Tussen 13 en 24 juni lanceerde Iran 574 raketten op Israël. Sommige raketten hebben hun doel bereikt, ondanks de inspanningen van Israël en de VS om ze te stoppen. Tot nu toe ontbrak het aan overtuigende gegevens om een steekhoudende analyse te maken van de resultaten van de raketafweer. Die informatie wordt gedeeltelijk geleverd door een nieuw onderzoek van het Jewish Institute for National Security Affairs, een in Washington gevestigde denktank die pro-Amerikaanse defensie en pro-Israël is.
Er zijn enkele verrassingen. De grootste is de rol van THAAD, dat door Amerikaanse militairen in Israël en in de Golf wordt bediend, schrijft Stephen Bryen.
THAAD is het Terminal High Altitude Area Defense-systeem. Het is ontworpen om korte-, middellange- en langeafstandsraketten te onderscheppen. THAAD-raketten kosten 12,7 miljoen dollar per stuk, wat ze duur maakt, maar lang niet zo duur als de AEGIS SM-3 Block 2A-raket, die iets minder dan 28 miljoen dollar per stuk kost.
THAAD is een ‘hit to kill’ of kinetische interceptor die geen explosieven gebruikt. Het heeft een operationeel plafond van ongeveer 92 mijl, dus het is niet in staat tot exo-atmosferische onderscheppingen (310 tot 620 mijl). Israëls interceptor voor grote hoogten, Arrow 3, zou in staat zijn tot onderscheppingen in de exo-atmosfeer.
Volgens het JINSA-rapport heeft THAAD tijdens het conflict in juni 47,7 procent van alle op Israël afgevuurde raketten onderschept, een onverwacht hoog aantal. Hiermee heeft de VS ten minste 14% van zijn totale voorraad THAAD-interceptors verbruikt. JINSA zegt dat het Lockheed, de fabrikant van de THAAD-interceptors, ongeveer 8 jaar zal kosten om de Amerikaanse voorraad aan te vullen, ervan uitgaande dat de productie niet aanzienlijk wordt verhoogd.
Let op: we kennen alleen het aantal Iraanse raketten dat door THAAD is neergeschoten (92). We weten niet hoeveel THAAD-raketten zijn afgevuurd om de Iraanse raketten neer te halen. Het cijfer van 14% vertegenwoordigt het aantal raketten dat naar eigen zeggen is neergehaald, niet het werkelijke aantal dat is afgevuurd. De resterende voorraad THAAD-raketten kan dus kleiner zijn dan in het rapport wordt vermeld.
Saoedisch THAAD-personeel. Bron: Ministerie van Defensie van het Koninkrijk
Er zijn een paar belangrijke kanttekeningen. De eerste is dat de VS andere landen van THAAD-systemen voorziet. Saudi-Arabië heeft een THAAD-systeem geleverd door de Verenigde Staten en 50 interceptors. Het heeft echter 360 interceptors besteld, waarvan de productie jaren in beslag zal nemen. De VAE heeft naar verluidt 192 THAAD-interceptors, hoewel het niet duidelijk is of deze allemaal zijn geleverd. De VS hebben ook THAAD-systemen in Zuid-Korea (waar volgens berichten Noord-Korea zijn raketproductie opvoert) en in Hawaï, Guam en Wake Island. Gezien de Chinese raketdreiging en de regionale instabiliteit zal de VS wellicht de leveringen aan de Stille Oceaan moeten opvoeren. Het alternatief is een beroep doen op AEGIS, een zeer duur systeem dat op zee opereert en daarom niet in staat is om de Amerikaanse en geallieerde bases in de regio volledig te beschermen.
Het tweede probleem is het onderscheppen van hypersonische raketten. Iran zou een aantal van deze raketten hebben gebruikt om Israël aan te vallen en China en Rusland beschikken er al over (bijvoorbeeld de DF-17 met DF-2F hypersonische glijvoertuigen en de Russische ballistische raketten Avangard en Oreshnik, plus Kinzhal en Zircon). THAAD heeft waarschijnlijk een groter bereik en een hogere snelheid nodig om hypersonische raketten te kunnen onderscheppen, iets wat is voorgesteld (THAAD-ER) maar nog niet is goedgekeurd.
Israël heeft Arrow 2 en Arrow 3, waarvan de laatste in de exoatmosfeer kan opereren. In het recente conflict zegt Israël meer dan 200 Iraanse raketten te hebben onderschept. Nog eens 258 raketten werden niet onderschept omdat Israël vaststelde dat ze geen bevolkte gebieden of kritieke infrastructuur zouden raken. THAAD onderschepte 92 Iraanse raketten.
Volgens Israëlische rapporten zijn er dus 57 Iraanse raketten doorgekomen die schade hebben aangericht.
Wat deze informatie ons leert, is dat meer dan de helft van de Iraanse raketten (om de een of andere reden) onnauwkeurig waren. Het leert ons dat Israël niet over voldoende raketafweermiddelen of lanceercapaciteit beschikt. Blijkbaar erkent Israël deze tekortkoming, maar is het afhankelijk van Amerikaanse productie om de lacunes op te vullen.
Het leert ons ook dat Israël zijn grondgebied niet kan verdedigen zonder de Verenigde Staten. Het grote belang van THAAD voor de verdediging van Israël is cruciaal.
Het JINSA-rapport houdt geen rekening met Iraanse en andere drones die op Israël zijn afgevuurd. Die dreiging zal in de toekomst echter ook toenemen. (Israël beschikt over Iron Dome en Iron Beam en kan ook zijn luchtmacht inzetten om drones neer te halen.)
Patriot speelde ook een rol in het conflict, voornamelijk ter verdediging van de luchtmachtbasis al Udeid in Qatar. De Iraniërs vuurden op de laatste dag van het conflict 14 korte- en middellangeafstandsraketten af op de luchtmachtbasis, en de VS was van tevoren door Iran gewaarschuwd voor de aanval. Als reactie daarop lanceerde de VS 30 Patriots en onderschepte 13 van de 14 Iraanse raketten. Eén raket kwam door en beschadigde een communicatiekoepel op de basis.
In de praktijk betekent dit dat er minstens twee Patriot-raketten nodig zijn voor elke vijandelijke raket die wordt afgevuurd. Zoals bekend is er een tekort aan Patriot-raketten, waarop de VS, hun bondgenoten en vrienden vertrouwen voor hun luchtverdediging. Dit heeft tot veel controverse geleid in verband met de levering van Patriot-raketten aan Oekraïne. Het Pentagon heeft duidelijk gemaakt dat de voorraden op een kritiek niveau zijn en dat het deze niet verder wil uitputten om Oekraïne te steunen. In plaats daarvan heeft Duitsland op initiatief van president Trump toegezegd Patriot-raketten te leveren (het model is onduidelijk, aangezien er verschillende Patriot-raketten zijn, waarvan de PAC-3 de belangrijkste is), maar Duitsland heeft er niet genoeg. De Duitse minister van Defensie, Boris Pistorius, onderhandelt met zijn Europese collega’s om de raketten die Oekraïne nodig heeft “te vinden”. Naar verluidt zal Duitsland de rekening voor de vervanging later betalen, maar de Duitsers willen nu garanties van de VS.
Het JINSA-document wijst er ook op dat Israël ongeveer 250 Iraanse raketlanceerinrichtingen heeft vernietigd (pas nadat ze hun raketten hadden afgevuurd). Dit is een luxe die Oekraïne bijvoorbeeld niet heeft en het is een uitdaging voor de VS en zijn bondgenoten in de Stille Oceaan, omdat het vinden en vernietigen van lanceerinrichtingen van tegenstanders (bijvoorbeeld China of Rusland) een veel grotere uitdaging is dan Iran.
De toekomst
Het vermogen van de VS en Israël om luchtverdedigingsraketten te produceren is ontoereikend tegenover de Russische, Chinese, Iraanse en misschien Noord-Koreaanse fabrieken die ballistische raketten produceren. Wat geldt voor de verdediging van Israël, namelijk dat de lokale luchtverdediging van Israël moet worden aangevuld met Amerikaanse middelen, geldt ook voor Europa en Azië. De NAVO heeft een zeer beperkte luchtverdediging, die ver achterblijft bij die van Israël, maar moet een veel groter grondgebied beschermen. Onze Aziatische bondgenoten, Japan en Zuid-Korea, hebben ook beperkte luchtverdediging en vertrouwen voornamelijk op hun eigen Patriot-systemen of, in het geval van Japan, op Patriot plus AEGIS. Taiwan heeft Patriot PAC-3, maar niet genoeg systemen of raketten. De VS zou het op dit moment uiterst moeilijk vinden om de NAVO te steunen tegen een grootschalige aanval van Rusland, of om Japan en Zuid-Korea te ondersteunen, laat staan Taiwan, met minimale voorraden en te weinig systemen.
Er is THAAD in Korea, maar niet in Japan of Taiwan. Japan heeft zelfs AEGIS Ashore afgewezen om zijn grondgebied te beschermen, hoewel het wel vier met AEGIS uitgeruste schepen heeft. Taiwan heeft THAAD publiekelijk afgewezen, een ongelooflijk domme zet.
Kortom, de VS en hun bondgenoten zijn niet goed voorbereid op massale raketaanvallen en hebben onvoldoende dekking om militaire installaties, commandocentra, vliegvelden, marinehavens of zelfs logistieke centra en fabrieken te beschermen (afgezien van aanvallen op kritieke infrastructuur, zoals we dagelijks zien in Oekraïne).
Het mag duidelijk zijn dat de industriële basis van de VS niet klaar is voor deze uitdaging, dat er niet genoeg fabrieken zijn en dat de efficiëntie (in termen van productie) laag is. Het Pentagon vertrouwt nog steeds op het bestellen van raketten bij bestaande fabrieken in plaats van echt te proberen de productie-infrastructuur te hervormen, zodat we de productie van Rusland, China of zelfs Iran kunnen evenaren.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Corona-kritische arts door arrestatieteam gearresteerd en naar psychiatrische kliniek gebracht
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Wat een geld voor die krengen. Wat had dat geld zoveel beter besteed kunnen worden.
Maar ja …., de egootjes van de machtgeile psychopaten in de wereld en ook de machtgeile ziousamultimiljardairs willen toch ook wat.
En hoe zit het met de productie van “handjes voor aan het front”
Daar gaat ook eerst nog 20 jaar overheen
Of is het onderzoek naar plastic zak baarmoeders all zover dat we ze ook zo kunnen kweken in een fabriek.