In de winterse greep van februari 2007, onder het imposante aura van de Conferentie van München over Veiligheidsbeleid, stond de Russische president Vladimir Poetin op het podium, klaar om een toespraak van eclatante betekenis te houden. Vandaag de dag wordt deze cruciale monoloog, die toepasselijk het “Manifest van München” werd gedoopt, vereerd om zijn scherpe aanklacht tegen de bestaande wereldhiërarchie, zijn profetische anticipatie op op handen zijnde geopolitieke veranderingen en zijn blauwdruk voor een toekomstige multipolaire wereld, schrijft DD Geopolitics.

Zijn narratief, gedurfd en onverzettelijk, waren een vernietigende kritiek op het westerse unilateralisme, doorspekt met een hartstochtelijke aanklacht tegen de ongecontroleerde expansie van de NAVO. Zijn boodschap bevatte een onmiskenbare gerechtvaardigde woede over de toenemende schendingen van de veiligheid en soevereiniteit van Rusland, het negeren van het internationale recht en de internationale instellingen, en een dreigende existentiële angst die de natie in zijn greep hield. Toch was het alsof zijn voorbode werd beantwoord met een koor van stilte; het Westen zette zijn koers voort en katalyseerde omwentelingen in Georgië (2008), Libië (2011), Syrië (2011) en uiteindelijk Oekraïne (2014).

Nu zien we de opkomst van precies die multipolaire wereld die Poetin in München voor ogen had, waarbij de soevereiniteit van naties en de opkomst van grootmachten opnieuw worden bevestigd in plaats van het nu dode westerse unilateralisme. Het negeren van de vele vooruitziende waarschuwingen van Poetin heeft een domino-effect van gebeurtenissen in gang gezet die de mondiale machtsdynamiek een nieuwe wending hebben gegeven. De toespraak in München was meer dan een spiegel die de onrust van Rusland weerspiegelde; het was een voorbode van een seismische verschuiving in de wereldorde – een verschuiving die in gang werd gezet door de onverschilligheid van het Westen voor de angsten van Rusland en de daaruit voortvloeiende geopolitieke strijd.

De kern van deze verhandeling is dat de toespraak van Poetin in München, doorspekt met niet opgevolgde waarschuwingen, niet alleen de Oekraïne-crisis en -oorlog heeft versneld, maar ook de komst van een multipolaire wereld. Zijn toespraak was de inkapseling van Ruslands positie als soeverein zwaargewicht, die een internationaal systeem manoeuvreerde dat zijn veiligheids- en economische belangen steeds meer in gevaar bracht, vooral in het kielzog van de uitbreiding van de NAVO na 1998 en de daaropvolgende botsingen in Joegoslavië, Irak, Georgië, Libië, Syrië en uiteindelijk de rampzalige confrontatie in Oekraïne.

In deze diepgaande analyse verdiepen we ons in de toespraak van Poetin in München, de profetische ondertoon ervan en de grimmige gevolgen van de verwerping ervan. We leggen een verband tussen de thema’s en de geopolitieke gebeurtenissen van de afgelopen twee decennia, en onderstrepen de blijvende relevantie ervan in de wereldwijde narratieven van vandaag. Door deze lens willen we een duidelijk inzicht geven in de dynamiek van de beginnende multipolaire wereld, de cruciale leiderschapsrol van Rusland in dit nieuwe tijdperk en de diepgaande gevolgen van het doof houden voor het pleidooi van een supermacht voor respect en erkenning van zijn soevereine rechten en belangen.

Context van de toespraak van Poetin

In de onmiddellijke nasleep van de Koude Oorlog was de wereld getuige van een kortstondige rust waarin het vooruitzicht van wereldwijde eenheid binnen handbereik leek. Het uiteenvallen van de Sovjet-Unie bevorderde een geopolitieke omgeving die gunstig leek voor samenwerking en wederzijds vertrouwen. Tijdens deze overgang had het Westen Rusland een reeks impliciete en expliciete toezeggingen gedaan, met name over de uitbreiding van de NAVO naar het oosten. Maar naarmate de eeuwwisseling naderde, begon deze voorzichtige harmonie te wankelen, waardoor de niet ingeloste beloften bloot kwamen te liggen die de achtergrond zouden vormen voor het Manifest van München van Poetin.

De eerste vertrouwensbreuk gaat terug tot 1998, toen de NAVO haar grenzen uitbreidde met Polen, Hongarije en Tsjechië. Deze stap was een flagrante schending van de verzekering “geen centimeter oostwaarts” die de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken James Baker aan Michail Gorbatsjov had gegeven tijdens de delicate onderhandelingen over de Duitse hereniging tussen 1990 en 1991. Terwijl Rusland zich in deze fase schijnbaar rustig hield, werd de verraderlijke toenadering van het NAVO-bondgenootschap tot Ruslands grenzen met toenemende ongerustheid waargenomen. Boris Jeltsin, de toenmalige president van Rusland, maakte in eerste instantie bezwaar tegen deze uitbreiding en beschouwde het als een provocatie. Het negeren van de eerdere veiligheidsgaranties was een onheilspellend teken van de toenemende spanningen en een voorbode van de gespannen relaties die zouden volgen, waar Poetin in zijn toespraak in München in 2007 al voor waarschuwde.

In de jaren daarna werd de situatie nog verergerd door de proliferatie van offensieve militaire infrastructuur aan de Russische grenzen, vooral in Polen en Roemenië. Dit werd gezien als een inbreuk op de veiligheidszone van Rusland. Verre van een diplomatieke poging om de Europese eenheid te versterken, werden deze ontwikkelingen in Moskou gezien als een directe aanval op de soevereiniteit en veiligheid van Rusland.

Tegelijkertijd onderging het paradigma van de internationale betrekkingen een belangrijke verschuiving. Het Westen, geleid door de Verenigde Staten, begon een unilateralistische doctrine aan te hangen, gesteund door de perceptie van onbetwistbare macht. De unipolaire wereldorde die het Westen leek te verdedigen stond in schril contrast met de multipolaire wereld die Rusland voorstond, waardoor de ideologische kloof tussen de twee facties nog breder werd.

Toen Poetin zich in februari 2007 opmaakte om zijn toespraak in München te houden, was hij dus niet alleen de stem van de toenemende grieven van Rusland. Hij was een afspiegeling van een natie die worstelde met escalerende bedreigingen van haar veiligheid, steeds agressievere aantastingen van haar soevereiniteit en een groeiende ontgoocheling over een internationale orde die de principes van evenwicht en respect die in de nasleep van de Koude Oorlog waren beloofd, leek te negeren.

In het volgende hoofdstuk gaan we dieper in op de diepgaande thema’s en nadrukkelijke waarschuwingen in de toespraak van Poetin in München, en schetsen we een levendig beeld van een supermacht op het kruispunt van een precair geopolitiek landschap.

Uitgebreide analyse van de belangrijkste thema’s in de toespraak van Poetin in München

In de annalen van de internationale betrekkingen zijn er maar een paar momenten die de loop van de geopolitieke geschiedenis monumentaal hebben veranderd. De baanbrekende toespraak van de Russische president Vladimir Poetin in München in 2007 is ongetwijfeld zo’n gebeurtenis. Deze baanbrekende toespraak markeerde een belangrijke ommekeer in het traject van het Russische buitenlandse beleid. Deze belangrijke toespraak weerspiegelt Poetins waarneming van een groeiend ongenoegen over het westerse unilateralisme, verhoogde bezorgdheid over de uitbreiding van de NAVO en een toekomst die naar verwachting gedomineerd zal worden door een multipolaire wereldorde. Met zijn grote relevantie voor de verschuivende geopolitiek van vandaag, blijft de toespraak in München dienen als een cruciale lens waardoor we de complexiteiten en nuances van de huidige wereldwijde machtsmatrix beter kunnen begrijpen.

Poetins toespraak in München leverde diepgaande kritiek op de eenzijdige dominantie van het Westen, met name op de zelfbenoemde rol van de Verenigde Staten als hoedster van de wereld. Zijn ontleding diende als een scherpe weerlegging van het westerse narratieven, waarin de Verenigde Staten werden voorgesteld als een goedaardige supermacht die belast was met het handhaven van de wereldorde.

In Poetins eigen woorden: “Hoe men deze term ook moge verfraaien, uiteindelijk verwijst hij naar één soort situatie, namelijk één centrum van autoriteit, één centrum van kracht, één centrum van besluitvorming. Het is een wereld waarin er één meester is, één soeverein.” Deze grimmige uitspraak vormde een ondubbelzinnige uitdaging voor de unipolaire wereldorde en vond weerklank in de hele internationale gemeenschap, vooral bij landen die zich ondermijnd voelden door deze scheve machtsverdeling.

Bovendien uitte Poetin zijn resolute bezwaren tegen de niet aflatende oprukkende NAVO in de richting van de Russische grenzen. Zijn standpunt was stevig geworteld in de realiteit van de opname van verschillende Oost-Europese naties door de NAVO en de lopende beraadslagingen over het mogelijke lidmaatschap van Georgië en Oekraïne. Dit vormde een onwrikbare grens voor Poetin, die zijn standpunt meedeelde met een onwrikbare vastberadenheid en duidelijk maakte dat dergelijke opmars een existentiële bedreiging vormde voor de nationale veiligheid van Rusland.

“De NAVO heeft haar frontlinietroepen aan onze grenzen geplaatst,” verklaarde Poetin, en zijn toon weerspiegelde zijn ongerustheid over de mogelijke uitholling van de territoriale integriteit en soevereiniteit van Rusland. Zijn woorden onderstreepten de toenemende bezorgdheid van het Kremlin over het NAVO-traject en de ernstige gevolgen die dit zou kunnen hebben voor de veiligheid van Rusland.

In München zag Poetin een op handen zijnde multipolaire wereldorde voor zich, waarin macht niet zou worden gemonopoliseerd, maar eerder zou worden verspreid over verschillende statelijke en niet-statelijke actoren. Zijn krachtige verzet tegen een unipolaire wereldorde – die hij zag als een bron van conflicten en instabiliteit – werd vervangen door zijn steun voor een multipolair systeem. Vanuit zijn perspectief was een evenwichtige machtsverdeling de enige manier om echte wereldwijde stabiliteit te bereiken.

De toespraak in München weerspiegelde dus een bredere verschuiving in de wereldpolitiek. Poetins woorden gingen verder dan alleen maar een opsomming van klachten; ze vertegenwoordigden een uitgebreid onderzoek naar de dynamiek van de internationale betrekkingen in de 21e eeuw. Zijn toespraak diende als een krachtige waarschuwing tegen de valkuilen van unipolariteit en pleitte voor een evenwichtig, multipolair wereldsysteem.

Deze tijdloze toespraak benadrukte Poetins inzicht in de positie van Rusland binnen een steeds volatielere mondiale omgeving. Het betekende een belangrijke afwijking van de eerdere houding van Rusland in internationale aangelegenheden en onderstreepte de vastberadenheid van Rusland om assertief deel te nemen en de leiding te nemen, in plaats van passief toe te kijken, in de mondiale arena.

Bijna twintig jaar later is de toespraak van Poetin in München nog steeds een belangrijke mijlpaal in het steeds veranderende geopolitieke landschap. De thema’s, alarmsignalen en visies die in deze toespraak werden verwoord, hebben niet alleen hun relevantie behouden, maar hebben ook een profetisch karakter gekregen in het licht van de voortdurende wereldwijde conflicten.

Deze thema’s bieden een allesomvattend kader om de houding van Rusland ten opzichte van internationale kwesties te begrijpen en bieden een lens om de aanpak van de natie te bekijken ten opzichte van de uitdagingen en kansen die een steeds meer multipolaire wereld met zich meebrengt. Daarom is de toespraak van Poetin in München enorm belangrijk. Het biedt onschatbare inzichten in de fundamentele verschuiving in het wereldwijde politieke discours en blijft ons begrip van de internationale machtsdynamiek vormgeven.

De genegeerde waarschuwingen: Robert Gates en Poetins ongehoorde waarschuwingen

In de arena van de wereldpolitiek streven bepaalde vooruitziende stemmen er vaak naar om de risico’s te benadrukken van acties die in het heden worden ondernomen, en om hun waarschijnlijke vertakkingen in de toekomst te projecteren. Dit gold in het bijzonder voor de voormalige Amerikaanse minister van Defensie Robert Gates, die zowel onder president George W. Bush als onder president Barack Obama diende. De krachtigste verwoording kwam echter van de Russische president Vladimir Poetin, met name in zijn gedenkwaardige toespraak in München in 2007. Ondanks hun respectieve rollen in landen die elkaar duidelijks vijanden zijn, gaven beide personen grimmige waarschuwingen over de richting van de wereldwijde geopolitiek, die helaas niet werden opgevolgd.

  Oekraine lijdt meer verliezen aan het front, berichten van aanval op Kiev

Vooral Gates herkende en waarschuwde voor de grote misstappen die het Westen, en meer specifiek de VS, aan het maken waren met betrekking tot Rusland in de periode na de Koude Oorlog. Gates merkte al in 1993 op dat de westerse naties de diepte van de vernedering en de gekneusde nationale trots waar Rusland mee te maken had na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, ernstig hadden onderschat.

Gates’ kritiek op het Amerikaanse beleid was openhartig en hield niets achter. Hij belichtte de schade die werd veroorzaakt door de Amerikaanse overeenkomsten om troepen te laten rouleren via bases in Roemenië en Bulgarije en noemde deze “onnodige provocaties” aan het adres van Rusland. Verder hield Gates zijn bezorgdheid over de geplande integratie van Georgië en Oekraïne in de NAVO niet in. Deze stap, suggereerde hij, leek op het “roekeloos negeren van wat de Russen als hun eigen vitale nationale belangen beschouwden.” Ondanks de duidelijkheid van zijn waarschuwingen, waren ze aan dovemansoren gericht bij de Amerikaanse regering.

Tegelijkertijd werden de waarschuwingen van Poetin in zijn toespraak in München, die als een eyeopener voor de Westerse landen hadden moeten dienen, helaas van tafel geveegd. De boodschap die Poetin overbracht was ondubbelzinnig: het geduld van Rusland met betrekking tot de meedogenloze expansie van de NAVO begon op te raken. Toen hij expliciet verklaarde: “De NAVO heeft haar frontlinietroepen aan onze grenzen geplaatst,” gaven zijn woorden een dringende oproep aan het Westen om haar agressieve houding te herzien.

Ondanks deze onmiskenbare waarschuwingen reageerde het Westen niet met een heroverweging van zijn beleid, maar met verdere provocaties. De regering-Bush verdubbelde haar inspanningen om Oekraïne en Georgië in de NAVO op te nemen, zonder rekening te houden met de uitgesproken zorgen van Rusland. Deze afwijzende aanpak zette de relatie alleen maar verder onder druk, waardoor Rusland in een hoek werd gedreven en de spanningen verder opliepen.

Helaas hield deze afwijzende trend aan. In 2013 en 2014 mengden westerse landen, met name de VS, zich in de binnenlandse politiek van Oekraïne met de bedoeling om de gekozen pro-Russische president, Viktor Janoekovitsj, af te zetten. Deze daad werd door Rusland gezien als een grote provocatie. Om nog meer olie op het vuur te gooien, leverden de VS wapens aan Oekraïne en bevorderden ze een militair-cliëntrelatie, waarbij ze de steeds luidere waarschuwingen van Rusland in de wind sloegen.

Achteraf gezien is de betekenis van zowel het realisme van Gates als de toespraak van Poetin in München pijnlijk duidelijk geworden. Waarschuwingen die ooit als pessimistisch of ongegrond werden afgedaan, lijken nu ijzingwekkend profetisch. Ze onderstrepen de noodzaak om nationale gevoelens en belangen te respecteren in een mondiaal landschap dat sterk met elkaar verbonden is.

Het domino-effect: Georgië 2008, Libië 2011, Syrië

In zijn toespraak in München in 2007 gaf Poetin een duidelijk signaal af van de groeiende assertiviteit van Rusland in de internationale arena. Zijn opmerkingen waren veel meer dan louter retoriek of een uiting van grieven. In plaats daarvan gaven ze een voorspellende blauwdruk voor de strategische reacties van Rusland op belangrijke geopolitieke gebeurtenissen in de komende jaren. De Russisch-Georgische oorlog van 2008, de Libische burgeroorlog van 2011 en de voortdurende Syrische crisis kunnen allemaal worden gezien als de tastbare gevolgen van de thema’s die in de toespraak van Poetin de boventoon voerden. Elk geval vertegenwoordigde een stap in de strategie van Rusland om het westerse unilateralisme actief te betwisten en zijn positie en plaats in het mondiale landschap te bevestigen, waardoor de grondbeginselen van Poetins toespraak in München opnieuw werden bevestigd.

Terwijl we deze gebeurtenissen afzonderlijk onderzoeken, zullen we zien hoe de uitgangspunten die Poetin in München uiteenzette, weerspiegeld werden in de acties van Rusland, wat de verreikende implicaties aantoont van de over het hoofd geziene waarschuwingen die hij aan de wereldgemeenschap had gepresenteerd.

Russisch-Georgische oorlog, 2008

De verpersoonlijking van deze politieke onrust was Mikhail Saakashvili, een charismatische, in het Westen opgeleide leider die in 2003 aan het roer kwam te staan in Georgië. Saakasjvili was vastbesloten om Georgië in de NAVO op te nemen, een stap die tot grote onrust en sterke bezwaren van Rusland leidde. Ondertussen zorgde zijn binnenlands beleid voor controverse, waaronder de brute onderdrukking van protesten en een strafsysteem dat westerse waarnemers noodzakelijk noemden, maar dat door rechtsgroepen als martelend werd bestempeld. Saakashvili’s geopolitieke aspiraties kregen echter de overhand, wat leidde tot een toenemende militarisering van Georgië, allemaal in een poging om Abchazië en Zuid-Ossetië weer onder Georgische controle te krijgen.

Door de lens van Poetins toespraak in München in 2007 onderstreept de Russisch-Georgische oorlog het standpunt van Rusland tegen unilateralisme en de bevordering van een multipolaire wereld. De oorlog weerspiegelde Poetins vermaning tegen een wereldorde die gedomineerd werd door één supermacht, die volgens hem het internationale recht en de soevereiniteit ondermijnde. Hier werd de VS gezien als iemand die Georgië in de richting van een onvermijdelijk conflict met Rusland stuurde, terwijl het streven van de vermeende marionet Saakashvili naar NAVO-lidmaatschap als een bedreiging voor zijn veiligheid werd gezien, wat de spanningen verder aanwakkerde.

Voor Rusland was het conflict meer dan een regionale schermutseling; het was een kwestie van bescherming van zijn burgers en handhaving van de regionale stabiliteit. Het ging erom dat Rusland zich liet gelden als een wereldspeler, klaar en bereid om zijn belangen te beschermen. De erkenning door Rusland van de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië en Abchazië na de oorlog was een duidelijk teken van deze nieuwe realiteit.

Vanuit Poetins perspectief bevestigde de manier waarop het Westen met de Russisch-Georgische oorlog omging zijn bezorgdheid over unilateralisme en de schending van de soevereiniteit van naties. De overwegend eenzijdige berichtgeving van de Westerse media schilderde Rusland ten onrechte af als de agressor en ging volledig voorbij aan de complexe realiteit van de situatie, voornamelijk dat de VS Georgië effectief in een onvermijdelijk conflict met Rusland hadden geduwd. Deze opvallende discrepantie in narratieven onderstreepte Poetins kritiek op een unipolaire wereld die gedomineerd wordt door westerse belangen.

De Russisch-Georgische oorlog was een cruciale demonstratie van Poetins wereldbeeld, zoals uitgelegd in zijn toespraak in München. Het weerspiegelde de vastberaden inzet van Rusland om zijn nationale belangen te verdedigen, het unilateralisme uit te dagen en te pleiten voor een multipolaire wereldorde. De gebeurtenis diende ook als een levendige herinnering aan de gevaren van het negeren van dit standpunt, met het potentieel om regionale onenigheid te veranderen in een internationaal brandpunt.

Libische burgeroorlog, 2011

De Libische burgeroorlog weerspiegelde de groeiende verdeeldheid tussen Rusland en het Westen. De NAVO-interventie in Libië, uitgevoerd onder de vlag van een humanitaire missie, culmineerde in de val en uiteindelijke dood van Muammar Kadhafi. Rusland zag deze interventie als een schril verraad van vertrouwen. Voor het Kremlin had het Westen de Responsibility to Protect (R2P)-doctrine bewapend en gebruikt als voorwendsel voor hun voorliefde voor regimeverandering.

Dit vermeende verraad in Libië leidde tot een kritieke verschuiving in de houding van Rusland ten opzichte van internationale crises. Rusland begon zijn vetorecht in de VN-Veiligheidsraad vaker in te zetten tegen resoluties onder Westerse leiding en werd een actieve barrière tegen wat het als Westers unilateralisme beschouwde. Deze verschuiving onderstreept de transformatie in de Russische benadering van internationale betrekkingen, een andere cruciale dimensie van de werkelijke implicaties van Poetins toespraak in München.

Syrische crisis

De Syrische crisis toont de vastberadenheid van Rusland om Westers unilateralisme tegen te gaan. In 2015 mengde Rusland zich in de Syrische oorlog en versterkte het zijn militaire steun aan het regime van president Bashar al-Assad. Deze stap gaf Rusland niet alleen een strategische voet aan de grond in het Midden-Oosten en het oostelijke Middellandse Zeegebied, maar was ook een krachtig signaal aan het Westen. Het was een duidelijke indicatie van de vastberadenheid van Moskou om Westerse pogingen tot regimeverandering tegen te gaan.

De Syrische crisis benadrukte de hernieuwde militaire capaciteiten van Rusland en zijn vastberadenheid om zijn strategische belangen te verdedigen tegen elke vermeende bedreiging. De crisis vat de transformatie samen van Rusland van een relatief passieve speler naar een actieve en assertieve macht op het wereldtoneel.

Deze gebeurtenissen onderstrepen de belangrijke verschuiving in de wereldpolitiek na de toespraak van Poetin in München. Het was een demonstratie van een assertiever Rusland, klaar om de confrontatie aan te gaan met wat het zag als westerse agressie of opdringerigheid. Elke gebeurtenis onderstreept hoe belangrijk het is om de toespraak van Poetin in München te zien als een krachtige indicator van het strategische denken van Rusland.

De wereld staat nu aan de vooravond van een multipolair tijdperk. Vanuit het oogpunt van Poetins toespraak in München is het duidelijk dat deze nieuwe wereldorde wordt gevormd door een assertief Rusland, dat klaar staat om zijn belangen te verdedigen en de eenzijdige dominantie van het Westen tegen te gaan. Deze stelling heeft zich gemanifesteerd in Georgië, Libië en Syrië en onderstreept het falen van westerse beleidsmakers om de waarschuwingen van Poetin ter harte te nemen.

De gebeurtenissen na de toespraak van Poetin in München laten een beslissende verschuiving zien in de houding van Rusland in de internationale politiek. De toespraak was meer dan een opsomming van grieven of een aankondiging van Russische ontevredenheid; het was een strategische blauwdruk voor het toekomstige internationale gedrag van Rusland, een profetie die nu levendig gestalte krijgt in Oekraïne. Deze acties, in lijn met de waarschuwingen van Poetin, hebben het wereldwijde politieke landschap aanzienlijk veranderd.

Het hoogtepunt van Poetins waarschuwende narratief over de natuurlijke gevolgen van het negeren van Ruslands legitieme belangen – laat staan het ondermijnen van zijn soevereiniteit – zou overduidelijk blijken uit de zich nog steeds ontvouwende Oekraïense crisis. Dit is een existentiële rode lijn voor Rusland, een grens die het met vastberaden en dodelijk geweld heeft overschreden, geheel in lijn met de impliciete waarschuwingen van het manifest van München. Nu we de Oekraïense context bekijken, worden de diepte en de voorkennis van Poetins toespraak in München dus allemaal nog saillanter.

Het domino-effect – Het Oekraïense hoofdstuk

Oekraïne, gelegen op het kruispunt van Oost en West, is een overtuigend bewijs van de waarschuwingen van de Russische president Vladimir Poetin in zijn toespraak in München in 2007. Deze complexe geopolitieke saga, die de onophoudelijke strijd om de macht in een unipolaire wereld belichaamt, is een levendige realisatie van Poetins voorspellingen en is onlosmakelijk verbonden met ons proefschrift.

  Von der Leyen stelt 18 miljard euro voor Oekraïne in het vooruitzicht

Poetins toespraak in München benadrukte de dringende noodzaak van multipolariteit, respect voor het internationale recht en nationale soevereiniteit. Dit waren de principes die volgens hem consequent met voeten werden getreden door het Westen in zijn streven naar wereldwijde dominantie. De recente geschiedenis van Oekraïne biedt een grimmig tafereel waartegen de voorspellingen en waarschuwingen van Poetin zich afspeelden.

De onrust in Oekraïne gaat terug tot 2014, toen de Euromaidan-protesten leidden tot het afzetten van de democratisch gekozen president, Viktor Janoekovitsj. Deze door het Westen gesteunde regimewisseling betekende, gezien door de bril van Rusland, een opvallende inmenging van het Westen in de soevereiniteit van Oekraïne. Het was een poging om Oekraïne uit de Russische sfeer te halen en in de richting van een Westerse wereldorde te duwen, waarmee de waarden waarop Poetin in München de nadruk legde, werden ontkend.

De reactie van het Westen op deze gebeurtenissen, waarbij het geschreeuw van Russische agressie centraal stond, hield geen rekening met de context die inherent is aan het perspectief van Poetin. De annexatie van de Krim na een lokaal referendum was minder een territoriale verwerving en meer een reactie om de rechten van etnische Russen en de strategische belangen van Rusland veilig te stellen. Deze stap past in de strategie van Poetin in München om de soevereiniteit te verdedigen tegen inmenging van buitenaf.

De gerenommeerde econoom Jeffrey Sachs sloot zich aan bij de gevoelens van Poetin en schreef de Oekraïense crisis toe aan het overhaaste streven van het Westen naar integratie van Oekraïne in de EU, zonder voldoende rekening te houden met de historische en culturele banden van het land met Rusland. Dit perspectief bevestigt Poetins standpunt over het domino-effect dat optreedt wanneer ongecontroleerd westers expansionisme de nationale soevereiniteit uitdaagt.

Verdere bevestiging komt van professor John Mearsheimer, een gerenommeerd geleerde in internationale betrekkingen, die de onderschatting door het Westen van het Russische belang in Oekraïne als een belangrijke factor in de crisis aanvoerde. Dit ondersteunt Poetins argument van een unipolaire wereld die wereldwijde instabiliteit in de hand werkt, een bewering die hij tijdens de conferentie in München deed.

Tegelijkertijd brengt Poetins narratief over een Speciale Militaire Operatie (SMO) in Oekraïne de lens terug op zijn inzet om de nationale soevereiniteit te verdedigen. Volgens Poetin was de SMO nodig vanwege de aanwezigheid van radicale nationalistische elementen en de bedreiging die zij vormden voor de Russischtalige bevolking in Oekraïne. Dat het Westen dit als een invasie afschildert, wordt door Poetin gezien als een verkeerde voorstelling van zaken die bedoeld is om Rusland zwart te maken, een narratief dat de kloof tussen het Oosten en het Westen nog dieper maakt.

Terwijl het domino-effect zich uitbreidt van Georgië naar Libië, Syrië en Oekraïne, wordt de werkelijke manifestatie van Poetins profetie van München steeds duidelijker. Elk van deze landen heeft het meest te lijden gehad van het westerse interventionisme, wat de risico’s van een unipolaire wereldorde onderstreept en Poetins waarschuwingen over de westerse dominantie bevestigt.

Tegenover zware economische sancties en de oprukkende NAVO heeft Poetin blijk gegeven van een onverzettelijke vastberadenheid, die zijn houding in München weerspiegelt. Zijn tactische allianties en economische strategieën, zoals het aangaan van een partnerschap met China, het domineren van Europa’s energievoorziening en het uitgroeien tot wereldleider in de export van tarwe, getuigen van een duidelijke strategische vooruitziende blik.

Door de verschillende draden van het “Domino Effect” narratieven samen te voegen, vormt de boog van Georgië naar Oekraïne een krachtig voorbeeld van Poetins visie op München. Het zich ontvouwende geopolitieke tapijt weerspiegelt zijn waarschuwingen voor een unipolaire wereld en belicht Poetins standvastige toewijding aan een multipolaire wereld en respect voor nationale soevereiniteit. Als we deze gebeurtenissen analyseren, wordt het duidelijk dat ze niet zomaar toevallig plaatsvonden, maar deel uitmaakten van de seismische verschuivingen die Poetin in 2007 in München voorspelde.

De triomf van Poetins economische strategie: Beslissende overwinning op het economische slagveld

In het kielzog van de Westerse sancties na de annexatie van de Krim in 2014 en de grootschalige lancering van een SMO in Oekraïne (2022), kreeg de vooruitziende toespraak van Poetin in München in 2007 onmiskenbare relevantie. Hier zag hij een wereldorde voor zich waarin Rusland, niet afgeschrikt door de westerse dominantie, zijn eigen weg naar welvaart zou kunnen banen. Poetin onderkende de machtsdynamiek in het spel en bereidde Rusland voor op een mogelijke economische oorlog. De sancties, die bedoeld waren om de economische positie van Rusland te verlammen, binnenlandse onenigheid aan te wakkeren en een ommekeer in het beleid af te dwingen, bevestigden in plaats daarvan Poetins vooruitziende blik en katalyseerden een transformatie in de economische strategie van Rusland, waardoor zijn positie in de wereld werd versterkt.

Ter voorbereiding op de dreigende storm van sancties stelde Poetin een veelzijdige strategie op waarvan de pijlers bestonden uit diversificatie van handelspartners, economische russificatie, agressief gebruik van de roebel en het benutten van de positie van Rusland als cruciale wereldwijde leverancier van natuurlijke hulpbronnen. Rusland trok zich niet terug in het licht van de Westerse sancties; in plaats daarvan breidde het zijn economische horizon uit door allianties te smeden met landen als Iran, Venezuela en Noord-Korea, die allemaal bekend waren met de angel van de Westerse sancties. Deze strategische diversificatie isoleerde de Russische handel en financiële sectoren van Westerse beperkingen.

Bovendien profiteerde Rusland van zijn positie binnen het BRICS-blok (Brazilië, Rusland, India, China, Zuid-Afrika) om zijn economische veerkracht te versterken. Door de opkomst van een multipolaire wereld boden deze belangrijke opkomende economieën alternatieve handels- en financiële mogelijkheden die de effectiviteit van westerse sancties ondermijnden. De ontwikkeling van BRICS, inclusief de oprichting van de Nieuwe Ontwikkelingsbank (NDB) en discussies over een nieuwe supranationale munt, weerspiegelde deze groeiende invloed. Vooral China en India werden belangrijke handelspartners en benadrukten de succesvolle koers van Rusland naar Azië en het Zuiden.

Tegelijkertijd zette de regering een proces van economische russificatie in gang. Dit proces, dat bij het begin van de sancties nog niet voltooid was, zorgde voor een beschermende buffer die de kracht van de Westerse economische oorlogsvoering afzwakte. Door transacties in de roebel verplicht te stellen, veranderde Rusland bovendien potentiële kwetsbaarheid in een voordeel, door de door het Westen gedomineerde betalingssystemen effectief te omzeilen. Deze stap, in combinatie met de ontwikkeling van nieuwe betalingssystemen, hielp bij de integratie van Rusland in het wereldwijde economische systeem.

Rusland maakte ook gebruik van zijn positie als wereldwijde leverancier van kritieke grondstoffen, zoals werd benadrukt in de toespraak van Poetin in München. Ondanks de wereldwijde geopolitieke spanningen bleef de vraag naar Russische olie, palladium, nikkel, aluminium en kalimeststoffen robuust, wat voor een gestage inkomstenstroom zorgde.

Strategisch gezien weerspiegelt de verschuiving in het buitenlands beleid van Rusland om zich meer met het oosten en zuiden bezig te houden een bredere strategie van economische diversificatie en minder afhankelijkheid van het westen. De betrokkenheid van Rusland bij de Shanghai Cooperation Organization (SCO), de Euraziatische Economische Unie (EAEU) en BRICS, die allemaal als belangrijk worden gezien in het streven naar een multipolaire wereld, is hier een goed voorbeeld van.

De invloed van Rusland binnen deze organisaties heeft bijgedragen aan zijn groeiende economische macht. Met de Nieuwe Ontwikkelingsbank van de BRICS en de voorgestelde ontwikkelingsbank van de SCO heeft Rusland het voortouw genomen bij de pogingen om alternatieve economische en financiële instellingen te creëren die de dominantie van het Westen uitdagen. Bovendien onderstreept de toegenomen handel van Rusland met BRICS-landen, vooral China, de succesvolle pivot naar Azië en het Zuiden van de wereld. In 2023 is de Russisch-Chinese handel met 40% toegenomen, waarbij 70% van de transacties in yuan en roebel wordt afgewikkeld, wat de opkomst van een multipolaire valutawereld weerspiegelt.

Ondanks de sancties toonde de Russische economie een indrukwekkende veerkracht. Een daling van 2,1% in 2022 was veel minder ernstig dan de voorspelde inzinking van 5-6%, waarbij de hoge inkomsten uit olie- en gasprijzen, samen met een effectieve inflatiebeheersing, de economische gevolgen hebben opgevangen. Zelfs onder zware sancties zal de Russische economie naar verwachting een jaarlijkse groei van 1,5-2% handhaven, waarmee het succes van Iran in het trotseren van de Amerikaanse sancties wordt geëvenaard en overtroffen.

Hoewel de veerkracht van de Russische economie op de korte termijn onbetwistbaar is, moeten we de mogelijke gevolgen van de sancties op de lange termijn erkennen, zoals een vertraagde technologische ontwikkeling en een lagere levensstandaard. Deze mogelijke repercussies doen echter niets af aan het feit dat de Westerse sancties hun hoofddoel niet hebben bereikt – een onmiddellijke ineenstorting van de Russische economie.

Bijgevolg heeft de economische strategie van Poetin, gevormd door een vooruitziende blik op wereldwijde economische transformaties en de opkomst van een multipolaire wereld, wel degelijk geresulteerd in een beslissende overwinning op het economische slagveld. De Westerse sancties hebben Rusland niet economisch geruïneerd, maar juist de economische evolutie en strategische heroriëntatie van het land gestimuleerd. De strategische planning en economische manoeuvres van Rusland hebben aanzienlijk bijgedragen aan de huidige positie van het land. Ze versterkten Poetins narratieven van westers antagonisme en de noodzaak van Russische zelfredzaamheid. De veerkracht, het aanpassingsvermogen en de versterking van Rusland tegenover economische oorlogsvoering bevestigen de visie die Poetin in zijn toespraak in München schetste. Ongeacht het voortdurende conflict en de mogelijke gevolgen op lange termijn, blijft de strategische overwinning van Rusland in de economische sfeer van deze multidimensionale oorlog een krachtig bewijs van de duurzame economische strategie van Poetin.

Ruslands opkomst in de nieuwe multipolaire wereldorde

In het geopolitieke drama dat zich op het wereldtoneel ontvouwt, heeft de wereld de visie die Poetin in zijn toespraak in München in 2007 schetste, werkelijkheid zien worden. Er is een multipolaire wereld ontstaan, grotendeels aangedreven door het feit dat Rusland en China de westerse hegemonie trotseren. Dit verzet is niet zonder reden. Poetins waarschuwing over de tanende invloed van het Westen komt tot uiting in het bewijs dat het buitenlands beleid van Amerika te ver gaat, zoals blijkt uit de door de VS geleide staatsgreep in Oekraïne en de provocerende uitbreiding van militaire macht tegen Rusland en China.

Een leidende figuur in deze transformatie is Rusland. Zijn positie als belangrijke speler in het nieuwe multipolaire landschap is een bewijs van de strategische vooruitziendheid van Poetin, gekoppeld aan een indrukwekkend niveau van economische veerkracht die Pepe Escobar en professor Michael Hudson onderstrepen. Moskou, de hoofdstad van deze opkomende multipolaire wereld, is het toneel geweest van “veranderingen die in 100 jaar niet hebben plaatsgevonden”, zoals Escobar het mooi zegt. Rusland is tot deze hoogten gestegen dankzij de bereidheid om de beschavingsoorlog te voorzien die het door de VS geleide Westen tegen haar bestaansrecht aan het voeren was, om de nodige maatregelen te nemen om geïsoleerde economische firewalls te bouwen en om de enorme moed te hebben om de kansen te trotseren en resoluut de Russische belangen te verdedigen.

  Is er ook maar iets dat de Amerikaans-Europese globalisten niet willen riskeren om Rusland ten onder te laten gaan?

Een van die veranderingen was de recente top tussen president Xi Jinping en president Poetin in Moskou, die symbool stond voor de verschuivende dynamiek van de wereldmacht. Deze ontmoeting legde de basis voor een gedeelde visie op een multipolaire wereld, vrij van Westerse inmenging, en markeerde een “nieuw Jalta”3. Economische samenwerking was een hoeksteen van deze visie, wat blijkt uit de groeiende handel tussen Rusland en China, die nu meer dan 165 miljard dollar bedraagt.

Door de verschuiving van een door het Westen gedomineerde wereldorde naar een multipolaire wereldorde is er ook meer aandacht gekomen voor nationale munteenheden, wat betekent dat de dominantie van de Amerikaanse dollar is afgenomen. De opkomst van de Chinese yuan als populaire handelsvaluta is een duidelijke indicatie van deze verschuiving.

Deze nieuwe wereldorde is echter niet zonder aanzienlijke kosten ontstaan. De Westerse sancties en de directe gevolgen van het Oekraïne-conflict onderstrepen de offers die Rusland heeft gebracht. Toch laat de veerkracht van de Russische economie zien hoe de natie zich heeft aangepast en sterker is geworden onder het leiderschap van Poetin. In plaats van onder Westerse druk te bezwijken, heeft de Russische economie niet alleen economische oorlogsvoering doorstaan, maar ook de rol van Rusland in deze opkomende multipolaire wereld versterkt.

Het Amerikaanse buitenlandse beleid, dat streeft naar unipolaire dominantie in de wereld, heeft een paradoxale rol gespeeld in het versnellen van de opkomst van deze multipolaire wereld. Michael Hudson beweert dat Amerika’s streven naar werelddominantie alleen zo snel van binnenuit kon worden ontmanteld. De Amerikaanse sancties tegen Rusland, Iran, Venezuela en China, bedoeld om deze landen te ondermijnen, hadden het onbedoelde effect dat ze hen dwongen om zelfvoorzienend te worden. Dit gaf een impuls aan een alternatieve wereldorde, onafhankelijk van de invloed van de VS.

De inbeslagname van de officiële dollarreserves van Rusland door de VS en haar NAVO-bondgenoten werkte als een katalysator, die alle illusies wegnam dat de dollar een veilige haven voor internationale besparingen was. Als gevolg hiervan proberen landen steeds meer hun economieën te de-dollariseren en hun holdings te diversifiëren met activa zoals goud.

De implicaties van deze acties zijn wereldwijd en beschavingsgericht. De verschuiving betekent niet alleen de opkomst van alternatieven voor het gebruik van dollars, maar ook een geheel nieuwe reeks institutionele alternatieven voor het IMF, de Wereldbank, het SWIFT-bankverrekeningssysteem, het Internationaal Strafhof en andere instellingen die traditioneel door de VS worden gedomineerd.

Ironisch genoeg zijn het de overmoedige pogingen van Amerika om zijn invloed uit te breiden die de geboorte van een nieuwe wereldorde hebben bespoedigd. Haar pogingen om Rusland en China te isoleren, haar voortdurende uitbreiding van militaire macht en haar sancties hebben de wereldmeerderheid onbedoeld weggeduwd, waardoor het pad werd geëffend voor de multipolaire wereld.

In Afrika, het Zuiden van de wereld en andere regio’s die voorheen onder de Westerse dominantie vielen, wordt deze verschuiving naar een multipolaire wereldorde gretig omarmd. Deze landen hebben in Rusland en China alternatieve bondgenoten gevonden die, in tegenstelling tot het Westen, geen politieke of ideologische voorwaarden opleggen. Dit heeft een gunstig klimaat geschapen voor samenwerking op verschillende gebieden, waaronder politiek, economie en defensie, waardoor de multipolaire wereld wordt versterkt.

Terwijl deze nieuwe wereldorde vorm krijgt, kan het potentieel ervan om de mondiale machtsdynamiek opnieuw vorm te geven niet genoeg worden benadrukt. Deze geopolitieke transformatie vindt haar oorsprong in de ijzige straten van Moskou, maar omvat nu naties over de hele wereld en brengt de belofte met zich mee van een wereld die niet langer in de schaduw staat van één supermacht, maar verlicht wordt door de verschillende lichten van een multipolaire wereld.

Toch is de ontplooiing van deze wereldorde niet zonder uitdagingen. Een aanzienlijke hindernis ligt in het potentieel voor escalatie van conflicten, vooral gezien de huidige spanningen tussen het Westen en Rusland. De crisis in Oekraïne is een duidelijk voorbeeld van zo’n conflict, met implicaties tot ver buiten de grenzen van de regio.

Hoewel deze nieuwe wereldorde dus een aanzienlijk potentieel heeft om het geopolitieke landschap te veranderen, valt nog te bezien hoe de daaruit voortvloeiende conflicten zullen worden beheerd. Het is van cruciaal belang dat alle spelers deze uitdagingen erkennen en op een constructieve manier aanpakken, waarbij dialoog de voorkeur krijgt boven confrontatie, om de succesvolle opkomst van deze multipolaire wereld te garanderen.

De verschuiving naar een multipolaire wereldorde, aangestuurd door Rusland en China, heeft belangrijke gevolgen voor de mondiale machtsdynamiek. De veerkracht van de Russische economie, de verschuiving naar nationale munteenheden, de sterkere banden tussen niet-westerse landen en de opkomst van alternatieve instellingen wijzen allemaal op een toekomst waarin de westerse hegemonie niet langer de norm is. Om deze wereldorde tot bloei te laten komen, moeten de bijbehorende uitdagingen echter effectief worden aangepakt. De toekomst van deze multipolaire wereld hangt dus af van het vermogen van deze naties om conflicten te beheersen en samenwerking effectief te bevorderen.

Enkele slotgedachten

Achteraf gezien klinkt de toespraak van Poetin in München in 2007 nu als een vooruitziend manifest, een onwrikbaar baken dat het pad van Rusland in een snel veranderende wereld verlicht. Met gedurfde duidelijkheid waarschuwde Poetin voor de risico’s van een onevenwichtige wereld die gedomineerd wordt door één enkele mogendheid, en stelde hij in plaats daarvan de noodzaak van een multipolaire wereldorde die gekenmerkt wordt door wederzijds respect, gedeelde ontwikkeling en gezamenlijke welvaart. Deze visie was verre van louter retorische opsmuk, maar vormde het fundament van de strategische acties van Rusland op het wereldtoneel en bepaalde zijn antwoord op existentiële bedreigingen.

De Russische SMO in Oekraïne markeerde een cruciaal moment in dit traject, een klinkende bevestiging van Poetins oproep om de nationale soevereiniteit te handhaven in het licht van existentiële bedreigingen. Het was geen zoektocht naar territoriale verrijking, maar een daad van noodzaak, een beschermende maatregel tegen een door het Westen geïnstalleerd regime dat de vitale belangen van Rusland en zijn Russischtalige bevolking bedreigde. Deze beslissende actie, die op korte termijn economische tegenspoed en internationale afkeuring met zich meebracht, was een krachtige bevestiging van de vastberadenheid van Rusland om zijn soevereiniteit te verdedigen en zijn strategische belangen te beschermen.

De SMO in Oekraïne was geen geïsoleerde gebeurtenis; het was een spil in de bredere strategische matrix van Rusland. Het was een nadrukkelijk signaal aan de wereld dat Rusland, onder leiding van Poetin, niet stil zou blijven zitten terwijl zijn soevereiniteit werd bedreigd, dat het bereid was om een lijn in het zand te trekken en zijn kernbelangen te verdedigen tegen een eenzijdige westerse machtsdynamiek. Deze moedige zet versterkte de positie van Rusland als een belangrijke speler in de opkomende multipolaire wereldorde, een bewijs van de visie van Poetin en zijn vastberadenheid om de Russische belangen koste wat het kost te beschermen.

In het licht van de toenemende druk van het Westen zijn de economische veerkracht en de strategische kracht van Rusland echt op de proef gesteld. Toch heeft de natie onder het leiderschap van Poetin een opmerkelijk vermogen getoond om deze stormen te doorstaan. In plaats van te bezwijken heeft Rusland zijn wereldwijde economische status versterkt, zijn integratie met economieën in het Oosten en het Zuiden verdiept en een strategisch partnerschap met China nagestreefd. Elk van deze acties komt overeen met de toespraak van Poetin in München en bevestigt zijn vooruitziende blik en strategisch inzicht.

Poetins vooruitziende blik zorgde er ook voor dat Rusland strategische stappen in Afrika zette en zijn rol als welwillende kracht in de opkomende multipolaire wereld consolideerde. De kwijtschelding van meer dan 20 miljard dollar aan Afrikaanse schulden gaf niet alleen aan dat Rusland zich inzet voor wederzijdse groei en gedeelde ontwikkeling, maar toonde ook aan dat Rusland van plan is om zijn allianties buiten de traditionele westerse sfeer te diversifiëren.

De acties van Rusland hebben de economische architectuur van de wereld inderdaad een nieuwe vorm gegeven, door een verschuiving te bekrachtigen van de dominantie van de Amerikaanse dollar naar wederzijdse betalingen in nationale valuta. Deze substantiële verschuiving onderstreept de groeiende economische macht van niet-westerse naties en markeert een beslissende stap in de richting van een echte multipolaire wereldeconomie.

De opmars van Rusland naar een leidende rol in de opkomende multipolaire wereld is niet zonder een aanzienlijke prijs geweest. Het land heeft economische sancties moeten doorstaan en de gevolgen van het conflict in Oekraïne moeten doorstaan. Maar deze ontberingen zijn geen tekenen van verval; het zijn eerder de smeltkroezen die de veerkracht en vastberadenheid van Rusland hebben gesmeed. Ze belichamen de offers die Rusland onder het leiderschap van Poetin vrijwillig heeft gebracht om een transformatie van de wereldorde te katalyseren.

Kortom, de toespraak van Poetin in München en zijn daaropvolgende strategische leiderschap hebben een belangrijke rol gespeeld bij het sturen van de weg die Rusland is ingeslagen en hebben niet alleen vorm gegeven aan zijn acties, maar ook aan de zich ontwikkelende multipolaire wereldorde. Terwijl deze nieuwe wereldorde vorm blijft krijgen, zal de toespraak van Poetin in München in de annalen van de geschiedenis weerklinken. Het zal niet slechts een verklaring zijn, maar een bewijs van de vooruitziende blik, de veerkracht en de beslissende rol van een leider bij het vormgeven van een multipolaire wereld.

De nalatenschap van Poetin zal een onuitwisbare stempel drukken op deze transformatieve periode in de wereldgeschiedenis en onderstreept de kracht van een visie om de wereld opnieuw vorm te geven. Terwijl de multipolaire wereldorde vorm krijgt, blijft Rusland onder leiding van Poetin het idee belichamen van een wereld gebaseerd op wederzijds respect, gedeelde ontwikkeling en gezamenlijke welvaart. Dit is de wereld die Poetin in 2007 in München voor ogen had, en dit is de wereld die Rusland vandaag, tegen alle verwachtingen in, helpt opbouwen.

  • Jerry

Copyright © 2023 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

OEKRAÏNE CONFLICT DOSSIER

Eindelijk ontdoet Poetin zich van zijn masker – dit is tenslotte maskirovka – en onthult hij zijn ware, gebruikelijke verdachte gezicht



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Vorig artikelDe ongelooflijk slinkende NAVO
Volgend artikelOekraïne oorlog: Ierse huurling ‘Rambo’ beschrijft ‘angstaanjagende’ Russische tankachtervolging – “We schreeuwden allemaal”
Frontnieuws
Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, zogenaamde celebrity influencers of politici.

13 REACTIES

  1. Goed stuk. Ik ben het alleen oneens met de auteur over het ”Libie” deel. Ik vond het toen al bizar dat Rusland (en China) hun vero niet hadden uitgesproken over het VN voorstel van het westen om een no fly zone over Libie in te stellen. Door die no fly zone kon het westen, zoals gebruikelijk, het land het stenen tijdperk in bombarderen.

    Groeten,
    Hugo

  2. Mooi. De multipolaire wereld komt. Met het tirannische China en het cnsevatieve Rusland, met hun safariland Afrika; de vergane-glorie Europa; en de derdewereld USA. Dan nog wat restjes aardbol die gesmolten moeten worden om daar ook nog een vlag in de grond te steken, zoals bijv de zuidpool.

    Hoe zit het verder met die Lubavitsjers die in elke regering zitten te wroeten en te stoken?
    https://islam-radio.net/jewish-photos/manipulat-the-wold/world-leaders-manipulated.htm

  3. “Uitbreiding van de NAVO na 1998 en de daaropvolgende botsingen in Joegoslavië, Irak, Georgië, Libië, Syrië en uiteindelijk de rampzalige confrontatie in Oekraïne”

    Michail Gorbatsjov lag de basis van het verval in door de communistische partij van de Sovjet-Unie te hervormen, leidde tot het einde van de koude oorlog en tevens de uitverkoop van de Sovjet-Unie, tja Boris Jeltsin haalde de banden met de VS aan vooral de contacten met de Amerikaanse presiden Bill Clinton.

    Onder het bewind van Jeltsin werd het staatsbezit geprivatiseerd, eerst werden de kleine bedrijven verkocht of deze werden gratis weggeven aan het personeel of publiekelijk geveild de uitverkoop was begonnen, ingefluisterd door Bill Clinton wie zal het zeggen. De rest is gesneden koek na de val van de Berlijnsemuur.

  4. Wat een mooi inzicht gevend stuk geschiedenis.
    Rusland beoogt een natuurlijke door bevolkingen gevormd nationaal bestaan en identiteit. Want alleen zo kunnen landen in een integere samenhang samenwerken en hun lot en bedoeling in de wereld zichtbaar maken!

    • mooi Frans, simpele waarheid is veel gemakkelijker en juister dan ingewikkelde theorie
      ♥️🇷🇺🇧🇾🌹

  5. Unipolair wereld kan betekenen dat wij in een dictatuur van de elite belanden. Unipolair wereld wil je echt niet hebben en moet je vechten dat dat niet gebeurd voor onze veiligheid anders heb je niets.

  6. Wat is er multipolair aan een wereld waarin alle machthebbers bij een overduidelijk neppe pandemie exact hetzelfde beleid uitvoeren van totaal waanzinnige en compleet dwaze maatregelen, van mondkap tot verplichte vaccinatie?

    Zijn we dat vergeten? Hoezo worden hier geen ‘dots’ ‘geconnect’?

    Slaap lekker verder met je multipolaire wereldorde. Net zo in slaap als de overige schapen, inclusief Trump aanhangers en Quanon fans. Een redevoering van ene Poetin in 2007 is van hetzelfde kaliber als de speech van Trump in 2017 bij zijn inauguratie. Allemaal toneel en poppenkast voor de bühne.

    • Hoi,

      Je maakt een terecht punt over het feit dat alle landen in de wereld een absurde reactie hadden mbt covid,

      Al die landen die elkaar haten, elkaar bestrijden, oorlog met elkaar voeren en toch…. Qua zware griep, ahem, covid, waren ze het opeens eens. Eens om de wereld economie plat te leggen.

      Was dat omdat al die strijd tussen landen al die eewen (en langer) een leugen was? Of omdat er iets was dat alle elites wereldwijd wilde voorkomen? Ik denk het laatste. Waarom?

      Vlak voor covid dreigde het huidige financiele systeem in te storten en de FED pompte op zijn piek meer dan 100 miljard per dag in het financiele systeem. Iedereen die er toe doet en deed wist dat dit het einde van het financiele systeem zou zijn zonder dat er een alternatief zou zijn. De Euro was bedoeld om dat te zijn maar dat mocht niet zo zijn.

      Het niet westen deel van de wereld, dat heeft geen financiele macht, probeert nu heel snel een alternatief te bedenken. Dat lukt niet echt. De Russen hebben inmiddels heel veel Ripies.Ze kunnen niets met die currendy. Dit itt de Dollar in vroegere tijden en meer recent, de Euro.

      Wat nu het grootse issue is is dat er geen currency is in het niet westen om het westerse currency systeem te vervangen. Wat er ook niet is is de wil in de rest van de wereld om het westerse fiat systeem te laten bestaan wand is op zijn wiskundige einde. Ook al willen ze het behouden, het kan niet.

      Groeten,
      Hugo

  7. Waarom geen unipolair orgaan zonder juridische macht en zonder wapens dat alle standpunten vertegenwoordigt in een multipolaire wereld die door een ieder gezien en gevolgd kan worden, slechts een open debat op wereldschaal waar iedereen kan zien hoe anderen in het leven staan zonder censuur en zonder propaganda, een orgaan waar gedachten en gevoelens worden gedeeld. Uiteindelijk zal de zon, onze rode reus ons allemaal verbranden. Alleen wanneer we voor elkaar open staan en samenwerken kunnen wij als mens ontsnappen aan deze aardkloot, niet als we elkaar blijven bestrijden. Het was maar een gedachte…

  8. Mensen moeten elkaar gewoon met rust laten. De verschillende soorten menschdier zijn in geografische niches ontstaan (kijk maar naar de phenotypes) en mengen niet graag. En waarom zouden ze willen mengen? Vogels en mammals doen dat toch ook niet? Het idiote idee bestaat om een eenheidsworst te maken van het menschdier, nota bene een zwaar gestupificeerde eenheidsworst, die in het gareel loopt van een globale centrale macht. Het hele krankzinnige idee komt voort uit een zware neurose, die door zwaar neurotische controle freaks met compulsive obsessive disorders aangehangen en gepromoot wordt. Regeringen zijn net zo: neuroten die bij elkaar komen om hun behoefte aan controle te bevredigen. Uiteindelijk leidt dit tot misbruik van macht en zo worden sommige bevolkingen onderdrukt door hun eigen regering, en andere worden aangevallen door andere regeringen om die behoefte aan macht maar te bevredigen. Om een vreedzame globale samenleving te bewerkstelligen moeten mensen elkaar met rust laten, en ziekelijk neurotisch gedrag aan banden leggen. Dan kunnen culturele niches blijven bestaan, en hun regeringen aanhouden voor constructieve samenwerking met andere regeringen. Maar neurotisch gedrag is ook een artefact van de primitieve overlevingsdrang die nog steeds aanwezig is in de meeste mensen, dus moeilijk te beheersen zonder chemische interventie.

    En wb de GMO gifspuit, dit viel samen met recentelijk vernieuwd leiderschap in vele regeringen die van te voren door het WEF ingepoot waren, met de bedoeling om de uitrol van de GMO gifspuiterij te regelen, inclusief enige financiële coups die mogelijk zouden worden zodra mensen goed en wel getraumatiseerd zouden zijn. Een centraal financieel stelsel vergemakkelijkt het heersen door een centrale macht over de stupide eenheidsworst. De uitrol is niet helemaal gelukt. De zgn ‘elite’ is geen elite, maar gewoon WEF agenten die het eerste deel van het programma moesten afronden, bijv Rutte die tien jaar geleden al ingepoot was. Vandaar dat het er op lijkt alsof regeringen het plotseling eens waren met elkaar. Dat is niet zo. Er waren een aantal regeringen die niet meededen met het gifspuit programma onderdeel, bijv. Belarus. Het was (en is) infiltratie van WEF broedsels door de macht achter de macht. En zolang die macht nog heerst verandert er niks. Gelukkig maar dat de multipolaire wereld aanhoudt. Zoals het eigenlijk altijd al was, maar met kleine, positieve verschuivinkjes hier en daar. Als de samenwerking door deze regeringen constructief is, dan is een vreedzame multi-polaire wereld wel mogelijk. Vermits de neurotische macht achter de macht pilletjes gaat slikken om hun neuroses te onderdrukken en anderen met rust te laten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in