De vredesverstoorders uit Europa

De onderhandelingen over Oekraïne van de afgelopen dagen in Berlijn hebben vooral aangetoond dat de EU en de NAVO alles in het werk blijven stellen om vrede in Oekraïne te verhinderen door vast te houden aan eisen waarvan iedereen weet dat ze voor Rusland onaanvaardbaar zijn.

Men hoeft het niet eens te zijn met de Russische eisen, men mag ze zelfs als heel erg beschouwen, maar uiteindelijk rijst vooral één vraag: Waren de eisen van Rusland, dat begin 2022 in wezen niets anders eiste dan een neutraal Oekraïne dat niet toetreedt tot de NAVO en de bescherming van de minderheidsrechten van etnische Russen in Oekraïne, echt zo schandalig dat de afwijzing ervan de dood van inmiddels ruim een miljoen mensen waard was? schrijft Thomas Röper.

De politici in Europa lijken van mening te zijn dat dit de dood van zoveel mensen rechtvaardigt.

En vandaag staan we, tegen de achtergrond van het vredesplan van Trump, weer voor bijna dezelfde vraag, want ook nu zou er heel snel vrede kunnen worden bereikt als de Europeanen deze Russische eisen zouden accepteren – waarbij Rusland zelf nooit iets van de Europeanen heeft geëist of eist – en daarbij zouden ze nu ook moeten accepteren dat Oekraïne het grootste deel van de door etnische Russen bewoonde gebieden aan Rusland heeft verloren.

De vraag die zich vandaag stelt, is dus eenvoudigweg of de vraag waar de oostgrens van Oekraïne in de toekomst zal lopen, de dood van nog eens honderdduizenden of meer mensen waard is.

In wezen gaat het slechts om drie vragen: mag Oekraïne toetreden tot de NAVO? Mogen daar westerse soldaten worden gestationeerd? Worden de rechten van etnische Russen in Oekraïne om hun taal en cultuur zonder beperkingen te mogen beleven, beschermd?

De Europeanen wijzen deze eisen af en blijven inzetten op oorlog. Dat is duidelijk gebleken uit de Oekraïne-besprekingen in Berlijn, want de Europeanen hebben opnieuw geprobeerd om in het vredesplan van Trump eisen aan Rusland op te nemen waarmee Rusland vanuit zijn standpunt niet kan instemmen, zoals ik gisteren al heb aangetoond aan de hand van het persbericht van de Europeanen.

Men zou het standpunt van de Europeanen nog kunnen begrijpen als er tenminste een kans was dat Oekraïne nog iets zou kunnen winnen in de oorlog. Maar Oekraïne verliest de oorlog en elk later aanbod zal voor Oekraïne nog ongunstiger zijn dan wat er vandaag op tafel ligt. De facto verraden de Europeanen Oekraïne en willen ze dat tienduizenden Oekraïners maandelijks voor niets hun leven laten.

Hier vertaal ik een artikel van het Russische persbureau TASS, dat laat zien hoe men in Rusland tegen de gesprekken in Berlijn aankijkt.

Begin van de vertaling:

Twee rondes om vrede in Oekraïne te verhinderen, of hoe Europa probeert weg te lopen voor een antwoord op de crisis

Andrej Nisamutdinow over de betekenis van de tegenstrijdige verklaringen na de onderhandelingen in Berlijn.

De tweedaagse onderhandelingen over de oplossing van het conflict in Oekraïne, waaraan hoge vertegenwoordigers van de VS, Kiev en een aantal Europese landen in Berlijn deelnamen, eindigden met een reeks tegenstrijdige verklaringen.

Naar alle waarschijnlijkheid draaide de controverse vooral om de kwestie van de veiligheidsgaranties voor Oekraïne. Voor Vladimir Zelensky is dit in feite een kwestie van zijn eigen veiligheid. De Amerikanen geven over het algemeen niets om het lot van Zelensky, terwijl de Europeanen daarentegen volledig achter hem staan, omdat hun eigen reputatie en politieke toekomst op het spel staan.

Gebieden en garanties

De bijeenkomsten in Berlijn vonden in verschillende fasen plaats. Eerst voerde het team van Amerikaanse onderhandelaars, bestaande uit de speciale gezant van de Amerikaanse president Steve Witkoff en de schoonzoon van de Amerikaanse president Jared Kushner, op 14 december een vijf uur durende onderhandelingsronde met de Oekraïense delegatie. Daarbij waren Zelensky, de secretaris van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad Rustem Umerow en de chef van de generale staf van de Oekraïense strijdkrachten Andrej Gnadow aanwezig. Op 15 december vond een nieuwe onderhandelingsronde van twee uur plaats, waaraan de staatshoofden en regeringsleiders van een aantal Europese landen en de leiders van de Europese Raad, de Europese Commissie en de NAVO deelnamen.

De Amerikaanse president Donald Trump, die online aan de bijeenkomst deelnam, noemde de onderhandelingen “zeer lang en zeer goed” en verklaarde zelfs dat een oplossing in Oekraïne nu “dichterbij dan ooit” was. Tegelijkertijd gaf hij toe dat de weg daar naartoe “moeilijker was dan iemand had kunnen denken” en merkte hij op (echter niet voor het eerst) dat er “geen tijdslimieten” waren voor het bereiken van een akkoord.

Journalisten van de perspool van het Witte Huis vroegen Trump om uitleg over het verband tussen veiligheidsgaranties voor Oekraïne en mogelijke territoriale concessies van hun kant. “Nou, eerlijk gezegd hebben ze al gebieden verloren. Ik bedoel, het gebied is al verloren”, antwoordde de Amerikaanse president. Wat de veiligheidsgaranties betreft, “werken de VS hieraan samen met Europa” en “zal Europa hierbij een grote rol spelen”, aldus Trump.

Trump ging niet in detail, hoewel het Witte Huis volgens informatie van Politico Kiev een ultimatum heeft gesteld om territoriale concessies te doen in ruil voor veiligheidsgaranties, vergelijkbaar met het artikel in het NAVO-verdrag over collectieve verdediging. “Deze garanties zullen niet eeuwig op tafel blijven liggen. Deze garanties zijn er nu, als er een redelijke beslissing [over territoriale concessies] wordt genomen”, citeerde Politico een hoge Amerikaanse functionaris.

Het Europese standpunt

Afgaande op de uitspraken van Trump en het bericht van Politico, wordt er nog gesproken over de kwestie van de garanties en houdt deze rechtstreeks verband met de kwestie van de territoriale concessies. In een gezamenlijke verklaring van de staatshoofden en regeringsleiders van een aantal EU-landen (Duitsland, Denemarken, Italië, Nederland, Noorwegen, Polen, Finland, Frankrijk en Zweden), de Britse premier en de voorzitters van de Europese Commissie en de Europese Raad wordt de zaak echter heel anders voorgesteld.

Onder verwijzing naar een “aanzienlijke toenadering tussen de standpunten van de VS, Europa en Oekraïne” verklaarden de ondertekenaars dat beslissingen over territoriale concessies door het Oekraïense volk moeten worden genomen “zodra betrouwbare veiligheidsgaranties effectief zijn gewaarborgd”.

Ik wil hier twee omstandigheden benadrukken: Ten eerste de duidelijk uitgesproken steun voor het standpunt van Zelensky, die eerder de eis van territoriale concessies feitelijk had afgewezen door op jezuïtische wijze te verklaren dat deze kwesties alleen in een referendum konden worden beslist.

Ten tweede is er een duidelijke poging om het hele schema op zijn kop te zetten: niet eerst concessies, dan garanties, maar eerst garanties, dan concessies. En die niet eens zeker zijn, maar slechts mogelijk.

Bovendien worden de garanties zelf in de verklaring gepresenteerd in de vorm waarop de Europeanen oorspronkelijk hadden aangedrongen: “Een juridisch bindende verplichting, onder voorbehoud van nationale procedures, om maatregelen te nemen om de vrede en veiligheid te herstellen in geval van een toekomstige gewapende aanval. Deze maatregelen kunnen militaire, inlichtingen- en logistieke steun omvatten, evenals economische en diplomatieke maatregelen.“

Bovendien zouden de garanties voor Kiev de ”oprichting van een door Europa geleide ‘multinationale troepenmacht Oekraïne’ moeten omvatten, bestaande uit bijdragen van bereidwillige landen“, die ”in het kader van de coalitie van bereidwilligen en met steun van de VS” moet worden gevormd. Deze troepenmacht “zal de regeneratie van de Oekraïense strijdkrachten ondersteunen, de veiligheid van het Oekraïense luchtruim waarborgen en bijdragen tot meer veiligheid op zee, onder meer door operaties binnen Oekraïne.”

En als kers op de taart: de sterkte van de Oekraïense strijdkrachten moet “in vredestijd op een niveau van 800.000 soldaten worden gehouden”, waarvoor de EU bereid is “duurzame en aanzienlijke steun te verlenen”.

Voorafgaand aan de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU-landen in Brussel gaf EU-topdiplomate Kaja Kallas toe dat het NAVO-lidmaatschap van Oekraïne niet langer ter discussie staat, en voegde eraan toe: “De EU moet echt serieuze veiligheidsgaranties voorbereiden en niet alleen maar een stuk papier. Dat moeten echte troepen en echte militaire capaciteiten zijn.”

Dat betekent dat wat zich profileert als een “economische en politieke unie van 27 Europese staten” en zich ten doel heeft gesteld “het welzijn van alle burgers” te bevorderen, is veranderd in een militair-politiek blok. En Oekraïne is voor hem een praktisch bruggenhoofd.

“Het meest trieste en gevaarlijke hieraan is dat in Europa, vooral in Brussel, maar ook in Berlijn, Londen en Parijs, om nog maar te zwijgen van de Baltische staten, de theorie en praktijk van het nationaalsocialisme weer opleeft. Openlijk nazistische tendensen, de flagrante onwetendheid over wat het naziregime in Oekraïne doet, net als Hitler en voor hem Napoleon“, verklaarde de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov in een interview met het mediaconcern ”Gosteleradio Iran”.

Zo’n hockey hebben we niet nodig

“Wladimir Zelensky staat op een rots en riskeert in de afgrond te storten. Aan de ene kant wacht de Russische reus op zijn val om hem te verslinden. Aan de andere kant dringt de Amerikaanse wolf aan om zijn zakken te vullen. En aan de voet van de rots proberen de Europeanen hem een touw toe te werpen om hem te redden”.

Zo beschreef de Franse krant Le Figaro de onderhandelingen in Berlijn. Ondanks alle politieke vooringenomenheid van de krant is het beeld goed, omdat het openlijk de heersende opvatting in Europa weerspiegelt: Zelensky is goed, de Europeanen zijn zijn redders, de Russen zijn slechte, mensenetende reuzen, de Amerikanen (in de gedaante van Trump) zijn oplichters en parasieten.

De Amerikaanse president is inderdaad niet alleen politicus, maar ook ondernemer. En daarom begrijpt hij heel goed dat oorlog ook een soort bedrijf is waarvoor honderden miljarden nodig zijn, waarvan een aanzienlijk deel onherroepelijk in rook opgaat. De wederopbouw na de oorlog kost biljoenen, maar die verdwijnen niet zomaar, maar blijven bestaan in de vorm van objecten en leveren winst op. Daarom is de wederopbouw na de oorlog voor Trump veel interessanter dan het voortzetten van de oorlog.

Bij de “goede” Zelensky is het precies omgekeerd. De leider van een door en door corrupt regime en zijn Europese sponsors zijn zich er ongetwijfeld van bewust dat ze van deze biljoenen slechts kruimels zullen krijgen. Dat betekent dat ze honderden ‘militaire’ miljarden moeten blijven afromen, maar gelukkig zijn de schema’s al beproefd. Het blijkt echter dat ze zelf niet al te veel miljarden hebben en die niet willen delen, waardoor de Europese Commissie met een soort obsessie – je kunt het niet anders noemen – probeert de bevroren Russische tegoeden te stelen.

Door Zelensky te redden, proberen de Europese staatshoofden en regeringsleiders die nauw met hem verbonden zijn in werkelijkheid zichzelf te redden, want anders zouden ze verantwoording moeten afleggen voor de gruwelijke crisis waarin ze de EU hebben gestort. Precies met dat doel proberen ze met alle middelen het oorspronkelijke vredesplan van Trump te verdraaien door er voor Rusland duidelijk onaanvaardbare bepalingen en eisen aan toe te voegen.

Dat deze Europese trucs onaanvaardbaar zijn, heeft de Russische vice-minister van Buitenlandse Zaken Sergej Rjabkov in een interview met ABC News duidelijk aangegeven: “We zijn bereid om over mogelijke oplossingen te praten. Maar onder geen enkele omstandigheid zijn we bereid om de aanwezigheid van NAVO-troepen op het grondgebied van Oekraïne te steunen, goed te keuren of zelfs maar te accepteren”. Daaronder valt ook de aanwezigheid van de “coalitie van bereidwilligen”, omdat “dat nog erger zou kunnen zijn”.

Wat betreft de Donbass, Novorossija en de Krim zal Rusland ook hier op geen enkele manier concessies doen, dat staat niet eens ter discussie, benadrukte de Russische diplomaat.

“We zijn bereid tot een deal, om de woorden van president Trump te gebruiken”, zei Ryabkov. Maar deze deal moet gebaseerd zijn op een reeks voorwaarden van onze kant, die niet onderhandelbaar zijn. En de zinkende schepen moeten zichzelf redden.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Waarom bereidt Europa zich koortsachtig voor op de Derde Wereldoorlog?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: