Waarom Trump’s Epic Fury gedoemd is te mislukken – Het Westen is industrieel verslagen

Waarom ben je hiermee begonnen? Wat is je doel? Hoe ga je dit beëindigen? Een week nadat Amerika Operatie Epic Fury lanceerde, kan Donald Trump nog steeds geen samenhangend antwoord geven op deze drie belangrijke vragen over oorlogsvoering.

Maar alle inlichtingen wijzen erop dat de VS, zelfs met een langdurige militaire campagne, een van de voorgestelde doelen niet kan afdwingen: regimeverandering in Iran. De Washington Post citeerde een geheim rapport dat dit suggereert en ik hoor precies hetzelfde van regeringen in heel Europa, schrijft Wolfgang Munchau.

Een lange oorlog zou rampzalig zijn voor de wereldeconomie, met olieprijzen die tot ver boven de 100 dollar per vat zouden stijgen, gevolgd door hogere inflatie, hogere rentetarieven en lagere groei. Sommige Europese landen, waaronder Duitsland, Nederland en nu ook het Verenigd Koninkrijk, kampen al met lage gasvoorraden. Een korte oorlog zou net zo slecht zijn: Trump verliest zijn moed, staakt de operatie en laat de vijandigheid in het Midden-Oosten escaleren. Zelfs in dit scenario is het verre van duidelijk dat de olie- en gasstromen snel weer normaal zouden worden.

De hoge olieprijs heeft er al toe geleid dat de VS zijn oliesancties tegen Rusland heeft opgeheven. Dat zou op de meeste dagen voorpaginanieuws zijn, maar vandaag niet. Vladimir Poetin heeft de olieleveringen aan India hervat, maar deze keer niet met korting, maar met een premie. De Russen zijn weer terug in het spel. Poetin dreigde vorige week dat hij overweegt alle resterende leveringen aan Europa stop te zetten. Dus een week na het begin van de Amerikaanse oorlog tegen Iran kijken we al naar heel andere eindscenario’s voor de oorlog in Oekraïne. Moest Rusland niet failliet gaan?

Ondertussen worden de scenario’s van het Westen steeds slechter; de vraag over het slagveld is een industriële vraag geworden.

Het Westen wordt momenteel geconfronteerd met een crisis in de toeleveringsketen voor militaire aankopen. Zelfs het machtigste leger ter wereld kan geen overwinning verwachten als de oorlog langer dan een paar weken duurt. Het kan gewoonweg zonder belangrijk materieel komen te zitten. En de VS loopt al tegen knelpunten aan. In tegenstelling tot de recente beweringen van Trump dat de VS over een “vrijwel onbeperkte voorraad” munitie beschikt, meldt het tijdschrift Foreign Policy dat de oorlog het Amerikaanse/Israëlische arsenaal al in zo’n alarmerend tempo opbrandt dat het jaren kan duren om de door Iran veroorzaakte vernietiging te herstellen – en dan nog alleen als de voor de defensie cruciale mineralen kunnen worden aangevoerd. De journalisten volgden de militaire toeleveringsketens helemaal terug naar hun oorspronkelijke bronnen en ontdekten dat het vrijwel onmogelijk is om “decennia van geconsolideerde constructielijnen en verzwakte minerale verwerkingscapaciteit onmiddellijk om te keren”.

De achteruitgang begon al decennia geleden. Aan het begin van dit millennium was outsourcing het grote ding, vooral in de VS. De diensteneconomie was toen de toekomst. En tijdens dit gouden tijdperk van globalisering trokken alle metallurgische bedrijven naar China, waardoor de economieën van het Westen zich konden concentreren op diensten met een hogere toegevoegde waarde, zoals financiën. Als afkomstig uit Duitsland, een land met een sterke industriële traditie, merkte ik veel minachting voor de industrie onder de elites van Londen of New York. Ik heb zelf betoogd dat Duitsland zich te veel heeft gespecialiseerd in sommige van de oude technologie-industrieën, zoals auto’s. Maar het afstoten van basisindustriële diensten, zoals staal- en chemische fabrieken, is om puur strategische redenen niet slim.

Metalen, mineralen en chemicaliën staan bovenaan elke toeleveringsketen en de meeste moeten worden gewonnen. Deze grondstoffen worden vervolgens verwerkt tot essentiële basismaterialen zoals staal, aluminium of magneten. Het materiaal doorloopt een aantal verdere verwerkingsfasen en als het eindproduct complex is, zoals een militaire radar of zelfs een auto, zijn er veel extra schakels in de toeleveringsketens. Geen wonder dat de Duitse auto-industrie regelmatig in het zweet uitbarst wanneer China de levering van een enkel onderdeel beperkt, zoals een essentiële halfgeleider uit het middensegment. Zonder dat onderdeel zijn hun motoren onbruikbaar.

Maar het specifieke voordeel dat zowel Rusland als China ten opzichte van het Westen hebben, is niet alleen hun rijkdom aan metalen en mineralen, maar ook het feit dat ze deze kunnen verwerken. De expertise van China op het gebied van de verwerking van grondstoffen is ongeëvenaard: er is veel knowhow aanwezig voor de productie van zeldzame-aardemagneten uit neodymium. En we betalen momenteel een hoge prijs voor onze fetisj voor de dienstensector. Ik geef de macro-economen de schuld. In standaard macro-economische modellen komen geen toeleveringsketens voor. De spullen kwamen gewoon bij ons aan. Deze modellen werkten in de gunstige omstandigheden van een geglobaliseerd, multilateraal handelssysteem, maar niet in onze huidige wereld.

Als de Pruisische militair historicus Carl von Clausewitz vandaag nog zou leven, zou hij zich interesseren voor toeleveringsketens. Toen hij actief was, beschikten de belangrijkste mogendheden over tal van smeden en sweatshops om wapens, kanonnen en munitie te produceren. Hun knelpunt was geld en soldaten. Maar hij begreep wel dat strategie afhankelijk was van de “harde wiskunde van de bevoorrading”. Vandaag de dag kun je geen militaire strategie claimen zonder een duidelijk beeld te hebben van je toeleveringsketens.

En als Poetin en Xi Jinping één ding begrijpen, dan zijn het wel industriële toeleveringsketens. Poetin schreef zijn proefschrift over minerale rijkdommen van Rusland en riep op tot nationalisatie daarvan. Westerse commentatoren waren geobsedeerd door de vraag of hij zijn proefschrift had geplagieerd. Maar een veel belangrijkere vraag is waarom hij juist die sector als thema koos om zijn plagiaatvaardigheden aan te scherpen, in plaats van de financiële sector.

Xi vormde zijn economische opvattingen als jongeman toen hij de neergang van de Sovjet-Unie, een land dat bekend stond om zijn zware industrie, gadesloeg. Xi werd een voorvechter van de moderne industrie. Hij weerlegde de luie stelling dat regeringen geen industriële winnaars kunnen kiezen. China doet dit voortdurend. Het verschil is dat zij industrieën kiezen, geen bedrijven. Zij kozen onder andere voor zeldzame aardmetalen, magneten, autobatterijen, elektrische auto’s, zonnepanelen en robotica.

Kan iemand van ons een westerse leider noemen die interesse heeft in mijnbouw? Of kennis heeft van downstream industriële processen? Dat is toch iets voor mensen in anoraks? Trump was een projectontwikkelaar van eersteklas onroerend goed voordat hij de politiek inging. Emmanuel Macron was investeringsbankier. Keir Starmer en Friedrich Merz waren juristen. Ondertussen hebben opeenvolgende regeringen in Amerika ervoor gekozen om industriële hartgebieden om te vormen tot een rust belt, wat uiteindelijk hun militair-strategische opties heeft beperkt. Ze kunnen ervoor kiezen om protectionistisch te worden, zoals ze onder Trump hebben gedaan. Of ze kunnen regimeverandering nastreven in verre landen, zoals ze onder George W. Bush hebben gedaan. Maar ze kunnen niet beide tegelijk nastreven.

Stel je dan eens het nachtmerriescenario voor het Westen voor: een gelijktijdige invasie door China van Taiwan, door Rusland van de Baltische republieken en door Noord-Korea van Zuid-Korea. Ik denk niet dat dit bijzonder waarschijnlijk is, omdat elk land zijn eigen tactische en strategische tijdschema heeft. Zolang Rusland in Oekraïne vecht, is het niet in staat om nog een andere landoorlog te voeren.

Maar het Westen zou zelfs voor één van deze scenario’s niet voorbereid zijn. Als China nu Taiwan zou aanvallen, zou de VS misschien proberen dit te stoppen – vooral als China de levering van halfgeleiders zou beperken. Maar het is verre van duidelijk of Trump klaar zou zijn voor een langdurige strijd met een andere nucleaire supermacht. Als je na een week vechten tegen Iran bijna geen raketten meer hebt, hoe kun je dan nog een andere vijand aan?

Ik moet toegeven dat ik Trumps pacifisme tijdens de verkiezingscampagne een van zijn aantrekkelijkste eigenschappen vond. Hij leek te hebben gebroken met het mislukte beleid van sommige van zijn voorgangers. De oorlogsgeschiedenis van de VS is somber. Het land heeft sinds Korea geen succesvol conflict meer gehad. Ze hebben het Midden-Oosten volledig verpest. Ik wil niet speculeren over wat of wie hem hierin heeft betrokken – hij lijkt het zelf ook niet te weten. Maar het zal het bepalende moment van zijn hele presidentschap worden.

Misschien kunnen sommige van deze scenario’s worden afgezwakt. De olieprijs zou zeker kunnen dalen als de scheepvaart in de Straat van Hormuz weer normaal verloopt. Maar ik zie geen scenario dat vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten brengt en tegelijkertijd de economische stabiliteit in de rest van de wereld in stand houdt.

Ik zie echter wel een scenario dat geen van beide oplevert.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wordt 2026 een oorlogsjaar?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: