De illusoire bubbel van het Westen over Israël – en over zichzelf – barst eindelijk

Enerzijds schetst een officieel westers narratief een beeld van een dappere, belegerde ‘Joodse’ staat Israël, die wanhopig vrede wil sluiten met zijn vijandige Arabische buren. Tot op de dag van vandaag domineert dat narratief het politieke, media- en academische landschap.

Keer op keer, zo wordt ons verteld, heeft Israël “de Arabieren” een olijftak aangeboden, op zoek naar acceptatie, maar wordt het altijd afgewezen, schrijft Jonathan Cook.

Een grotendeels onuitgesproken subtekst suggereert dat zogenaamd irrationele, bloeddorstige, jodenhatende regimes in de regio de uitroeiingsagenda van de nazi’s zouden hebben voltooid, ware het niet dat het Westen een kwetsbare minderheid op humane wijze beschermde.

Een Palestijns tegenverhaal, dat in een groot deel van de rest van de wereld wordt aanvaard, wordt in het Westen de mond gesnoerd als een antisemitische ‘bloedlaster’.

Het stelt Israël voor als een etnisch supremacistische, uiterst militaristische staat – bewapend door de Verenigde Staten en Europa – die uit is op expansie, massale verdrijvingen en landroof.

Volgens deze visie heeft het Westen Israël geïmplanteerd als een koloniale militaire buitenpost, om de inheemse Palestijnse bevolking te onderwerpen en buurlanden tot onderwerping te dwingen door middel van meedogenloze en overweldigende machtsvertoon.

Palestijnen kunnen geen vrede sluiten of tot enig akkoord komen, omdat Israël alleen uit is op verovering, overheersing en uitroeiing. Er is geen middenweg mogelijk.

Het bewijs, zo merken Palestijnen op, is Israëls langdurige weigering om zijn grenzen vast te stellen. Naarmate zijn militaire macht decennium na decennium is gegroeid, zijn er steeds extremere politieke agenda’s naar voren gekomen, die niet alleen eisen dat Israël de laatste restanten van de Palestijnse gebieden die het illegaal bezet overneemt, maar ook uitbreiding naar buurlanden zoals Libanon en Syrië.

Dronken van macht

Hier zijn twee tegenstrijdige vertellingen waarin elke partij zichzelf presenteert als het slachtoffer van de ander.

Hoe houden deze twee perspectieven stand, nu er tweeënhalf jaar verstreken zijn sinds het begin van een reeks Israëlische oorlogen tegen de volkeren van Gaza, Iran en Libanon?

Ziet Israël eruit als de gefrustreerde vredestichter die het opneemt tegen barbaarse tegenstanders, of als een schurkenstaat wiens decennialange agressie juist het vergeldingsgeweld heeft uitgelokt dat wordt uitgebuit om zijn voortdurende oorlogsvoering te rechtvaardigen?

Is Israël een kleine, terughoudende vestingstaat die zichzelf verdedigt, of een westerse militaire bondgenoot die zo dronken is van zijn eigen macht dat hij zijn territoriale ambities evenmin kan beteugelen als een grote witte haai kan stoppen met zwemmen?

De waarheid is dat de afgelopen 30 maanden niet alleen op indringende wijze hebben blootgelegd wat Israël altijd was, maar, bij uitbreiding, ook wat onze eigen westerse staten hoopten te bereiken via hun meest geliefde bondgenoot in het Midden-Oosten.

In een moment van onvoorzichtigheid vorige maand liet Christian Turner, de opvolger van Peter Mandelson als Brits ambassadeur in de VS, de waarheid ontglippen. Washington, het imperiale centrum van het Westen, zei hij, had geen diepe loyaliteit aan zijn bondgenoten – op één na.

Zich er niet van bewust dat zijn woorden werden opgenomen, vertelde hij aan een groep bezoekende studenten: “Ik denk dat er waarschijnlijk één land is dat een speciale relatie heeft met de Verenigde Staten, en dat is waarschijnlijk Israël.”

Die speciale relatie vereist dat de politieke en media-elite in de andere vazalstaten van Washington, zoals Groot-Brittannië, het ‘Sparta van het Westen’ in het Midden-Oosten beschermt tegen kritische blikken.

De wreedheden van Israël zijn zo schrijnend geworden dat de Britse regering vorige maand aankondigde dat zij haar afdeling van het ministerie van Buitenlandse Zaken die oorlogsmisdaden opspoort zou sluiten – onder verwijzing naar de noodzaak van bezuinigingen – in plaats van verdere blootstelling van haar medeplichtigheid aan die misdaden te riskeren.

Als de Britse regering weigert toezicht te houden op de oorlogsmisdaden van Israël, verwacht dan niet meer van de mainstream media.

Maandenlang heeft Israël het ene dorp na het andere opgeblazen in Zuid-Libanon, waardoor miljoenen inwoners zijn verdreven uit gebieden waar hun voorouders al millennia lang woonden, en onze politici en media hebben er nauwelijks aandacht aan besteed.

Israël vernietigt de watervoorziening van Gaza, net zoals het eerder de ziekenhuizen en het gezondheidszorgsysteem van de kleine enclave heeft vernietigd, waardoor de verspreiding van ziekten wordt bevorderd, en onze politici en media hebben er nauwelijks iets over te zeggen.

Israël doodt journalisten en hulpverleners in Gaza en Libanon week na week, maand na maand, en de politieke en media-elite kijkt er nauwelijks van op.

Israël verklaart “gele lijnen“ in Gaza en Libanon, waarmee het uitgebreide grenzen afbakent die de diefstal van andermans land formaliseren, en dit wordt onmiddellijk het nieuwe normaal.

Israël schendt voortdurend de wapenstilstanden in Gaza en Libanon, zaait ellende en wakkert nog meer woede en bitterheid aan, en opnieuw kijken onze politici en media de andere kant op.

Welke westerse media wijzen op een schrijnend feit: dat Israël nu meer van Libanon bezet dan Rusland van Oekraïne?

Mediabias

Een analyse door de Newscord-mediamonitoringgroep vorige maand bevestigde eerder onderzoek: dat de Britse media zorgvuldig vermijden om etnische zuivering en genocide te noemen wanneer het Israël – in plaats van Rusland – is dat deze uitvoert.

Door de berichtgeving van de meest “serieuze” gevestigde Britse nieuwsmedia – de BBC, The Guardian en Sky – te vergelijken met die van Al Jazeera, bleek uit het onderzoek dat Britse media consequent ervoor kiezen om de verantwoordelijkheid van Israël voor zijn misdaden te verdoezelen.

In slechts ongeveer de helft van de Britse nieuwsberichten werd Israël genoemd als de dader van aanvallen in Gaza, tegenover bijna 90 procent bij Al Jazeera. Zoals Newscord opmerkte: “In de helft van de gevallen wordt de lezers van de BBC niet verteld wie de persoon in het verhaal heeft gedood.”

Dat werd treffend geïllustreerd in een beruchte BBC-kop: “Hind Rajab, 6, dood aangetroffen in Gaza enkele dagen na telefoontjes om hulp”.

In werkelijkheid had een Israëlische tank een stilstaande auto onder vuur genomen, hoewel het Israëlische leger al uren wist dat er een Palestijns meisje in zat – de enige overlevende van een eerdere aanval – die hulpdiensten wanhopig probeerden te bereiken. Israël doodde ook het reddingsteam.

In een andere onthullende bevinding merkt Newscord op dat vier op de vijf BBC-berichten over slachtoffers als gevolg van Israëlische aanvallen de ingewikkelde passieve – in plaats van de actieve – vorm gebruikten, duidelijk met de bedoeling om de schuld en wreedheid van Israël te bagatelliseren.

De Britse media hebben ook actief de enorme omvang van het Palestijnse dodental in Gaza ondermijnd door de cijfers regelmatig toe te schrijven aan een “aan Hamas gelieerd” ministerie van Volksgezondheid – ook al zijn de cijfers, die momenteel ruim boven de 70.000 Palestijnen liggen, vrijwel zeker een enorme onderschatting, gezien de vroege vernietiging door Israël van de regering van de enclave en haar vermogen om de doden te tellen.

Het feit dat de Verenigde Naties de cijfers voor Gaza geloofwaardig hebben bevonden, werd in slechts 0,6 procent van de berichten vermeld.

Genocidale intentie

Evenzo besloten de BBC en The Guardian om Israëlische gevangenen van Hamas twee keer zo vaak te humaniseren als Palestijnse gevangenen van de Israëlische staat.

De ongepastheid van die dubbele moraal wordt onderstreept door voortdurende insinuaties van politici en de media dat Hamas op 7 oktober 2023 “baby’s onthoofde” en systematische verkrachtingen pleegde – meer dan twee jaar nadat die beweringen volledig in diskrediet waren geraakt.

Vergelijk dat eens met de feitelijke verzwijging door de media van het rapport van Euro Med Monitor van vorige maand over de weerzinwekkende praktijk van het Israëlische leger om Palestijnse gevangenen te verkrachten met honden die speciaal voor dat doel zijn getraind.

Er is een stroom van verhalen geweest van door Israël gevangen gehouden Palestijnen over hun systematische verkrachting en seksueel misbruik, bevestigd door mensenrechtenorganisaties en door de getuigenissen van klokkenluidende Israëlische soldaten en medisch personeel. Hiervan komt weinig aan bod in de westerse media.

Newscord wijst op een ander, verborgen probleem dat de westerse berichtgeving vertekent: het weglaten van vaststaande maar ongemakkelijke feiten die Israël in een verdorven – dat wil zeggen, een juist – daglicht zouden stellen.

Zo merkt Newscord bijvoorbeeld op dat de BBC er volledig in heeft gefaald om alle, op één na, honderden duidelijk genocidale uitspraken van Israëlische functionarissen, van premier Benjamin Netanyahu tot aan de laagste rangen, te melden.

Het is gemakkelijk te begrijpen waarom. Juridische autoriteiten hebben doorgaans moeite om een definitieve vaststelling van genocide te doen, omdat dit, cruciaal genoeg, afhangt van het doorgronden van de intentie, die doorgaans verborgen wordt gehouden door degenen die de wreedheden begaan.

Het is schokkend dat in het geval van Israël niet alleen de acties in Gaza op genocide lijken, maar dat de leiders ook glashelder hebben gemaakt dat die acties bedoeld zijn als genocide. Dat is gedrag dat alleen wordt vertoond door mensen die bedwelmd zijn door een gevoel van eigen straffeloosheid.

Opnieuw hebben de Britse media het op zich genomen om Israël te beschermen tegen elk juridisch gevaar – allemaal in het belang van objectieve berichtgeving, begrijpt u.

Een oud verhaal

Dit is niets nieuws. Het is al zo sinds vóór de gewelddadige oprichting van Israël op het thuisland van de Palestijnen in 1948, toen 80 procent van de inheemse bevolking door Israël etnisch werd gezuiverd uit de nieuwe, zelfverklaarde “Joodse” staat. Of toen, in de voortdurende bedrieglijke taal die door westerse politieke, media- en academische elites wordt gebruikt, zo’n 750.000 Palestijnen “vluchtten”.

Het doel is altijd geweest om een illusie voor het westerse publiek te creëren en in stand te houden, een wereld waarin onze eigen misdaden – en die van onze bondgenoten – voor ons onzichtbaar blijven.

Let in dit verband op de vastberaden uitsluiting door de Britse regering van Israël uit een recent “onafhankelijk” onderzoek, onder leiding van voormalig Whitehall-ambtenaar Philip Rycroft, naar kwaadaardige buitenlandse financiële invloed op de Britse politiek. Het was natuurlijk Rusland dat vooral in de schijnwerpers werd gezet.

Zoals te verwachten was, verwierp de regering van Keir Starmer in april een petitie die door meer dan 114.000 mensen was ondertekend en waarin werd opgeroepen tot een soortgelijk openbaar onderzoek naar de invloed van de machtige Israël-lobby.

Dat was geen verrassing, aangezien een dergelijk onderzoek het risico zou hebben met zich meegebracht dat de vele honderdduizenden ponden die Starmer en zijn ministers van pro-Israël-lobbyisten hebben ontvangen, op de voorgrond zouden zijn gekomen.

Dezelfde Britse politieke en media-elite die zo afkerig is van onderzoek naar de kwaadaardige invloed van de pro-Israël-lobby, negeert ook de huidige, systematische vernietiging door Israël van dorpen en infrastructuur in heel Zuid-Libanon – in flagrante schending van een zogenaamd staakt-het-vuren.

Israëlische soldaten hebben tegen lokale media gezegd dat het hun taak is om alle gebouwen zonder onderscheid aan te vallen, of ze nu civiel of “terroristisch” zijn, met als doel te voorkomen dat de Libanese inwoners naar hun dorpen terugkeren.

Dat sluit aan bij de aankondiging van Israël dat het niet van plan is zich terug te trekken nadat de gevechten zijn beëindigd, en bij de wijdverbreide plannen om de bezette gebieden in Libanon te koloniseren met Joodse kolonisten.

Zouden er geen video’s op social media zijn doorgedrongen – ondanks algoritmische onderdrukking – waarin te zien is hoe Israël Libanese gemeenschappen opblaast, dan zouden we misschien niets weten van de grootschalige inspanningen van Israël om Zuid-Libanon etnisch te zuiveren.

In reactie op deze video’s met een zeldzaam ‘mainstream’-verslag over de vernietigingscampagne, verdoezelde The Guardian de gruwel waarmee Libanese gezinnen werden geconfronteerd toen ze ontdekten dat hun huizen verdwenen waren, samen met onschatbare herinneringen en erfstukken. Deze ervaring werd door de krant – absurd genoeg – omschreven als ‘bitterzoet’.

Critici wijzen op een consistent patroon. Israël maakt niet alleen Zuid-Libanon met de grond gelijk; in de afgelopen 30 maanden heeft het ook bijna elk gebouw in Gaza met de grond gelijk gemaakt.

Maar het stramien voor beide is van veel vroegere oorsprong, zoals elke Palestijn van jongs af aan leert.

Nadat Israël in 1948 de meeste Palestijnen uit hun huizen had verdreven, bracht het jaren door met het achtereenvolgens opblazen van zo’n 500 dorpen – zelfs terwijl Israëlische leiders in het openbaar beweerden de vluchtelingen te smeken terug te keren en westerse leiders Israël prezen als de “enige democratie” in het Midden-Oosten.

Verdrijvingen waarvan het Westen nog steeds doet alsof ze acht decennia geleden niet hebben plaatsgevonden, worden nu live gestreamd. Deze keer zijn ze onmogelijk te ontkennen, evenals de koloniale, supremacistische agenda die erachter schuilgaat.

De boodschapper zwartmaken

Als de boodschap die in Israëls wreedheden besloten ligt niet langer kan worden weggepoetst, witgewassen of genormaliseerd – zoals dat het geval was in een tijdperk vóór 24-uursnieuws en social media – dan is een andere strategie nodig: de boodschapper zwartmaken.

Dit is de politieke taak van onze tijd.

De antiracistische beweging wordt gedemoniseerd als jodenhatende fanatici omdat ze probeert de al lang bestaande illusie van het Westen te doorbreken door luidkeels te wijzen op zowel de wreedheden begaan door Israël, zogenaamd in naam van de joden, als de medeplichtigheid van hun eigen regeringen aan die wreedheden.

Vorige maand heeft de regering van Starmer in het Lagerhuis een wet erdoor gedrukt die de politie toestaat protesten te verbieden die “cumulatieve verstoring” veroorzaken – dat wil zeggen, herhaalde protesten zoals die tegen de genocide van Israël in Gaza. De media keken er nauwelijks van op.

De aanval van deze week op twee joodse mannen in Golders Green, naar verluidt door een geesteszieke man met een lange geschiedenis van geweld, wordt snel uitgebuit door de grote partijen om zich voor te bereiden op nog strengere beperkingen van het recht op protest.

Kijk hoe Fiona Bruce van Question Time de vicevoorzitter van de Groene Partij onmiddellijk de mond snoert zodra zij de andere panelleden uitdaagt omdat zij de marsen tegen de genocide in Gaza in verband brengen met antisemitische aanvallen.

Britten die Israëlische oorlogsmisdaden proberen te stoppen, of dat nu is door zich te richten op de Israëlische fabrieken van de dood in het VK of door met spandoeken te demonstreren ter ondersteuning van dit soort directe actie, worden nog steeds behandeld als “terroristen”, zelfs na een rechterlijke uitspraak dat het verbod op Palestine Action onwettig is.

Omdat jury’s vaak terughoudend zijn om te veroordelen, is de Britse staat begonnen de processen openlijk te manipuleren. Jury’s worden belet kennis te nemen van de redenen waarom Israëlische wapenfabrieken het doelwit zijn – het belangrijkste verweer van de verdachten. Rechters geven jury’s instructies om te veroordelen.

Leden van het publiek die zwijgend borden vasthouden buiten de rechtbank worden gearresteerd omdat ze jury’s herinneren aan een al lang bestaand wettelijk recht om dergelijke instructies te negeren, hun geweten te volgen en vrij te spreken – een vorm van politiegeweld die in strijd is met honderden jaren aan juridische precedenten, en een die de rechtbanken steeds meer bereid lijken te zijn te gedogen.

Er zijn spreekverboden, die door de media plichtsgetrouw worden nageleefd, over andere geheime misstanden die bedoeld zijn om de Britse regering te helpen de vonnissen te verkrijgen die zij nodig heeft om het activisme tegen de genocide te stoppen. We weten dit alleen omdat Zarah Sultana, parlementslid voor Your Party, gebruik heeft gemaakt van haar parlementaire immuniteit om hier de aandacht op te vestigen.

Het was veelzeggend deze week dat, in het huidige herhalingsproces tegen zes verdachten van Palestine Action, vijf van hen afzagen van hun advocaten voor de slotpleidooien. Zij merkten somber op dat hun juridische vertegenwoordigers hen niet naar behoren konden vertegenwoordigen vanwege “beslissingen van de rechtbank”.

Ondertussen zet de regering-Starmer haar plannen door om zich eindelijk te ontdoen van lastige jury’s en deze politieke showprocessen alleen door betrouwbaardere rechters te laten beslissen.

Welkom bij de snelle ontrafeling van de meest gekoesterde grondwettelijke rechten van Groot-Brittannië – die blijkbaar vooral nodig zijn om een ver land te beschermen dat, volgens het Internationaal Gerechtshof, zich schuldig maakt aan apartheid tegen Palestijnen en mogelijk genocide pleegt in Gaza.

Pijnlijke les

Maar natuurlijk holt de Britse regering – net als de Amerikaanse, Duitse en Franse regeringen – haar liberale democratie niet uit alleen om Israël te beschermen. Ze wordt uit wanhoop tot zulke extremen gedwongen.

Het Westen kan de illusie – over zijn morele of beschavingssuperioriteit – niet langer in stand houden in een wereld van slinkende hulpbronnen, een wereld waarin westerse elites bereid zijn de planeet op te offeren om de winsten uit fossiele brandstoffen te beschermen, waar ze zelf zo dik van zijn geworden.

De agenda van de Epstein-klasse wordt thuis steeds transparanter en wordt in het buitenland steeds meer betwist. De genocide in Gaza en de etnische zuivering in Libanon hebben de morele legitimiteit van het Westen uitgeput. Nu put Iran langzaam de militaire suprematie van het Westen uit.

Het is geen verrassing dat een Amerikaans imperium op zijn laatste benen – een imperium gebouwd op de controle over fossiele brandstoffen – de Straat van Hormuz, de grootste oliekraan ter wereld, heeft gekozen als de heuvel om op te sterven.

Israël werd inderdaad acht decennia geleden in de regio geïmplanteerd als een sterk gemilitariseerde vazalstaat wiens primaire taak was om westerse – dat wil zeggen Amerikaanse – macht uit te dragen in het olierijke Midden-Oosten.

De VS beschermden Israël tegen kritiek op de onderdrukking van de Palestijnen en de diefstal van hun thuisland.

In ruil daarvoor hielp het “moedige” Israël de VS een eigenbelang narratief op te bouwen dat de inperking en omverwerping van seculiere nationalistische regeringen in het Midden-Oosten vereiste, terwijl achterhaalde monarchieën werden beschermd die deden alsof ze tegen Israël waren, terwijl ze in het geheim met het land samenspanden.

De resulterende staten in de regio, belegerd en verdeeld, waren rijp om gecontroleerd te worden. Ze misten het soort verantwoordelijke regeringen dat zou moeten reageren op hun bevolking en zich zou kunnen verenigen om de belangen van de regio te beschermen tegen westerse koloniale inmenging.

Nu onderwerpt Iran dit decennialange systeem aan een stresstest die tot vernietiging leidt. Het dwingt de Golfstaten te kiezen: blijven ze de VS dienen, ook al heeft die laten zien dat ze hen niet kan beschermen, of sluiten ze een bondgenootschap met Iran, dat zich ontpopt als een nieuwe grootmacht en tol heft voor het passeren van de zeestraat?

Het Westen leert snel dat goedkope drones zelfs de meest geavanceerde detectiesystemen kunnen ontwijken, en dat een paar mijnen en kanonneerboten een groot deel van de brandstof kunnen afsnijden waarvan de wereldeconomie afhankelijk is.

De illusoire bubbel is eindelijk gebarsten. Het Westen krijgt een harde en langverwachte ontnuchtering. De les zal inderdaad pijnlijk zijn.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Babymoordenaars: de staat Israël, zijn beschermheren en de geindustrialiseerde slachting van kinderen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: