Vaccin shedding is een feit: de rol van hormonen bij gevaccineerden die symptomen veroorzaken bij ongevaccineerden

Vanaf het begin van de grootschalige COVID-vaccinatiecampagne merkten veel ongevaccineerden symptomen op na contact met gevaccineerden. Hieronder geeft Marc Girardot een biologische verklaring voor hoe vaccinverspreiding plaatsvindt.

“Shedding is reëel”, zegt hij. “Maar de stof die daadwerkelijk waarneembare effecten bij ongevaccineerden kan veroorzaken, bestaat overwegend uit hormonen (en in sommige gevallen ongefilterde bloedbestanddelen), niet uit spike-eiwitten of lipide-nanodeeltjes,” schrijft Rhoda Wilson.

Shedding is echt – maar het is niet wat je denkt

Door Marc Girardot, 27 april 2026

Inleiding

In 2022 schreef ik voor het eerst een artikel waarin ik stelde dat het simpelweg onmogelijk was dat spike-eiwitten of zelfs lipide-nanodeeltjes (“LNP’s”) in hoeveelheden of concentraties konden worden verspreid die schade konden toebrengen aan ongevaccineerde mensen.

Veel ongevaccineerde lezers waren boos op mij. Ze schreven terug, duidelijk gefrustreerd, en hielden vol dat ze geen leugenaars waren. Ze hadden echte klachten gehad na contact met gevaccineerde mensen. Het ontkennen van de realiteit van deciduale afgietsels, of plotselinge hevige menstruatie bij ongevaccineerde vrouwen, zou geen zin hebben gehad.

Dus werd ik nieuwsgierig, luisterde ik en ging ik op onderzoek uit.

Ik had contact met velen van hen en stelde met name een vragenlijst op om hun directe input te verzamelen. 182 ongevaccineerde mensen reageerden. Toen ik me verdiepte in de meldingen van deciduale afgietsels, was het me meteen duidelijk: er moest lokaal een overmaat aan hormonen zijn afgegeven. Het patroon was te consistent om te negeren. Het klopte helemaal.

Een groot deel van de bevolking was, hopelijk tijdelijk, hormoonverspreiders geworden – een beetje zoals mieren die feromoonsporen achterlaten. Ik zou later bevestiging krijgen van hormonale lekkage bij het geval van twee tieners die waren overleden aan epinefrinelekkage. De gevaccineerden verspreidden niet per se vaccindeeltjes. Ze lekten normale lichaamsstoffen via beschadigde bloed-weefselbarrières (vasculaire lekkage werd uitgebreid bewezen en aangetoond in mijn boek ‘The Needle’s Secret’).

Dat ene besef veranderde alles voor mij. Het verklaarde waarom ongevaccineerde mensen symptomen ervoeren na nauw contact, na het delen van lucht in kantoren of kerken, na massages en vooral na onbeschermde seks, soms gedurende weken. Het verklaarde waarom de symptomen vaak reproductief van aard waren en waarom ze dosis- en nabijheidsafhankelijk leken te zijn.

Shedding is reëel. Maar de stof die daadwerkelijk waarneembare effecten kan veroorzaken bij ongevaccineerden zijn overwegend hormonen (en in sommige gevallen ongefilterde bloedcomponenten), niet spike-eiwitten of lipide-nanodeeltjes.

De rest van dit artikel legt het mechanistische ‘waarom’ uit.

Wat daadwerkelijke getuigenissen laten zien

Dus besloot ik het nader te bekijken. In juni 2022 stelde ik een gedetailleerde vragenlijst op en verzamelde ik reacties van 182 ongevaccineerde mensen die dachten dat ze symptomen hadden ervaren die verband hielden met shedding. De patronen waren opvallend.

Veel vrouwen meldden plotselinge hevige menstruatiebloedingen, vlekken, bloedingen na de menopauze en zelfs decidua-afstotingen na contact met mensen die recent [covid] waren gevaccineerd. Deze symptomen traden vaak binnen enkele uren tot een paar dagen na blootstelling op.

De meest consistente en dramatische meldingen kwamen voort uit intiem contact. Eén vrouw beschreef het duidelijk: “seks maakte het erger dan nauw contact en onbeschermde seks maakte het het ergst van allemaal.” Een ander schreef dat duizeligheid “twee keer optrad, en beide keren na geslachtsgemeenschap met mijn man die ten minste één Moderna-prik had gehad.”

Maar de symptomen bleven niet beperkt tot seksueel contact. Een groot aantal mensen meldde ook effecten na het delen van binnenruimtes – kantoren, kerken, bruiloften, feesten – of na langdurig huid-op-huidcontact zoals massages en chiropractische sessies.

Dit waren geen vage klachten. De timing, de aard van de symptomen (vooral de reproductieve bij vrouwen) en het duidelijke verband met nabijheid en soort contact wezen erop dat er iets reëels aan de hand was.

Het zou een vergissing zijn geweest om deze ervaringen te ontkennen. De vraag was nooit: “verbeelden mensen zich dingen?” De echte vraag was: “Wat is het feitelijke mechanisme achter wat ze ervaren?”

Grootte en hoeveelheid zijn van belang

Toen ik eenmaal begreep dat de symptomen in de richting van hormonen wezen, werd de volgende vraag duidelijk: waarom hormonen en niet spike-eiwitten of LNP’s? Het antwoord is simpel: grootte en hoeveelheid.

Hormonen zoals oestradiol, progesteron en dehydroepiandrosteron (“DHEA”) zijn extreem kleine moleculen – met een diameter van ongeveer 0,8 tot 1,0 nanometer (nm). Spike-eiwitten zijn ongeveer 18–21 nm, LNP’s in vaccins zijn 60–100 nm, en zelfs immuuncellen zoals T-cellen zijn in vergelijking enorm (7.000–15.000 nm).

Het verschil in concentratie in de bloedbaan is al even groot. Hormonen bereiken routinematig significante concentraties in het bloed (progesteron kan 5–20 ng/ml bereiken in de luteale fase en 100–300+ ng/ml tijdens de zwangerschap). In schril contrast hiermee was de hoogste ooit gemeten concentratie van vrij circulerend spike-eiwit slechts 0,115 ng/ml (115 picogram/ml) op dag 5 na de eerste dosis, en zijn de hoeveelheden LNP’s uiterst kortstondig en bereiken ze een piek van ongeveer 7% van de geïnjecteerde dosis die twee uur na de injectie in het bloed circuleert.

Een minuscuul hormoon kan zelfs door bescheiden openingen in beschadigde barrières glippen in hoeveelheden die lokale biologische effecten kunnen hebben. Een grote LNP, spike-trimeer of gehele immuuncel is in zulke minuscule concentraties aanwezig dat de absolute hoeveelheid die kan worden afgegeven verwaarloosbaar is.

Deze combinatie van grootte en lage hoeveelheid verklaart waarom de onderzochte symptomen zo duidelijk overeenkwamen met hormonale lekkage en niet met het direct afgeven van vaccindeeltjes of immuuncellen. De lichaamseigen hormonen kunnen in betekenisvolle lokale concentraties lekken. De grotere componenten hebben simpelweg niet genoeg materiaal in de bloedsomloop om schade te veroorzaken, zelfs als er enige lekkage zou optreden.

De verdunningscascade – hoe de concentratie instort

Zelfs met de verschillen in grootte en hoeveelheid die we zojuist hebben gezien, houdt het verhaal hier niet op. Elke stof die uit de gevaccineerde persoon lekt, moet nog een reeks brute verdunningsstappen doorstaan voordat deze mogelijk invloed kan hebben op een ongevaccineerde persoon.

Ik noem dit de verdunningscascade. Het gaat als volgt:

De stof begint in een hoge concentratie in het bloed van de gevaccineerde verspreider. Vervolgens moet het door beschadigde barrières naar de “buitenwereld” lekken – slijmvliezen, huid, sperma of melk. Die eerste stap verdunt het al aanzienlijk.

Vervolgens komt de uitwisseling zelf: het inademen van dezelfde lucht in een kantoor of kerk, huid-op-huidcontact tijdens een massage, zoenen of onbeschermde seks. Elke route voegt zijn eigen verdunningsfactor toe.

Vervolgens komt de stof terecht op het slijmvlies of de huid van de ongevaccineerde ontvanger, waar het zich vermengt met speeksel, neusslijm of vaginale vloeistoffen, of wordt ingeslikt in het spijsverteringskanaal – nog een belangrijke verdunningsstap, plus klaring.

Ten slotte moet wat er ook doorkomt, worden opgenomen in de bloedbaan van de ongevaccineerde persoon. Met ongeveer 5 liter bloed bij een volwassene is die laatste verdunning enorm.

Om de cijfers concreet te maken, heb ik een eenvoudig diagram samengesteld dat laat zien wat er gebeurt met het spike-eiwit bij een mond-op-mond (speeksel) uitwisseling. Zelfs uitgaande van het hoogst gemeten spike-bloedniveau en zelfs als we uitgaan van enige barrièrelekkage, stort de concentratie bij elke stap dramatisch in.

De conclusie is duidelijk: we hebben het over een miljoenenvoudige verdunning tegen de tijd dat een spike-eiwit theoretisch het bloed van de ongevaccineerde persoon zou kunnen bereiken. En dat is nog voordat we rekening houden met de triljoenen antilichamen die al aanwezig zijn en die de nog resterende minuscule hoeveelheid zouden neutraliseren.

Dit is de reden waarom de symptomen uit de enquête zo duidelijk overeenkwamen met hormonale lekkage en niet met directe uitscheiding van vaccindeeltjes. Hormonen zijn klein genoeg en geconcentreerd genoeg om enkele van deze verdunningsstappen te overleven in betekenisvolle lokale hoeveelheden – vooral via routes met lage verdunning zoals sperma. Spike en LNP’s hebben die luxe simpelweg niet.

Waar shedding daadwerkelijk kan plaatsvinden – het anatomische perspectief

Om dit alles concreet te maken, helpt het om naar de feitelijke anatomie te kijken.

Het onderstaande diagram toont de belangrijkste plaatsen in zowel het mannelijke als het vrouwelijke lichaam waar door het vaccin veroorzaakte barrièrebeschadiging kan leiden tot shedding.

Het verhaal begint in de belangrijkste endocriene klieren. Bij mannen hebben de testikels een bloed-testisbarrière (“BTB”) die na vaccinatie lek kan raken (dat verklaart overigens hoogstwaarschijnlijk de daling van het aantal zaadcellen). Wanneer dat gebeurt, kunnen hormonen – en mogelijk een verhoogd aantal immuuncellen – in het sperma terechtkomen. Bij vrouwen hebben de eierstokken hun eigen bloed-ovariële barrière waardoor overtollige hormonen kunnen weglekken. De lekken zijn meestal van voorbijgaande aard, maar kunnen deels permanent zijn.

Deze stoffen kunnen vervolgens het slijmvlies bereiken – de neus, mond en het maag-darmkanaal – waar ze tijdens normaal dagelijks contact kunnen worden verneveld of uitgewisseld.

In de neus en mond kunnen hormonen als minuscule deeltjes of druppeltjes in de lucht terechtkomen. In slecht geventileerde ruimtes zoals kantoren, kerken, bruiloften, feesten of zelfs een kleine kamer met twee mensen kunnen deze hormonen in de lucht zich na verloop van tijd ophopen. Wat begint als een zeer geringe lekkage kan in concentratie toenemen wanneer de lucht niet wordt ververst.

Maar de belangrijkste routes zijn de abnormale, met lage verdunning. Bij mannen kan een lekkende bloed-testisbarrière ertoe leiden dat aanzienlijke concentraties hormonen en T-cellen rechtstreeks in het sperma terechtkomen tijdens onbeschermde seks. Bij moeders die borstvoeding geven, kan een lekkende bloed-melkbarrière ervoor zorgen dat ongefilterde toxische elementen uit het bloed – cytokines, geactiveerde T-cellen, metabolisch afval, plasma-eiwitten – in de melk terechtkomen, waardoor de melk giftig wordt.

Huidcontact, zoals tijdens massages of chiropractische sessies, komt ook voor in de onderzoeksgegevens. Het is echter een route met een matigere verdunning. De huid is niet zo sterk doorbloed als de longen of het slijmvlies van de voortplantingsorganen, dus de hoeveelheid die per contact wordt overgedragen is beperkt, hoewel herhaalde of langdurige blootstelling waarschijnlijk toch effecten kan hebben.

Dit anatomische beeld verklaart waarom de enquête de sterkste en meest specifieke symptomen aantoonde na intiem contact, en waarom blootstelling in de gemeenschap op kantoren, in kerken of op bruiloften ook merkbare effecten teweegbracht. De routes met lage verdunning zorgen ervoor dat er voldoende hormoon (of in sommige gevallen andere componenten) gevoelige weefsels bereikt in hoeveelheden die echte symptomen kunnen veroorzaken. De routes met hogere verdunning vereisen meestal cumulatieve blootstelling om merkbaar te worden.

Rangschikking van de routes op basis van realistische aannemelijkheid

Nu we de anatomie en de verdunningscascade kunnen zien, wordt het veel gemakkelijker om de verschillende verspreidingsroutes te rangschikken op basis van hoe aannemelijk ze in het echte leven zijn.

Bovenaan de lijst – veruit de meest efficiënte route met de laagste verdunning – staat onbeschermde seks. Sperma fungeert als een geconcentreerd “hormoonafgiftesysteem”. Als de bloed-testisbarrière lek is, kunnen hormonen (en mogelijk extra T-cellen) zich ophopen in het sperma en rechtstreeks worden afgegeven aan het zeer gevoelige vaginale en cervicale slijmvlies. Verschillende vrouwen in het onderzoek beschreven symptomen die merkbaar sterker waren na onbeschermde seks dan na enig ander soort contact. Het gaat niet zozeer om de systemische impact, maar om de lokale directe impact op het voortplantingssysteem van de vrouw. Eén schreef dat “onbeschermde seks het zwaarst van alles maakte.” Het is het equivalent van een precieze, gerichte dosis in plaats van iets dat in de wind wordt gespoten.

Vervolgens komt moedermelk bij zogende moeders. Wanneer de bloed-melkbarrière beschadigd is, kunnen ongefilterde bloedbestanddelen – cytokines, geactiveerde immuuncellen, metabolisch afval en andere elementen die per definitie giftig zijn omdat ze ongefilterd zijn – rechtstreeks in de melk terechtkomen. Dit is een zeer geconcentreerde route waarbij er voor de zuigeling vrijwel geen verdunning plaatsvindt. Het blijft het meest zorgwekkende scenario voor de kleinste en meest kwetsbare ontvangers en verklaart waarom vrouwen die borstvoeding geven (en zwangere vrouwen) zich nooit zouden moeten laten vaccineren.

Hieronder volgen voorbeelden van groen-blauw gekleurde melk na vaccinatie die in VAERS zijn gemeld:

Dan hebben we nog de cumulatieve blootstelling aan aerosolen in ongeventileerde of drukbezochte ruimtes. Denk aan een gesloten kantoor, een kerkdienst, een bruiloft of zelfs twee mensen die samen in een kleine kamer zitten. Hormonen die in het neus- en mondslijmvlies terechtkomen, kunnen worden verneveld. In slecht geventileerde lucht verdwijnen ze niet zomaar – ze hopen zich langzaam op, net zoals sigarettenrook geleidelijk kamers vult met de deur dicht wanneer mensen blijven roken zonder de ramen open te zetten. Uit het onderzoek bleek dat veel mensen symptomen ervoeren na precies dit soort langdurige situaties waarin ze dezelfde lucht inademden. Het is blootstelling op laag niveau, maar de ophoping gedurende uren maakt het merkbaar.

Langdurig huid-op-huidcontact (massages, chiropractische sessies) zit daar tussenin. Het is een route met matige verdunning. De huid is niet sterk doorbloed, dus er wordt minder materiaal per minuut overgedragen, maar herhaald of langdurig contact kan vermoedelijk toch oplopen.

Al het andere – algemeen ademen in goed geventileerde ruimtes, informele handdrukken, gedeelde ruimtes op afstand – valt in de categorie met hoge verdunning. De hoeveelheid die de volledige cascade overleeft, is simpelweg te klein om van belang te zijn.

Deze rangschikking komt precies overeen met wat het onderzoek aan het licht bracht: de sterkste, meest specifieke symptomen clusterden rond intiem contact en cumulatieve blootstelling binnenshuis, precies waar de verdunning het laagst is en de dosis het hoogst.

Conclusie

Het bewijs – zowel uit het onderzoek als uit de basisbiologie – wijst op een duidelijk en samenhangend mechanisme.

Afgifte is reëel. Maar wat daadwerkelijk in hoeveelheden en concentraties wordt afgegeven die waarneembare effecten kunnen veroorzaken, zijn overwegend hormonen die door beschadigde bloed-weefselbarrières lekken, niet spike-eiwitten of lipide-nanodeeltjes. De routes met lage verdunning (sperma tijdens onbeschermde seks, moedermelk wanneer de bloed-melkbarrière is aangetast) en de cumulatieve blootstelling op laag niveau in slecht geventileerde binnenruimtes verklaren de patronen die we in de echte wereld zien veel beter dan welke theorie over de overdracht van vaccindeeltjes dan ook.

De meeste van deze effecten lijken van voorbijgaande aard te zijn. De barrières van het lichaam hebben een opmerkelijk herstelvermogen en de verdunningscascade is meedogenloos. Zodra de acute fase van de barrièrebeschadiging voorbij is, neemt de intensiteit van de shedding doorgaans af.

Inzicht in dit mechanisme betekent niet dat we de ervaringen van mensen terzijde schuiven – integendeel. Het betekent dat we de meldingen met helderheid kunnen bekijken in plaats van met angst. Het betekent dat we ons kunnen richten op het ondersteunen van de gezondheid van het endotheel en de barrières, in plaats van in paniek te leven over “shedders”.

We mogen niet vergeten de kinderen en hun moeders te beschermen tegen de schade van deze verkeerd toegediende vaccins door hen te informeren.

Als dit artikel je heeft geholpen de situatie duidelijker te zien, zou ik het op prijs stellen als je het op grote schaal deelt. Hoe meer mensen de feitelijke biologie begrijpen, hoe minder ruimte er is voor verwarring en onnodige angst.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Blijf uit de buurt van de gevaccineerden, het is officieel, van Pfizer’s eigen documenten

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: