Chemotherapie: frauduleus en dodelijk?

Door de jaren heen heb ik herhaaldelijk gemerkt dat alle medische aanbevelingen het beste met een flinke dosis scepsis kunnen worden benaderd. Nergens geldt dit meer dan bij de behandeling van kanker.

Patiënten bij wie kanker wordt vastgesteld, raken in shock. En toch moeten ze, terwijl ze in shock zijn, heel snel een aantal cruciale beslissingen nemen. Een van de grote vragen is vaak deze: “Moet ik chemotherapie ondergaan?” schrijft Dr. Coleman.

Chemotherapie kan de overlevingskansen van een patiënt met drie tot vijf procent verbeteren, hoewel dat bescheiden cijfer meestal nog te optimistisch is. Uit onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat chemotherapie borstkankerpatiënten een verbetering in overleving biedt van iets meer dan 2,5%.

Als je bedenkt dat chemotherapie dodelijk kan zijn en vreselijke schade toebrengt aan gezonde cellen en aan het immuunsysteem, is het moeilijk om de waarde van chemotherapie in te zien.

Ik denk dat het niet overdreven is om te stellen dat de hype rond chemotherapie de behandeling in de richting van fraude heeft gedreven – veel frauduleuzer zelfs dan behandelingen die door de gevestigde orde worden afgedaan als irrelevant of schadelijk.

Chemotherapie is een uitroeiingsmiddel, bedacht door de samenzweerders en de medische gevestigde orde om de kosten van de zorg voor kankerpatiënten te drukken.

De kans is groot dat de artsen die voor je zorgen – vooral de gespecialiseerde oncologen in het ziekenhuis – chemotherapie zullen aanbevelen. Ze kunnen er flink op aandringen dat je hun aanbeveling accepteert. Ze kunnen zelfs boos of afwijzend reageren of aannemen dat je onwetend of bang bent als je besluit dat je het niet wilt. Kankerliefdadigheidsinstellingen roepen vaak enthousiast over chemotherapie. Maar ze zijn ook vaak nauw verbonden met de farmaceutische bedrijven die geld verdienen aan chemotherapie, waardoor ze naar mijn mening deel uitmaken van de grote en bloeiende “kankerindustrie”. Het is belangrijk om te onthouden dat farmaceutische bedrijven bestaan om geld te verdienen en dat ze alles zullen doen wat nodig is om dit doel te bereiken. Ze liegen en bedriegen met angstaanjagende regelmaat en hebben geen interesse in het helpen van patiënten of het redden van levens. Onthoud dat: het enige doel van farmaceutische bedrijven is geld verdienen, ongeacht de menselijke kosten. Ze zullen met plezier potentieel levensreddende informatie achterhouden als dat hun winst vergroot. Ik ben van mening dat kankergroepen door zich te verbinden met farmaceutische bedrijven corrupt zijn geworden.

Patiënten krijgen weinig of geen advies over hoe ze zelf het risico op terugkeer van hun kanker kunnen verminderen. De implicatie is dat het chemotherapie is of niets. Zo is het bijvoorbeeld onwaarschijnlijk dat artsen borstkankerpatiënten vertellen dat ze zuivelproducten moeten vermijden, hoewel het bewijs dat ze dat zouden moeten doen zeer sterk is.

Het enige wat zeker is, is dat het uiterst onwaarschijnlijk is dat iemand die u ziet u de volledige waarheid over chemotherapie zal vertellen. De trieste waarheid is dat de statistieken over chemotherapie natuurlijk worden gemanipuleerd om de verkoopcijfers van de farmaceutische bedrijven en daarmee hun winsten op te krikken. En de sterfgevallen als gevolg van chemotherapie worden vaak verkeerd gerapporteerd of onderschat. Als bijvoorbeeld een patiënt die chemotherapie heeft ondergaan plotseling overlijdt aan een hartaanval, zal zijn of haar overlijden waarschijnlijk worden toegeschreven aan een hartaanval – in plaats van aan de kanker of de chemotherapie. Er kan een vage suggestie zijn dat het overlijden verband hield met de behandeling, maar het medicijn zal waarschijnlijk niet bij naam worden genoemd en aan de schandpaal worden genageld. Noch de chemotherapie, noch de kanker zal verantwoordelijk worden geacht. Wat dit in de praktijk betekent, is dat de overlevingsstatistieken voor chemotherapie aanzienlijk slechter zijn dan de cijfers die beschikbaar worden gesteld – aanzienlijk slechter zelfs dan welk positief effect dan ook dat door een onschadelijk placebo zou kunnen worden geboden.

En nog iets: patiënten die chemotherapie ondergaan en vijf jaar overleven, worden geteld als genezen door chemotherapie. En patiënten die chemotherapie ondergaan en vervolgens iets meer dan vijf jaar na hun diagnose overlijden, tellen niet mee als kankergerelateerde sterfgevallen. En ze tellen zeker niet mee als sterfgevallen door chemotherapie.

Een wetenschappelijk onderzoek uit 2016 keek naar de vijfjaars overlevingspercentages en concludeerde dat bij 90% van de patiënten (inclusief de meest voorkomende borstkankertumoren) chemotherapie de vijfjaars overleving met minder dan 2,5% verhoogde. Slechts een zeer klein aantal kankersoorten (zoals zaadbalkanker en de ziekte van Hodgkin) werd effectief behandeld met chemotherapie. Naast dit sombere succespercentage moet worden bedacht dat chemotherapie het immuunsysteem verzwakt (dat nu eindelijk wordt erkend als belangrijk in de strijd tegen kanker), alle levende cellen beschadigt, de darmen beschadigt, misselijkheid en oorsuizen kan veroorzaken, zenuwen kan beschadigen, het beenmerg kan en zal beschadigen met als gevolg dat leukemie ontstaat, (verbazingwekkend genoeg is iatrogene myeloïde leukemie, meestal aangeduid als ‘therapiegerelateerd’ in een poging de ziekte van artsen te distantiëren, in tien procent van de gevallen het gevolg van chemotherapie), het hart en het gehoor beschadigt en bij een aanzienlijk aantal patiënten tot de dood leidt.

Het is waar dat chemotherapie de omvang van een tumor kan verminderen, maar bij stadium 4-kanker lijkt chemotherapie ervoor te zorgen dat de kanker sneller en agressiever terugkeert. De kankerstamcellen lijken onaangetast te blijven door de chemotherapie-medicijnen.

Ondanks dit alles is het protocol bij de behandeling van kanker om naar chemotherapie te grijpen en zijn artsen altijd terughoudend om iets anders te proberen.

De Academy of Royal Medical Colleges, die 24 Royal Colleges vertegenwoordigt, en een aantal andere belangrijke gezondheidsinstanties, hebben gemeld dat chemotherapie meer kwaad dan goed kan doen wanneer deze wordt voorgeschreven als palliatieve behandeling voor terminaal zieke kankerpatiënten. De colleges bekritiseren voorstanders van chemotherapie omdat ze “valse hoop wekken” en “meer kwaad dan goed doen”. Ze concludeerden dat chemotherapie-medicijnen waarschijnlijk niet werken.

Aan de andere kant verbaasde het me niet dat een grote kankerbeschermingsorganisatie het niet eens was met de 24 medische colleges en beweerde dat duizenden patiënten er wel degelijk baat bij hebben. Mijn mening, waarvan ik besef dat deze waarschijnlijk niet door de meerderheid van de huisartsen of oncologen wordt gedeeld, is dat veel kankerbeschermingsorganisaties over de hele wereld het onaanvaardbare gezicht van de kankerzorg zijn. Het lijkt mij dat ze meer bezig zijn met geld verdienen en de farmaceutische bedrijven rijk houden dan met de zorg voor patiënten.

Een ander rapport concludeert dat chemotherapie in sommige omstandigheden de verspreiding van kankercellen juist kan bevorderen. Zo werd in 2017 gemeld dat wanneer borstkankerpatiënten vóór de operatie chemotherapie ondergaan, het medicijn ervoor kan zorgen dat de kwaadaardige cellen zich naar verder gelegen plaatsen verspreiden – wat resulteert in uitgezaaide kanker en de patiënt rechtstreeks van stadium 1 naar stadium 4 brengt.

Wetenschappers analyseerden weefsel van 20 borstkankerpatiënten die 16 weken chemotherapie hadden ondergaan, en bij de meeste patiënten bleek het weefsel rondom de tumor de verspreiding juist te bevorderen. Bij vijf van de patiënten was het risico op uitzaaiingen vijf keer zo groot. Bij geen van de patiënten was het weefsel rondom de tumor minder gunstig voor kankercellen en uitzaaiingen. Het probleem lijkt te zijn dat kankercellen een groot vermogen hebben om zichzelf te transformeren en dat de chemotherapie, die bedoeld is om kankercellen te doden, de ontwikkeling kan bevorderen van cellen die resistent zijn tegen medicijnen, die de behandeling overleven en die een nieuwe kanker vormen.

De enige bijwerking van chemotherapie die algemeen bekend is, is haaruitval. Maar dat is, eerlijk gezegd, het minste van de problemen. Chemotherapie doodt zowel gezonde cellen als kankercellen, en de ernst van de bijwerkingen hangt af van de leeftijd en gezondheid van de patiënt, evenals van het type medicijn dat wordt gebruikt en de dosering waarin het wordt voorgeschreven. En terwijl sommige bijwerkingen na de behandeling wel verdwijnen (naarmate de goede cellen herstellen), zijn er bijwerkingen die mogelijk nooit verdwijnen.

Ik noemde de ernstige bijwerkingen al eerder, maar hier is ter herinnering een lijst met slechts enkele van de problemen die door chemotherapie kunnen worden veroorzaakt:

• De cellen in het beenmerg kunnen beschadigd raken, wat leidt tot een tekort aan rode bloedcellen en mogelijk tot leukemie.

• Het centrale zenuwstelsel kan beschadigd raken, met als gevolg dat het geheugen kan worden aangetast en het concentratievermogen of het helder denken van de patiënt verandert. Er kunnen veranderingen optreden in het evenwicht en de coördinatie. Deze effecten kunnen jarenlang aanhouden. Behalve dat chemotherapie de hersenen aantast, kan het ook pijn en tintelingen in handen en voeten, gevoelloosheid, zwakte en pijn veroorzaken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat depressie niet ongewoon is.

• Het spijsverteringsstelsel wordt vaak aangetast, waarbij zweren in de mond en keel ontstaan. Deze kunnen infecties veroorzaken en ervoor zorgen dat voedsel onaangenaam smaakt. Misselijkheid en braken kunnen ook voorkomen. Het gewichtsverlies dat gepaard gaat met chemotherapie kan het gevolg zijn van een verminderde eetlust.

• Naast haaruitval (die het haar over het hele lichaam kan aantasten) kan de huid geïrriteerd raken en kunnen nagels van kleur en uiterlijk veranderen.

• De nieren en de blaas kunnen geïrriteerd en beschadigd raken. Dit kan leiden tot gezwollen enkels, voeten en handen.

• Osteoporose is een vrij veelvoorkomend probleem en verhoogt het risico op botbreuken. Vrouwen met borstkanker die een behandeling ondergaan om hun oestrogeenspiegel te verlagen, lopen een bijzonder risico.

• Chemotherapie kan hormonale veranderingen veroorzaken met een breed scala aan symptomen.

• Het hart kan beschadigd raken en bij patiënten die al een zwak hart hebben, kan de toestand door chemotherapie verslechteren.

• Een ander probleem met chemotherapie is dat het het immuunsysteem kan beschadigen.

• Het is bekend dat chemotherapie het DNA kan beschadigen.

• Verandert chemotherapie de aard van kankercellen? Kan het bijvoorbeeld een verandering teweegbrengen van een oestrogeengevoelige kankercel naar een triple-negatieve cel – die veel moeilijker te behandelen is?

• Daarnaast bestaat het risico dat chemotherapie cellen door het lichaam verspreidt.

• Ten slotte is er steeds meer bewijs dat chemotherapie de dood van een aantal patiënten kan bespoedigen.

Farmaceutische bedrijven, kankerbestrijdingsorganisaties en artsen bevelen chemotherapie aan omdat er veel geld mee gemoeid is. Het minst te vergeven zijn de kankerbestrijdingsorganisaties, die bestaan om mensen te beschermen maar die meedogenloze uitbuiters van patiënten zijn.

Zoals altijd is de medische literatuur verwarrend, maar in de ‘Annuals of Oncology’ vond ik dit: “het vroegtijdig gebruik van chemotherapie lijkt geen invloed te hebben op de algehele uitkomst van de ziekte.”

De meeste artsen zullen u dit niet vertellen, of het zelfs niet aan zichzelf toegeven, maar in sommige ziekenhuizen sterft tot 50% van de patiënten aan de gevolgen van kankermedicijnen. Uit een onderzoek van Public Health England en Cancer Research UK bleek dat 2,4% van de borstkankerpatiënten binnen een maand na het starten van chemotherapie overlijdt. De cijfers zijn nog slechter voor patiënten met longkanker: 8,4% van de patiënten overlijdt binnen een maand na behandeling met chemotherapie. Als patiënten zo snel overlijden, denk ik dat we gerust kunnen aannemen dat ze zijn gedood door de behandeling, niet door de ziekte. In één ziekenhuis werd het sterftecijfer voor longkankerpatiënten die met chemotherapie werden behandeld, gerapporteerd op meer dan 50%. Uiteraard hielden alle ziekenhuizen die aan het onderzoek deelnamen vol dat het voorschrijven van chemotherapie veilig gebeurde. Als we dit accepteren, moeten we ook de geldigheid van chemotherapie in twijfel trekken. Het onderzoek toonde aan dat de cijfers bijzonder slecht zijn voor patiënten die bij aanvang van de behandeling in slechte algemene gezondheid verkeren.

Denk vervolgens eens hierover na.

In het Verenigd Koninkrijk publiceert de National Health Service uitgebreide richtlijnen over wat er moet gebeuren als chemotherapie-medicijnen worden gemorst. Er zijn noodprocedures die moeten worden gevolgd als chemotherapie-medicijnen op de grond vallen. En toch worden deze medicijnen in het lichaam van mensen ingebracht. En resten van deze gevaarlijke chemicaliën worden via de urine uitgescheiden en komen vervolgens in de drinkwatervoorziening terecht. (Ik heb enkele decennia geleden uitgelegd hoe resten van voorgeschreven medicijnen in ons drinkwater terechtkomen.)

Het is nauwelijks verrassend dat veel patiënten die met chemotherapie worden behandeld, melden dat hun kwaliteit van leven sterk is gedaald.

De standaard oncologische aanpak van kanker is om chemotherapie te geven en vervolgens af te wachten of de kanker terugkeert. Als dat het geval is, wordt er meer chemotherapie voorgeschreven. Het tragische is dat chemotherapie voor zoveel patiënten meer kwaad dan goed doet. Verbazingwekkend genoeg sterft een kwart van de kankerpatiënten aan een hartaanval – vaak veroorzaakt door diepe veneuze trombose en embolieën en te wijten aan de fysieke belasting van de chemotherapie. Maar deze sterfgevallen worden niet meegeteld in de officiële statistieken – noch voor kanker, noch, net zo belangrijk, voor chemotherapie. Het is niet overdreven om te zeggen dat de gevestigde orde de cijfers manipuleert om haar eigen, grotendeels commerciële doelen te dienen – waarbij ze bij elke gelegenheid de voordelen van de producten van farmaceutische bedrijven aanprijst en nooit nalaat twijfel te zaaien over elke remedie die de enorme kankerindustrie zou kunnen bedreigen.

Hier is nog iets wat je misschien niet weet.

Tijdens de lockdowns en de onrust rond covid-19 werden patiënten die chemotherapie ondergingen, van hun behandeling gehaald. Er werd hen verteld dat, aangezien hun behandeling hun immuunsysteem zou aantasten, ze kwetsbaarder zouden zijn voor het coronavirus. Dat is een belangrijke bekentenis, want het enige wat we zeker weten is dat een gezond immuunsysteem van vitaal belang is voor het bestrijden van kanker.

Artsen zullen je dit waarschijnlijk niet vertellen, maar ze zullen het ook niet ontkennen, omdat het allemaal waar is.

Het komt erop neer dat behandelingen die worden beschreven in klinische onderzoeken – betaald door farmaceutische bedrijven, doorgaans beoordeeld door artsen met banden met farmaceutische bedrijven en vervolgens gepubliceerd in medische tijdschriften die enorme hoeveelheden advertenties van farmaceutische bedrijven accepteren – de enige behandelingen zijn die de medische wereld accepteert. Er wordt veel gesproken over “peer review”-onderzoeken, maar dit betekent alleen maar dat een of twee andere artsen, met banden met farmaceutische bedrijven, het artikel hebben bekeken en hun goedkeuring hebben gegeven.

Het woord “corrupt” dekt bij lange na niet de lading van dit hele incestueuze systeem.

Iedereen die chemotherapie wil ondergaan, moet die krijgen. Ik probeer niemand te ontmoedigen om medicijnen te gebruiken waarvan zij denken dat die hen kunnen helpen. Ik wil alleen onpartijdige, onafhankelijke informatie verstrekken die patiënten kan helpen de juiste beslissing voor zichzelf te nemen.

Maar ik vrees dat patiënten maar al te vaak smeken om behandeling, wat volkomen begrijpelijk is, omdat ze willen dat er iets wordt gedaan en omdat ze zijn misleid door de door farmaceutische bedrijven geïnspireerde en betaalde hype rond chemotherapie. En artsen bieden die behandeling aan, ook al zou een beetje onderzoek hen leren dat ze wellicht meer kwaad dan goed doen. Er zijn maar heel weinig vormen van kanker die goed met chemotherapie kunnen worden behandeld – maar het zijn er maar heel weinig en ze worden door de farmaceutische bedrijven en hun handlangers op oneerlijke en onredelijke wijze gepromoot als succesverhalen.

Wat daarbij wordt vergeten, is dat chemotherapie de eigen afweer van het lichaam van de patiënt ernstig kan beschadigen – en bij sommige patiënten daardoor oneindig veel meer kwaad dan goed kan doen.

Elke patiënt zou voor zichzelf moeten beslissen – en met zijn of haar arts de argumenten voor en tegen chemotherapie in zijn of haar situatie moeten bespreken. Maar ik vind dat alle patiënten recht hebben op de achtergrondinformatie die ze nodig hebben om dat beoordelingsproces te ondersteunen.

Helaas is de onwetendheid over chemotherapie echter wijdverbreid en alomtegenwoordig.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wat artsen je niet vertellen over chemotherapie

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: