Is Zelensky geen nazi?… Hij verheerlijkt ze

Het gebeuren werd met een zekere terughoudendheid gemeld door het communicatie- en propaganda-apparaat van het officiële “liberale democratische” regime dat in de hele Europese Unie is gevestigd. De president van Oekraïne, wiens wettelijk mandaat is verstreken, verleende volledige staats-eer aan de aankomst in Kiev van het stoffelijk overschot van de nazi-genocidair Andriy Melnyk.

Was het uit verlegenheid? Uit onwetendheid? Of uit aanvaarding van de doctrine dat alles geoorloofd is voor het waarnemend hoofd van de nazi-machine die na de door de VS en de EU gesteunde staatsgreep van 2014 de macht over de Oekraïense staat heeft gegrepen? Is alles toegestaan, inclusief de verering van nazi-beulen en genocideplegers, in naam van ‘onze belangen’ en ‘onze beschavingswaarden’? schrijft José Goulão.

“Het is uiterst symbolisch dat onze Oekraïense helden van vandaag, die Oekraïne uit Russische handen hebben bevrijd, zij aan zij staan met Oekraïners van vorige generaties die eveneens hebben gewerkt om Oekraïne te maken tot wat het is, om ervoor te zorgen dat Oekraïne zichzelf zou zijn, dat Oekraïne vrij zou zijn,” verklaarde Volodymyr Zelensky voor de kist met de stoffelijke resten van Melnyk, gerepatrieerd uit Luxemburg, waar deze sinds de jaren zestig begraven lagen.

Afgezien van wat Oekraïne “vandaag de dag is” en wat “Oekraïense vrijheid” eigenlijk betekent, ligt de centrale betekenis van Zelensky’s uitspraak in zijn koppeling van de “helden” van vorige generaties aan de “helden” van het heden. Hiermee erkent hij openlijk het bestaan van een ideologische, politieke en militaire continuïteit tussen de jaren van Oekraïense terroristische samenwerking met Hitler en de vorm van “nationalisme” die aan de macht kwam na de zogenaamde Maidan-staatsgreep in 2014.

De leider van West-Oekraïne deed deze uitspraken ter ere van Andriy Melnyk op de Nationale Militaire Begraafplaats in Kiev, de plek waar hij van plan is de stoffelijke resten van de belangrijkste leiders van de diverse Oekraïense nazi-fascistische organisaties uit de jaren dertig en veertig bijeen te brengen.

Hieronder vallen de UPA (Oekraïense Opstandelingenleger) en de Organisatie van Oekraïense Nationalisten, met inbegrip van de OUN-B-factie. De “B” staat voor Bandera, die samen met Melnyk een van de terroristische leiders was die in het oorlogsapparaat van het Derde Rrich waren geïntegreerd en als zodanig actief waren tijdens de nazi-bezetting van Sovjet-Oekraïne.

Met andere woorden: dit waren Hitleriaanse leiders die in die jaren actief hebben deelgenomen aan de slachting van meer dan 26 miljoen Sovjetburgers, waaronder vele miljoenen Oekraïners die woonden in het land dat zij beweerden te bevrijden.

Bandera, zo moet worden bedacht, is vandaag de dag de nationale held bij uitstek van Oekraïne. De verjaardag van zijn geboorte is een nationale feestdag. In het hele land worden monumentale standbeelden ter ere van hem opgericht, terwijl zijn naam is gegeven aan boulevards, straten, stadions, theaters, bioscopen en vrijwel elke denkbare openbare instelling.

De essentie van een regime

Zelensky is geen nazi, het Oekraïense regime is een modeldemocratie, het is noch dictatoriaal, noch racistisch, noch xenofoob. Dit is wat de leiders van de Europese Unie en haar lidstaten onvermoeibaar herhalen, in navolging van een volgzame media-apparaat.

Het lijkt er vaak op dat zij met deze volharding niet alleen proberen de werkelijkheid te verhullen, maar zichzelf ook willen overtuigen van de waarheid van deze ontkenningen. Bewust of onbewust lijken ze een van de heilige principes van de doctrine van Goebbels te omarmen: dat een leugen die vaak genoeg wordt herhaald, uiteindelijk als waarheid wordt aanvaard.

Realiteiten zoals het verbieden van meer dan een dozijn politieke partijen, de officiële censuur van literatuur en de pers, het verbod op andere nationale talen dan het Oekraïens, en de gewelddadige klopjachten die worden uitgevoerd om burgers naar het front te slepen, lijken de westerse leiders niet te verontrusten.

Zelfs als dergelijke tekortkomingen af en toe en met tegenzin worden erkend, waarna ze snel worden gerechtvaardigd, worden ze gepresenteerd als noodzakelijke maatregelen ter verdediging van het zogenaamd hogere doel: het behoud van de “liberale democratie” en het in bedwang houden van de Russische boeman, die altijd jaloers is op onze zogenaamd idyllische levenswijze.

Door de stoffelijke resten van voormalige naziterroristen over te brengen naar Oekraïens grondgebied en hen te verheffen tot symbolen van natievorming en patriottisme, vertelt Zelensky zijn medeburgers niet alleen dat dit is wat Oekraïne is en wat “Oekraïense vrijheid” betekent. Hij vertelt ook de Europese Unie, de Verenigde Staten en, uiteindelijk, de bredere westerse wereld dat de prijs die betaald moet worden voor het handhaven van een buffer tegen Rusland, een verzoening met de geschiedenis is die voortgaat op het pad van het herstellen van de wezenlijke doelstellingen van het nazifascisme.

In de praktijk hebben Europese leiders deze realiteit aanvaard. Ofwel zijn ze bereid die prijs te blijven betalen zonder acht te slaan op de gevolgen, ofwel geloven ze oprecht dat de ‘liberale democratie’ vreedzaam kan samengaan met het nazi-fascisme, zelfs met het risico dat ze er uiteindelijk in opgaat.

In wezen betekent dit dat de politieke voorwaarden worden geschapen die nodig zijn om de neoliberale economische orde – zo geglobaliseerd mogelijk – in haar volle kracht tot uiting te laten komen.

Wat Zelensky, zeker van zijn straffeloosheid, tegen zijn beschermers zegt, is dat het herstel van het verleden en de projectie daarvan op het heden de ware essentie van Oekraïne belichamen.

Dit fenomeen, met variaties die worden bepaald door omstandigheden en politieke kansen, speelt zich mogelijk ook af in verschillende andere Oost-Europese landen die nu lid zijn van de Europese Unie, waar het nazi-fascisme eveneens weer de kop opsteekt als een vorm van bevestiging van een nationale identiteit die zogenaamd verloren is gegaan tijdens de jaren van ‘Sovjetoverheersing’.

Dit zijn landen waarin de pijlers van het nazi-fascisme – racisme, xenofobie, vormen van nationalisme geworteld in esoterische mythologie en religieuze segregatie – opnieuw krachtige en essentiële krachten worden, wat de neoliberale expansie en consolidatie ten goede komt.

Melnyk en de ironie van de geschiedenis

Andriy Melnyk, die nu door Zelensky en de Oekraïense staat wordt geëerd, leidde de OUN van 1938 tot aan zijn dood in de jaren zestig. De organisatie raakte later verscheurd door een door Stepan Bandera georkestreerde splitsing, een verdeeldheid die meer werd gedreven door persoonlijke rivaliteit en concurrerende ambities dan door enig strategisch meningsverschil over Hitlers oorlog tegen de Sovjet-Unie of de rol die de zogenaamde Oekraïense nationalisten moesten spelen.

De OUN en de afgescheiden OUN-B waren, samen met de UPA als hun gewapende tak, verantwoordelijk voor grootschalige bloedbaden in de regio’s Volhynië en Oost-Galicië, gebieden die van Polen waren afgescheiden en in de Sovjet-Oekraïne waren ingelijfd na de kortstondige overeenkomst tussen Hitler en Stalin.

In deze context, en met Hitlers steun, trachtten Melnyk en Bandera hun visie op Oekraïne op te leggen als “een staat gezuiverd van Joden, Polen en Russen“.

In gewone taal: zij pleitten voor etnische zuivering.

En wat zij verkondigden, voerden zij met nog grotere efficiëntie uit. In het begin van de jaren veertig pleegden zij, onder bescherming van of met directe hulp van Hitlers troepen, bloedbaden die het leven kostten aan tienduizenden niet-Oekraïners, evenals aan Oekraïners die tot Poolse families behoorden.

In een brief aan Joachim von Ribbentrop, Hitlers minister van Buitenlandse Zaken, in juli 1940, presenteerde Melnyk de geloofsbrieven van de OUN als een organisatie “die ideologisch vergelijkbaar is met soortgelijke bewegingen in Europa, met name het nationaalsocialisme in Duitsland en het fascisme in Italië“.

In dezelfde brief – die in feite aan Hitler zelf was gericht – verzocht Melnyk ook om “toestemming om zij aan zij te marcheren met de legioenen van Europa en met onze bevrijder, de Duitse Wehrmacht“.

Er werd geen geheim gemaakt van deze intenties.

Het antwoord van het Reich was positief. De OUN ging vervolgens over tot de vorming van het Boekovina-bataljon binnen de Abwehr, de militaire inlichtingendienst van nazi-Duitsland. Het proces stond onder toezicht van Wilhelm Canaris zelf, die tussen 1935 en 1944 aan het hoofd stond van die organisatie.

Het nieuwe bataljon wijdde zich, samen met de UPA, aan de uitroeiing van meer dan honderdduizend mensen in Volhynië en Oost-Galicië, met name Polen, Armeniërs, Joden, Russen, Tsjechen, Georgiërs en Oekraïners die naar verluidt besmet waren met “Pools bloed“.

Dmytro Klyachkivsky, de beul die nu wordt gevierd als een Oekraïense nationale held en die het bevel voerde over de UPA in Volhynië, vaardigde in 1944 “de algemene fysieke uitroeiing van de gehele Poolse bevolking“ uit.

Zoals altijd bij dergelijke gruweldaden trof het bloedbad de meest kwetsbare slachtoffers het zwaarst: vrouwen en kinderen. Het patroon is bekend, of het nu gaat om de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila in Beiroet in 1982 of om Gaza bijna tachtig jaar later.

Ook de OUN van Melnyk onderscheidde zich door haar brute onderdrukking van de Opstand van Warschau in 1944.

De verering door Volodymyr Zelensky van degenen die verantwoordelijk waren voor deze daden – ondernomen in naam van de hedendaagse Oekraïense staat als hun ideologische, sociale en militaire erfgenaam – is grotendeels onopgemerkt gebleven door de overgrote meerderheid van de leiders van de Europese Unie en de regeringen van haar lidstaten.

Polen koestert echter nog steeds pijnlijke herinneringen aan die jaren.

Zonder vooralsnog zo ver te gaan dat zij hun steun aan het Oekraïense regime in de oorlog tegen Rusland intrekken, hebben Poolse leiders – althans degenen die niet tot de pro-Europese elite van Donald Tusk behoren – aan Kiev duidelijk gemaakt dat deze eerbetonen aan terroristische figuren de door de Poolse staat vastgestelde rode lijnen overschrijden.

De kwestie blijft onopgelost en Zelensky lijkt vastbesloten om de situatie te escaleren, alsof hij erop uit is Warschau binnen het bredere Europese kader te isoleren.

Polen classificeert de acties die de OUN samen met Hitlers troepen tegen de bevolking van Volhynië en Oost-Galicië heeft uitgevoerd, officieel als daden van genocide.

Die kwalificatie komt punt voor punt overeen met de definitie van genocide zoals vastgesteld door de Verenigde Naties.

Binnen de politieke kringen van de westerse “liberale democratie“ is geen ongemak waarneembaar over de herhaalde eerbetonen van Zelensky aan erkende genocideplegers.

Dit zou ons ook niet moeten verbazen, gezien dezelfde zelfgenoegzaamheid die wordt getoond ten opzichte van de vermeende oorlogsmisdadiger Benjamin Netanyahu, zonder dat daar noemenswaardige gevolgen uit voortvloeien.

De Poolse president, Karol Nawrocki, heeft zich niet aangesloten bij dit koor van medeplichtige eensgezindheid, om redenen die voor zich spreken.

Na de ceremonie ter ere van Andriy Melnyk, voorgezeten door de president van Oekraïne, gaf Nawrocki opdracht om Zelensky de hoogste Poolse onderscheiding, de Orde van de Witte Adelaar, te ontnemen.

Hoewel het besluit in de huidige Europese context zowel vanzelfsprekend als moedig is, is het in werkelijkheid pas echt verrassend dat zo’n prestigieuze Poolse onderscheiding eerder was toegekend aan een verdediger van degenen die verantwoordelijk zijn voor de uitroeiing van het Poolse volk.

“Zelensky is geen nazi“, benadrukken Europese leiders, van Ursula von der Leyen tot António Costa, van Luís Montenegro tot Emmanuel Macron, Friedrich Merz, Keir Starmer en Kaja Kallas.

De officiële media volgen plichtsgetrouw dit voorbeeld en spreken vervloekingen uit tegen de standpunten van degenen die louter de realiteit van het hedendaagse Oekraïne erkennen als erfgenaam van terroristische helden die bondgenoten, collaborateurs en medeplichtigen waren van Hitlers regime.

Is Zelensky geen nazi?

Toch is het algemeen bekend dat hij hen vereert.

Onder dergelijke omstandigheden is de vraag of hij dat wel of niet is, niet langer de essentiële vraag.

Ondertussen blijft het beest over het hele Europese continent groeien.

Het groeit.

En groeit.

En groeit.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Oekraïne heeft geen helden meer over, dus graven ze dode nazi’s op.

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: