De Mickey Mouse Club voor Schapen

O jee, daar is dat vervelende ‘S’-woord weer! Het spijt me als iemand zich hierdoor beledigd voelt. Ik vind het geweldig. En ik bedoel er niets kwaads mee – onthoud goed, ik noem geen individuen schapen, alleen de kudde. En wat maakt het eigenlijk uit? Het is grappig. En het klopt. Als je een schaap bent en je bent er niet trots op, dan ben je eigenlijk geen schaap. Ik heb er geen probleem mee om een wappie genoemd te worden, en wappies zijn net zo raar als schapen.

Dus, waar draait de Schapenclub om? Ik weet zeker dat velen van jullie oud genoeg zijn om je Disney’s originele Mickey Mouse Club uit de jaren 50/60 en daarna te herinneren. Ga je gang – neurie nu even een paar maten van het clubliedje voor jezelf: “Wie is de leider van de club die voor jou en mij is gemaakt? M-I-C-K-E-Y M-O-U-S-E…” schrijft Todd Hayen.

Ah, ja. Wat een fijn, warm, behaaglijk gevoel roept dat op. Annette Funicello, Bobby Burgess, Cubby O’Brien, Darlene Gillespie – lieve oude vrienden, hè? Het voelt als gisteren. We waren allemaal hetzelfde: jong, gezond, energiek, gelukkig, vriendelijk, positief en barstensvol met nog een dozijn andere gezonde eigenschappen die onze hechte kleine muizenstam beschreven.

We zaten in een club. We deden alles – overal – in het volste vertrouwen dat de rest van onze clubleden het goed zou vinden. Onze muisoren. Onze muizenpasjes. Onze muizenwereld.

En het was niet zomaar een club. Het was niet zoals een bende – de Mickey Mouse Club was door en door gezond. Een bende is dat niet. De Mouseketeers deden goede dingen, altijd gericht op de verbetering van hun families, hun buurten, hun steden, hun land en zelfs de wereld. We waren brave muisjes . . . net zoals de schapen van vandaag zichzelf zien als brave schaapjes.

Maar velen van ons zijn geen muis-schapen meer. Ook al droegen we als kinderen trots die muisoren, en ook al bleef de originele Mickey Mouse Club (in een of andere vorm) tot halverwege de jaren negentig op de buis, passen we niet langer in die volgzame rol van blinde weldoeners. We zijn volwassen geworden. We begonnen vragen te stellen. We stopten met in het gelid te marcheren.

Wij zijn geen schapen.

Wij zijn wappies.

Hoor ons brullen.

Maar dat zijn wij. Niet elke Mouseketeer werd een wappie, verre van dat. Velen van hen werden schapen en behoren nu tot de Schapenclub, waar alles wat ze doen als moreel, deugdzaam en net zo goed voor de gemeenschap en de wereld wordt beschouwd als moeder en appeltaart. “Doe er een voor de Gipper” is het mantra van de Schapenclub: draag een masker, laat je vaccineren, ga in lockdown als dat wordt gezegd, houd afstand, laat je vaccinatiepaspoort zien, blijf thuis en vertrouw de experts – wat er ook gebeurt.

Vandaag nog raapte ik een plastic zakje op waarin wat hondensnoepjes hadden gezeten en wilde het in de vuilnisbak gooien. Mijn vrouw griste het uit mijn hand. “Dat is recycling!” riep ze vurig uit. “Breng het naar de blauwe bak!”, was haar even enthousiaste bevel. Terwijl ik naar de garage liep, dacht ik: “Als ik alleen zou wonen, zou ik niet door het huis lopen om een klein zakje in de recyclingbak te gooien. Ik red de wereld niet. Niemand zou het weten – wat maakt het uit?” Laat me niet beginnen over de zinloosheid van “recycling”. Maar daar gaat het niet eens om. Als mijn vrouw er absoluut zeker van was dat recyclen onzin was, zou ze het toch doen. Ze zit in de Kuddeclub, en alle goede Kuddeleden volgen de regels omdat het goede regels zijn, en goed voor de gemeenschap en de wereld.

Is dit zo erg? Om wat voor reden dan ook, het irriteert me mateloos. Als het echt iets goeds was, zou ik geen probleem hebben met recyclen – waarschijnlijk niet altijd, maar ik zou het doen. Als een fundamentele oefening, ja. Als recyclen echt zou werken zoals geadverteerd, zou ik er graag aan meedoen. Maar voor elk stukje rommel dat wel gerecycled kan worden? Waarschijnlijk niet. Dat komt omdat ik een rebel ben, een buitenbeentje, een dissident – en misschien zelfs een eikel. Ik geloof wel in het juiste doen, maar alleen als ik heb bepaald dat het het juiste is, niet omdat de clubregels dat zeggen. Maakt dat mij slecht?

Het maakt me een wappie, dat is zeker, en geen schaap. Ik denk dat het idee dat schapen blind zijn niet helemaal klopt. In veel gevallen hebben ze er juist goed over nagedacht. Ze hebben sommige kwesties diepgaand bekeken en geven misschien zelfs toe dat ze niet helemaal zijn wat ze lijken te zijn. Neem bijvoorbeeld mondkapjes. Ik heb met enkele leden van de Schapenclub gesproken die zeggen: “Nou ja, misschien zijn mondkapjes niet zo geweldig als ze worden voorgesteld, maar ik draag er toch een omdat het het juiste is om te doen.” Ze leggen vervolgens uit dat ze willen dat hun mede-Schapen zien dat ze zich aan de clubregels houden – zoals een kroonkurk in de recyclingbak gooien. We moeten allemaal een steentje bijdragen als de wereld een betere plek moet worden.

Het gekke hieraan is dat het, in wezen, waar is. We moeten inderdaad allemaal “het juiste doen”. Het probleem is dat we niet altijd weten wat het juiste is. En we hoeven het niet te doen alleen omdat we clubleden zijn. We zouden het moeten doen omdat we elk individueel in ons hart weten dat het juist is.

Ralph Waldo Emerson verwoordde dit perfect in zijn essay Self-Reliance: “De samenleving spant overal samen tegen de mannelijkheid van elk van haar leden. De samenleving is een naamloze vennootschap, waarin de leden overeenkomen om, ter wille van een betere broodwinning voor elke aandeelhouder, de vrijheid en cultuur van de eter op te geven. De meest gevraagde deugd is conformiteit. Zelfredzaamheid is haar tegenpool.”

Emerson zag de valstrik duidelijk. De Schapenclub eist boven alles conformiteit. Ze beloont de brave kleine Mouseketeers/Sheepsters die hun oren recht houden, de goedgekeurde liedjes zingen en het script nooit in twijfel trekken. Buiten de club treden – zelf nadenken, het bewijs persoonlijk afwegen, de blauwe bak weigeren als die geen zin heeft – is het risico lopen bestempeld te worden als egoïstisch, gevaarlijk of zelfs hatelijk. Toch is ware deugdzaamheid nooit voortgekomen uit het blindelings volgen van de kudde. Ze komt voort uit de moed om op je eigen verstand en geweten te vertrouwen.

De Schapenclub biedt troost: de warme illusie dat als iedereen zich maar aan de regels houdt, elke plastic zak recyclet, het masker draagt en zich laat vaccineren, er een utopie wacht. Maar echte vooruitgang, echte moraal en echte gemeenschap zijn altijd opgebouwd door degenen die bereid zijn zich af te zonderen wanneer de club ongelijk heeft. De wappie verwerpt het goede niet; de wappie weigert simpelweg zijn of haar oordeel uit te besteden aan het clubhandboek.

Dus houd je muisoren als je ze leuk vindt, maar vergeet nooit: op het moment dat de club je vertelt wat “goed” betekent, ben je opgehouden een vrij mens te zijn en ben je vee geworden.

Het is beter om een eenzame, scherpgetande wappie te zijn – die onzin aanvalt, het script in twijfel trekt en leeft volgens zijn eigen licht – dan een perfect volgzame Mouseketeer die vrolijk marcheert naar wat de volgende ‘goede regel’ ook maar vereist.

In de grote club van het leven waren de echte leiders immers nooit degenen die het hardst meezongen in het koor. Het waren degenen die dapper genoeg waren om van toon te veranderen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het vertrouwen van de mensen die van je houden

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: