Volgens het EU-rapport “Fractured Reality“ wil de Europese Unie een belasting op desinformatie invoeren, zodat het internet niet wordt besmet met “superspreaders“ van leugens.
Het op 16 april gepubliceerde rapport van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek van de EU, getiteld “Versnipperde realiteit: hoe de democratie de wereldwijde strijd om de informatieruimte kan winnen“, betreurt de schadelijke gevolgen die zogenaamde verkeerde informatie en desinformatie hebben op het discours over het klimaat, de gezondheid, verkiezingen en het vertrouwen in instellingen, bericht Pravda-tv.
Tegelijkertijd geeft het EU-rapport geen enkel voorbeeld van desinformatie – dus precies die schrikbeelden die de auteurs willen belasten.
“Een belasting op bepaalde soorten inhoud (bijv. desinformatie) zou platforms aansprakelijk kunnen stellen voor een schadebedrag dat vergelijkbaar is met de belasting op milieubelastend afvalwater van industriële bedrijven.“ – Europese Unie, Versnipperde realiteit, april 2026
Het rapport bevat geen enkel voorbeeld van verkeerde informatie of desinformatie, maar laat wel zien hoe bezorgd grote instellingen zijn om de controle over heel specifieke narratieven te verliezen, met name:
- Massale vaccinatie (die zij volksgezondheid noemen)
- Klimaatmaatregelen (mensen beginnen de oplossingen in twijfel te trekken)
- Integriteit van de verkiezingen (men mag noch de methoden, noch de resultaten in twijfel trekken)
- Vertrouwen in instellingen (een daad van zelfbehoud)
“In 2021 droeg desinformatie tijdens de vaccinatiecampagne in Canada bij aan vaccinatiescepticisme bij meer dan 2,3 miljoen mensen. Volgens schattingen zou onmiddellijke vaccinatie hebben geleid tot 28 % minder ziekenhuisopnames en 2.800 minder sterfgevallen, en werden de kosten van door desinformatie veroorzaakte ziekenhuisopnames geschat op 300 miljoen CAD.” – Europese Unie, Versnipperde realiteit, april 2026
Als het gaat om “volksgezondheid“, ligt de nadruk van de auteurs vooral op vaccinaties. Elk punt heeft betrekking op vaccins, op één uitzondering na:”„de blootstelling aan informatie die de ernst van de pandemie bagatelliseerde.“
In de context van “klimaatmaatregelen“ vallen volgens hen nu ook alle kritische opmerkingen over “kosten, haalbaarheid en rechtvaardigheid“ onder misinformatie en desinformatie – allemaal gerechtvaardigde bedenkingen tegen politieke maatregelen zoals “netto-nul“, die echter als misinformatie worden behandeld.
In verband met “democratie en verkiezingen“ willen ze niet dat er ook maar één woord wordt gerept over verkiezingsfraude, of die nu echt is of slechts vermeend. Wie de oppositiepartij gelooft, is hoogstwaarschijnlijk het slachtoffer van “misleidende politieke beweringen“.
Dan is er nog de “uitholling van het vertrouwen en de sociale normen”, wat ironisch is, aangezien de auteurs er nooit bij stil hebben gestaan waarom ze dat vertrouwen überhaupt hebben verloren.
“Desinformatie maakt bovendien gebruik van bestaande zwakke plekken – zoals polarisatie en institutioneel wantrouwen – en zet deze om in concrete gevolgen, variërend van veranderingen in gezondheidsgedrag of minder steun voor klimaatmaatregelen tot het ondermijnen van het vertrouwen in verkiezingen of het activeren van extremisten die handelen volgens hun overtuigingen.“ – Europese Unie, Versnipperde realiteit, april 2026
Politici proberen wanhopig de interpretatieheerschappij te verwerven, terwijl ze tegelijkertijd de schijn wekken dat ze „onze democratie“ beschermen.
Een andere belasting die zij willen invoeren, is een reclamebelasting.
Volgens het rapport kan de wetgever de reclamebelasting zodanig aanpassen dat rekening wordt gehouden met de concentratie van schadelijke of problematische inhoud in het aanbod van een platform – vergelijkbaar met het belasten van de toxiciteit van industrieel afvalwater in plaats van de loutere hoeveelheid ervan. Deze wijziging sluit aan bij gevestigde milieubeginselen en kan worden doorgevoerd zonder de vrijheid van meningsuiting te beperken, waarbij echter de grootste zorgvuldigheid moet worden betracht bij het nauwkeurig definiëren van het begrip “schadelijk“.
Het rapport stelt verder dat iedereen die online iets zegt, een verklaring zou moeten ondertekenen waarin wordt bevestigd dat hetgeen gezegd is de waarheid is, wat natuurlijk zeer nuttig is bij genuanceerde onderwerpen.
“Toegepast op digitale communicatie zouden sprekers op aandachtsmarkten vrijwillig de kwaliteit van inhoud kunnen aangeven (bijvoorbeeld dat deze vrij is van desinformatie) door middelen (reputatie of geld) in te zetten om hun beweringen te staven.”
Als uw inhoud dus vrij is van desinformatie, is het uiten van uw mening gratis.
Als uw inhoud door een of ander ‘ministerie van de waarheid’ als desinformatie wordt aangemerkt, kost uw meningsuiting u programmeerbare, digitale euro’s.
Zoals de auteurs uitleggen:
“Dit zou een evenwicht moeten creëren waarin sprekers die de waarheid spreken geloofwaardigheid signaleren (door een borgsom te storten), terwijl valse beweringen worden bestraft (de sprekers verliezen hun borgsom). Dit zorgt ervoor dat informatie van hogere kwaliteit in het voordeel is – een duidelijk contrast met de huidige bedrijfsmodellen. Het systeem zou zo moeten worden afgestemd dat financieel beter gestelde actoren de kosten van veel valse beweringen niet zomaar kunnen dragen.”
Wie beslist dan welke inhoud “vrij van desinformatie“ is?
In haar toespraak over de toestand van de Europese Unie op 9 september riep de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, de oprichting van een “Europees democratisch schild“ en kondigde tegelijkertijd de oprichting aan van een “Europees centrum voor democratische veerkracht“ en een “programma voor mediaveerkracht“ – allemaal met als doel zogenaamde desinformatie te monitoren, op te sporen en te temperen.
Voor de auteurs van het EU-rapport “Fractured Reality“ is Wikipedia een lichtend voorbeeld van hoop met betrekking tot “collectieve menselijke intelligentie“, aangezien het, in hun woorden, “zich bestand heeft getoond tegen desinformatiecampagnes“.
“De collectieve menselijke intelligentie kan worden ingezet om via digitale publieke goederen grote dingen te bereiken – een hulpbron die schaars is als men deze uitsluitend aan de marktkrachten overlaat. Wikipedia is hiervoor een bijzonder sprekend voorbeeld, aangezien het zich bestand heeft getoond tegen desinformatiecampagnes, zelfs met betrekking tot inhoud over sterk gepolariseerde onderwerpen en omstreden gebeurtenissen zoals de oorlog tussen Rusland en Oekraïne.“ – Europese Unie, Fractured Reality, april 2026
De auteurs van Fractured Reality pleiten ook voor een terugkeer naar de platformcensuur die we tijdens de lockdowns hebben meegemaakt, toen regeringen samenwerkten met grote technologiebedrijven om inhoud te markeren die niet overeenkwam met de officiële narratieven over de bestrijding van COVID.
Ze willen bevooroordeelde factcheckers terugbrengen, die weliswaar onafhankelijkheid veinzen, maar hun eigen doelen nastreven, zoals blijkt uit de zogenaamde Twitter-bestanden.
“Op platformniveau kunnen dergelijke ingrepen gericht zijn tegen verspreiders van desinformatie, bijvoorbeeld door het demonetariseren van accounts die nepnieuws verspreiden, het lager rangschikken van inhoud die door onafhankelijke factcheckers als onjuist is aangemerkt, of het blokkeren van recidivisten en grootschalige verspreiders van desinformatie.” – Europese Unie, Versnipperde realiteit, april 2026
En wat vinden de auteurs van mensen die de hoeksteen van elke democratie – de vrijheid van meningsuiting – koesteren?
Zij worden aangeduid als “bepaalde actoren“, alsof zij een soort “onbelangrijke randgroep“ zijn, om een uitdrukking van de oprichter van het World Economic Forum, Klaus Schwab, te gebruiken.
Met betrekking tot degenen die zich verzetten tegen de controle van narratieven en de censuur van de vrijheid van meningsuiting onder het mom van de bestrijding van desinformatie die “onze democratie“ schaadt, staat in het rapport:
“Hoewel bepaalde actoren deze maatregelen vaak afschilderen als een bedreiging voor de vrijheid van meningsuiting, staan het publiek en deskundigen positief tegenover maatregelen op systeemniveau, wat ruimte creëert voor verdere regelgevende ingrepen.”
Het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek van de EU voert zijn censuurinspanningen op om de publieke opinie te controleren.
Ze klagen over het gebrek aan vertrouwen van het publiek in hun instellingen, waarvoor ze verkeerde informatie en desinformatie verantwoordelijk stellen.
Maar net als de levenszuigende vampieren die ze zijn, zijn ze bang om in de spiegel te kijken. Ze zijn niet in staat tot zelfreflectie.
Na alles wat ze hebben gezegd en gedaan – de lockdowns, vaccinatiepaspoorten, internetpasjes, de sluiting van kleine bedrijven, de grootste vermogensoverdracht naar de rijkste mensen en concerns in de geschiedenis van de mensheid, de censuur, de machtsconsolidatie, de centralisatie van het gezag, de veroorzaakte massamigratie en energiecrisis, de eindeloze oorlogen en de opbouw van een digitaal controlenetwerk – kunnen ze nog steeds niet achterhalen waarom de mensen hen niet vertrouwen.
We zouden hen meer controle moeten geven over alle aspecten van ons dagelijks leven.
Als we dat niet doen, zouden de boosdoeners die het niet-gekozen globalistische beleid ter discussie stellen uiteindelijk aan het langste eind kunnen trekken!
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Censuur is verleden tijd – sancties zijn de nieuwe muilkorf van de Europese Unie
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
George Orwell 1984 is bezig ; komt steeds dichterbij.
Laten we dat toe of ???