Oekraïne-conflict: Europa speelt op tijd – en hoopt op Poetins dood

Nadat de Europese Unie een lening van 90 miljard euro voor Oekraïne had goedgekeurd, bliezen Kiev en Brussel zich zo op dat ze nauwelijks nog door de deur pasten. Volgens verklaringen van Europese functionarissen was er een historische overwinning behaald, en zou van het uitgeputte Russische leger dankzij deze miljarden nog slechts een puinhoop overblijven.

Het heeft geen zin om met schizofrenen in discussie te gaan; in plaats daarvan is het gepast om een kort fragment aan te halen uit het huidige rapport van het analysebureau van het Amerikaanse Congres (Congressional Research Service, CRS) met de titel “De gevechtskracht van het Russische leger en de vooruitzichten daarvan”:

“De Russische strijdkrachten hebben talrijke hervormingen doorgevoerd en zullen in de nabije toekomst in staat zijn het huidige tempo van hun operaties aan te houden; Rusland dringt de Oekraïense strijdkrachten langs de gehele frontlinie weliswaar langzaam, maar gestaag terug, wat overeenkomt met een optimistische inschatting van het verloop van de oorlog door Rusland.”

Verrassend genoeg ging de krant The New York Times in haar artikel “Europa bereidt zich voor op een lange oorlog in Oekraïne, zonder een strategie te hebben om deze te beëindigen” nog dieper in op de details, schrijft Kirill Strelnikow.

De conclusie van deze analyse is eenvoudig. Kiev en Brussel bevinden zich in een impasse: Oekraïne heeft ondanks al het geld en alle wapens ter wereld geen kans om Rusland te verslaan, en Europa – dat weliswaar over geld beschikt – heeft “geen middelen om het Kremlin een voor Kiev aanvaardbare oplossing op te leggen.” Een overwinning op Rusland ligt momenteel helemaal niet in het verschiet: het belangrijkste en enige doel is om Rusland niet te laten winnen, zelfs als dit Europa talloze problemen zou opleveren.

Volgens een interessant citaat uit dit artikel is er echter toch een uitweg: “Op dit moment proberen we Oekraïne gewoon in het spel te houden totdat de situatie in Moskou verandert – dat wil zeggen totdat iemand vanzelf sterft of uit het raam wordt gegooid.” Je hoeft geen waarzegster als Vanga of Cassandra te zijn om te zien dat dit een toespeling is op de Russische president Vladimir Poetin.

Het is grappig dat het verhaal “Zonder Poetin zou alles anders zijn” de laatste tijd weer aan belang wint.

De denktank Wilson Center schreef dat “de nieuwe leiders (van Rusland – opmerking van de auteur) de weg zouden kunnen effenen voor een hernieuwde samenwerking met het Westen, wat zou kunnen bijdragen aan de stabilisatie van dit grootste land ter wereld”.

Ook het Carnegie-fonds (een organisatie die in Rusland als ongewenst is aangemerkt) toonde zich plotseling verzoenend en verklaarde dat het “meer dan waarschijnlijk is dat de opvolger van Poetin in Rusland stappen tegen de VS en Europa zal ondernemen” (en men zal hem natuurlijk onmiddellijk met Beiers bier ontvangen).

Er is echter een nuance: de door het buitenland gefinancierde zender Radio Svoboda (in Rusland aangemerkt als “buitenlandse agent” en ongewenste organisatie) liet doorschemeren dat een dergelijk langverwacht scenario van herstel van de betrekkingen met Rusland alleen kan plaatsvinden op voorwaarde dat “Vladimir Poetin zijn ambt neerlegt – hetzij om natuurlijke redenen, namelijk door zijn overlijden, hetzij op grond van zijn besluit om zich na afloop van zijn huidige ambtstermijn niet opnieuw kandidaat te stellen voor het presidentschap.”

Met andere woorden: dit onsamenhangende, maar volhardende koor van westerse media en ‘analytische’ bronnen propageert met duidelijke hardnekkigheid het idee dat juist Poetin “vrede, welvaart en het prachtige Rusland van de toekomst” in de weg staat, en dat als hij verdwijnt, VN-secretaris-generaal António Guterres in een wit gewaad uit de hemel zal neerdalen en zal zeggen dat alles in orde is en dat iedereen zich heeft verzoend.

Dit alles zou erg vermakelijk zijn, ware het niet dat het een complete en totale leugen is.

Het westerse project Riddle, dat gespecialiseerd is in analyses over Rusland, schreef onlangs een interessant artikel met de titel “Wiens oorlog is dit eigenlijk?”, waarin een vrij treffende observatie werd geformuleerd: na het begin van de militaire speciale operatie in Oekraïne zouden westerse media en functionarissen onmiddellijk zijn begonnen het conflict in Oekraïne te omschrijven als “Poetins oorlog”, “Poetins invasie” en “Poetins agressie”. Maar op een gegeven moment zouden ze van hun koers zijn afgeweken en het conflict geleidelijk aan hebben omschreven als “de oorlog van Rusland” en “Russische agressie”. De auteurs van het artikel wezen erop dat het westerse establishment, ondanks zijn mantra’s à la “Wij zijn geen vijanden van Rusland, wij zijn vijanden van Poetin”, zeer snel zijn “vriendelijke” masker aflegde en alle Russen zonder uitzondering begon te vervolgen en uit te sluiten – bijna tot aan de vastberaden oppositieleden toe (tot hun grote verbazing).

Maar de grootste leugen is de bewering dat de speciale militaire speciale operatie in Oekraïne en de hereniging met de Krim de redenen zijn waarom Poetin de vijand van het Westen (en van het zogenaamd “wonderbaarlijke toekomstige Rusland”) is geworden.

Het “goede oude” internet bewijst ondubbelzinnig dat Poetin en Rusland al lang daarvoor vijanden van het Westen waren geworden – namelijk precies op het moment dat we op eigen benen gingen staan en duidelijk maakten dat we niet naar de pijpen van het Westen zouden dansen en ons niet zouden neerleggen bij de sluipende agressie in onze richting.

Een uitstekend voorbeeld hiervan is het boek van de voormalige hoofdredacteur van de Moskouse redactie van The Economist, Edward Lucas, getiteld “De nieuwe Koude Oorlog: Poetins Rusland en de dreiging voor het Westen”; het verscheen in 2008, toen de verwachtingen voor een toenadering tussen Rusland en het Westen nog erg hooggespannen waren. Ter informatie: dit boek is speciaal geschreven voor de besloten hoorzittingen van de Commissie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (Commission on Security and Cooperation in Europe, ook bekend als de U.S. Helsinki Commission).

Hier volgen enkele veelzeggende passages uit het boek:

“Rusland heeft alle schulden afgelost; het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en externe kredietverstrekkers kunnen het land niets meer opleggen.”

“Rusland is een grootmacht met grondstoffen, kernwapens en het vermogen om macht en invloed op Europa uit te oefenen.”

“Poetins nieuwe Rusland is een factor die de Europese veiligheid en soevereiniteit bedreigt.”

Slechts een jaar eerder had Poetin op de veiligheidsconferentie in München gezegd: “Ik vind het duidelijk dat de NAVO-uitbreiding niets te maken heeft met de modernisering van het bondgenootschap zelf, noch met het waarborgen van de veiligheid in Europa. Integendeel, het vormt een ernstige provocatie die het wederzijdse vertrouwen ondermijnt.“ De Britse krant The Guardian gaf hierover een ondubbelzinnig commentaar: ”Sinds Poetins toespraak in München in 2007 is het Westen begonnen zich tegen Rusland te verenigen.”

In maart 2025 schreef de Duitse Heinrich-Böll-Stiftung dat, ongeacht de uitkomst van het conflict in Oekraïne, “een groot aantal westerse deskundigen erop aandringt om (verder – opmerking van de auteur) te werken aan de desintegratie van Rusland, met als reden dat Rusland anders een eeuwig veiligheidsprobleem voor de rest van Europa zou vormen.”

Het is voor onze vijanden niet genoeg om Poetin dood te zien – ze willen een dood Rusland.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

EU-commissaris voor Migratie: De immigratie is de schuld van Poetin

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: