Het geweld, de plunderingen en de brandstichtingen in Frankrijk tijdens het weekend van 24 en 25 oktober waren iets minder hevig en wijdverspreid dan tijdens het voorgaande weekend, maar waren nog steeds aanzienlijk. Op zaterdag vond in Parijs een demonstratie plaats waaraan naar schatting 400.000 mensen deelnamen. Deze bleef beperkt tot de zuidoostelijke rand van de stad en werd gevolgd door gewelddadige confrontaties met de politie nabij de Porte de Vincennes, op ongeveer 45 minuten lopen van de Place de la Bastille. Er werden waterkanonnen en traangas ingezet. Naar schatting 500 relschoppers maakten zich los van de hoofddemonstratie. Ook in Marseille, Lyon, Bordeaux, Lille, Toulouse, Nantes, Grenoble, Rennes en verschillende andere delen van Frankrijk vonden confrontaties plaats, evenals branden in afvalcontainers en plunderingen. In het hele land werden ongeveer 1.000 mensen gearresteerd (volgens sommige berichten 1.300), terwijl 70.000 politieagenten op straat werden ingezet, een aanzienlijke toename ten opzichte van het voorgaande weekend. Activisten hebben opgeroepen tot verdere acties op 31 oktober en het is duidelijk dat de gevoelens achter de onrust niet zijn verdwenen. Voor de 31e wordt zacht en droog weer voorspeld, meer vergelijkbaar met dat van de 17e dan met het nattere en koudere weer van de 24e. Het valt dus nog te bezien in hoeverre de spanningen zijn afgenomen en in welke mate de minder vastberaden demonstranten zich door het weer hebben laten afschrikken.
Er bestaan twee concurrerende verhalen in de media (zowel de reguliere als de alternatieve) over de beweegredenen achter de onrust en zelfs over de aard ervan. Enerzijds zou het gaan om een “grotendeels vreedzame” uiting van de frustratie van het Franse volk over de openbare dienstverlening. Het begon met leraren en studenten die protesteerden tegen de onderfinanciering van scholen en groeide uit tot een bredere uiting van onvrede over bezuinigingsmaatregelen en de economie in het algemeen. Anderzijds zou het gaan om een gewelddadige etnisch-religieus-communistische opstand die probeert de Franse staat ten val te brengen en de Franse samenleving omver te werpen, schrijft Matt Roberts.
De traditionele media willen je doen geloven dat het eerste verhaal waar is, gezien de beelden die ze laten zien en het commentaar dat ze daarbij geven. Een kort uitstapje naar X, Rumble of YouTube zal je ervan overtuigen dat het tweede verhaal klopt. Interessant genoeg lijkt het Franse politieke establishment zich meer aan te sluiten bij de visie dat het om een opstand gaat dan bij die van een vreedzaam protest. Minder dan een week voordat het eerste geweld uitbrak, riep Jean-Luc Mélenchon van La France Insoumise (“Ononderworpen Frankrijk”) op tot de vorming van een Zesde Republiek van “volksmacht”. Op 22 oktober verwees Macron in een toespraak tot de natie naar “politieke en zelfs opruiende daden, uitgevoerd door georganiseerde ultralinkse groeperingen die tot doel hebben de Republiek ten val te brengen”. Laurent Nuñez, de Franse minister van Binnenlandse Zaken, sprak van “zeer hoge niveaus van geweld” en “militanten van de ultralinkse beweging, van extreemlinks”. Hoewel ze er geen moeite mee hebben de zwartgeklede activisten van het black bloc aan te wijzen die op straat te zien zijn, negeren ze de islamitische leuzen en de etnische samenstelling van veel van de daders die de rest van ons op X kan zien.
Deze twee verhalen sluiten elkaar niet uit. Er is zowel een massale vreedzame demonstratie tegen de vermeende onderinvestering in openbare diensten als een gewelddadige opstand van een gelegenheidsalliantie van antiwesterse krachten. In die zin biedt Frankrijk ons aan deze kant van het Kanaal de gelegenheid om er een leerzaam voorbeeld van te maken. Het is een les die we weigeren te leren uit onze eigen situatie en die ons in onze eigen politiek en op onze eigen straten tergend langzaam wordt voorgehouden: het technocratisch-bestuurlijke sociaaldemocratische project berust op een utopische fictie. Als we geïnteresseerd zijn in het behoud van onze beschaving, dan moeten we echt beginnen op te letten.
In Groot-Brittannië, vrijwel de hele EU en de Engelstalige wereld (mogelijk met uitzondering van de Verenigde Staten) luidt die fictie ongeveer als volgt: als de staat maar precies de juiste hoeveelheid geld kan binnenhalen en die onder leiding van deskundigen en technocraten op de juiste manier via diensten en uitkeringen kan verdelen, zullen we uiteindelijk een stabiele, welvarende samenleving bereiken. Het systeem is onvolmaakt, maar kan worden geperfectioneerd. Het enige wat nodig is, is nog die ene laatste belastingverhoging, de ideale begroting of een zorgvuldig geplande bestuursstructuur, en alles komt goed. Het ligt net achter de horizon, maar we bewegen ons in de juiste richting. Dat moet wel, want zo hebben we het gepland. Ondertussen zal dit alles worden verbeterd door menselijk kapitaal uit verre delen van de wereld te importeren. Aangezien cultuur en tribalisme in wezen kunstmatig zijn, zal dit een succes worden zodra we iets bereiken dat integratie wordt genoemd.
Veel mensen die dit lezen, zullen ongetwijfeld al hebben geconcludeerd dat dit inderdaad een gevaarlijke fictie is. Het interessante is dat onze politieke, media- en institutionele klasse niet in staat lijkt om over het Kanaal te kijken en het dringende bewijs van deze waanvoorstelling te zien.
Als het werkelijk slechts een kwestie was van het toewijzen van de juiste hoeveelheid middelen via de staat, dan zou Frankrijk toch zeker dichter bij het nirwana moeten staan dan wij in Groot-Brittannië? De Franse overheidsuitgaven bedragen ongeveer 57% van het bruto binnenlands product (bbp) van het land. De sociale uitgaven — dat wil zeggen uitkeringen in geld en diensten in natura voor ouderdom, gezondheidszorg, gezinnen, werkloosheid, arbeidsongeschiktheid, huisvesting enzovoort — bedragen maar liefst 30% van het bbp. Ter vergelijking: in Duitsland bedragen de overheidsuitgaven en sociale uitgaven respectievelijk 49,4% en 28%, in het Verenigd Koninkrijk 47% en 23% en in de VS 37% en 19,8%. In het communistische China is de staat verantwoordelijk voor ongeveer 33% van het bbp en wordt 10 tot 13% besteed aan sociale voorzieningen. In de Sovjet-Unie was in 1988 ongeveer 51% van de uitgaven afkomstig van de staat; ongeveer 15 tot 20% bestond uit sociale uitgaven (deze laatste twee cijfers zijn noodzakelijkerwijs schattingen, omdat de gegevens niet gemakkelijk beschikbaar en evenmin betrouwbaar zijn).
Het is evenmin waar dat Macron zelf toezicht heeft gehouden op betekenisvolle bezuinigingen op diensten en uitkeringen. Toen hij in 2017 voor het eerst werd verkozen, maakte het deel uit van zijn imago dat hij de Franse overheidsuitgaven weer gezond zou maken en enkele moeilijke beslissingen zou nemen die zijn voorgangers hadden vermeden. In werkelijkheid heeft hij dat niet gedaan. Zoals de grafiek laat zien, erfde hij in 2017 overheidsuitgaven ter hoogte van 57,5% van het bbp. Aanvankelijk boekte hij enig succes door deze in 2019 terug te brengen tot slechts 55,3%, waarna hij zich in 2020 overgaf aan dezelfde soort enorme verhogingen die we in de rest van de ontwikkelde wereld zagen. Sindsdien zijn de uitgaven gedaald en vervolgens weer gestegen, maar per saldo bedraagt de verandering over zeven jaar een daling van twee tiende procentpunt van het bbp, terwijl de economie zelf in reële termen met ongeveer 10 tot 11% is gegroeid.
Als Frankrijk meer uitgeeft aan zijn openbare diensten dan Groot-Brittannië, en dat al jarenlang doet, dan is de bewering dat de onrust wordt veroorzaakt door onderinvestering moeilijk vol te houden. Dit punt is de afgelopen twee weken in commentaren veelvuldig naar voren gebracht. Het roept echter ook vragen op over de bredere bewering dat vrede en welvaart vanzelf het resultaat zullen zijn zodra een door deskundigen bestuurde staat maar groot genoeg wordt. Frankrijk is verder op die weg dan wij, maar van ons wordt gevraagd hen te volgen. Waar is het bewijs dat de bestemming de moeite waard is om naartoe te gaan? Als Frankrijk 10 procentpunten meer van zijn bbp aan openbare diensten uitgeeft dan Groot-Brittannië en de bevolking toch de straat op gaat om te protesteren tegen slechte resultaten en achteruitgaande dienstverlening, waar is dan het bewijs dat ons leven beter zal worden zodra we maar iets meer in openbare diensten investeren? Het voor de hand liggende antwoord is dat dit bewijs er niet is. Van ons wordt gevraagd het op vertrouwen en als een kwestie van geloof aan te nemen.
Dan komen we bij de andere fictie: die van onderling uitwisselbare mensen en harmonieuze integratie. Ook hier maken de televisiebeelden van de grote protesten overdag dit niet duidelijk, maar er zijn talloze video’s op X en elders die onmiskenbaar laten zien dat de mensen die tot in de avonduren plunderingen en gewelddaden plegen, overwegend van Noord-Afrikaanse, Midden-Oosterse en Sub-Saharaanse Afrikaanse afkomst zijn. Het is niet mogelijk dit met bewijs te onderbouwen, bijvoorbeeld met arrestatiecijfers, omdat de Franse staat geen gegevens over etniciteit verzamelt, maar alleen over nationaliteit en geboorteland. We weten ook dat Frankrijk een duidelijk probleem heeft met concentraties van immigrantenbevolkingen in de banlieues, en dat deze de brandhaarden zijn geweest van eerdere uitbarstingen van grootschalige rellen (bijvoorbeeld in 2005 en 2023). Toen de voornamelijk Algerijnse en Tunesische gastarbeiders in de jaren zeventig toestemming kregen zich permanent te vestigen en hun gezinnen naar Frankrijk te halen, werden ze ondergebracht in de betonnen hoogbouwflats van de banlieues. Ondanks tientallen jaren beleid gericht op een gezamenlijke burgerlijke identiteit en laïcité (laïcisme) is die concentratie nooit verdwenen. Daarom is het naar alle waarschijnlijkheid zo dat veel van de jonge mannen die we in de straten van Parijs zien, immigranten van de tweede, derde of zelfs vierde generatie in Frankrijk zijn.
De gevolgtrekking hieruit zou zijn dat het gedurende lange tijd toepassen van een uitgebreid stelsel van openbare voorzieningen en burgerlijke gelijkheid niet heeft geleid tot de integratie en het gevoel van duurzaam erbij horen waarvan ons wordt verteld dat die het resultaat zouden moeten zijn. Officiële cijfers over de netto-immigratie in Frankrijk wijzen op een extra netto-instroom van 1,6 tot 1,7 miljoen mensen sinds 2016 (het eerste jaar van de Syrische immigratiecrisis). Laag naar recente Britse maatstaven, maar het laat de vraag open: hoe moeten zij worden geïntegreerd als eerdere generaties nieuwkomers dat nog steeds niet zijn?
We hebben in dit land een vergelijkbare situatie. Veel immigrantengroepen wonen in gebieden die in wezen monocultureel zijn, leiden parallelle culturele levens en integreren zich in geen enkele betekenisvolle zin in de Britse samenleving. Er bestaat een zeer vergelijkbaar patroon van geografische concentratie langs etnische lijnen. Toegegeven, hier gaat het eerder om bakstenen rijtjeshuizen dan om betonnen woontorens, en toegegeven, we hebben hier niet dezelfde omvang van straatgeweld gezien als in Frankrijk. Zelfs de rellen van 2011 en 2024 waren niet van hetzelfde niveau als de gebeurtenissen in Franse steden tijdens de afgelopen twee weekenden. Dit toont echter geen succesvolle integratie aan; het laat alleen zien dat dezelfde onderliggende patronen nog niet tot dezelfde resultaten hebben geleid. Belangrijker nog, moeten we het feit dat onze stadscentra niet in brand staan beschouwen als bewijs van een succesvol integratieproject?
Een groot deel van de politieke discussie in zowel Frankrijk als Groot-Brittannië richt zich op het idee van integratie. In het bijzonder op het idee dat het slechts een kwestie van tijd is. Als immigrantengemeenschappen de tijd en de hulp krijgen om deel van de samenleving te worden, dan zullen ze dat uiteindelijk ook worden. Het aangevoerde bewijs bestaat uit anekdotes en kanttekeningen, in de trant van “Ik heb heel goede vrienden met deze etnische achtergrond” of “Er zijn veel leden van deze specifieke gemeenschap die geïntegreerde, productieve leden van de samenleving zijn”. Dat is allemaal prima, en ongetwijfeld waar, maar waar is het bewijs dat langdurige overheidssteun en gelijkheid voor de wet uiteindelijk zullen leiden tot integratie op grote schaal, vooral wanneer de immigratie zelf op grote schaal doorgaat en de geografische concentratie blijft bestaan? Dat bewijs is niet te vinden in historische precedenten en evenmin door over het Kanaal te kijken.
Er zijn verschillende gebieden van de moderne samenleving waarop we worden geconfronteerd met ongekende uitdagingen die moeten worden aangepakt. De medische wetenschap stelt ons in staat ziekten te behandelen, te genezen en onder controle te houden die een eeuw geleden een doodvonnis zouden hebben betekend. Dat is geweldig, maar hoe betalen we ervoor? We hebben een economie die veel complexer is dan ooit tevoren. Dat is waarschijnlijk een goede zaak, maar hoe kunnen we die begrijpen, laat staan reguleren en beheren (ervan uitgaande dat we die überhaupt zouden moeten reguleren en beheren)? Veel meer mensen kunnen hun leven over veel grotere afstanden verplaatsen dan vroeger het geval was. Hoe gaan we met deze realiteit om?
We pakken al deze problemen en nog veel meer aan met oplossingen die rond 1945 zijn bedacht, terwijl de problemen zelf er heel anders uitzien dan 80 jaar geleden. Erger nog, veel van de oplossingen die we toepassen zijn gebaseerd op overtuiging en ideologie, en niet eens op het bewijsmateriaal uit de tussenliggende decennia. Waarom zouden we blijven verwachten dat deze oplossingen zullen werken, vooral wanneer we naar Parijs kunnen kijken en zien dat ze dat niet hebben gedaan? Naar alle waarschijnlijkheid zal Frankrijk volgend weekend, of in de nabije toekomst, weer tot rust komen. Zelfs wanneer dat gebeurt, zou het een vergissing zijn om opgelucht adem te halen en gewoon op de oude voet verder te gaan. Er ligt een kans om eindelijk van deze gebeurtenis te leren en te beginnen met het corrigeren van de misvattingen die de kern vormen van de westerse regeringen.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Europa staat op: van Parijs tot Tirana barst de frustratie los op straat
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Citaat ; Het begon met leraren en studenten die protesteerden tegen de onderfinanciering van scholen en groeide uit tot een bredere uiting van onvrede over bezuinigingsmaatregelen en de economie in het algemeen. Anderzijds zou het gaan om een gewelddadige etnisch-religieus-communistische opstand die probeert de Franse staat ten val te brengen en de Franse samenleving omver te werpen, schrijft Matt Roberts.
Of uitgelokt door de overheden. Dus Agenda 2030. Zeg niet dat het zo is. Maar zou het kunnen?
Zou Soros nu glimlachen als hij de bewust gecreëerde puinhoop ziet? Dan heeft zijn donatie gewerkt.