Zelfmoord is een beetje een wisselvallige aangelegenheid. Ik ken zes gevallen van mensen die zichzelf van het leven hebben beroofd. Eén daarvan, een zeer succesvolle zakenman, gooide zichzelf uit een kantoorraam; hij overleefde de val, maar hing zichzelf een paar jaar later op. De vriendin van een huisbaas overleefde het om zichzelf voor een metro te gooien: ze kwam te laat en werd terug het perron op geblazen, waardoor ze een heup brak. Enige tijd later maakte ook zij het karwei af door van Beachy Head af te springen. Een zakenrelatie die de diagnose Parkinson had gekregen, schoot zijn hersens er letterlijk uit met een jachtgeweer en liet zijn vrouw achter om de rotzooi op te ruimen. De vriendin van een andere kennis pleegde zelfmoord toen haar vriendje naar de universiteit ging, waarna het vriendje, mijn kennis, hetzelfde deed op de verjaardag van haar dood. Tot slot pleegde een nieuweling van de universiteit die ik kende, depressief en alleen in zijn studentenhuis, zelfmoord tijdens de eerste lockdown. Blijkbaar een akelige en langdurige dood. Ik geef de schuld aan Ferguson, Whitty, Boris en de andere gekken, schrijft Nick Rendell.

Van de zes faalden er twee de eerste keer. Twee hadden toegang tot jachtgeweren en deden het goed. Twee anderen gebruikten een drugscocktail die weliswaar dodelijk was, maar niet snel en ook niet pijnloos, zo is mij verteld. Terwijl het springen van Beachy Head een vastberadenheid toont die mijn verbeelding te boven gaat. De helft was eind twintig of begin twintig. Elk van hen was op zijn eigen manier een tragedie, die ellende, hartzeer en onnoemelijke complicaties achterliet.

Voor mij was slechts één van deze sterfgevallen logisch. Ik vermoed dat een psychiater het daarmee eens zou zijn. Maar zoals we in Canada zien, en wie weet binnenkort ook in Groot-Brittannië, zullen het niet de artsen zijn die de beslissing nemen, maar zullen het ‘mensenrechtenadvocaten’ zijn als voorstanders erin slagen om het voorbeeld van Canada te volgen en zelfmoord met hulp van de staat tot een mensenrecht te maken.

Gezien het feit dat twee van de zelfmoordpogingen die ik in detail beschreef, resulteerden in een mislukking maar aanzienlijk letsel veroorzaakte, kan ik zien dat er een argument is om de staat en een arts erbij te betrekken – het argument gebaseerd op “werkzaamheid.”. Als er een dokter bij betrokken wordt, terwijl de zelfmoord in de ogen van de rest van ons nog steeds een vergissing is, dan is het zeker, om Macbeth te citeren:

If it were done when ’tis done, then ’twere well it were done quickly.

De betrokkenheid van een arts zou het allemaal toch op zijn minst schoner en efficiënter maken.

Het zijn echter niet alleen mijn kennissen die de neiging hebben om hun zelfmoordpogingen te verprutsen; de meeste pogingen zijn onsuccesvol. Ik betwijfel of gegevens over de effectiviteit van zelfmoordpogingen bijzonder accuraat zijn, maar de grafiek in figuur 1 geeft de schattingen weer die ik heb gezien. 17,5% van de pogingen met een vuurwapen mislukken. 40% van de ophangingen mislukt. Hemel, zelfs 70% van de springers overleeft! Je kunt je alleen maar voorstellen wat voor verwondingen dit allemaal oplevert.

  DYSTOPISCHE NACHTMERRIE: 10 ongelooflijke dingen die binnenkort zullen gebeuren als we de opmars van de tirannie en de onderwerping van de mensheid niet stoppen

Blijkbaar pleegt slechts ongeveer 5% van de mensen die een zelfmoordpoging overleven zelfmoord binnen de volgende vijf jaar. Het is duidelijk dat de meeste mensen die een zelfmoordpoging doen en falen er overheen komen. Ik ben er niet zeker van dat het krijgen van professionele hulp om hun eerste succespercentage te verbeteren noodzakelijkerwijs een goed idee is.

Maar is het waarschijnlijk dat artsen je eigen onhandige pogingen om er een eind aan te maken zullen verbeteren? Ik heb het bewijsmateriaal bekeken en was verbaasd dat het erop lijkt dat je beter een slachter kunt raadplegen dan een dokter. Slachters doden elk jaar honderden grote zoogdieren met nauwelijks een misstap.

Het zal misschien niet meteen bij je opkomen, maar artsen, zeker in landen waar ze al geassisteerd sterven of de doodstraf hebben, doden al behoorlijk veel, hoewel ik niet zeker weet of ze kunnen tippen aan slachters.

Er waren 24 executies in de VS in 2023. In 1999 bereikte het enthousiasme een hoogtepunt met 98 ter dood gebrachte gevangenen. Ter contrast: in het nabijgelegen Canada zullen in 2023 ongeveer 17.500 mensen ‘geëuthanaseerd’ zijn. Dat zijn bijna 50 doden per dag! Dat is nogal wat. Canada, met een bevolking die een achtste zo groot is als die van de VS, doodt elke dag twee keer zoveel mensen als de VS per jaar executeert.

Je zou denken dat met dit aantal moorden zowel Canadese als Amerikaanse artsen het wel onder de knie zouden hebben. Blijkbaar niet!

Executies van ter dood veroordeelden nemen verschillende vormen aan: dodelijke injectie, gas, de elektrische stoel, ophanging en het vuurpeloton. Ze gaan allemaal gepaard met problemen. Er zijn krantenartikelen in overvloed die geen eind aan verschrikkingen beschrijven: hoe lang het duurt voordat de gevangene sterft, problemen om de naald in de ader te krijgen, mislukkingen van elektrische stoelen, vuurpelotons die ontbreken. Ik heb zelf een paar kippen gedood en, grimmig genoeg, ooit een erg zieke oude ooi op een Australische schapenboerderij. Ik heb dan ook alle begrip voor degenen die worden opgeroepen om te doden en voor de problemen die zich in het echte leven voordoen als je een zooitje maakt van wat op papier de meest eenvoudige taak lijkt.

John Wyatt, emeritus hoogleraar neonatale pediatrie, heeft een aangrijpend stuk geschreven in de Spectator over de waarschijnlijke gevolgen voor praktiserende artsen als een wetsvoorstel dat onlangs is opgesteld door de Schotse Liberaal-Democraten en dat ‘begeleid sterven’ legaliseert, wordt aangenomen door het parlement in Holyrood. Artsen worden dan geacht patiënten te doden. Hoe valt dit te rijmen met de primaire doelstelling van een arts om ‘geen schade te berokkenen’? In het artikel merkt hij op dat de code van Hippocrates artsen verbiedt om deel te nemen aan gerechtelijke executies. Het is duidelijk dat de ethiek rond het uitbreiden van de plicht van een arts tot het doden van hun patiënten enorme ethische dilemma’s met zich meebrengt.

Voor mij is een van de meest intrigerende punten die Wyatt naar voren brengt dat “zodra de arts de dood heeft vastgesteld, hij wettelijk wordt geïnstrueerd om een valse en duidelijk misleidende overlijdensakte op te stellen – waarin staat dat de vastgestelde doodsoorzaak de onderliggende ziekte was, in plaats van het dodelijke gif dat net was toegediend.” Gezien de controverse tijdens de ‘pandemie’ in de registratie van sterfgevallen ‘met’ of ‘door’ Covid, en de corruptie van sterftecijfers ‘door alle oorzaken’, is een scepticus, zoals ik, zeer achterdochtig over deze bijzondere goocheltruc.

  De mensheid veracht de waarheid

Velen zullen beweren dat er een groot verschil is tussen het executeren van een moordenaar en het beëindigen van het leven van iemand die terminaal ziek is of die, om wat voor reden dan ook, hulp wil bij het beëindigen van zijn of haar leven. Velen zullen beweren dat er een moreel verschil is. Maar een vraag die ik nooit eerder had overwogen was het ‘hoe’. Hoe ga je te werk bij het doden van mensen?

Bij het aanpakken van dit probleem ben ik dank verschuldigd aan een van de regelmatige ‘below-the-line’ commentatoren van de Daily Sceptic die, onder een van mijn recente artikelen, een link plaatste naar een blogpost van Sir Desmond Swayne MP met daarin een rapport van het Oregon Health Department, getiteld ‘Death with Dignity‘. Het rapport beschrijft de jaarlijkse resultaten van Oregon’s Assisted Dying Act.

Het is op het gebied van ‘werkzaamheid’ dat het Oregon rapport zo verhelderend is. Laten we beginnen met een beetje context. In Oregon doden ze geen mensen op de industriële schaal van Canada, maar ze slagen er nog steeds in om meer dan 20 keer zoveel mensen te doden als er in de hele VS geëxecuteerd worden.

Vijfhonderdzestig mensen kregen de dodelijke drugs voorgeschreven in 2023. Daarvan stierven er 367 – slechts 65% – aan de cocktail. De overige 193 mensen overleefden de drugs niet – ze namen ze niet in, stierven aan iets anders voordat ze de drugs innamen of de medici verloren hen uit het oog.

Het rapport bevat een handig overzicht van wat er in 2023 gebeurde met degenen die de drugs voorgeschreven kregen, dat ik heb weergegeven in figuur 5.

Figuur 5

Terzijde is het vermeldenswaard dat 17 patiënten, vermoedelijk uit de groep die de drugs niet ‘innam’, de resterende levensduur van zes maanden overleefden, de maximale tijd die een patiënt volgens de arts nog mag verwachten te leven en toch in aanmerking komt voor hulp bij zelfdoding. Hoe het ook zij, je ziet dat niets rechtlijnig is en – als je iemand bent die zelfmoord overweegt – is het ook niet erg geruststellend.

De volgende tabellen komen uit het rapport.

Laten we eerst eens kijken naar ‘complicaties’. Het eerste wat opvalt aan de bevindingen is hoe onvolledig ze zijn. Van de 367 mensen die het gif innamen zijn er geen gegevens voor 265 (72%) van hen. Van de 102 (28%) van wie we gegevens hebben, had 8% moeite met slikken of braakte het gif uit. Eén patiënt had een aanval.

Het lijkt vreemd dat er voor de meeste patiënten geen gegevens beschikbaar zijn. De volgende tabel geeft echter aanwijzingen waarom dit zo is. Figuur 7 laat zien wie er bij de patiënt was toen hij of zij de drugs innam of eraan stierf. Bij slechts 58 (16%) van de 367 patiënten was de voorschrijvende arts aanwezig toen het ‘medicijn’ werd ingenomen. En in slechts 44 (12%) van de gevallen was de arts aanwezig toen de patiënt overleed.

  De Great Reset - die niet zou bestaan - zal een einde maken aan het populisme

In 14 gevallen blijkt de arts de patiënt te hebben verlaten tussen ‘inname’ en overlijden. Evenzo, terwijl van de 258 gevallen waarvoor gegevens beschikbaar zijn er 43 die schijnbaar alleen waren toen ze het ‘geneesmiddel’ innamen, en waren er 168 schijnbaar alleen tegen de tijd van overlijden. Dit alles wijst erop dat het ‘medicijn’ niet zo snel werkt.

Figuur 8 laat ons zien hoe snel het ‘medicijn’ zijn werk doet. Voor 34% van de patiënten hebben we geen gegevens. Van de 64% waarvoor we wel gegevens hebben, duurde het van één minuut tot meer dan acht uur (488 minuten) voordat de patiënt het bewustzijn verloor, met een mediaan van vijf minuten. De dood duurde iets langer. De mediane tijd tot de dood was 53 minuten, terwijl minstens één arme ziel er 137 uur over deed, niet ver van zes dagen om te sterven! Kun je je voorstellen dat dit zou gebeuren in een executiekamer, of een slachthuis?

Figuur 8

Figuur 9 bevat gegevens over het ‘waarom’. Waarom wilden deze 367 mensen sterven? Slechts 34% noemde onvoldoende pijnbestrijding. Voor de meesten was het verlies van autonomie, een last zijn voor hun familie, of gewoon niet kunnen genieten van het leven.

Figuur 9

De boodschap die ik uit het Oregon rapport opmaak is dat dit er allemaal erg rommelig uitziet. Toegegeven, deze gegevens zijn beperkt tot Oregon. Misschien doen ze het beter in Canada of Nederland of België. Misschien doen ze het beter in Schotland of uiteindelijk Engeland en Wales wanneer het onvermijdelijk wordt ingevoerd – maar ik betwijfel het.

Ik vermoed dat het doden van een persoon net zo rommelig en schrijnend kan zijn als ik het doden van die oude ooi in Australië 40 jaar geleden vond. Zeker nu ik dit rapport heb gelezen, kan ik me niet voorstellen dat het iets is wat ik graag zou aanraden aan mijn dierbaren.

Ik ben altijd een beetje een krabbelaar geweest. Iets wat ik vaak tekende tijdens saaie vergaderingen was een guillotine die ik in mijn garage kon bouwen. Ik had besloten dat het waarschijnlijk de snelste, meest pijnloze manier zou zijn om te gaan. Het ontwerp was ingenieus, al zeg ik het zelf. Maar de laatste jaren ging ik er liever van uit dat ik het wel aan de professionals zou overlaten als het zover was. Nou, nu niet meer. Ik moet die oude notitieboekjes maar eens gaan opgraven, ik vermoed dat mijn zelfgemaakte guillotine of de plaatselijke slachter de betere keuze zal blijken te zijn.


https://frontnieuws.backme.org/


Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Voorzitter van Belgische zorgverzekeraar promoot euthanasie als oplossing voor vergrijzing



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Vorig artikelRusland en China schetsen de toekomst in afwachting van de volgende stap van Iran
Volgend artikelWesterse landen raken in paniek nu Iran zijn opties weegt
Frontnieuws
Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, zogenaamde celebrity influencers of politici.

25 REACTIES

  1. De geniddelde mens durft niets meer zelf te doen en laat alles over aan ”professionals” ondanks dat het overduidelijk is dat ”professionals” gezien de laatste decennia niets kunnen.

    Mocht het ooit zover komen dat ik ondragelijk lijden ondervind (alleen bepaald door mijzelf) zonder kans op genezen weet ik het wel. Eerst flink zuipen en dan mezelf injecteren met een zeker weten overdosis morfine. Klaar. Schijnt overigens een beste trip te zijn om zo te gaan maar dat is een ander verhaal.

    Groeten,
    Hugo

    • Indeed, suffering is a big life experience … if lived well, com muito gosto.
      But who still has a sporting mind ? 40% obese …

    • Zo is het beste met de nodige palliatieve zorgen, want je kunt wel je lichaam doden maar niet je geesteslichaam dat aan het stoflichaam vastzit en de aarde laat je los op het ogenblik dat je zou zijn overgegaan moest je geen einde gemaakt hebben aan je leven. Je voelt nog steeds de pijn maar er wordt geen pijnstilling meergegeven want je bent toch dood…Geboren worden en sterven zijn wetten die de mens niet in handen krijgt !

  2. FABEL Je gaat niet altijd dood

    FEIT Iedereen die 2 gram (opgelost in 50 ml water) Natriumazide inneemt gaat dood. Zelfs als alle toeters en bellen van stal gehaald worden (reanimatie, maagspoelen, beademing, hart-longmachine, nierdialyse, etc.) is het overlijden onvermijdelijk. Het kan hooguit wat langer duren. Dat komt omdat de zuurstofverbranding in de cel definitief geblokkeerd wordt (irreversibele blokkade van de oxidatieve fosforylering). De cel kan dus niet meer functioneren. Hart- en hersencellen zijn de eerste cellen in het lichaam die daar last van hebben. Daarom raak je in coma en krijg je hartritmestoornissen.

    Het lukt dus altijd!

    Bron: https://laatstewil.nu/hoe-humaan-is-middel-x/

    • Dat is het “beroemde” middel X van coöperatie Laatste Wil. Zomaar dit innemen kan zorgen dat je het direct uitbraakt, dus moet je vooraf ook een antibraak middel nemen (b.v. Domperidon 3x10mg), ook paracetamol (2x 500 mg) tegen de verschrikkelijke hoofdpijn die het NaN3 veroorzaakt en om rustig te blijven ook een kalmerings middel b.v. Valium (40 mg). Er stond een uitgebreide beschrijving een tijdje geleden op internet, maar die is nu verdwenen zie ik, anders had ik de link wel geplaatst. Nu is het best wel lastig om aan NaN3 te komen en ook is Domperidon alleen op recept verkrijgbaar. Zomaar NaN3 bestellen lukt niet, je moet bij de leverancier bewijs leveren dat je chemisch “kundig” bent, het bedrijfsmatig aanschaft, het doel van de aanschaf én een verklaring tekenen dat je het niet doorverkoopt. Best wel streng afgeschermd tegenwoordig sinds het middel bekend werd via de coöperatie Laatste Wil.
      Dat heeft mij niet weerhouden om er toch aan te zijn gekomen voor het geval dat. Juist dat ’t zo moeilijk gemaakt werd heeft me extra gemotiveerd om het lekker toch aan te schaffen. Ik moet toegeven dat het in bezit hebben van het spul een enorme rust geeft, dat je zelf controle hebt, alleen al daarvoor heb ik er geen spijt van. Ik ben mentaal sterk genoeg om het niet in een dipje als opwelling te nemen.
      Ik schrijf hier nu de details op om te voorkomen dat mensen een poging doen met alleen dit middel, dan kan je na braken in leven blijven maar met grote lichamelijke problemen. Zorg dat je de uitgebreide “handleiding” hebt gelezen, neem eventueel contact op met de coöperatie. Mocht men aanstoot nemen, doe dan een verzoek aan de moderator om dit comment te laten verwijderen. Daar heb ik wel begrip voor, het is een gevoelige kwestie.

    • Walgelijk ! Nooit zelfmoord aanraden ! Deze activisten weten niks.
      Mensen zijn gevangen in lichaam en ziel. Je kan het lichaam afwerpen, maar de ziel blijft aan je essentie kleven en neemt je mee in een hel, geschapen door de massa mentale parasieten, die je je hele leven hebt gekoesterd.
      Ik ben er zelf een paar keren geweest – als toerist – en heb gezien hoe mottig het is. Deze planeet is een hel … met annexen.
      Leven is boven alles een voorbereiding op een goede, nuttige dood. Lees het Tibetaans dodenboek en luister naar Bob Monroe:
      https://www.youtube.com/watch?v=GSBM7Qeo5bg&list=PL46FC150F88931111

      Onozelaars …

      • Persoonlijk heb ik 2 schrijnende gevallen van uitzichtloos lijden van dichtbij meegemaakt en de procedures die zogenaamd legaal zijn, zijn een enorme administratieve rompslomp en kosten veel te veel tijd waardoor dat lijden veel te lang duurt. Het is ook zeer afhankelijk van de arts die het verzoek behandeld. Daardoor heb ik wel sympathie voor de coöperatie laatste wil. Het zijn ZEKER geen activisten, dat is te kort door de bocht. Verder heb ik in een 3e geval meegemaakt dat iemand na een eigen mislukte poging vanwege een zeer vervelende ongeneeslijke ziekte het middel in huis heeft gehaald en nog jaren geleefd heeft met een rust van ik kan elk moment ZELF kiezen. Dat heeft op een manier de kwaliteit van zijn laatste levensjaren psychisch fors verbeterd. Vandaar dat ik het zelf ook aanschafte en het klopt, het geeft rust, ik kan er over meepraten. Zelf je moment kunnen bepalen om in rust deze verschrikkelijke planeet te verlaten is een vorm van luxe. Nu een nucleaire oorlog dreigt is het alleen nog maar fijner om te kunnen kiezen hoe: Rustig inslapen en niet meer wakker worden of b.v. maandenlang lijden aan stralingsziekte en honger.

  3. Beste Winston,
    Jij heb absoluut niet het recht om te oordelen wat voor een ander als ondragelijk wordt ervaren.

    Zolang jij niet in de schoenen van een ander hebt gelopen heb jij geen enkel recht om te bepalen welk pad een ander moet gaan.

  4. Je hebt de hulp van een arts nodig… Hallo..ze hebben Jullie al ingespoten… alsof dat al niet genoeg is…deze moordenaars die eigen belang voorop stelden… Hypocriet komt dat woord toevallig van de naam Hippocrates..????

  5. Eerst even in een kist of lijkzak gaan liggen alvorens de dodelijke gifprik te krijgen, dat spaart opruimingswerk uit en je lijk kan zo naar het crematorium gerold worden. Makkelijk en clean.
    Zelf kan je natuurlijk overlijden kiezen door jezelf als kluizenaar te isoleren en gewoon te stoppen met eten. Duurt wel even, maar je kan het proces versnellen door eveneens te stoppen met drinken. Ben je lekker snel dood na een tiental dagen afzien. Anders duurt het meer dan een maand, wereldrecord is Bobby Sands met 64 dagen voor ie eindelijk de geest gaf. Altijd postief blijven!
    Caveat: enkel voor niet-rokers, anders moet je daar ook nog vanaf raken. Alsof honger en dorst nog niet erg genoeg zijn.

  6. Jongens jongens, iets meer respect graag voor het leven en het menselijk lichaam.
    Ik heb het proces van ziekte naar de dood twee keer van 2 meter afstand mee moeten maken en kan je zeggen dat het geen pretje is!

    Het feit dat mensen in de positie komen dat ze zo desperaat worden om niet meer te willen leven, of zo lijden onder ziekte die niet of slecht behandeld wordt is een schande voor het menselijk ras en de mate van empathie die niet meer te vinden is.

    Dat machts psychopaten daar zo nodig systemen voor moet uitvinden omdat ze foute elitaire gedachten hebben is erg genoeg, maar ga daar niet in mee, het verlaagd je waardigheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in