Iran doorbreekt de mythe van Amerikaanse almacht

Ik denk niet dat mensen beseffen hoe buitengewoon het is wat we nu met Iran meemaken.

Ik had gisteren een discussie met een goede vriend van me, een journalist, die me vertelde dat Iran weliswaar aan de winnende hand was, maar alleen op strategisch vlak, niet tactisch, schrijft Arnaud Bertrand.

Het soort dingen dat een magere jongen die op de middelbare school in kluisje wordt gepropt, tegen zichzelf zegt om zich beter te voelen: “Over tien jaar zullen deze mensen SMEKEN om voor mij te mogen werken. Iedereen weet dat sporters op de middelbare school hun hoogtepunt bereiken. Ze zullen letterlijk smeken.” 😏

Ik denk dat dat juist helemaal verkeerd is, en dat is wat de oorlog in Iran anders maakt. Op dit moment houdt Iran zich in feite ook tactisch staande.

Denk eens aan andere Amerikaanse agressieoorlogen van de afgelopen decennia. Neem Vietnam, Afghanistan, Libië, Irak, Servië, enz. (de lijst is helaas erg lang). Het patroon was grofweg altijd hetzelfde, met een enorm machtsverschil tussen agressor en slachtoffer. Deze oorlogen waren over het algemeen imperiaal: het imperium probeerde een veel zwakker volk te verpletteren, wiens enige realistische toevlucht guerrillaverzet was. En dat was als ze daadwerkelijk de wil hadden om weerstand te bieden: sommige – zoals Libië – deden nauwelijks moeite, maar legden zich gewoon neer bij hun lot (ondanks dat het destijds het rijkste land van Afrika was).

Als toeschouwer van deze oorlogen was, als je enig moreel besef had, de overheersende emotie een soort hulpeloze afkeer: je keek toe hoe een reus door andermans huis stampte.

Natuurlijk, de VS hebben veel – zo niet de meeste – van deze oorlogen feitelijk verloren, waarbij ze de Taliban op beruchte wijze door de Taliban lieten vervangen of met de staart tussen de benen uit Vietnam werden verdreven, maar het machtsverschil was daardoor niet minder reëel.

Het is alleen zo dat macht niet altijd de overwinning garandeert: soms kan de reus niet iedereen doden en raakt hij uiteindelijk moe van het proberen. Maar de “overwinningen” die op deze manier werden behaald, waren op zijn best altijd pyrrusoverwinningen: de bevolking hield het vol, ja, maar wat ze overhielden was een land in puin dat decennia kost om weer op te bouwen. Ondertussen liep de reus, in het grote geheel gezien, weg met weinig meer dan een gekrenkt ego.

Iran blijkt – opmerkelijk genoeg – een heel ander beest te zijn: terwijl anderen slechts probeerden te overleven tegen een reus, lijkt Iran in staat om met een reus te wedijveren.

Wat er de afgelopen 48 uur is gebeurd, illustreert dit het best. De president van de Verenigde Staten stelde een formeel ultimatum: heropen de Straat van Hormuz binnen 48 uur of we “vernietigen” jullie elektriciteitsnet.

Het antwoord van Iran was in wezen: ga je gang, als je dit doet, maken we al je bondgenoten in de Golf binnen een week onbewoonbaar.

En, zoals we zagen, krabbelde Trump terug: onder het voorwendsel van niet-bestaande “ZEER GOEDE EN PRODUCTIEVE GESPREKKEN” met Iran, zei hij dat zijn ultimatum niet langer gold (of, beter gezegd, werd verlengd tot 5 dagen). Hij voegde eraan toe dat hij zich nu voorstelde dat de Straat van Hormuz “gezamenlijk door mij en de ayatollah” zou worden gecontroleerd. Tot groot vermaak van de Iraanse diplomatie (https://x.com/IraninSA/status/2036136193339933177?s=20).

Dat, mensen, is een schoolvoorbeeld van een tactische overwinning. Het is opmerkelijk dat Iran in dit geval aantoont dat het een escalatiedominantie had ten opzichte van de Verenigde Staten van Amerika. Dat wil zeggen, het vermogen om op geloofwaardige wijze met zulke ernstige gevolgen te dreigen dat de VS – misschien wel voor het eerst sinds de Koude Oorlog – het beter vond om zich terug te trekken.

Dat is geen mager jochie dat in een kastje opgesloten zit en wraakfantasieën koestert. Dat is het jochie dat de pestkop bij de pols grijpt terwijl die hem wegduwt en ziet hoe diens gezicht verandert.

En het is niet de enige tactische overwinning in deze oorlog tot nu toe. Neem bijvoorbeeld de episode rond de Israëlische aanval op de Iraanse South Pars-gasinstallatie. Iran had gewaarschuwd dat als dat zou gebeuren, de bondgenoten van de VS in de regio – waaronder Israël – te maken zouden krijgen met een symmetrische reactie.

En ze maakten hun dreigement waar: ze verwoestten op beruchte wijze de Ras Laffan-faciliteit in Qatar – die ongeveer 20% van de wereldwijde LNG-voorraad produceerde – en leidden, volgens Qatar zelf, tot een verlies van 20 miljard dollar aan jaarlijkse inkomsten voor de komende 5 jaar (https://oilprice.com/Latest-Energy-News/World-News/ Qatar-to-Lose-20-Billion-Annual-Revenue-from-Iranian-Attacks-on-LNG.html).

Niet alleen dat, maar ze slaagden er ook in om de Israëlische raffinaderij in Haifa te raken (https://aljazeera.com/news/2026/3/19/israel-says-oil-refinery-hit-in-iranian-missile-attack-no-major-damage), een van de meest strategische en beschermde locaties van het land.

Het resultaat was dat Trump afstand nam van de aanval op South Pars en zei dat Israël eenzijdig “heftig had uitgehaald” en dat “ER GEEN AANVALLEN MEER ZULLEN WORDEN UITGEVOERD DOOR ISRAËL met betrekking tot dit uiterst belangrijke en waardevolle South Pars-veld.” Israël verklaarde vervolgens dat het geen aanvallen meer zou uitvoeren op Iraanse energielocaties. (https://bloomberg.com/news/articles/2026-03-19/trump-seeks-end-to-attacks-on-energy-sites-as-gas-fields-burn).

Vanuit mijn standpunt is dat weer een tactische overwinning. Het is in ieder geval een demonstratie van Iran dat het **symmetrisch** terug kan vechten tegen de VS en zijn bondgenoten. Niet door asymmetrisch verzet met IED’s verstopt langs de weg of vallen verstopt in de jungle, maar oog om oog, en tegen enkele van de zwaarst beveiligde locaties aan de kant van de VS.

Dat is kwalitatief anders dan bij alle andere tegenstanders waarmee de VS in recente oorlogen rechtstreeks heeft gevochten.

Er is nog veel meer, zoals het behoorlijk relevante feit dat Iran de controle heeft veroverd over de meest strategische energieknelpunt ter wereld en dat de VS het onmogelijk acht om die controle te doorbreken. Tot het punt waarop Trump gedwongen is om – van alle landen – juist China publiekelijk om hulp te smeken, wat gezien Trumps ego vast niet makkelijk is geweest. Om vervolgens nee te horen. Van China. En van iedereen die hij heeft gevraagd.

Iran ontpopt zich als een echte machtspool – geen supermacht, maar een speler die zich niet laat onderwerpen, en dat is precies wat multipolariteit inhoudt.

Ten tweede omdat de oorlog zelf de multipolariteit overal versnelt: de VS is nog nooit zo geïsoleerd geweest, heeft er nog nooit zo zwak uitgezien en zijn veiligheidsgaranties zijn nog nooit zo hol geweest.

Deze oorlog heeft de wereld al veranderd, ongeacht hoe ze afloopt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Iran doorbreekt de mythe van de Amerikaanse luchtsuperioriteit

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: