EU 3.0, of de voorbereiding op een oorlog met Rusland als nieuwe kern van het Europese project

De EU stevent steeds duidelijker af op een oorlog met Rusland. Dat is ook tijdens de laatste EU-top nogmaals bevestigd.

Denis Dubrovin, de TASS-correspondent in Brussel, heeft in zijn artikelen over veel zaken bericht die later vaak waar bleken te zijn. Veel ontwikkelingen in de EU, zoals bijvoorbeeld de militarisering ervan, heeft hij al ruim een jaar vóór de bekendmaking van de desbetreffende besluiten correct onderkend. Nu heeft hij weer een artikel gepubliceerd dat ik buitengewoon treffend en informatief vind, en daarom heb ik het vertaald, schrijft Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

EU 3.0, of wordt de voorbereiding op een oorlog met Rusland de nieuwe kern van het Europese project?

Denis Dubrovin, hoofd van het TASS-bureau in België, over de oprichting van een Europese militaire unie en de overgang van de EU-lidstaten van NAVO-artikel 5 naar artikel 42.7 van hun EU-Verdrag.

De oorlog van de VS en Israël tegen Iran heeft een nieuwe fase van de NAVO-crisis ingeluid, die de opgestapelde tegenstellingen tussen Europa en Washington in een kritieke fase brengt. Misschien zelfs wel de laatste.

Paradoxaal genoeg vermindert de NAVO-crisis echter niet het gevaar van een nieuwe oorlog tussen Europa en Rusland, maar versterkt deze juist. De EU, of liever gezegd de nieuwe incarnatie van deze eens zo “vreedzame” organisatie, neemt in hoog tempo de functies van een militair blok over.

Dit is volledig bevestigd door de EU-top op Cyprus, waar voor het eerst artikel 42.7 van het EU-Verdrag over wederzijdse militaire bijstand is vastgelegd als nieuwe basis voor de Europese veiligheid. Gezien de vertienvoudiging van de militaire uitgaven in de nieuwe zevenjarige EU-begroting en de toewijzing van 90 miljard euro aan Kiev, waarvan 60 miljard euro bestemd is voor wapens voor aanvallen op Rusland, tekent de toekomstige koers van Europa zich vrij duidelijk af.

De oorlog in Iran

De oorlog in het Midden-Oosten heeft iedereen duidelijk gemaakt wat de Sovjetpropaganda al decennialang predikte: Amerikaanse militaire bases bieden geen veiligheid in geval van een ernstig militair conflict. Ze zijn een militair doelwit, waardoor ook het betreffende land een doelwit wordt.

En dit besef is nu ook in Europa doorgedrongen. Net als het besef dat de VS weliswaar graag voor hun eigen belangen vechten, maar dat Washington zich niet door een militair verdrag en de bepalingen inzake collectieve veiligheid volgens artikel 5 zal laten dwingen om aan een conflict deel te nemen, als het een dergelijke deelname als nadelig of onaanvaardbaar gevaarlijk beschouwt.

Dat de meerderheid van de Europese elites dit feit heeft begrepen, is, zonder overdrijving, als een atoombom die in het collectieve Europese onderbewustzijn explodeert. De gehele militaire structuur van de NAVO was altijd al gebaseerd op het vertrouwen in artikel 5. Eén voor allen, allen voor één – alle landen van het Noord-Atlantisch Bondgenootschap zouden in de strijd samenwerken, bijvoorbeeld voor Estland. Of ook Litouwen.

Er bleven echter altijd twijfels bestaan, vooral bij sceptici uit kleinere landen. Daarom hebben de Baltische staten vanaf hun toetreding tot de NAVO zo nadrukkelijk aangedrongen op de stationering van ten minste enkele NAVO-contingenten. Niet ter verdediging, nee. Maar uitsluitend als menselijke schilden. En als NAVO-vliegtuigen op de luchtmachtbasis Šiauliai plotseling onder vuur zouden komen te liggen, zouden de bondgenoten geen keuze hebben. Na 2014 gingen ze nog verder en drongen ze aan op de stationering van “multinationale gevechtsgroepen”, want als bijvoorbeeld een Spaanse F-16 in Litouwen zou worden geraakt, zou dat iets heel anders zijn dan wanneer daar een gecombineerd bataljon van Amerikaanse en Canadese soldaten zou worden gedood. Dat was de logica.

Maar dat waren vooral de angsten van de Baltische staten. De andere landen, met name de oude NAVO-leden, geloofden onvoorwaardelijk in artikel 5. Niet voor niets hebben ze jarenlang oefeningen onder dit artikel uitgevoerd en daarbij ook een beperkt nucleair conflict gesimuleerd. En ook de Koude Oorlog hadden ze naar hun mening onder deze vlag gewonnen.

Iran heeft het tegendeel bewezen: in geval van nood zouden de VS hun bases gewoon evacueren en eventuele verliezen, met name aan mensenlevens, verdoezelen.

Is de NAVO dood?

Met andere woorden: het vertrouwen in artikel 5 van het NAVO-verdrag is geschokt, en wel onherroepelijk. Men kan weliswaar retorisch de noodzaak van eenheid en het behoud van het bondgenootschap benadrukken, maar het fundament ervan is ernstig beschadigd. Dat is des te ernstiger omdat dit niet uit het niets gebeurde, maar na de Groenland-crisis en temidden van de vernietigende kritiek van de Amerikaanse regering op haar partners.

Is de NAVO, die dit jaar haar 77-jarig bestaan viert, dan dood? Zullen de VS eruit stappen en blijft er alleen nog maar over om haar te begraven?

Niet zo snel. De NAVO is een goed op elkaar ingespeelde commando- en stafstructuur met een geïntegreerd systeem voor de aanschaf van wapens. Kortom: het is het perfecte instrument om Amerikaanse wapens te verkopen. Dat alleen al is een belangrijk argument voor het lidmaatschap van de VS in de organisatie.

De Europese landen hebben absoluut geen belang bij een uiteenvallen van de NAVO. Dat zou een uiterst slecht politiek signaal zijn, dus zullen ze er alles aan doen om het bondgenootschap in stand te houden, zelfs als het alleen nog maar als een soort mummie bestaat.

De Amerikaanse regering zou echter, vanwege het acute tekort aan wapens en de als paddenstoelen uit de grond schietende toename van wapencontracten, tot de conclusie kunnen komen dat de Europeanen niet zonder de Amerikaanse wapenbedrijven kunnen (hoewel deze conclusie naar mijn mening op middellange termijn twijfelachtig is). Daarnaast zijn er de binnenlandse problemen in de VS, die het Witte Huis zouden kunnen dwingen tot harde en drastische, zo niet spectaculaire beslissingen op het gebied van buitenlands beleid. Dan zouden ze natuurlijk de NAVO kunnen verlaten, maar dat strookt nauwelijks met de huidige Amerikaanse belangen.

Deze stap zou ook versneld kunnen worden als Washington van mening is dat Europa te agressief afstevent op een oorlog met Rusland. In dat geval zou een tijdig vertrek van de VS uit de NAVO de dreiging van Russische aanvallen wegnemen. En Washington zou zich later altijd nog in het Europese conflict kunnen mengen, zodra de winnaar vaststaat. Washington heeft deze truc de afgelopen 120 jaar twee keer toegepast, en dat heeft de VS tijdelijk tot de dominante wereldmacht gemaakt.

De Europese militaire unie

De Europese militaire unie, een EU 3.0, is de nieuwe realiteit van Europa.

De EU 1.0 was het Europese project van de Koude Oorlog, dat zich gestaag ontwikkelde van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal tot de Europese Economische Gemeenschap. De EU 2.0 is de eigenlijke Europese Unie, die in 1992 door het Verdrag van Maastricht werd opgericht: een organisatie die tot doel had de westerse hegemonie vreedzaam over heel Europa uit te breiden. Dat was bijna gelukt. En vandaag hebben we te maken met de derde versie ervan.

Zonder al te veel in detail te treden, wil ik benadrukken dat de Europese Militaire Unie een supranationale structuur is die duidelijk probeert de kenmerken van een volwaardige staat, een confederatie, aan te nemen en zich daarbij duidelijk laat inspireren door het Heilige Roomse Rijk van de Duitse Natie (het Eerste of Oude Rijk volgens Hitlers geschiedschrijving). Het ontbreken van enig teken van democratie bij de benoeming van de leiding van de EU, de buitensporige persoonlijke ambities van de huidige Duitse voorzitter van de Europese Commissie en haar totale minachting voor eerdere Europese procedures versterken deze gelijkenis alleen maar.

Ja, het project kan mislukken, maar we zijn getuige van een duidelijke poging om een nieuw Europees imperium op te richten. De succesvolle pogingen om dit doel te bereiken gaan overigens terug tot 2005, toen de poging om een Europese grondwet aan te nemen mislukte. De belangrijkste bepalingen ervan werden later stilletjes opgenomen in het Verdrag van Lissabon van 2009, en in 2017 volgde de oprichting van het militaire programma PESCO (Permanent Structured Cooperation, Permanente Gestructureerde Samenwerking) voor veiligheids- en defensiekwesties als logisch vervolg op dit proces. Uiteindelijk kwamen deze plannen in een stroomversnelling met het uitbreken van de COVID-19-pandemie, toen de eerste EU-Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen misbruik maakte van de angst en passiviteit van de EU-lidstaten en hen geleidelijk aan bevoegdheden begon te ontnemen en deze aan zich toe te eigenen.

Het bijzondere artikel

De EU-top in Cyprus op 23 en 24 april 2026 zette een beslissende stap in deze richting, die, hoewel niet gedocumenteerd, al wordt uitgevoerd. Tijdens de top werd besloten dat artikel 42.7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, dat in 2009 (als gevolg van de wijzigingen van Lissabon) werd toegevoegd, de basis van de Europese defensie moet vormen. Tot dan toe had dit artikel in het basisdocument van de EU een schaduwbestaan geleid en was het vrijwel onopgemerkt gebleven.

Maar nu, midden in de crisis van de NAVO, is het plotseling nodig. Er moet op worden gewezen dat dit artikel in het zogenaamd zo succesvolle jaar 2009 zo krachtig werd geformuleerd dat het aanzienlijk scherper klinkt dan artikel 5 van het NAVO-Verdrag inzake collectieve veiligheid. Oordeel zelf: artikel 5 bepaalt dat alle NAVO-lidstaten op een militaire aanval tegen een van hun leden reageren met de maatregelen “die zij nodig achten”.

Artikel 42, lid 7, van het EU-Verdrag eist van alle EU-lidstaten dat zij een aangevallen land “alle hulp en steun verlenen die in hun macht ligt”.

Voelt u het verschil?

Natuurlijk moet men dit in de context van beide documenten begrijpen. Artikel 5 van het NAVO-Verdrag omvat de gehele commandostructuur van het bondgenootschap, de kant-en-klare militaire plannen die de opmars van alle landen in geval van oorlog regelen, en het algemene besef dat “iedereen moet vechten”.

Artikel 42.7 daarentegen is een uiting van de wens om te laten zien dat ook wij in de EU “iets kunnen”. Daarbij dachten de opstellers van het document in het verre, vredige jaar 2009 misschien dat de formulering niet zo belangrijk was, aangezien alle militaire activiteiten toch door de NAVO werden geregeld.

Overigens was 2009 geen vredig jaar. Het conflict in Zuid-Ossetië, toen Rusland in augustus 2008 gedwongen was vrede op te leggen aan het regime van Michail Saakasjvili, lag nog vers in het geheugen en zorgde toen al voor onbehagen bij de Europese elites.

Maar nu hebben deze teksten nu eenmaal rechtskracht en worden ze in een geheel nieuwe politieke context bekeken.

Oorlogsplannen

De EU-top op Cyprus was informeel, daarom is de nieuwe rol van artikel 42.7 in geen enkel document vastgelegd, want bij dergelijke bijeenkomsten worden geen slotverklaringen aangenomen. Dat is echter ook niet nodig, het maakt immers al deel uit van het huidige basisdocument van de EU.

Sterker nog, de EU-top heeft op basis hiervan voor het eerst in de geschiedenis zijn voornemen bevestigd om stafoefeningen binnen de Unie uit te voeren om concrete besluitvormingsmechanismen te ontwikkelen en de maatregelen te coördineren in geval van een militaire aanval op een van de lidstaten.

Of als een EU-lidstaat verklaart het slachtoffer te zijn geworden van een of andere “militaire aanval”. Bijvoorbeeld in de vorm van een zogenaamd door Rusland in het luchtruim van een EU-lidstaat neergeschoten “Oekraïense” drone, waarvan de staat de verschijning niet kan verklaren.

De EU-ambassadeurs zijn van plan om tijdens de geplande bijeenkomst op 4 mei in Brussel de eerste simulatie uit te voeren van de activering van het mechanisme voor wederzijdse militaire bijstand. Dat betekent dat er in feite een stafoefening zal plaatsvinden. De ambassadeurs zullen een scenario doornemen waarin een land om militaire steun vraagt, en daarbij precies uitwerken hoe de maatregelen worden gecoördineerd en beslissingen worden genomen, in welke fase en op welk niveau de militairen worden betrokken, enzovoort.

Uiteraard is dit slechts een eerste stap en zullen er nog veel meer van dergelijke simulaties worden uitgevoerd. Maar dit is de eerste keer in de geschiedenis dat zoiets gebeurt.

Waar is het geld?

Maar, zoals men in Europa zegt: voor de overwinning heb je goud nodig, geen ijzer.

Hoe en op wiens kosten Brussel zijn nieuwe militaire bondgenootschap wil financieren en wat de EU-Commissie nog tekortkomt om haar oorlogsplannen definitief te concretiseren, zal ik in het volgende artikel uitvoerig vertellen.

Maar hier moeten we tot een ontnuchterende conclusie komen: oorlogsvoorbereidingen, met name de voorbereidingen op een oorlog met Rusland, zijn al de nieuwe Europese ideologie geworden, ongeacht of Europa Rusland zelf wil bestrijden of zich wil beperken tot een proxy-oorlog waarbij gebruik wordt gemaakt van het grondgebied en de bevolking van Oekraïne.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Willen de EU en Groot-Brittannië de NAVO vervangen door een EUTO?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: