Russische SMO raakt in een impasse onder de schaduw van het conflict met Iran

Het lijkt erop dat het Russische voorjaarsoffensief stilletjes van start is gegaan, zij het met een moeizame beginfase.

Er zijn de afgelopen week verschillende Oekraïense meldingen geweest van een sterke toename van Russische operaties en aanvallen, waaronder ook gemechaniseerde acties. Eén rapport in het bijzonder beweert dat een grootschalige gemechaniseerde aanval in de richting van Krasny Lyman door de Oekraïense strijdkrachten (AFU) is tegengehouden, waarbij de Russen zware verliezen hebben geleden:

Ongetwijfeld zijn de verliezen, zoals gewoonlijk, overdreven, vooral omdat een van de gebruikte bronnen een inmiddels verwijderde post is van een obscuur “Russisch account”, wat verdacht is, schrijft Simplicius.

Dat gezegd hebbende, kunnen we ervan uitgaan dat de aanval waarschijnlijk is mislukt wanneer gedocumenteerde offensieve acties weinig gedocumenteerde territoriale winst opleveren. Maar dat betekent niet dat iedereen noodzakelijkerwijs is omgekomen, maar eerder dat er enige vorm van verliezen is geleden en dat de aanvallers er verstandig voor hebben gekozen zich terug te trekken en te hergroeperen – wat is hoe het normaal gesproken werkt.

Een Russisch kanaal schrijft:

Ook andere richtingen werden geactiveerd. Er waren berichten dat Russische troepen of DRG’s het centrum van Konstantinovka hadden bereikt, met één geolocatie die ongeveer hier aangaf:

Toegegeven, Oekraïense analisten beweren dat de Russische infiltratie een eenmalige actie was die werd uitgeschakeld en dat er geen consolidatie plaatsvond – dus we zullen moeten afwachten.

Er waren andere bewegingen, met name op de as van Zaporozhye, hoewel Oekraïne, zoals de laatste tijd gebruikelijk, ook positieve bewegingen liet zien. Namelijk, het met een gele cirkel gemarkeerde Rizdyvanka is blijkbaar heroverd door de AFU, aangezien de Russische troepen hun aanwezigheid daar niet helemaal hebben geconsolideerd: maar net ten zuiden daarvan, op de west-Gulyaipole-lijn, hebben Russische troepen blijkbaar een enorme blitz-uitbreiding van de grijze zone uitgevoerd. Toegegeven, de altijd voorzichtige Suriyak heeft het grijs (of ‘licht gekleurd’) ingekleurd, aangezien er nog geen echte consolidatie is waargenomen.

Mocht het Russische leger dit gebied consolideren, dan zou dat een belangrijke doorbraak betekenen die zich bijna uitstrekt tot aan de andere kant van de volgende Oekraïense verdedigings- en logistieke linie die vanaf Orekhov omhoog loopt.

De oorlog komt in een stagneerfase

Nu de updates over het slagveld achter de rug zijn, laten we het hebben over de huidige trends aan het front. Velen zijn van mening dat de oorlog in een soort stilstandfase is beland, waarin de publieke belangstelling voorlopig is afgenomen en Rusland zijn voorsprong in het verhaal over de voortgang dat het eerder in stand hield, heeft verloren.

Een deel van de ‘perceptie’ hiervan heeft te maken met het feit dat het Iraanse conflict centraal staat, wat samenviel met de late winter en de rasputitsa-periode van inactiviteit. Maar het gaat verder dan dat, en het is een onderwerp dat het onderzoeken waard is.

Oekraïense cijfermatige analisten vertellen ons dat maart de laagste Russische opmars in meer dan twee jaar heeft laten zien:

Social media staan vol met verhalen en “onderzoeksrapporten” die beweren dat de Russische verliezen stratosferische niveaus hebben bereikt, waarbij hoge Oekraïense functionarissen beweren dat Rusland voor het eerst meer manschappen verliest dan het rekruteert. Andere dagelijkse verhalen over de economische ineenstorting van Rusland, enzovoort, zijn er in overvloed.

Zoals ik de vorige keer al schreef, is deze golf van narratieven ingezet als wapen in een informatiecampagne die bedoeld is om Poetins ‘regime’ af te schilderen als zijnde op de rand van de afgrond, waarbij de Russische oorlogsinspanningen een rampzalig punt van geen terugkeer hebben bereikt. De vraag rijst bij steeds meer mensen: zit er enige waarheid in dit alles?

Het is waar dat zelfs vooraanstaande Russische bloggers onlangs hebben gereageerd op de groeiende ‘oorlogsmoeheid’ in Rusland, waarbij steeds meer mensen zich beginnen af te vragen of het mogelijk is om een oorlog die is uitgemond in wat wordt gezien als een positionele ‘patstelling’ definitief te winnen. Het is ook waar dat het recente trage tempo van de Russische opmars Oekraïne in staat heeft gesteld bepaalde initiatieven te nemen, of op zijn minst voordelen te behalen.

Ten eerste heeft Oekraïne, zoals altijd, zijn dronestrijdkrachten enorm uitgebreid. Maar dit heeft niet alleen te maken met de omvang, maar ook met de complexiteit en de interoperabiliteit met het leger als geheel. Door het langdurige karakter van de oorlog hebben de westerse mogendheden Oekraïne kunnen veranderen in een ware proeftuin voor technologische verkenning en innovatie, wat enkele resultaten heeft opgeleverd. Als voorbeeld volgt hier een recente presentatie over de beruchte Maven-software van Palantir, een AI-gestuurd systeem voor slagveldbeheer dat een van de vele is die in Oekraïne worden ingezet:

Een van de gebieden waarop Oekraïne de laatste tijd meer succes heeft geboekt, zijn de drone-aanvallen op lange afstand op Russische doelen op de Krim, waarbij verschillende luchtverdedigingssystemen het doelwit zijn. Gisteren toonde een nieuwe video hoe ook daar een Russisch Bastion-kustverdedigingssysteem met succes werd vernietigd, wat een zwaar verlies is aangezien deze systemen in staat zijn om hypersonische Zirkon-raketten en andere raketten te lanceren.

Tegelijkertijd heeft Oekraïne de Russische haven van Primorsk, helemaal in de buurt van de grens tussen Finland en Leningrad, aangevallen, evenals de haven van Ust-Luga in dezelfde regio. Dit heeft geleid tot een psychologische ‘golf’ van wat wordt gezien als een negatief ‘keerpunt’ voor Rusland in de oorlog.

Russians With Attitude, een van de meest onpartijdig geïnformeerde maar pro-patriottische commentatoren uit Rusland zelf, is de laatste tijd zelfs begonnen met het onderzoeken van deze kwestie. Zo verklaarden ze in twee recente posts dat het tijdperk van Poetins ‘stabilnost’ – oftewel stabiliteit – officieel voorbij is in Rusland:

Maar zoals je al snel zult merken, zien zij dit niet als een ramp, maar beschouwen ze het als een zeer positieve ontwikkeling in de natuurlijke evolutiecyclus van de groeifase van het nieuwe Rusland:

Ze volgden dit op met deze verduidelijking:

Het is een belangrijk punt om te maken, omdat te veel mensen de wereld alleen kunnen begrijpen via reflexmatige zwart-wit-binariteiten. Ofwel is Rusland het onfeilbare reddingsschip van de wereld, ofwel is het ongeneeslijk gedoemd door Poetins onverbeterlijke “cucking” en passiviteit. De nuchtere realiteit kiest altijd de middenweg.

Oorlogen fluctueren met verschillende momentumverschuivingen, net als natuurlijke eb- en vloedcycli, en het is de taak van elke eerlijke analist om de polsslag van deze ontwikkelingen te lezen en ze naar voren te brengen, door ze te bespreken en te verduidelijken zonder rooskleurige verdoezelingen. De gemiddelde dogmatische analist houdt vast aan zijn ‘verhaal’, zelfs als de wind is gedraaid, en zet nog een schepje bovenop omdat hij het als zijn ‘plicht’ beschouwt, of misschien omdat hij het ‘verschuldigd’ is aan zijn partijdige aanhang en bang is de boel op stelten te zetten. Hier krijg je altijd de realiteit, zelfs als die tegen de stroom ingaat.

Dat gezegd hebbende, zijn veel van deze recente narratieve golven psychologische operaties met weinig reële gevolgen. Het is feitelijk waar dat de oorlog een soort perceptuele stilstand heeft bereikt, waarbij de energie van een verenigend pro-Russisch overwinningsverhaal enigszins is verdwenen in een vacuüm van uitputting.

De voortdurende drone-ontwikkelingen van Oekraïne hebben in de eerste plaats de voorwaarden geschapen voor het huidige moeras aan het front. Hier is bijvoorbeeld een recent bericht dat de ronde doet van de gerespecteerde frontverslaggever Alexander Kharchenko, die niet tot de ‘doemdenkers’ behoort, maar gewoonlijk een onverbloemd beeld geeft van de huidige ontwikkelingen, met alle smetten en al:

Een andere factor die vermeld moet worden, is dat de sociaal-politieke en economische stabiliteit van Oekraïne de laatste tijd weer relatief veilig lijkt, vooral nu de winter voorbij is en het Oekraïense energienetwerk opnieuw veerkrachtig genoeg is gebleken om de Russische aanvalscampagnes tegen het land te doorstaan. Zelfs nu de politieke en militaire belangstelling van de VS voor Oekraïne op een dieptepunt staat, slaagt het land er nog steeds in om een adequate en respectabele verdediging op te zetten tegen de Russische aanval. Zelensky zelf lijkt zijn politieke stormen en crises voorlopig te hebben doorstaan en bevindt zich niet in een bijzonder precaire positie in vergelijking met de vele schrikmomenten van enkele maanden geleden.

Dit is wat bedoeld wordt met het “verenigende narratief” van de pro-Russische kant dat enigszins is ontspoord – voorlopig althans. De Russische oorlogsinspanning werd gedreven door een soort inertieel consensus over de ineenstorting van Oekraïne, die nu een punt van onduidelijkheid heeft bereikt. Het gepraat over de op handen zijnde “ineenstorting” van Oekraïne is voorlopig opnieuw aanmatigend gebleken.

Een van de redenen is dat het afnemende tempo van de Russen Oekraïne in staat heeft gesteld de verliezen bij te houden – althans relatief gezien – zodat een catastrofale ineenstorting uitgesloten is. Hetzelfde geldt voor het bouwen van versterkingen die de Russische opmars voortdurend vertragen, iets wat Oekraïne steeds beter kan doen telkens wanneer de Russische machine op een obstakel stuit.

Maar hoewel de problemen van Rusland niet volledig verzonnen zijn, heeft de gezamenlijke Oekraïens-westerse propagandamachine er zeker naar bijgedragen om de vele draden samen te weven tot een overheersende kritische massa van ‘Russisch falen’, die even ver van de werkelijkheid afstaat als de tegenovergestelde overtuiging dat Oekraïne op instorten staat. De meest recente tekortkomingen die aan de Russische inspanningen worden toegeschreven, zijn schromelijk overdreven – de diverse economische ellende, maatschappelijke desinteresse of groeiende onrust. Dit zijn kwesties die ruimschoots worden overschaduwd door dezelfde zorgen in zowel Oekraïne als de VS, en toch blijven deze twee landen bestaan. Nu keert de oorlog met Iran vrijwel in zijn eentje alle Russische ‘economische verliezen’ als gevolg van energiegerelateerde schokken terug, aangezien Rusland een ware slag slaat met de huidige olieprijzen.

Uiteindelijk is het misschien wel zo dat het tijdperk van Poetin een logische impasse heeft bereikt, wat vooral duidelijk wordt in het contrast met de reactie van Iran op de agressie van het Imperium, waardoor voor veel mensen de vermeende terughoudendheid van Poetins eigen represailles tegen de vijanden van Rusland echt in perspectief is geplaatst. Natuurlijk moeten we deze heftige emoties altijd temperen, omdat Rusland een heel andere reeks strategische onderbouwingen heeft met de VS, zoals die tussen supermachten bestaan. Ironisch genoeg kan Iran meer doen tegen de VS zonder de Derde Wereldoorlog te ontketenen, omdat Iran als een veel kleinere bedreiging wordt gezien. Als Rusland op dezelfde manier zou reageren, zou dat als een veel grotere bedreiging worden gezien en zou dat tot veel meer existentiële gevolgen voor beide partijen leiden.

Bovendien vergeten de meeste mensen die dergelijke argumenten aanvoeren dat de VS de Iraanse leiders rechtstreeks heeft gebombardeerd en vermoord – natuurlijk is Iran onder dergelijke omstandigheden verplicht te reageren. Maar de VS durft Rusland op geen enkele, zelfs maar enigszins vergelijkbare manier rechtstreeks aan te vallen, dus de parallellen worden uiteindelijk onjuist en syllogistisch getrokken.

Dat betekent niet dat de Russische elites geen conclusies mogen trekken uit het Iraanse conflict en zich misschien gaan afvragen of de Russische strategie in Oekraïne wel de optimale is geweest.

Er is veel veranderd in de lange, epochale periode sinds het begin van de oorlog – een oorlog die nu langer duurt dan de strijd van het Oostfront van de USSR tegen het As-Duitsland. Een van die dingen is de totale verwerping, ongeldigverklaring en ontheiliging van wat bekend stond als het “internationaal recht”, en de organen die ooit als beheerders daarvan fungeerden.

Toen Poetin de SMO voor het eerst lanceerde, deed hij dat onder zijn gebruikelijke legalistische rubriek, in een tijd waarin de “rechtsstaat” nog een onwrikbaar, wereldwijd erkend dogma was. Maar vier lange jaren later is het landschap volledig hertekend, waarbij Rusland nu op onverklaarbare wijze opereert als een chirurg in een laboratoriumjas in een of ander giftig hol. Er is weinig rechtvaardiging meer om de ‘schijnvertoningen’ voort te zetten wanneer al je tegenstanders het reglement met benzine hebben overgoten en in brand hebben gestoken.

Ondanks deze knagende kwesties is er aan Russische zijde nog geen echte reden tot bezorgdheid, slechts een soort tijdelijke meta-narratieve verschuivingen tussen twee wisselende fasen van de oorlog. Op het moment van schrijven zijn de Russische offensieve operaties echt in een stroomversnelling gekomen: deze week vond waarschijnlijk de grootste drone-aanval in de geschiedenis plaats, waarbij Rusland op één dag meer drones lanceerde dan Iran in zijn hele oorlog van een maand, waarmee alle bekende records werden gebroken.

Grafiek van Russische drone-aanvallen uit een Oekraïense bron, waarbij natuurlijk het overgrote deel wordt geclaimd als onderschept, ondanks het feit dat dezelfde drones gemakkelijk alle bekende Amerikaanse bases in de Golf omzeilen:

Er zijn veel andere gebieden op de kaart waar Russische troepen nu zijn opgerukt, die ik de volgende keer zal behandelen, zoals de grenzen bij Sumy en Tsjernigov, en het front bij Slavyansk-Kramatorsk ten westen van Seversk, dat snel het heetste nieuwe front voor opmars wordt, en misschien zelfs dat bij Zaporozhye onder de ‘Eastern Express’ overtreft.

Eén ding is zeker: mochten de Russische opmarsen van het ‘Lenteoffensief’ terugkeren naar het tempo dat we enkele maanden geleden zagen, toen er dagelijks kreten van een Oekraïense ineenstorting te horen waren, dan zullen de onduidelijkheid en onzekerheid van de afgelopen tijd snel verdwijnen en zullen waarnemers weer op de kar springen.

Er valt nog veel meer te zeggen over de huidige situatie aan het front en de vooruitzichten voor Rusland, maar ik ben van plan deze gedachten stukje bij beetje te verspreiden via een reeks posts om er een doorlopende discussie van te maken.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Is het tijd dat Rusland overweegt zijn doelwitten uit te breiden?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: