Het cynische wegkijken van het Westen bij de systematische oorlogsmisdaden van Israël

Israël is veranderd in een terreurstaat die in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever openlijk genocide pleegt, zijn buren aanvalt, hele gebieden in Libanon onbewoonbaar maakt en waarvan de regering de oorlog inmiddels nodig heeft om politiek te overleven. En het Westen? Dat kijkt de andere kant op of steunt de oorlogsmisdaden van Israël.

Als het over Israël gaat, moet je als Duitser dit altijd vooraf zeggen: dit artikel is geenszins antisemitisch, maar bekritiseert de daden van de Israëlische regering. En wel in alle duidelijkheid, want hun daden verschillen nauwelijks meer van wat de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog hebben gedaan, schrijft Thomas Röper.

Naast de directe slachtoffers van de Israëlische agressie zijn de joden wereldwijd de dupe, omdat veel mensen de joden klakkeloos gelijkstellen aan de Israëlische regering, wat natuurlijk onzin is, temeer daar ook veel joden de misdaden van de Israëlische regering aan de kaak stellen. Ik vind het belangrijk daarop te wijzen, want de joden kunnen niets doen aan de misdaden van de Israëlische regering, dat moeten we altijd in ons achterhoofd houden.

Aangezien Duitse politici en media de oorlogsmisdaden negeren die de Israëlische regering en het leger volkomen openlijk begaan voor de ogen van het wereldpubliek, is het tijd om dit eens samen te vatten en daarbij ook te laten zien hoe vergoelijkend Duitse media zoals Der Spiegel hierover berichten.

De genocide

Dat de Israëlische regering vanaf 2023 een genocide heeft gepleegd in Gaza, kan niemand serieus ontkennen. Natuurlijk was de aanval van Hamas op Israël een onmenselijke terreuraanval, maar Israël heeft daarop gereageerd met een oneindig veel onmenselijkere vernietigingsoorlog in Gaza en minstens 50, maar waarschijnlijk 100 keer zoveel mensen afgeslacht als er op de dag van de aanval van Hamas zijn omgekomen.

Tussen oktober 2023 en het officiële einde van de gevechten in oktober 2025 zijn in Gaza meer dan 66.000 mensen omgekomen, waaronder bijna 18.500 kinderen. En dat zijn alleen de officiële cijfers, dus de slachtoffers van wie de naam bekend is; hoeveel burgers er onder het puin van de volledig verwoeste Gazastrook liggen, weet niemand, waardoor zelfs conservatieve schattingen van The Lancet al in mei 2025 uitgingen van meer dan 100.000 doden, wat neerkomt op ongeveer 5 procent van de bevolking. En daarna duurde de oorlog nog een half jaar voort.

Ik heb overigens bewust gesproken over het “officiële” einde van de gevechtshandelingen in oktober 2025, want Israël bombardeert Gaza tot op de dag van vandaag. De Israëlische regering negeert het vredesakkoord dat in oktober 2025 met veel bombarie door de Amerikaanse president Trump werd gepresenteerd en in Egypte werd ondertekend, beschiet systematisch de Gazastrook, houdt meer dan 50 procent van de Gazastrook bezet als bufferzone en blokkeert humanitaire initiatieven, onder meer door piraterij van de Israëlische marine tegen schepen van de “Freedom Flotilla”.

Tot het optreden van Israël in de Gazastrook behoorde ook een officieel afgekondigde hongerblokkade, waarbij Israël uitgiftepunten voor humanitaire hulp heeft ingericht, waar Israëlische soldaten herhaaldelijk willekeurig in de menigte van de op hulp wachtende hongerigen hebben geschoten en veel burgers hebben gedood.

De hongerblokkade, die tot op de dag van vandaag niet volledig is opgeheven, heeft een humanitaire crisis van ongekende omvang en de dood van duizenden burgers veroorzaakt, waardoor het optreden van Israël in Gaza buiten de westerse mediabubbel wordt vergeleken met de methoden van nazi-Duitsland.

Daarnaast was er het optreden van Israël tegen de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, waar Israël in de schaduw van de oorlog in Gaza zijn illegale nederzettingenbouw heeft geïntensiveerd en daarbij eveneens veel Palestijnen heeft afgeslacht. Hoe brutaal Israël daarbij te werk is gegaan, heeft de voor de Westelijke Jordaanoever verantwoordelijke Israëlische generaal Avi Bluth in een niet-openbare vergadering verklaard:

Volgens deze verklaring heeft het Israëlische leger in de Westelijke Jordaanoever, in de schaduw van de oorlog in Gaza, in drie jaar tijd minstens 1.500 Palestijnen doodgeschoten die op enigerlei wijze protesteerden tegen hun gewelddadige verdrijving uit hun huizen, omdat daar nu Israëlische nederzettingen moeten verrijzen.

Niet beter dan de nazi’s

De vreugde van generaal Bluth over het afslachten van burgers klinkt precies zoals verantwoordelijke nazi’s klonken toen ze spraken over de genocide die ze in Oost-Europa op de burgerbevolking hadden aangericht. En dat was geenszins een uitzondering, maar nog een relatief onschuldige uitspraak, want al in oktober 2023 zei de toenmalige Israëlische minister van Defensie Yoav Gallant over de Palestijnen in Gaza:

Deze retoriek, die in niets verschilt van de nazi-formuleringen over zogenaamde „Untermenschen“, kon en kan men steeds weer horen van Israëlische regeringsleden en officieren. En ze heeft hetzelfde doel als bij de nazi’s: ze moet de slachtoffers ontmenselijken en de Israëli’s doen geloven dat het oké is, ja zelfs noodzakelijk en goed, om mensen van een andere groep te vernietigen. Wat onderscheidt de Israëlische regering dan nog van de nazi’s?

Eind maart heeft het Israëlische parlement een wet inzake de doodstraf aangenomen, die bepaalt dat Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever die een Israëlisch staatsburger met terroristische motieven doden, in de toekomst kunnen, ja zelfs moeten worden geëxecuteerd. De wet was een hartenzaak van de Israëlische minister van Nationale Veiligheid Itamar Ben-Gvir, en ze is zo geformuleerd dat ze de facto alleen op Palestijnen kan worden toegepast.

Alleen onder vaag omschreven “bijzondere omstandigheden” kunnen rechters in de toekomst in plaats van de doodstraf een levenslange gevangenisstraf opleggen, want de executie door ophanging moet verplicht zijn en binnen 90 dagen na de uitspraak worden uitgevoerd. Op papier heeft de wet betrekking op alle Israëlische staatsburgers, zowel joodse als Palestijns-Arabische, maar alleen als hun daden erop gericht waren “het bestaan van de staat Israël te ontkennen”.

Overigens zijn niet de civiele rechtbanken bevoegd voor incidenten met Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, maar militaire rechtbanken, die erom bekend staan Palestijnen in 99 procent van alle gevallen schuldig te bevinden.

Daarmee zijn doodvonnissen na gewelds- en terreurdaden van Israëli’s tegen Palestijnen uitgesloten, terwijl het verzet van de Palestijnen tegen de etnische zuivering op de Westelijke Jordaanoever automatisch wordt beschouwd als terreur tegen Israël en de Israëlische kolonisten, wat volgens de nieuwe wet verplicht moet worden bestraft met de doodstraf door ophanging.

Opnieuw dringt de vergelijking met de Duitse nazi’s zich op, want deze wet is de facto een rassenwet die aansluit bij de traditie van de nazi’s om mensen op basis van hun etniciteit verschillend te behandelen en uiteindelijk zelfs te vernietigen.

Toen de Knesset de wet goedkeurde, haalde minister Ben-Gvir voor de camera’s een fles champagne tevoorschijn en vierde hij de wet. Daarbij was er ook een witte taart, waarop een gouden touw met de tekst prangte: „Soms komen dromen uit”. Minister Ben-Gvir nam daarbij zijn vrouw bij de arm en drukte haar een kus op het voorhoofd.

Na dit incident kan niemand meer serieus betwisten dat de regering-Netanjahu toewerkt naar een brute genocide op de moslimbevolking. En dat niet alleen tegen de Palestijnen, maar ook in andere landen in de regio, zoals we zo dadelijk zullen zien.

Libanon en Syrië

Dat Israël Syrië, toch een soevereine staat, al vele jaren naar eigen goeddunken bombardeert, is bekend, maar wordt in het Westen eveneens genegeerd. Bovendien ondermijnt Israël de soevereiniteit van Syrië door de drusische minderheid tegen Damascus op te hitsen en, in strijd met het internationaal recht, niet alleen al decennia lang de Golanhoogten bezet te houden, maar daar nu ook een extra “bufferzone” te hebben bezet, van waaruit Israël de Syrische hoofdstad Damascus direct bedreigt.

Nog extremer is het optreden van Israël in Libanon. Toen Israël daar in het kader van de oorlog met Iran een nieuw offensief startte, verklaarde minister van Defensie Israel Katz dat het Israëlische leger in de grensgebieden van Zuid-Libanon op precies dezelfde manier te werk zou gaan als in de Gazastrook. En men kan de man niet verwijten dat hij zijn woord niet heeft gehouden, want Zuid-Libanon en delen van de hoofdstad Beiroet zijn met de grond gelijkgemaakt en het aantal afgeslachte burgers loopt in de duizenden.

En net als bij Gaza, de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogten klonken al snel stemmen om de Israëlische grenzen met geweld te verleggen. De Israëlische minister van Financiën Bezalel Smotrich eiste als eerste de annexatie van Zuid-Libanon.

Europese politici blijven Rusland verwijten dat het grenzen met geweld verlegt, wat volgens hen volstrekt onaanvaardbaar is. Terwijl Rusland echter in de betrokken gebieden referenda liet houden en daar bijna uitsluitend etnische Russen wonen die daadwerkelijk deel willen uitmaken van Rusland, had geen enkele Europese politicus kritiek op het optreden van Israël en de verklaringen van de regering aldaar, hoewel er in Libanon, Gaza of de Westelijke Jordaanoever geen sprake kan zijn van referenda of Joden die per se bij Israël willen horen geen sprake is – daar vinden genocide en etnische zuiveringen plaats.

De Israëlische verovering van Zuid-Libanon en de instelling van een gedemilitariseerde “Gele Lijn” zijn niets anders dan een illegale bezetting van gebieden van een soevereine staat, wat een onmiddellijke en krachtige veroordeling van deze agressie door de internationale gemeenschap vereist. Het Mondiale Zuiden veroordeelt het Israëlische optreden, terwijl het Westen hierover zwijgt en Israël ondersteunt met financiële hulp en wapenleveranties.

De operaties van de Israëlische strijdkrachten in de bezette gebieden vallen systematisch onder de definitie van oorlogsmisdaden, want satellietbeelden documenteren de vernietiging van meer dan 1.400 gebouwen in Zuid-Libanon, zoals zelfs Der Spiegel heeft gemeld, zij het zonder daarbij de Israëlische regering te bekritiseren.

Iran

Ook de oorlog tegen Iran toont aan dat de regering-Netanyahu een openlijke oorlog voert tegen de moslimstaten in de regio, want tijdens de 40 dagen durende aanvallen van de VS en Israël op Iran vielen er 3.375 doden en meer dan 26.500 gewonde burgers.

Ter vergelijking: in Oekraïne zijn volgens officiële cijfers sinds de escalatie in februari 2022 gemiddeld 318 burgers per maand omgekomen, in Iran waren dat er in 40 dagen meer dan 3.000, in Libanon alleen al in maart meer dan 2.600 en in de twee jaar durende oorlog in Gaza waren dat er gemiddeld meer dan 4.100 per maand. Maar heeft iemand uit de EU Israël ooit verweten een “brutale aanvalsoorlog” te voeren?

De aanvallen van Israël op de Iraanse nucleaire infrastructuur, ondersteund door de militaire expertise van Washington, hebben bovendien bijna geleid tot een nucleaire ramp in de regio. Ook daarover kwam er vanuit Europa geen enkele kritiek.

Netanyahu

Tegen Netanyahu loopt een proces wegens corruptie en in geval van een veroordeling dreigt hem een langdurige gevangenisstraf. Gezien het bewijsmateriaal is een veroordeling vrijwel zeker.

De aanval van Hamas in oktober 2023 kwam Netanyahu dan ook goed uit, want sindsdien zijn alle geplande rechtszaken tegen hem uitgesteld omdat zijn advocaten aanvoerden dat hij helaas onontbeerlijk was vanwege bepaalde vergaderingen van de veiligheidsinstanties.

De stemming in Israël keert zich dan ook steeds meer tegen Netanyahu. Hij kan niet geïnteresseerd zijn in een onderzoek naar de aanval van Hamas, omdat de aanwijzingen zich opstapelen dat de Israëlische regering op de hoogte was van de plannen van Hamas en de aanval bewust heeft toegestaan om een voorwendsel voor de oorlog te hebben, die Netanyahu beschermt tegen vervolging zolang de oorlog voortduurt.

En alsof dat nog niet genoeg is, is er overvloedig bewijs dat het Israëlische leger verantwoordelijk is voor veel van de 1.200 slachtoffers die aan Hamas worden toegeschreven, omdat het vanuit tanks en helikopters willekeurig op alles heeft geschoten wat het voor Hamas-strijders hield, waarbij aantoonbaar veel Israëlische burgers zijn gedood.

Als de oorlogen zouden eindigen en er een onderzoek naar de gebeurtenissen zou beginnen, zou Netanyahu waarschijnlijk nog veel meer problemen krijgen dan alleen de corruptiezaak.

Daarom heeft hij de oorlogen nodig. En bovenal heeft hij een grote overwinning nodig met grote terreinwinst voor Israël, om zichzelf te profileren als de stichter van het door velen daar gewenste Groot-Israël, wat hem tot een nationale held zou kunnen maken, aan wie men vanwege zijn succes alle wandaden vergeeft.

Met andere woorden: de voortzetting van de oorlogen in het Midden-Oosten is voor de Israëlische regering, wiens beleid gebaseerd is op confrontatie met moslimstaten, en voor Netanyahu zelf de enige manier om aan de macht te blijven.

Dat de extreemrechtse Israëlische regering inzet op de hardliners onder de Israëlische bevolking, blijkt ook uit een ander voorbeeld. Terwijl de regering-Netanjahu doet alsof ze krachtig optreedt tegen ongelijkheid in het land, negeren ultraorthodoxe joden, dus de achterban van enkele partijen in de regeringscoalitie, straffeloos oproepingsbrieven voor het Israëlische leger, terwijl de Israëlische strijdkrachten door de aanhoudende gevechten kampen met een tekort aan personeel en steeds meer ‘gewone’ Israëli’s worden opgeroepen voor het leger, wat natuurlijk ook zorgt voor verzet tegen de regering.

En de Duitse media?

Het is interessant hoe de Duitse media over dit alles berichten. Natuurlijk verzwijgen ze de meest radicale uitspraken uit Israël voor hun publiek, maar je kunt niet in het algemeen zeggen dat ze de misdaden van Israël blijven verzwijgen. De afgelopen weken luidden de koppen in Der Spiegel bijvoorbeeld “Broze wapenstilstand – Israël roept opnieuw op tot evacuatie van Zuid-Libanon”, “Nederzettingenbouw en geweld op de Westelijke Jordaanoever – Elke dag sterft de tweestatenoplossing een stukje meer” of “Na verdrijving van Hezbollah – Israël verwoest Zuid-Libanon – net als Gaza”.

Der Spiegel bericht dus inmiddels wel degelijk over wat Israël in het Midden-Oosten aanricht. Maar het is opmerkelijk hoe Der Spiegel dat doet.

Terwijl Spiegel-artikelen over de situatie in Oekraïne zeer emotioneel zijn en de lezers op emotioneel niveau tegen Rusland moeten opzetten door daar te fantaseren over “Poetins brute aanvalsoorlog” en dergelijke, zijn de artikelen over de situatie in Gaza, Libanon of de Westelijke Jordaanoever uiterst zakelijk geformuleerd en bevatten ze geen enkele kritiek op het optreden van Israël. In het artikel over de verwoesting van Zuid-Libanon schrijft Der Spiegel bijvoorbeeld:

Ik wist helemaal niet dat je eerst experts op het gebied van internationaal recht moet raadplegen om te weten te komen dat het in strijd is met het internationaal recht wanneer een leger hele dorpen en steden zomaar vanuit de lucht bombardeert en volledig met de grond gelijkmaakt.

Als een door de Oekraïense luchtverdediging onderschepte Russische raket onbedoeld op een civiel gebouw valt, heeft Der Spiegel in ieder geval geen experts op het gebied van internationaal recht nodig, want voor Der Spiegel is alles wat Rusland doet een misdaad, terwijl Der Spiegel zoiets in het geval van Israël nooit zou schrijven. Als dit in Spiegel-artikelen zo indirect wordt vermeld, zoals in dit voorbeeld, dan citeert Der Spiegel weliswaar allerlei deskundigen, maar heeft het zelf geen kritisch woord over het optreden van Israël.

En de woorden “oorlogsmisdrijf”, “genocide” of “etnische zuivering” zoekt men natuurlijk tevergeefs in artikelen van Duitse media over het optreden van Israël,

Een ander voorbeeld. Enkele dagen geleden werd bekend dat Israël in Irak onopgemerkt en zonder medeweten van de Iraakse regering een vliegveld heeft aangelegd voor de oorlog tegen Iran. Der Spiegel heeft hierover bericht onder de kop “Conflict met Iran – Zo bouwde Israël zijn geheime basis in de Iraakse woestijn“ en in het artikel schrijft Der Spiegel in alle ernst:

Je moet er maar op komen om het “volkenrechtelijk op glad ijs” te noemen als een land in het geheim een militair vliegveld in een ander land bouwt om van daaruit een ander land te bombarderen!

Laten we ons eens voorstellen dat morgen bekend zou worden dat Rusland bijvoorbeeld ergens in de bergen van Roemenië een militaire basis heeft opgezet, van waaruit het Oekraïne beschiet – wat denkt u, zouden Duitse media zoals Der Spiegel dan ook schrijven dat dit “volkenrechtelijk op glad ijs“ is?

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik word gewoon misselijk van het cynisme van Europese media en politici.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Verliest Israël zijn wurggreep op de Amerikaanse politiek?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: