Waarom de zionisten bewust antisemitisme aanwakkeren

Het idee voor dit artikel kwam bij me op door een artikel met de kop “Antizionisme is geen antisemitisme“. Niet dat het artikel veel bevatte wat voor mij nieuw was, maar het was interessant om eens op papier te zien wat ik al lang denk. Daarom heb ik besloten om een apart artikel aan dit onderwerp te wijden.

Natuurlijk begeef ik me hiermee op glad ijs, omdat het onderwerp antisemitisme in Duitsland bijzonder gevoelig ligt. En natuurlijk zullen mijn critici mij vanwege dit artikel weer verwijten dat ik zelf een antisemiet ben. Het tegendeel is echter waar, want dit artikel is allesbehalve antisemitisch; het is juist een pleidooi ter verdediging van de Joden, die worden vijandig bejegend vanwege de wandaden van de zionisten, hoewel zij zelf niets kunnen doen aan de misdaden die mensen als Netanyahu zogenaamd in naam en ten behoeve van de Joden begaan, schrijft Thomas Röper.

De “antisemitisme-knuppel“

Kritiek op de Israëlische regering leidt in het Westen – en vooral in Duitsland – ertoe dat men als antisemiet wordt bestempeld. Ik was verbaasd toen ik als reactie op een van mijn kritische artikelen over de activiteiten van George Soros las dat ik een antisemiet zou zijn omdat ik Soros bekritiseer. Toch maakte en maakt het mij volstrekt niets uit of Soros joods is of niet en ik heb dat nooit aan de orde gesteld, maar heb mij uitsluitend op zijn activiteiten gericht. Maar voor velen is het blijkbaar al voldoende om de daden van iemand te bekritiseren die toevallig joods is, om als antisemiet te worden bestempeld.

De term “antisemiet” wordt in het Westen gebruikt om critici de mond te snoeren, want met antisemieten mag men niet praten. Men sluit daarmee critici uit van het discours, zonder op hun argumenten in te gaan – en zeker zonder ze te weerleggen.

Iedereen die bijvoorbeeld Netanyahu’s vernietigingsoorlog in Gaza bekritiseerde, riskeerde als antisemiet te worden bestempeld en uit het discours te worden gesloten. Deze strategie van het Westen is niet alleen kwaadaardig, maar de antisemitismeknuppel bevordert daarmee in feite juist datgene wat ze officieel zogenaamd wil voorkomen, namelijk dat iemand de misdaden van het Israëlische beleid als misdaden “van de joden” beschouwt, wat antisemitisme in de hand werkt.

De antisemitismeknuppel bevordert dus de facto het antisemitisme, hoewel ze het zogenaamd juist wil bestrijden.

Hoe kan dat? En is dat een ‘ongelukje’, of is het opzettelijk?

Om dat te begrijpen, moeten we kijken naar wat antisemitisme, jodendom en zionisme eigenlijk zijn en wat ze van elkaar onderscheidt.

Jodendom, zionisme, antisemitisme

Wat jodendom, oftewel het joodse geloof, is, is snel uitgelegd. Het jodendom is de oudste monotheïstische wereldgodsdienst, die ongeveer 3.000 jaar geleden ontstond en het geloof in één enkele God predikt, terwijl de andere, 3.000 jaar geleden gevestigde religies vele verschillende goden aanbaden. Het jodendom is dus het geheel van cultuur, geschiedenis, religie en traditie van het joodse volk.

Het zionisme daarentegen is een politieke beweging die in haar georganiseerde vorm werd opgericht tijdens het eerste zionistische congres in 1897 in Bazel. Men moet begrijpen dat het hier niet om een religieuze, maar om een politieke beweging gaat, die de facto niets met het jodendom te maken heeft, maar het voor haar eigen belangen instrumentaliseert.

Het zionisme werd in 1897 op het zionistencongres opgericht door de Weense journalist Theodor Herzl, een in het Habsburgse Rijk “geassimileerde jood”, dus iemand die zich eerder als Oostenrijker dan als jood gedroeg. En met de joodse religie had hij niets te maken.

De doelstellingen van de zionisten waren dan ook niet van religieuze aard, maar zeer wereldlijk en machtspolitiek. Het verklaarde doel van deze politieke beweging was de oprichting van de staat Israël. Met de oprichting van Israël als staat hebben de zionisten zich echter niet opgeheven, maar hebben ze hun doelstellingen dienovereenkomstig verder ontwikkeld. Vandaag de dag is het verklaarde doel van het zionisme de totstandbrenging van Groot-Israël, dat het grootste deel van het Midden-Oosten moet beheersen.

Met dit doel voor ogen heeft Netanyahu de vernietigingsoorlog in Gaza gevoerd en met dit doel voor ogen heeft de Amerikaanse president Trump, in wiens omgeving de zionisten zeer sterk vertegenwoordigd zijn, een jaar geleden geëist dat de Palestijnen Gaza zouden verlaten en naar andere landen zouden verhuizen. Met dit doel voor ogen drijft de Israëlische regering de verstedelijking van de oorspronkelijk Palestijnse Westelijke Jordaanoever voort. Met dit doel voor ogen valt Netanyahu momenteel Libanon aan en laat hij zijn minister van Financiën spreken over de annexatie van Zuid-Libanon.

De gruwelijke misdaden van de Israëlische regering in Gaza, tijdens de verdrijving van de Palestijnen uit hun huizen op de Westelijke Jordaanoever en bij de verdrijving van de mensen uit Zuid-Libanon wekken bij veel mensen gevoelens van haat op. Maar helaas niet tegen de daders in de Israëlische regering, maar tegen “de Joden”, in wiens naam Netanyahu beweert te handelen, maar die er in werkelijkheid niets aan kunnen doen. “De Fransen” kunnen tenslotte ook niets doen aan de politieke fouten van president Macron.

Een centrale stelling van de zionisten is die van de bedreiging van de joden, en de pogroms in Europa in de 19e eeuw en de jodenhaat van de Duitse nazi’s leverden daarvoor de grond. Maar de zionisten instrumentaliseren het thema en gebruiken het, want zonder het antisemitisme zou het zionisme zijn bestaansreden verliezen. En zonder het antisemitisme zouden de zionisten de rechtvaardiging voor hun misdaden missen.

Uiteindelijk rechtvaardigen politici en journalisten in Duitsland hun wegkijken bij de misdaden van Netanyahu immers met de erfschuld van de Duitsers. En in heel Europa wordt op dezelfde manier geredeneerd: omdat de joodse staat in zijn bestaan bedreigd zou worden, zou hij zogenaamd het recht hebben zich te verdedigen met methoden die duidelijk genocide zijn. Zonder het antisemitisme als rechtvaardiging voor het optreden van Israël zou de reactie op de oorlog in Gaza heel anders zijn geweest.

De zionisten verschuilen zich achter antisemitisme en het jodendom om straffeloos hun misdaden te kunnen begaan. Dat is niet mijn grove verzinsel, dat heeft Theodor Herzl, de oprichter van het eerste zionistencongres, zelf in zijn dagboeken geschreven:

En dat was geen loze praat.

Samenwerking van de zionisten met Hitler

Toen Hitler in 1933 aan de macht kwam, riepen joodse organisaties in het buitenland op tot een boycot van Duitse producten vanwege Hitlers openlijke jodenhaat. Maar dat weerhield de zionisten er niet van om contact te zoeken met Hitler, want ze beseften dat zij en de nazi’s een gemeenschappelijk belang hadden.

De nazi’s wilden de joden uit Duitsland verdrijven om hun “raszuivere Arische staat“ te stichten. En de zionisten wilden zoveel mogelijk joden naar het toenmalige Brits-gebezette Palestina overbrengen om daar de inheemse Palestijnen te verdringen en eindelijk de joodse staat Israël te kunnen stichten.

Dus sloegen nazi’s en zionisten de handen ineen. Al op 10 augustus 1933 ondertekenden de Duitse Rijksminister van Economische Zaken en de directeur van de in 1902 door Theodor Herzl opgerichte Anglo-Palestine Bank het Ha’avara-verdrag. In dat verdrag regelden nazi-Duitsland en de zionisten de hervestiging van Joden uit Duitsland naar Palestina, waarbij ze hun vermogen onderling verdeelden.

In Duitsland bestond sinds 1931 de Rijksvluchtbelasting, die moest voorkomen dat emigranten hun kapitaal uit Duitsland weghaalden. Na Hitlers machtsovername werd de belasting gebruikt om het vermogen van emigrerende, vooral joodse Duitsers via de belasting in beslag te nemen. Het Haʿavara-akkoord stelde de betrokkenen in staat een deel van hun vermogen naar Palestina over te maken, terwijl een bepaald percentage van het over te dragen vermogen als Reichsfluchtsteuer door de Duitse fiscus werd ingehouden.

En zo waren alle betrokkenen tevreden: de nazi’s raakten de joden kwijt, de zionisten kregen kolonisten voor Palestina. De dupe waren de getroffen Duitse joden, die een groot deel van hun vermogen verloren, dat nazi’s en zionisten onderling verdeelden.

Als men dat weet, krijgt de uitspraak van Herzl “De antisemieten zullen onze betrouwbaarste vrienden worden, de antisemitische landen onze bondgenoten” plotseling betekenis, want zonder Hitlers antisemitisme zou de staatsstichting van Israël waarschijnlijk niet mogelijk zijn geweest. Ongeveer 50.000 tot 60.000 Duitse joden hebben tot 1939 gebruik gemaakt van de overeenkomst en zijn naar Palestina gegaan. En de tweede emigratiegolf kwam na de Holocaust, die ook de morele druk creëerde om de oprichting van de staat Israël mogelijk te maken.

Het voorbeeld van het Haavara-akkoord laat zien dat de zionisten geen pro-joodse beweging zijn, want wie pro-joods is, zou onmogelijk met Hitler hebben samengewerkt en het vermogen van de uit Duitsland verdreven joden met de nazi’s hebben gedeeld. De zionisten zijn een machtspolitieke beweging die het jodendom misbruikt voor hun machtspolitieke doelen.

Ik beschuldig de zionisten er niet van de Holocaust te hebben gewild, maar ze hebben ongetwijfeld misbruik gemaakt van het leed van de Joden die in de jaren 1930 uit Duitsland werden verdreven, om zichzelf te verrijken en de oprichting van de staat Israël in Palestina te bewerkstelligen. Tegelijkertijd hebben ze in de jaren dertig echter officieel tegen Hitler en nazi-Duitsland getrommeld, omdat het de joden onderdrukte.

Is er een beter voorbeeld om aan een leek de betekenis van de term “cynische dubbele moraal“ uit te leggen?

Als u dit allemaal hier voor het eerst hoort, verbaast me dat niet. Tot op de dag van vandaag wordt het onderwerp, als het al aan de orde komt, sterk vergoelijkt. Het Bundeszentrale für politische Bildung (Federaal Centrum voor Politieke Vorming) bijvoorbeeld leidt zijn artikel over het akkoord als volgt in:

Zo wordt de plundering van de Duitse joden, die gedwongen werden hun vaderland te verlaten, op een officiële website van de Bondsrepubliek Duitsland omschreven als „het vergemakkelijken van het meenemen van eigendommen voor de emigratie van joden naar Palestina“. Daar moet je maar eens op komen!

Ik denk dat dit voorbeeld treffend laat zien hoe de zionisten destijds de joden voor hun eigen doeleinden hebben misbruikt en van het antisemitisme hebben geprofiteerd. En dat is tot op de dag van vandaag hun beleid en werkwijze.

Zo is de cirkel rond: de zionisten hebben het antisemitisme nodig om zich als slachtoffer ervan te kunnen profileren en hun misdadige doelstellingen straffeloos te kunnen realiseren. Dat verklaart ook waarom zoveel joden tegenstanders van het zionisme zijn.

Het voorbeeld van de oorlog met Iran

Na het voorbeeld uit de geschiedenis kunnen we ook nog eens kijken hoe het principe vandaag de dag werkt.

Toen de staat Israël werd gesticht, werd met dezelfde VN-resolutie ook de oprichting van een Palestijnse staat besloten, die Israël echter heeft verhinderd en tot op de dag van vandaag verhindert. Het doel van de zionisten was na de oprichting van Israël de totstandkoming van Groot-Israël – en de eerste stap was de overname van de gebieden waarop eigenlijk de Palestijnse staat zou moeten ontstaan. En zoals bekend heeft Israël de oprichting van deze staat daarna altijd openlijk afgewezen en gedwarsboomd.

De oprichting van Israël werd gevolgd door decennia van oorlogen tegen de Arabische buren, waarbij Israël steeds meer gebieden annexeerde. De Arabische staten begonnen echter ergens in de jaren zeventig of tachtig het bestaan van Israël te accepteren en er brak een fase van ontspanning aan, wat het gevaar in zich droeg dat er “vrede zou uitbreken” en dat de zionisten hun vijand zouden verliezen, want na een verzoening met Egypte, Jordanië en andere staten in de regio waren alleen nog de staatloze Palestijnen, die in vluchtelingenkampen waren gedwongen, met hun terreurorganisaties als vijand van Israël over, die het optreden van de Israëlische regering had kunnen rechtvaardigen.

Maar zonder vijanden is de oprichting van Groot-Israël ten koste van de gebieden van hun buurlanden onmogelijk. De zionisten hadden dus een vijand nodig waarmee ze hun agressieve politiek konden blijven rechtvaardigen.

De revolutie in Iran in 1979 kwam hen dan ook goed van pas, want de Iraanse leiders kozen de kant van de Palestijnen en werden vanwege hun onderdrukking tot verklaarde vijand van Israël en steunden de Palestijnse groeperingen, die zichzelf als vrijheidsstrijders beschouwen, maar in Israël en het Westen als terroristen worden bestempeld.

Hoewel Iran geen van zijn buurlanden heeft aangevallen, hoewel Iran goede betrekkingen heeft gezocht met bijna alle landen behalve Israël, werd het door het Westen tot vijand verklaard omdat Iran antisemitisch zou zijn. Dat klopt overigens niet, want de Iraanse regering heeft geen maatregelen genomen tegen de joden in eigen land; zij genieten zelfs enkele speciale rechten en mogen bijvoorbeeld alcohol produceren, wat in Iran eigenlijk streng verboden is. De tegenstander van de Iraanse regering is het “zionistische regime” in Israël, niet het jodendom.

Maar hier geldt opnieuw Herzls stelling: “De antisemieten zullen onze betrouwbaarste vrienden worden, de antisemitische landen onze bondgenoten”, want Iran is de nieuwe rechtvaardiging geworden voor het agressieve beleid van Israël, waarvan we de gevolgen de afgelopen jaren hebben moeten ondervinden en momenteel zien in de oorlog tegen Iran.

De propaganda van de zionisten heeft zich in het Westen zo sterk in de mainstream genesteld dat de fulltime oorlogszuchtige Marie-Agnes Strack-Zimmermann op 19 maart 2026 op de ARD straffeloos mocht zeggen:

Als je “Iran” vervangt door “Joden”, dan is dat precies de terminologie die ook de Duitse nazi’s gebruikten.

Dergelijke racistische, ja zelfs nazistische uitspraken zijn in Duitsland eigenlijk verboden en zelfs met betrekking tot Rusland zou zo’n uitspraak ondenkbaar zijn, maar als het tegen de tegenstanders van de zionisten gaat, gelden andere regels.

Dat Strack-Zimmermann zoiets ongestraft mag zeggen, is het resultaat van de mediamacht van de zionisten.

De macht van de zionisten

Ik wil hier helemaal niet ingaan op waarom dat zo is, ik wil alleen de huidige situatie beschrijven.

De VS zijn de belangrijkste steunpilaar van Israël en de zionistische plannen. In de VS kan niemand president worden die kritiek heeft op Israël. Maar in de VS is slechts twee procent van de bevolking joods en in het Amerikaanse Congres zijn van de 532 leden slechts 32 joods, dat is zes procent. Toch wordt daar strikt zionistisch gestemd.

Daarom vragen velen zich af wie hier het voor het zeggen heeft: is Israël een afsplitsing van de VS, of heeft de zionistische lobby de VS overgenomen?

Maar de vraag is puur retorisch, want feit is dat Israël en de VS in feite als één geopolitische entiteit optreden. Wie daarbij de hond is en wie de staart, doet er in feite niet toe. Soms, zoals onder de regering-Biden, ligt de dominantie eerder bij de VS, soms, zoals onder Trump, ligt de dominantie duidelijk bij Israël. Alleen laten de VS en Israël zich niet scheiden.

De macht van de zionisten is echter ook aan andere voorbeelden te herkennen. Laten we Duitsland nemen. Annalena Baerbock was lange tijd lid van de raad van bestuur van de Leo Baeck Foundation, die naar eigen zeggen “het jodendom in Europa wil versterken en uitbreiden en een perspectief voor interreligieuze dialoog wil creëren”. Daartoe ondersteunt de stichting diverse opleidingsinstellingen. Volgens de projecten die op hun website worden genoemd, ligt de nadruk daarbij op de opleiding van “conservatieve rabbijnen”.

Hoe past de ondersteuning van „conservatieve rabbijnen” – die zo conservatief zijn dat Duitse conservatieven, die de Groenen regelrecht met nazi’s gelijkstellen, in vergelijking daarmee bakens van progressiviteit zijn – in het zogenaamd zo progressieve wereldbeeld van de Groenen en in het door Baerbock verkondigde “feministische buitenlandbeleid”?

Hoezeer het zionisme de Duitse politiek beheerst, blijkt uit de uitspraak dat de veiligheid van Israël “Duitse staatsraison” zou zijn, zoals Merkel heeft verkondigd. Ik betwist op geen enkele wijze de Duitse verantwoordelijkheid voor de holocaust, maar mijn les daaruit is dat Duitsland zich tegen elke vorm van genocide moet verzetten. Mijn les daaruit is niet dat Duitsland elke misdaad van de Israëlische leiders moet goedpraten.

Maar vrijwel alle Duitse politici zien dat anders. De Duitse bondskanselier volgt de zionistische koers zonder op de kosten te letten en bestempelt de in strijd met het volkenrecht zijnde aanval van Israël en de VS op Iran kritiekloos als noodzakelijk en gerechtvaardigd – en bekritiseert Iran omdat het zich tegen de aanval verdedigt.

En daarmee staat hij niet alleen in de politieke top, dat is daar als onomstotelijk mantra vastgelegd.

Dat deze oorlog wereldwijd het antisemitisme aanwakkert, omdat heel veel (of de meeste) mensen nu eenmaal geen onderscheid maken tussen de Israëlische leiders en “de Joden”, interesseert alle westerse aanhangers van de zionisten rond Netanyahu niet.

Ze beklagen zelfs het daardoor toenemende antisemitisme, want blijkbaar kennen ze het motto van de zionisten – “De antisemieten zullen onze betrouwbaarste vrienden worden, de antisemitische landen onze bondgenoten” – niet.

Ook de oorlog tegen Iran bevestigt dit door Herzl geformuleerde motto, want de cirkel is weer rond: De zionisten voeren een brute aanvalsoorlog, en als iemand daar kritiek op heeft, wordt dat bestempeld als antisemitisme en gebruikt als rechtvaardiging voor de oorlog, omdat de oorlog immers bedoeld is om het antisemitisme te bestrijden dat zogenaamd het bestaan van Israël in gevaar brengt.

Ik herhaal: dit artikel is allesbehalve antisemitisch. Dit artikel is bedoeld om de ogen te openen van al diegenen die ‘de Joden’ in het algemeen de schuld geven van de misdaden van Netanyahu en misschien tegen ‘de Joden’ demonstreren of Joden daarom op straat lastigvallen of zelfs aanvallen. De meeste Joden zijn, zoals uit enquêtes blijkt, het helemaal niet eens met wat Netanyahu doet, maar de zionisten hebben hen als het ware gegijzeld.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vreemder dan historische fictie: Het Haavara-akkoord

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: