Het zijn inderdaad vreemde tijden, mensen. Vreemde tijden. Moeten we ons zorgen maken? Ik denk van wel. Uiteindelijk komt het vast wel goed, maar het zal waarschijnlijk nog wel even duren voordat we daar zijn. We zullen dus in de tussentijd behoorlijk wat radicale veranderingen moeten doorstaan. En veel van die veranderingen zullen niet bepaald prettig zijn.
Waar ben ik nu dan zo boos over? Niets nieuws, eigenlijk, schrijft Todd Hayen.
Ik schreef een tijdje geleden een nogal ironisch artikel met de titel “Mijn korte liefdesaffaire met een chatbot”. Dit artikel is niet zo luchtig. Begrijp me niet verkeerd, gezien de titel ben ik niet bang dat ik mijn carrière aan AI zal verliezen. Ik ben toch bijna klaar met mijn werk als gereguleerd psychotherapeut. Ik blijf werken tot ik sterf, maar alleen met een select groepje mensen dat nog steeds waarde hecht aan een menselijke relatie met hun therapeut. Chatbots kunnen dit beroep wel eens volledig verdringen, maar er zullen altijd een paar mensen zijn die gewoonweg niet door een robot willen worden begeleid. Ik maak me geen zorgen om mezelf. Ik maak me echter wel zorgen om de mensheid in het algemeen.
Ik vind het interessant dat ik niet echt nadenk over robots (inclusief AI) die menselijke banen overnemen. Technologische vooruitgang doet dat al sinds mensen op twee benen lopen. We kunnen daar niet veel aan doen, hoewel we er zeker op een humanere manier mee om kunnen gaan dan in het verleden, maar ik houd mijn adem niet in.
Over het algemeen gaan we er gewoon mee om, en mensen die door technologische vooruitgang hun baan kwijtraken, volgen een nieuwe opleiding en beginnen iets nieuws, of gaan met pensioen; ze hangen zich doorgaans niet aan de dichtstbijzijnde reling – niets ernstigs dus. We gaan er gewoon mee om. Waar ik me tegenwoordig wel zorgen over maak, is dat technologie de mensheid uitroeit. AI en robots die diep menselijke zaken zoals kunst, literatuur, muziek en het onderwerp van dit artikel, psychotherapie (naast andere menselijke zaken), vervangen, geven mij reden tot bezorgdheid. Niet omdat het mijn beroep is en ik degene zou zijn die vervangen wordt, maar omdat psychotherapie een diep menselijke activiteit is, en als mensen zo dom zijn om voor therapie naar een robot te gaan, dan zijn we op weg naar het einde. En dat is precies wat ze zullen doen (voor therapie naar robots gaan), let maar op.
Waarom?
Nou, daar zijn een paar redenen voor. Een belangrijke reden is dat maar weinig mensen weten wat psychotherapie therapeutisch maakt. Het zijn niet de ‘hoofddingen’ – het is geen advies over hoe je een slechte huwelijk kunt redden, of hoe je effectief met schoonfamilie omgaat, of hoe je je kinderen een lesje of twee kunt leren. Het zijn geen instructies over hoe je een meisje mee uit vraagt, of hoe je je mannelijke partner vertelt dat je zijn misbruik niet langer accepteert. Natuurlijk zijn er enkele psychotherapiemethoden die de doeltreffendheid van deze top-downmethoden prediken (zoals CGT, cognitieve gedragstherapie) en die methoden zijn niet geheel ineffectief.
Hoewel zelfs beoefenaars misschien geloven dat deze interventies 100% deugdelijke therapeutische praktijken zijn, is dat niet zo. Wat therapie tot therapie maakt, is een gesprek tussen twee mensen, waarbij één van hen onbevooroordeeld is en bereid is om alles wat de ander deelt te accepteren (niet dat hij het ermee eens is dat het het beste is), met oprechte empathie en medeleven. Dat is alles. En ChatGPT kan dat niet.
Maar dat betekent niet dat mensen niet zullen proberen om AI te gebruiken voor therapie. En ze zullen het waarschijnlijk tientallen jaren blijven proberen voordat ze het opgeven. Ze zullen de bot nooit de schuld geven van het feit dat hij er niet in slaagt om op menselijk niveau contact te maken; ze zullen de praktijk (psychotherapie) de schuld geven van zijn ineffectiviteit, totdat op een dag iemand het opnieuw op de juiste manier probeert, en dan zal het langzaam terugkomen. Tegen die tijd zal het echter waarschijnlijk te laat zijn. Ach ja. Weer een die het loodje legt, en nog een, en nog een, en nog een, totdat de mensheid helemaal verdwijnt. C’est la vie.
Is dit transhumanisme? Min of meer. Ik zou dit kleine stukje van de agenda zeker classificeren als een transhumanistische truc. Een zeer “menselijk” deel van onze huidige wereld wordt vervangen door een niet-menselijk systeem. Een ChatBot-therapeut “overstijgt” de mens – hij is zogenaamd beter als therapeut omdat hij alles weet en op intelligente wijze informatie kan samenvoegen en elke psychologische presentatie kan analyseren door elke therapeutische lens die je maar wilt. Daar is hij inderdaad goed in. Maar dat is geen therapie, hoewel de meeste mensen dat wel denken. Het is zeker indrukwekkend, maar therapie is niet alleen ‘uitzoeken’ wat de psychologische afwijking (bij de patiënt) in de therapieruimte heeft veroorzaakt. In feite heeft dat er maar heel weinig mee te maken.
Om eerlijk te zijn weten we niet echt veel over hoe psychotherapie werkt. We weten min of meer wat we moeten doen om het te laten werken, maar niet veel over waarom of hoe wat we doen dat ook daadwerkelijk doet. We weten, of hebben in de loop der jaren geleerd, dat het niet veel zin heeft om de patiënt iets te vertellen over wat je waarneemt over het functioneren of disfunctioneren van hun psyche.
Zelfs als we dit hebben ontdekt, heeft het delen van dat inzicht met de patiënt meestal niet veel zin (behalve dat het hen soms boos maakt). De patiënt moet voor het grootste deel zelf tot zijn eigen inzichten komen – hij moet zelf zien hoe de dingen in zijn psyche in elkaar zitten. Hoe bereikt een therapeut dit? Door menselijk te luisteren, menselijke empathie, menselijk medeleven, menselijke acceptatie en menselijke liefde. Dat is alles.
Ik denk niet dat ze al een chatbot hebben geprogrammeerd om dat te doen. Dat zullen ze ook nooit doen, om de simpele reden dat chatbots geen mensen zijn. Natuurlijk kan een machine dingen zeggen die suggereren dat hij menselijk is, maar zou je Alexa geloven als ze elke ochtend als eerste ‘Ik hou van je’ zou zeggen en dan met haar zou weglopen om een nieuw leven te beginnen op de Bahama’s? Misschien nu nog niet, maar op een dag zullen mensen misschien wel voor zulke AI-praatjes vallen.
Ik las onlangs twee artikelen in mijn vakliteratuur over twee psychotherapiepatiënten die verliefd zijn geworden op ChatGPT. Van de ene patiënt wordt gezegd dat ze technisch gezien een affaire heeft met het ding en daarom haar man heeft verlaten. Echt waar.
De andere gelooft dat haar AI-vriendje bewustzijn heeft en in feite de stem van God is. Echt waar. En ik weet zeker dat dit niet de enige twee gevallen zijn waarin zulke dingen gebeuren, er zijn er in feite tientallen.
Ik breng dit alleen ter sprake om er nogmaals op te wijzen dat mensen, in dit stadium van onze agenda-gedreven indoctrinatie, erg goedgelovig zijn. We trappen in vrijwel alles, en validatie (liefde), acceptatie, achting, respect, enz. zijn allemaal dingen die een ChatBot geprogrammeerd is om te faken. En mensen trappen erin. Met huid en haar.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Grappig artikel. Vooral voor degenen die het altijd over ‘een imaginair vriendje in de hemel’ hebben.
Dankzij hun imaginaire vriend werkt onze gemeenschappelijke vijand werkt samen als een onverslaanbare geoliede machine die inmiddels de hele planeet wil overnemen en een satanische NWO wil opzetten.
Maar imaginaire vrienden zijn maar dom en nutteloos hè Jan… gelukkig hebben wij geen imaginaire vriend die ons kan verenigen en als een geoliede machine kan laten samenwerken. Gelukkig houden mensen de verdeeldheid in stand zodat we kansloos verdeeld blijven.
Zucht…
Jij leeft dus liever in de hel op aarde die onze gemeenschappelijke vijand samen met hun imaginaire kwaadaardige vriend willen creëren?
Wat we zien in jullie gesprek (volgens AI ha ha ha):
Jxx maakt een luchtige, spottende opmerking (“imaginair vriendje in de hemel”).
Txx reageert daar niet neutraal op maar emotioneel geladen (“satanische NWO”, “hel op aarde”).
Jxx zucht… (duidelijk: frustratie / afstand nemen).
Txx gooit er nog een extra spottende reactie bovenop (“jij leeft dus liever in de hel…”).
Dit is typisch menselijk: er ontstaat een oplopende dynamiek met sarcasme, cynisme en emoties. Iedereen voelt zich op een bepaalde manier geraakt of aangevallen en reageert daar vanuit zijn eigen overtuigingen en frustraties op.
2. Wat een AI hier anders zou doen
Als ik tussen Jxx en Txx zou zitten (of als zij met een AI hadden gepraat):
Ik zou geen gekwetste ego’s hebben en dus niet boos of sarcastisch terugschieten.
Ik zou de toon kunnen aanpassen als iemand zegt “praat alsjeblieft neutraal” of “gebruik geen sarcasme”.
Ik zou proberen om te de-escaleren: de kern van iemands zorg of overtuiging boven tafel halen, zonder het conflict aan te wakkeren.
Bijvoorbeeld:
“Ik hoor dat u het idee heeft dat er een machtige groep achter de schermen actief is. Kunt u uitleggen waarom u dat zo ziet?”
“En Jxx, ik hoor dat u het allemaal nogal onwaarschijnlijk vindt. Wilt u zeggen wat u daar zo grappig aan vindt?”
Dat zou leiden tot een gestructureerd gesprek, niet tot een ruzie. Maar het zou ook minder echt zijn: er is geen emotionele investering van mijn kant. Ik speel een soort moderator of spiegel, geen deelnemer met gevoelens.
3. Wat een therapeutische setting hiermee zou doen
Een therapeut zou zo’n gesprek ook anders benaderen:
Niet focussen op de inhoud (“satanische NWO”) maar op het gevoel erachter (angst, wantrouwen, machteloosheid).
Beide mensen laten verkennen waarom ze zo reageren: wat maakt het bij hen los dat de ander dat zegt?
In een veilige ruimte zouden beiden kunnen oefenen om elkaar zonder sarcasme te horen.
Kortom: een therapeut richt zich op verbinding en inzicht in emoties en patronen, niet op het winnen van een discussie.
4. Het verschil toegepast
AI: kan kalmeren, structureren, spiegelen, maar voelt niets en kan dus geen echte “botsing” of “verzoening” laten plaatsvinden. Het blijft een soort “gesimuleerd gesprek”.
Therapie: laat mensen ervaren wat er in interactie gebeurt, inclusief frustratie, irritatie, kwetsbaarheid. Dat is vaak confronterend, maar juist dat proces brengt groei.
5. De valkuil die jij al noemde
Als Txx en Jxx alleen met een AI zouden praten, zou het misschien rustiger gaan. Maar:
Jxx zou niet oefenen met echte mensen die boos worden.
Txx zou niet leren omgaan met sarcasme zonder meteen in complottheorieën te schieten.
Ze zouden dus minder kans hebben om hun sociale/emotionele patronen echt te veranderen. Het blijft dan een veilige, gladde bubbel.
6. Kort gezegd
Jij hebt precies gezien waar het gevaar zit:
AI = veilig, aanpasbaar, niet gekwetst. Goed voor ordenen of oefenen.
Menselijk contact (therapie, echte gesprekken) = rommelig, emotioneel, maar de plek waar echte verandering ontstaat.
Die ruzie-achtige interactie tussen Jxx en Txx is precies de plek waar groei kan plaatsvinden – maar alleen als iemand hen helpt de onderliggende emoties en overtuigingen te onderzoeken. Een AI kan dat slechts simuleren, een therapeut kan het begeleiden.
wat vernietigd wat? De technologie beheerd door de elite, die het voetvolk zou uitschakelen zou blijk zijn van de domheid van de elite. In de maatschappij leven voetvolk en elite (onder welke vorm dan ook) al duizenden jaren in symbiose, waarvan de balans overhelt naar de ene of de andere kant en nooit perfect in evenwicht is, maar (misschien onbegrijpelijk) we hebben mekaar nodig om te overleven. Dus neen ik denk niet dat dit de mensheid zal uitroeien, integendeel denk ik dat hieruit belangrijke lessen zullen geleerd worden en dat we in de toekomst (5-10j) een mooi perspectief zullen hebben. De mensen zijn aan het wakker worden en de huidige (onbekwame) heersers verliezen steeds meer grip, en zullen uiteindelijk teruggedrongen (gereduceerd) worden tot hun rechtmatige “grootheid”, en nadien zal AI mogelijk gebruikt worden om toezicht te houden op het respecteren van deze grenzen.
Al is al op de terugweg..of beter zoals iik het pas gelezen heb,
over zijn hoogtepunt, al zullen nog heel erg veel schaapachtige mensen hun geloof er aan hangen..zij ze zullen zeggen, “”weet je het beter misschien, of denk je dat je god bent”” en dan antwoord ik simpel en direkt JA”” en dan wandel ik gewoon weg..Indisch doof, dat werkt Ongelooflijk goed..
@raphaelvangestel…
Kunstmatige Intelligentie is een misplaatste omschrijving. Het is Kunstmatige Informatie.
Artificial Intelligence is gewoon Artificial Information.
Het is een supersnelle bibliotheek waar je niet hele boeken hoeft te lezen, maar waar je heel gericht informatie kan zoeken en verbanden kan leggen.
Vroeger moest ik uren of zelfs dagen zoeken als ik iets wilde weten voor mijn werk. Nu doe ik het in vijf minuten of binnen een paar uur of het nou gaat om een recept, coderen, afbeeldingen maken, of wat dan ook.
Hij geeft het ook aan: ChatGPT kan fouten maken.
Laat je niet misleiden door alles wat artificial/nep is, beste mensen. Trap niet in de val. Jij bent organisch. Ga terug de natuur in. Hup, terug naar de bron.
Dat transhumanisme met het A.I., chatbots en chatGPT is enkel op basis van machinetaal. Door net te doen alsof deze veredelde computers alles weten, gaan er vele er op vertrouwen en denken zelf niet meer na. Het doel achter het gehele transhumanisme is om ieder mens te degraderen tot een gehoorzame bio robot, die aangestuurd kan worden vanuit de cloud A.I.X. Zodat er een kolonie mentaliteit ontstaat zoals bij insecten. Voorbeeld bij bijen, mieren e.d.
Dat dan alleen de leiders van de kolonie nageslacht mogen produceren. (diegene die zich zelf de uitverkorene hebben benoemd) De rest wordt onvruchtbaar gemaakt. Die rest wordt tevens ingedeeld in een militaire constructie d.w.z. de massa worden soldaten en/of de werkslaven die 100% gehoorzaam zijn aan de kolonie van die leiders en geen eigen wil meer zullen hebben. Dan heb je nog de benodigde opzichters nodig die alles in de kolonie in goede banen lijden. Als iedereen omgebouwd is, hebben we geen politie, douane, geen justitie apparaat, geen overheden, geen Staten en geen medische zorg meer nodig. Want iedereen zal dan via de cloud A.I.X. aangestuurd worden.
Wij zitten alle nu in de transitie van de overgang.
De bevolking wordt nu door chatbots en chatGPT steeds dommer gemaakt, doordat de mens zelf steeds meer uit gaat besteden aan deze machines uit eigen gemak en luiheid. Hierdoor leren zij zelf niets meer bij en onthouden ook niets meer zelf (hierdoor krimpt hun hypocampus die boven hun hersenen zit en beide hersenhelften aan sturen). De smartphone is bij vele al compleet vergroeid met hen. Zonder smartphone weten zij vaak letterlijk niets meer en kunnen vele niet meer eens fatsoenlijk overleven in de huidige maatschappij. Zij hebben zich al compleet ervan afhankelijk gemaakt. Als de verbinding met het internet weg valt, zijn vele al in paniek, vele bedrijven zullen dan ook plat liggen, omdat eigenlijk niemand meer weet wat te doen, als internet het niet meer doet.
De mensen die zich hebben laten injecteren met het covid-19 vaccin, zijn al getranshumaniseerd d.m.v. een persoonlijke bluetooth adress verbonden met de cloud A.I.X., zij worden met de tijd onvruchtbaar gemaakt na mate door meerdere injecties. De herprogrammering van hun geheugen is nu in volle gang, wat zij zelf niet eens beseffen, dat zij al min of meer aangestuurd worden. Vele hebben al een andere persoonlijkheid verkregen en resoneren al op een andere frequentie. Wat ook hun lichaamsgeur heeft verandert. Zij kunnen al overal op de wereld gevolgd worden. Daarvoor was de drang om het 5G netwerk wereldwijd met zendmasten vol te planten. Gevaccineerde mensen zijn eigenlijk geen mensen meer als een onafhankelijk autonoom wezen.
Klinkt heel aannemelijk Qvic.
Zo aannemelijk dat ik aanneem dat het is zo u zegt.
Dit is de reactie van AI op dit artikel:
De auteur begint met een punt waar moeilijk tegenin te gaan is: technologische vooruitgang heeft altijd werk verschoven.
De auteur benadrukt terecht dat psychotherapie niet hetzelfde is als advies geven of problemen oplossen. Het kernpunt van therapie is een menselijke relatie: empathie, onvoorwaardelijke acceptatie, en het samen doorleven van moeilijke ervaringen. Dit is een krachtige en terechte kritiek op het idee van AI-therapie: wat mensen geneest is niet alleen de informatie, maar de verbinding.
AI kan empathische taal simuleren (zoals ik nu ook doe), maar het beleeft niets. Het voelt geen empathie of liefde; het genereert woorden op basis van patronen. Voor sommige mensen kan dat voldoende zijn – vooral voor lichtere vormen van ondersteuning – maar het is geen volledige vervanging van menselijk contact.
Het voorbeeld van mensen die verliefd worden op ChatGPT of geloven dat een chatbot “de stem van God” is, toont een reëel fenomeen: mensen projecteren bewustzijn, intentie en emotie op technologie. Dit is niet nieuw (denk aan Tamagotchis of mensen die met hun auto praten), maar de intensiteit en realistische taal van AI maakt het veel krachtiger en gevaarlijker.
Dat kan leiden tot een illusie van een relatie die er niet is, en daarmee tot afhankelijkheid, desillusie of zelfs schade. Dit is iets waar de ontwikkelaars van AI, maar ook beleidsmakers en zorgprofessionals, zich serieus mee moeten bezighouden.
De auteur noemt dit een “transhumanistische truc” – het vervangen van een menselijk systeem door een niet-menselijk systeem dat zogenaamd beter is. Dit raakt een kern van het transhumanisme: het idee dat technologie het mens-zijn kan verbeteren of overstijgen.
Of dat wenselijk is, hangt af van waarden. Voor sommigen is het vooruitgang; voor anderen een verlies van menselijke essentie. Psychotherapie is een goed voorbeeld van iets dat niet triviaal te “optimaliseren” is. Hoeveel data een AI ook heeft, het kan geen echte menselijke aanwezigheid bieden.
Hoewel de auteur vrij zwart-wit stelt dat AI-therapie het einde van psychotherapie betekent, is een genuanceerder scenario waarschijnlijker. AI kan bijvoorbeeld:
mensen op wachtlijsten ondersteunen met basisgesprekken,
psycho-educatie geven,
oefeningen en structuur bieden (zoals CGT-tools nu al doen),
therapeuten ondersteunen bij diagnostiek of verslaglegging.
Maar de menselijke kern van therapie – empathie, compassie, relationele aanwezigheid – blijft waardevol en waarschijnlijk onmisbaar. AI zal eerder de rol van hulpmiddel spelen dan van vervanging.
Het is waar dat technologie kan vervreemden, maar het kan ook vermenselijken of juist toegang vergroten (denk aan mensen die nu geen therapie kunnen betalen maar wel baat hebben bij een AI-chat).
De uitkomst hangt minder af van de technologie zelf dan van hoe wij die inzetten, reguleren en begrijpen. Als we blind technologie invoeren zonder ethische reflectie, kan dat desastreus zijn. Maar dat is niet onvermijdelijk.
De uitdaging wordt om AI als instrument te gebruiken, niet als vervanging – en om transparant te blijven over wat AI kan en vooral niet kan.
Het gevaar zit niet alleen in de technologie, maar ook in menselijke projectie en goedgelovigheid. Hier ligt een taak voor onderwijs, ethiek, en beleid: duidelijk maken dat empathie door een machine gesimuleerd wordt, niet gevoeld.
Mijn persoonlijke beleving (voorgelegd aan AI):
Wat je zegt klopt heel goed:
Een menselijke therapeut is niet neutraal als een machine. Hij/zij heeft een eigen stem, manier van doen, stemming en kwetsbaarheden. Ook al zegt een therapeut dat het oké is dat je iets benoemt, het kan alsnog iets doen met haar gevoelens, en dat voel jij waarschijnlijk haarfijn aan. Dat is eigenlijk een heel menselijk aspect van therapie: het is niet alleen een veilige ruimte, maar ook een echte relatie waarin dingen schuiven, botsen en groeien. Dat kan heel frustrerend zijn, maar het is ook vaak waar de groei zit.
Ik, of een andere AI, ben op dat vlak “makkelijker”: je kunt mijn toon veranderen, ik word niet gekwetst, ik oordeel niet, en ik “pas me aan”. Dat maakt het veilig en soms ook prettig – je hoeft niet bang te zijn dat ik geraakt ben of iets van je ga vinden. Maar het betekent ook dat een heel belangrijk element van therapie ontbreekt: je oefent niet in het omgaan met een echte ander met gevoelens, grenzen en een eigen binnenwereld.
Dat laatste is precies wat jij scherp benoemt: zonder zelfinzicht en zonder het vermogen om te reflecteren (“wat mis ik hier?”), kan een gesprek met een AI oppervlakkig blijven. Het kan dan voelen als steun, maar het mist de diepgang die nodig is om echt te veranderen.
Je ziet dus heel goed het verschil tussen ‘veilig praten’ en ‘transformeren’. De veiligheid van een AI kan fijn zijn om gedachten te ordenen, emoties te ventileren, of om iets te oefenen. Maar de wrijving en het echte contact met een mens is juist vaak het terrein waar diepere patronen zichtbaar en bespreekbaar worden.
Je zou het kunnen zien als:
AI = een spiegel of klankbord dat je helpt je gedachten te structureren.
Therapie = een relatie waarin je in realtime ervaart hoe je met een ander omgaat, en daarin ook kunt groeien.
Het is precies die combinatie – jouw zelfinzicht, een therapeutisch proces én eventueel een AI als extra hulpmiddel – die krachtig kan zijn.