tom en Barbara.
Wat de regering ook beweert, wanneer het idee wordt overgebracht naar onze relatief kleinschalige, hechte samenleving, is de gedachte dat een huishouden op eigen kracht “voorbereid op noodsituaties” zou kunnen zijn, duidelijk een fantasie. Als het om nationale rampen gaat, bestaat er geen alternatief voor een schokbestendige staat die de respons beheert. Langzaam lijken de autoriteiten dit te beginnen beseffen. Onder Keir Starmer heeft Labour veel programma’s opgestart om de nationale “weerbaarheid” te vergroten, hoewel nog moet blijken of die in de praktijk werken. Mijn eigen indruk van belangrijke organisaties zoals de UK Resilience Academy en het Centre for Long-term Resilience doet vermoeden dat veel te veel bureaucraten en effectieve altruïsten het gesprek leiden, en veel te weinig voormalige militairen.
Zoals het Britse regeringsactieplan voor weerbaarheid van 2025 terecht stelt, “vereist het opbouwen van een werkelijk weerbare samenleving een fundamentele culturele omslag”. Dit geldt evenzeer voor professionele organisaties als voor individuen: keycords en mooi klinkende gemeenplaatsen zullen in een werkelijk dramatische crisis niet volstaan. Maar we zullen evengoed burgers nodig hebben met een sterk gevoel van eigen handelingsvermogen, die beschikken over de vaardigheden en bekwaamheden die nuttig zijn om zich te redden in gebieden zonder energie en schermen.
Het is dan ook jammer dat zovelen van ons tegenwoordig vermijden om het huis te verlaten en verschrikkelijk afhankelijk zijn van technologie voor dingen die we vroeger zelf deden; en dat opeenvolgende overheden deze trend hebben aangemoedigd. Om slechts één voorbeeld te noemen: een samenleving die de obesitascrisis liever aanpakt door uiterst complexe internationale toeleveringsketens in te voeren, in plaats van mensen simpelweg te vertellen dat ze wat moeten rondrennen, wekt niet bepaald vertrouwen dat zij het hoofd zal kunnen bieden aan een situatie waarin de pleuris echt uitbreekt (WTSHTF).
Er zijn accelerationistische figuren, zowel aan de rechter- als aan de linkerkant, die verlangen naar een wereld waarin onze hoofden altijd in de wolken zijn en omgekeerd. Vaarwel, fysieke voorwerpen; hallo, totale afhankelijkheid van technologie. Hoe meer we blindelings meegaan in hun oppervlakkig aantrekkelijke programma, hoe groter de schok van een systeemfalen waarschijnlijk zal zijn. Zoals Thomas Hobbes ooit met zijn pen schreef, worden mensen “niet door de natuur, maar door opvoeding geschikt gemaakt voor de samenleving”. Maar willen we mensen opvoeden voor de samenleving waarin ze hoverboards en Meta-brillen hebben, of voor die waarin ze overwegen hun huisdieren op te eten?
Totdat onze politici besluiten om een zekere mate van zelfredzaamheid prioriteit te geven, zal gepraat over voorbereiding op noodsituaties hol blijven klinken. Zelfs ingeblikte levensmiddelen zijn nutteloos wanneer niemand zich meer herinnert hoe een blikopener werkt. En als er werkelijk nog maar weinig tijd over is voordat een of andere vormloze entiteit de beschaving zoals wij die kennen aanvalt, kunnen we onze resterende interneturen waarschijnlijk beter verstandig gebruiken, de video’s van Al Carns overslaan en in plaats daarvan een paar basisknopen en zelfverdedigingstechnieken leren.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram














Die Benjamin Netanyahu is een enorme joodse geloofsfanatici die expres oude joodse profetieën in scène zet zoals de oorlog met de grote vijand Iran…
Zolang joodse geloofsfanatici in Israël en in de USA aan de macht zijn is de planeet aarde een wrede plaats voor iedereen die niet joods is…..
https://www.facebook.com/share/p/14sqBfD7Mut/?mibextid=wwXIfr
ik haat het meeste ingeblikt voedsel , dat betekent dat mijn voorraadje regelmatig op vervaldatum komt of kwam, sinds die ‘hongerwinters’ vanaf 2022… Ik zeg ‘kwam’ want ik ben er mee gestopt, als er een nuke moest vallen hoop ik dat ik er middenin zit want hetgeen erna komt wil je toch ni meer meemaken, een kogel door me kanis is in geval van uiterste nood eveneens een optie….ik heb wel continue 60 liter flessenwater, pakjes havermout en voorgekookte rijst …..😜en WC papier véél WC papier…..laat armageddon maar komen
Dat wc papier… dát doet het ‘m!