De onderdrukking van de media, die de EU Rusland verwijt, is in Europa veel brutaler

Dat in het Westen wordt beweerd dat in Rusland de vrije pers wordt onderdrukt en gecensureerd, journalisten worden vervolgd, enzovoort, is niets nieuws. Tijdens onderzoek naar een ander onderwerp kwam ik bij een Google-zoekopdracht echter iets heel interessants tegen. Google toont tegenwoordig vaak als eerste zoekresultaat een samenvatting van de AI, die echter niets anders is dan een aaneenschakeling van stellingen die de AI uit verschillende bronnen, meestal westerse mainstream media, heeft samengesteld.

Zo kwam ik toevallig een Google-antwoord tegen dat onder de kop “Methoden om onafhankelijke berichtgeving te verhinderen” de beschuldigingen van de EU tegen Rusland op het gebied van mediavrijheid opsomde. En daarbij moest ik hardop lachen, want wat Rusland door de EU en de Duitse media wordt verweten, gebeurt in de EU zelf veel harder dan in Rusland. Laten we daar eens naar kijken, schrijft Thomas Röper.

“Vernietiging van het medialandschap”

De eerste “methode om onafhankelijke berichtgeving te verhinderen” die Rusland wordt verweten, luidt:

Ja, dat klopt natuurlijk, al deze media zijn in Rusland geblokkeerd, maar er wordt verzwegen hoe dat is gekomen. Het was namelijk de EU die als eerste de Russische staatsmedia verbood. Op 24 februari 2022 verbood Letland drie Russische televisiezenders en op 25 februari een Wit-Russische en twee Letse Russischtalige televisiezenders. Op 27 februari 2022 kondigde de Europese Commissie aan RT en Sputnik in de EU te verbieden en op 1 maart verbood Letland nog twee Russische televisiezenders.

Rusland reageerde pas op 1 maart en begon op zijn beurt westerse staatsmedia zoals de BBC of Deutsche Welle (DW) te verbieden. Hetzelfde gold vervolgens ook voor door het Westen gefinancierde Russische media zoals Doschd (TV-Rain) en andere. Dit waren allesbehalve “onafhankelijke zenders”, zoals de Google-AI beweert, maar door het Westen gefinancierde media waarvan de redacteuren vervolgens door Europese media in dienst werden genomen en bijvoorbeeld voor Arte of Der Spiegel schrijven.

Daarna is de lijst van in Rusland en de EU verboden media steeds langer geworden, maar het doorslaggevende feit is dat het de EU was die deze censuurorgie is begonnen. Rusland heeft daarna met gelijke munt teruggeslagen, meer niet.

“Repressie tegen journalisten”

De tweede “methode om onafhankelijke berichtgeving te verhinderen” die Rusland wordt verweten, luidt:

Hoe “onafhankelijk” deze journalisten zogenaamd zijn, wil ik niet nog eens herhalen. Ik heb vaak genoeg verslag gedaanover hoe westerse ngo’s en staten hen financieren, controleren en voorschrijven wat ze moeten doen en schrijven.

Interessanter is dat de lijst van journalisten die vanwege politieke vervolging uit de EU zijn gevlucht, steeds langer wordt. In Moskou bestaat al een aparte gemeenschap van Europese, Canadese en Amerikaanse journalisten die in hun thuisland worden vervolgd voor hun journalistieke werk.

Het eerste Duitse voorbeeld was Alina Lipp, tegen wie in Duitsland al in 2022 een strafrechtelijke procedure werd gestart vanwege haar verslaggeving uit de Donbass. Haar enige “misdaad” was dat ze vanuit de Donbass verslag deed en daarbij iets anders vertelde en vooral liet zien dan de Duitse regering en de EU wilden. Alina (en ook ik) dreigen bij terugkeer naar Duitsland gevangenisstraffen te krijgen, precies wat het kwaadaardige Rusland zogenaamd doet.

Maar daar blijft het niet bij, want de EU is ook begonnen Europese journalisten te straffen met sancties voor hun werk. Alina Lipp en ik waren ook hier de eerste getroffenen. Al het vermogen dat wij, de gesanctioneerden, in Duitsland hebben, is bevroren en het is nu een strafbaar feit om ons iets te schenken, wat neerkomt op een feitelijk beroepsverbod, aangezien men ons niets mag schenken of betalen voor werk dat we hebben verricht. In mijn geval betekent dit ook dat ik geen auteursrechten meer ontvang voor mijn verkochte boeken.

Bij de sancties wordt niet eens een overtreding van de wet aangevoerd, ze worden gewoon opgelegd als een politieke beslissing, dus volkomen willekeurig. Deze repressie tegen journalisten is ingevoerd door de EU, niet door Rusland. Daar bestaat zoiets niet.

“Technologische censuur”

De derde “methode om onafhankelijke berichtgeving te verhinderen” die Rusland wordt verweten, luidt:

Hier verzwijgt de Google-AI een ander belangrijk onderwerp, want deze westerse sociale media zijn opgericht met geld en technische ondersteuning van de Amerikaanse inlichtingendiensten (de details kunt u hier lezen) en zijn daarom politieke instrumenten. In Rusland heeft YouTube bijvoorbeeld na de escalatie in Oekraïne steeds vaker Oekraïense oorlogspropaganda en andere gruwelijke berichten als reclame getoond. Facebook heeft destijds speciaal zijn richtlijnen gewijzigd en oproepen tot geweld tegen Russen niet langer als haatzaaiende uitlatingen verboden, maar expliciet toegestaan. Enzovoort.

Overigens doet de EU met haar wet op internetcensuur (Digital Service Act) bijna hetzelfde en eist zij van de Amerikaanse internetbedrijven dat zij onwelgevallige commentaren en posts censureren. Als de EU niet zo bang was voor de reactie van de VS, die vanwege het optreden van de EU tegen X (voorheen Twitter) al sancties tegen EU-burgers hebben opgelegd, zou de EU deze diensten inmiddels waarschijnlijk ook hebben verboden. En wel om dezelfde reden als Rusland: het zijn politieke instrumenten van de VS om de publieke opinie te beïnvloeden.

“Surveillance en GPS-storingen”

De vierde “methode om onafhankelijke berichtgeving te verhinderen” waarvan Rusland wordt beschuldigd, luidt:

Deze beschuldiging is belachelijk en een duidelijke vorm van volksverdomming, want de tijdelijke verstoring van GPS en ook mobiel internet in Moskou en andere Russische steden heeft echt niets met de media te maken, maar is het gevolg van de Oekraïense drone-aanvallen, die GPS en mobiel internet gebruiken voor oriëntatie. Door deze signalen uit te schakelen of te verstoren, moeten de drones worden verhinderd hun doelen te raken.

En dat weet iedereen in Rusland, want in zo’n geval krijg je een sms waarin wordt gewaarschuwd voor drone-aanvallen en waarin de tijdelijke verstoring van gps of mobiel internet wordt aangekondigd.

“Criminalisering van meningsuiting”

De vijfde “methode om onafhankelijke berichtgeving te verhinderen” die Rusland wordt verweten, luidt:

Ook dit is sterk vereenvoudigd en ik heb al lang geleden uitgelegd wat volgens de Russische wet strafbaar is: het bewust verspreiden van valse berichten over vermeende oorlogsmisdaden van het Russische leger. Het woord “bewust” is hierbij cruciaal, want men moet weten dat men een onwaarheid verspreidt. Hierop staan inderdaad gevangenisstraffen, die ook zeer hoog kunnen uitvallen, als iemand een dergelijk vals bericht de wereld in stuurt en iemand daartoe aanzet tot geweld.

Maar hoe zit dat in Duitsland? Daar zijn ook speciaal wetten gewijzigd, waardoor men strafbaar is en met gevangenisstraf wordt bestraft als men bijvoorbeeld de versie van het Westen over de gebeurtenissen in Boetsja in twijfel trekt. Of als men alleen maar een “Z”-symbool toont, wat niets anders is dan een mening uiten, maar waarvoor men in Duitsland een gevangenisstraf kan krijgen.

“Intimidatie”

De zesde “methode om onafhankelijke berichtgeving te verhinderen” die Rusland wordt verweten, luidt:

Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik hierover moet schrijven, want dit is gewoonweg verzonnen. Natuurlijk praten Russen vrijuit over de oorlog, bijvoorbeeld in bars, waar je met volslagen vreemden in gesprek raakt. Niemand is daar bang voor, ook niet degenen die tegen het optreden van de Russische regering zijn. Zij nemen echt geen blad voor de mond.

Conclusie

Ik vond het interessant hoe vanzelfsprekend de AI van westerse zoekmachines de onware verhalen van de westerse media overneemt. Dat is ook geen wonder, want Google is de facto een dochteronderneming van de CIA en heeft daarom de taak om deze verhalen te ondersteunen en te verspreiden.

Nog interessanter vind ik echter de brutale vanzelfsprekendheid waarmee de Duitse regering en de EU Rusland beperkingen van de vrijheid van meningsuiting en persvrijheid en onderdrukking verwijten, terwijl ze dingen opsommen die ze zelf doen en vaak zelfs strenger bestraffen dan in Rusland het geval is. Dat sommige van hun beschuldigingen tegen Rusland verzonnen leugens zijn, verbaast me niet. Ik ben daar al zo aan gewend dat het me eerder zou verbazen als ik eens een voorbeeld zou vinden waarin ze het zonder dergelijke verzonnen horrorverhalen kunnen stellen.

Als journalist verwerp ik elke beperking van de persvrijheid en natuurlijk laat deze lijst zien dat ook Rusland na 2022 enkele beperkingen heeft ingevoerd. Rusland heeft echter altijd alleen gereageerd op beperkingen van zijn media in het Westen, maar is nooit de initiatiefnemer geweest van deze censuurmaatregelen.

Dat maakt censuurmaatregelen niet beter, maar de realiteit van vandaag is nu eenmaal dat we ons in een informatieoorlog bevinden en als het Westen aanvalt en de Russische media beperkt, dan reageert Rusland natuurlijk dienovereenkomstig. Dat is niet mooi, maar het is nu eenmaal de realiteit waarin we leven.

In de EU zijn overigens voor 2026 verdere beperkingen van de vrijheid van meningsuiting en persvrijheid gepland, die de Europese Commissie al heeft aangekondigd onder het mom van het “beschermen van de democratie” en het bestrijden van “desinformatie”. Er zijn nog niet veel details bekend, maar ik zal hierover verslag uitbrengen zodra er meer bekend wordt.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump legt sancties op aan EU-functionarissen vanwege een conflict over censuurregels. Maar er speelt meer

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: