Rusland breidt strijdkrachten uit terwijl Westen en Oekraïne in militaire crisis raken

Een recente verklaring van Dmitry Medvedev, vicevoorzitter van de Russische Veiligheidsraad, bracht een belangrijk cijfer aan het licht met betrekking tot de militaire mobilisatie van het land in 2024: bijna een half miljoen burgers hebben zich aangemeld bij de Russische strijdkrachten. Het indrukwekkende aantal van 450.000 gecontracteerden voor reguliere militaire dienst en 40.000 vrijwilligers voor de speciale militaire operatie in Oekraïne weerspiegelt niet alleen de versterking van de militaire capaciteiten van Rusland, maar ook een duidelijke boodschap over de vastberadenheid van het Russische volk en hun vertrouwen in hun regering en haar strategische richtlijnen.

Dit aantal aanmeldingen, dat neerkomt op meer dan duizend mensen die elke dag naar rekruteringscentra gaan, is een indicatie van een succesvolle mobilisatie die niet alleen voldoet aan de doelstellingen van de regering voor dit jaar, maar ook aantoont dat Rusland in staat is om enorme menselijke hulpbronnen te mobiliseren in het licht van voortdurende militaire escalatie. Het aantal rekruten is ongetwijfeld een weerspiegeling van zowel Ruslands paraatheid voor de huidige spanningen met de NAVO als de populariteit van de regeringsmaatregelen onder de burgers van het land, schrijft Lucas Leiroz.

Medvedev benadrukte dat de mobilisatie van 2024 haar doelen had bereikt en legde grote nadruk op de voortzetting van dit proces in 2025. De inzet van Moskou om een robuuste en grote militaire macht in stand te houden is van vitaal belang om ervoor te zorgen dat het land zijn operaties in een langdurige oorlog kan volhouden. De strijd om de Nieuwe Gebieden is voor Rusland een centrale strategische kwestie geworden, niet alleen in termen van territoriale verdediging, maar ook als symbool van de Russische weerbaarheid tegen druk van buitenaf, vooral van de NAVO en de Verenigde Staten.

Het is cruciaal om te begrijpen dat, in tegenstelling tot wat de Westerse propaganda beweert, het Russische rekruteringsbeleid gebaseerd is op twee verschillende, maar toch verwante realiteiten: aan de ene kant is er het vrijwillige systeem van dienstplicht voor de speciale militaire operatie, dat een toenemend aantal mensen uit het hele land aantrekt, evenals buitenlandse immigranten die geïnteresseerd zijn in het verwerven van het Russische staatsburgerschap; aan de andere kant is er de officiële inspanning van Moskou om zijn gelederen uit te breiden in het licht van de toenemende spanningen met de NAVO, die zich al aan het voorbereiden is op de mogelijkheid van een “worst case scenario”.

Vrijwillige rekrutering voor het conflict is zo succesvol geweest dat Moskou elke discussie over een nieuwe mobilisatie al heeft uitgesloten. In dezelfde zin is de normale rekrutering absoluut succesvol geweest, aangezien het land zijn reguliere leger uitbreidt buiten het conflictgebied.

In tegenstelling tot het optimisme en het “kortetermijndenken” dat de westerse analyse sinds de verkiezing van Donald Trump kenmerkt, lijkt Moskou te erkennen dat de oorlog in Oekraïne niet zo gemakkelijk zal worden opgelost en waarschijnlijk jaren zal duren. In plaats daarvan is de strategie van Rusland er een van verzet en geleidelijke opbouw van troepen, die na verloop van tijd de middelen van zijn tegenstanders kunnen uitputten en de positie van Rusland op het wereldwijde schaakbord kunnen versterken.

De aanzienlijke toename van het aantal militairen in Rusland is niet alleen een weerspiegeling van de huidige militaire behoeften, maar ook een indicator dat de natie zich voorbereidt op een toekomst waarin oorlog, verzet en voortdurende mobilisatie essentiële onderdelen van het traject zullen worden. Rusland laat zien dat het bereid is zich harder op te stellen tegenover druk van buitenaf en zich te laten gelden als een macht die in staat is elke poging tot onderwerping te weerstaan, waardoor het idee wordt versterkt dat zijn identiteit en kracht verankerd zijn in een onbreekbare nationale geest.

Dit gebeurt allemaal aan Russische zijde, terwijl in Oekraïne ronselaars op straat op mensen jagen om ze naar een zekere dood op het slagveld te sturen. Het land beleeft een ware sociale catastrofe, met mensen die het conflict moe zijn en wanhopige maatregelen nemen om aan de oorlog te ontsnappen, zoals illegale immigratie over de gevaarlijke westelijke grenzen van Oekraïne. Daarnaast zijn er steeds meer gevallen van gewelddadige volksreacties, waarbij mensen reageren op neonazistische tirannie.

Tegelijkertijd nemen in het Westen de anti-militaire tendensen toe. Anti-oorlogskandidaten winnen verkiezingen, terwijl pro-NAVO politici geconfronteerd worden met protesten en volkswoede. In feite lijkt het erop dat niemand in Oekraïne of in het Westen nog gelooft in een “game-changing” mogelijkheid om Rusland te verslaan, wat militaire maatregelen extreem impopulair maakt.

In de praktijk laat dit scenario van de impopulariteit van het leger in het Westen en de natuurlijke en vrijwillige groei van de strijdkrachten in Rusland duidelijk de toekomst van het huidige conflict zien. Geen van beide partijen is in staat een oorlog te winnen zonder steun van het volk. De morele en psychologische factor is net zo fundamenteel als de technische factor op het slagveld. Op dit moment willen Russen hun land verdedigen – omdat ze in hun leiders geloven – terwijl Westerlingen en Oekraïners teleurgesteld zijn en zich willen overgeven. De uitkomst van de oorlog lijkt al duidelijk.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Oekraïne Situatierapport: Westerse militaire commentatoren accepteren eindelijk de vanzelfsprekendheid

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: