De barbarij die ons beheerst… en zegeviert: Iran als cruciaal geostrategisch knooppunt

De wereld, zo wordt ons verteld, balanceert op het scherp van de snede. Of, als men de voorkeur geeft aan de taal van het spektakel, lijkt het op een koorddanser die wankel boven een afgrond zweeft, zich er terdege van bewust dat er geen vangnet beneden is. Aan de ene kant staan de tanende stemmen van de rede – die paar leiders en internationale instellingen die nog steeds proberen te redden wat er van het gezond verstand overblijft. Aan de andere kant ligt de leegte: de weg naar een veralgemening van terreur, gestaag nagestreefd door wat gewoonlijk het “collectieve Westen” wordt genoemd, of, met een strak gezicht, “onze beschaving”, geleid door het koortsachtige dogma van het imperiale zionisme.

Iran verzet zich. Meer nog, het voert een tegenaanval uit en is nog steeds in staat aan te tonen dat gebral alleen geen oorlogen wint, zelfs nu de hoofdrolspelers in deze zich ontvouwende tragedie blijven geloven dat hun zelfbenoemde status als uitverkorenen van God volstaat om barbaren en ketters uit te roeien, schrijft José Goulão.

Laat het duidelijk zijn: er valt weinig te bewonderen aan het Iraanse regime. Confessionele politiek, of het nu in Iran, Saoedi-Arabië, Israël of zelfs de Verenigde Staten is, blijft een verstoring van het openbare leven. Toch geven westerse regeringen blijk van een opmerkelijke selectiviteit in hun verontwaardiging. Wat op de ene plaats onaanvaardbaar is, wordt op een andere plaats aanvaardbaar, zelfs prijzenswaardig. Het “Iran van de ayatollahs” wordt afgeschilderd als de vijand; zionistisch extremisme en Saoedisch autoritarisme worden ondertussen verwelkomd als bondgenoten – nuttig, winstgevend en geruststellend in lijn met westerse belangen. Josep Borrell zag tijdens zijn ambtstermijn als hoofddiplomaat van de Europese Unie geen tegenstrijdigheid in het verdedigen van dergelijke dubbele standaarden als noodzakelijke beleidsinstrumenten.

Iran is niet verslagen, ondanks de moord op zijn geestelijk leider, ayatollah Ali Khamenei. Hij trok zich niet terug in de schaduw; hij bleef openlijk werken en deelde in de risico’s die zijn volk droeg. Het is ironisch – iets wat in westerse commentaren nauwelijks wordt erkend – dat het Khamenei was die de fatwa uitvaardigde waarin kernwapens werden afgewezen. De eliminatie van een leider die tegen massavernietigingswapens was, ondermijnt de vaak herhaalde bewering dat nucleaire proliferatie ooit de centrale zorg was.

Zijn dood heeft hem, zoals te verwachten was, tot een martelaar gemaakt. De reactie binnen Iran – massademonstraties, uitingen van eenheid – is grotendeels onzichtbaar gebleven voor de wereldwijde media, die meer geneigd zijn om de stemmen van de oppositie te versterken dan om ongemakkelijke realiteiten vast te leggen. De moord heeft de standpunten binnen het regime verhard, de invloed van de Revolutionaire Garde versterkt en de samenhang bevorderd in plaats van versnippering. De opvolging door Mojtaba Khamenei duidt, als er al iets is, op een verschuiving naar minder gematigde standpunten.

Het Euraziatische schaakbord

Vijfendertig jaar na de ineenstorting van de Sovjet-Unie lijkt het internationale machtsevenwicht op een patstelling. De oude westerse dominantie – afgedwongen door het rekbare begrip van een “op regels gebaseerde internationale orde” – wordt geconfronteerd met de geleidelijke opkomst van een multipolaire wereld. Eurazië is het beslissende toneel in deze strijd, en daarbinnen vormt Iran een cruciaal knooppunt.

Geografie alleen verklaart een deel hiervan. Iran is uitgestrekt, dichtbevolkt en strategisch gelegen. Maar het is ook iets blijvenders: een brug tussen Oost en West, Centraal-Azië en het Midden-Oosten, een schatkamer van culturen die veel ouder zijn dan de moderne westerse verbeelding zich gemakkelijk kan voorstellen. Een dergelijke diepgang wekt meestal geen nieuwsgierigheid op, maar onbehagen. De reactie was voorspelbaar: een mengeling van arrogantie, propaganda en het verzinnen van voorwendsels om de onderwerping van Iran aan een systeem te rechtvaardigen dat het niet heeft gecreëerd en niet accepteert.

De beleden zorg voor het Iraanse volk, waar westerse leiders vaak een beroep op doen, klinkt hol. Men hoeft slechts een blik te werpen op de toestand van die regio’s die al door westerse interventie zijn ‘bevrijd’ – gebieden waar de democratie arriveerde in de vorm van raketkoppen en proxy-milities – om de grenzen van dergelijke humanitaire ijver te beseffen.

Toen bijvoorbeeld een school in Minab werd getroffen, naar verluidt als gevolg van een fout in de kunstmatige intelligentie bij de doelwitkeuze, werd de dood van 165 jonge meisjes afgedaan als een ongelukkige misrekening. Toevallig was het rond dezelfde tijd dat Melania Trump de Verenigde Naties toesprak over de benarde situatie van kinderen in conflictsituaties.

Dergelijke voorvallen zijn geen uitzonderingen; ze zijn het logische gevolg van een wereldbeeld waarin hele bevolkingsgroepen worden gereduceerd tot potentiële bedreigingen. Zoals Benjamin Netanyahu met huiveringwekkende duidelijkheid heeft betoogd, wordt een Palestijn – of nu, bij uitbreiding, een Iraniër – vanaf zijn geboorte als verdacht beschouwd.

De centrale rol van Iran in het “grote spel” werd lang geleden al verwoord door Zbigniew Brzezinski: wie Eurazië beheerst, beheerst de wereld. Hieruit volgt dan ook dat het beheersen van Iran onontbeerlijk wordt. Het verzet van het land belemmert niet alleen de uitbreiding van de westerse hegemonie, maar ook de bredere ambities van projecten zoals een ‘Groot-Israël’.

Deze oorlog gaat daarom niet louter over Iran. Hij onthult de convergentie van globalistische en zionistische agenda’s als elkaar versterkende mechanismen van imperiale expansie.

Verzet en de betekenis ervan

Iran heeft op gelijke wijze gereageerd. Het heeft de Straat van Hormuz bedreigd, de monarchieën in de Golf die Amerikaanse bases herbergen gedestabiliseerd en strategische radarsystemen in de hele regio uitgeschakeld, waaronder die welke de Amerikaanse Vijfde Vloot in Bahrein beschermen. Deze ontwikkelingen staan in schril contrast met de zelfverzekerde beweringen van Washington en zijn bondgenoten dat Iran op het punt staat verslagen te worden.

Oorlogspropaganda verhult, zoals altijd, evenveel als ze onthult. De kwetsbaarheid van Israël en de VS is steeds duidelijker geworden, met name wat betreft de beperkingen van luchtverdedigingssystemen en de druk op militaire middelen. Ervaren Amerikaanse officieren hebben openlijk erkend dat het volhouden van een langdurige uitputtingsslag de Amerikaanse capaciteiten te boven kan gaan, vooral na de uitputting van de wapenvoorraden in Oekraïne. Of Washington Teheran kan overleven, blijft een open vraag.

Het verzet van Iran is van belang – niet omdat het regime voorbeeldig is, maar omdat het onafhankelijk is. Het neemt zijn eigen beslissingen, weigert zich te onderwerpen aan externe dictaten en blijft, hoe beperkt ook, steun verlenen aan de Palestijnse zaak. Meer in het algemeen vormt het een pijler van de opkomende multipolaire orde.

Door zijn betrokkenheid bij initiatieven zoals China’s Belt and Road, de Shanghai Cooperation Organisation en de BRICS-groep draagt Iran bij aan de opbouw van alternatieve economische en politieke netwerken – netwerken die de dominantie van door het Westen gecontroleerde routes en instellingen uitdagen. Het is dan ook geen verrassing dat het verstoren van deze alternatieven een strategische prioriteit is geworden voor westerse beleidsmakers.

De gevolgen van een Iraanse nederlaag zouden ingrijpend zijn. Een regering die onder westerse auspiciën wordt geïnstalleerd, zou niet alleen deze opkomende allianties verzwakken, maar ook een belangrijk obstakel voor regionale herconfiguratie wegnemen. De weg naar een “Groot-Israël” zou aanzienlijk worden vergemakkelijkt, terwijl buurlanden – Syrië, Irak, Libanon, Egypte – noch de capaciteit, noch de neiging hebben om zich tegen een dergelijke verschuiving te verzetten.

Tegelijkertijd zou de versmelting van financiële, media- en culturele invloed die ten grondslag ligt aan de zionistische macht, de consolidatie versnellen van een wereldorde waarin individuen steeds meer worden gereduceerd tot vervangbare eenheden. China en Rusland zouden met een verhoogde kwetsbaarheid worden geconfronteerd, met name in het licht van de ambigue positie van India.

Er staat dus veel op het spel. De toekomst van Iran is onlosmakelijk verbonden met de bredere strijd tussen een multipolaire orde gebaseerd op internationaal recht en een systeem dat wordt gekenmerkt door unilaterale macht en selectieve regels. Een westerse overwinning zou niet alleen het Midden-Oosten hervormen; het zou een bestuursmodel versterken dat gekenmerkt wordt door dwang, ongelijkheid en de uitholling van soevereiniteit.

Als de publieke opinie gevangen blijft in oorlogspropaganda – als de gestage verschuiving van verdraaiing naar regelrechte leugens onbetwist voortduurt – kunnen de gevolgen catastrofaal blijken. De escalatie van imperiaal geweld, geworteld in een giftige mix van koloniale ambitie en ideologische ijver, dreigt te culmineren in een breder, potentieel wereldwijd conflict.

Dat is wat er op het spel staat. De vraag is niet alleen of Iran stand zal houden, maar ook of zijn standvastigheid het traject zou kunnen veranderen van een wereld die steeds vastberadener lijkt om, met open ogen, de afgrond in te lopen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wordt Trump aan Moloch geofferd?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: