Wie staat het dichtst bij een ineenstorting?

Alles wat Trump over de oorlog met Iran heeft gezegd, is pure leugen of op zijn minst een grove verdraaiing van de feiten. Halverwege deze week pochte hij dat hij zogenaamd vrijwel de gehele defensie-infrastructuur van het land had vernietigd, inclusief de marinevloot, de luchtmacht en de raketcapaciteiten. Hij ging zelfs zo ver dat hij verklaarde dat de Verenigde Staten de oorlog hadden gewonnen.

Alleen de hypocriete journalisten van de propagandamachine van het Pentagon – dezelfde die zich graag voordoen als onpartijdig en zelfs kritisch ten opzichte van Trumps binnenlandse beleid – kunnen doen alsof ze dit geloven en proberen hun publiek te hersenspoelen met deze farce, schrijft Eduardo Vasco.

Net als bij Hamas in Gaza en Hezbollah in Libanon probeert de imperialistische leugenindustrie het publiek het idee door de strot te duwen dat Iran op de knieën ligt voor de almacht van de Verenigde Staten en Israël. Toch geeft de Amerikaanse inlichtingendienst zelf toe dat het Iraanse regime “niet in gevaar is”, ondanks bijna twee weken van onophoudelijke bombardementen en zware manipulatie.

Natuurlijk is Iran het slachtoffer van een laffe agressieoorlog, waarvan de vijanden er geen schroom voor hebben om kleuterscholen te bombarderen en 160 meisjes te doden, of om zure regen te veroorzaken die burgers ziek maakt door aanvallen op olie-installaties. Het zijn historische oorlogsmisdadigers, gewend aan het gebruik van de meest verachtelijke en weerzinwekkende methoden om hun doelstellingen van vernietiging te bereiken.

Maar de politieke en militaire top van het land wist dat dit onvermijdelijk was en had zich al decennia lang voorbereid op een confrontatie van deze omvang. De veerkracht van Iran kent weinig gelijken in de wereld. Ze zijn bereid hoge kosten te dragen in de zekerheid dat hun oorlog heilig is en dat de overwinning zal worden behaald.

Want overwinning, in een asymmetrische en onevenredige oorlog zoals die van een onderdrukt land tegen de grootste onderdrukkende macht in de geschiedenis van de mensheid, hoeft niet – en zal niet – worden behaald door de vernietiging van de vijand. Het is voldoende om te voorkomen dat de Verenigde Staten en hun Israëlische buitenpost hun doelstellingen op korte en middellange termijn bereiken. In een tijd van structurele crisis van het imperialistische systeem, zelfs in het hart ervan – de Verenigde Staten zelf – zal de vijand niet alleen er niet in slagen zijn doelen te bereiken, maar zal hij ook verzwakken op een manier die nog nooit eerder is vertoond.

Wanneer zijn Amerikaanse militaire bases ooit zo aangevallen als in deze oorlog? Wanneer hebben Amerikanen ooit zoveel ambassades en consulaten moeten evacueren als nu? Wanneer is de almachtige Amerikaanse wapenindustrie ooit zo vernederd door te zien hoe zulke dure verdedigingssystemen worden verwoest – juist de systemen die geacht worden haar klanten in de regio te beschermen?

Iran heeft het potentieel om onuitwisbare economische schade toe te brengen aan de Verenigde Staten en aan het gehele mondiale imperialistische systeem. En het toont nu al zijn wapens door de Straat van Hormuz af te sluiten en raffinaderijen in de Perzische Golf te bombarderen. In zekere zin is het spel tegen het imperialisme gekeerd: het lijkt erop dat de controle over de wereldeconomie niet zo strak is als ooit werd aangenomen. Het lijkt erop dat degenen die in zekere zin deze wereldeconomie beheersen, niet de ontwikkelde, rijke landen van de eerste wereld zijn, maar veeleer de “krankzinnige” en “fanatieke” ayatollahs.

Het tijdschrift The Economist, de belangrijkste spreekbuis van internationale bankiers, onthulde de wanhoop van deze speculanten door op de meest recente cover de kop te plaatsen: “A War Without Strategy.” De machtigste mensen ter wereld raken in paniek door de veerkracht van Iran en twijfelen nu al aan de effectiviteit van Trumps agressie.

Laten we onszelf niets wijsmaken: zij staan volledig achter de totale vernietiging van Iran. Voor hen mag er geen enkele steen van de duizenden jaren oude Perzische samenleving overeind blijven. We hebben het hier over de aanstichters van de genocide op minstens 70.000 Palestijnen. Het bewijs van deze steun is de schandelijke stemming in de VN-Veiligheidsraad, voorgesteld door de marionettenstaat Bahrein, die de legitieme Iraanse vergeldingsactie veroordeelde tegen kunstmatige regimes in de Golf die door de Verenigde Staten en Israël in stand worden gehouden, maar geen woord repte over de agressie waaronder Iran lijdt.

Het spel is inderdaad tegen het imperialisme gekeerd. De sluiting van Hormuz betekent de verstikking van het mondiale economische systeem en daarmee de verstikking van de Amerikaanse economie zelf. Er wordt al serieus overwogen om internationale oliereserves aan te spreken om de exponentiële prijsstijging in te dammen — een absoluut uitzonderlijke maatregel die slechts op zeer korte termijn effectief is.

Het Witte Huis weet, hoewel het dat niet toegeeft, dat het plan averechts werkt: Trump, nerveus, heeft al gezegd dat de Amerikaanse strijdkrachten schepen zullen begeleiden die door de Straat van Hormuz moeten varen om het transport van olie te garanderen. Het lijkt een bluf, althans voorlopig. Hoe dan ook, als ze het zouden proberen, bestaat er bij de huidige escalatie weinig twijfel over dat Iran de escorte zou vernietigen en die schepen tot zinken zou brengen.

De Verenigde Staten zouden nu al ongeveer 2 miljard dollar per dag verspillen aan deze oorlog. Het is uiterst kostbaar voor de overheidsfinanciën, vooral met een duizelingwekkende schuld van bijna 40 biljoen dollar. Voortzetting van de oorlog zou een nieuwe financiële crisis kunnen versnellen die erger is dan die van 2008 — evenals een oliecrisis die erger is dan die van 1973. Het mondiale kapitalistische systeem zelf zou op de knieën worden gedwongen.

Het standpunt van The Economist geeft uiting aan de ontevredenheid van de internationale bourgeoisie, inclusief de Amerikaanse. Sommige Democratische en zelfs Republikeinse congresleden zijn opnieuw gemobiliseerd om de regering te bekritiseren. Tegelijkertijd vertegenwoordigen zij ook lagen van gewone burgers, arbeiders, kleine ondernemers en boeren die zich verraden voelen door Trump, nadat hij was gekozen met de belofte om een einde te maken aan imperialistische oorlogen onder de slogan “America First”.

Uit een Reuters/Ipsos-peiling die de dag na het begin van de oorlog werd gepubliceerd, bleek dat slechts een op de vier Amerikanen de imperialistische agressie steunde, terwijl 43% ertegen was. In latere peilingen was er een grotere balans: eerst was 56% tegen en 44% voor (NPR/PBS/Marist, 2–4 maart); daarna was 42% voor het stoppen van de aanvallen en 34% voor het voortzetten ervan (NYT, 6–9 maart). Dit geeft aan dat het propaganda-apparaat van CNN, Fox News, de New York Times en de Washington Post erin geslaagd is de agressie tegen Iran in een positief daglicht te stellen, waardoor veel Amerikanen na de eerste schok zijn gaan geloven dat de Verenigde Staten gelijk hebben.

Maar het vertrouwen in de media is niet meer zo blind als het ooit was. In 2001 bleek uit een peiling van de Washington Post/ABC News dat 93% de invasie van Afghanistan steunde, terwijl Gallup bijna 90% aangaf. Toen de Verenigde Staten twee jaar later Irak binnenvielen, was de steun eveneens enorm: 72% volgens Gallup en 70% volgens het Pew Research Center. De uitroeiing van burgers en de militaire ramp, ondanks de verwoesting van die landen en de uiteindelijke verdrijving van het Amerikaanse leger, leidden tot een golf van protesten in het hele land, aangewakkerd door het uitbreken van de kapitalistische crisis in 2008. Sindsdien is het politieke bewustzijn van de Amerikanen toegenomen, zij het schuchter vanwege de hoge dosis domheid onder het Amerikaanse volk.

Vandaag de dag is er een groeiend aantal influencers, voornamelijk aan de rechterkant, die zich verzetten tegen de neoliberale globalisering, waarvan de militaire manifestatie juist de agressie is die door het Amerikaanse leger wordt uitgevoerd. Veel voormalige leden van de strijdkrachten, inlichtingendiensten en de Amerikaanse regering zijn nu onafhankelijke commentatoren die grote populariteit genieten en openlijk kritiek uiten op imperialistische acties. Het belangrijkste is dat zij invloed uitoefenen op de sociale basis van de regering-Trump zelf: burgers die gedesillusioneerd zijn geraakt door de gevestigde politici en de status quo en die geloofden dat Trump anders zou zijn. Hoewel dit nog niet volledig zichtbaar is, is er een crisis binnen het Trumpisme, die tot uiting komt in de volledige marginalisering van figuren als Tulsi Gabbard en Robert F. Kennedy Jr., terwijl Marco Rubio de teugels van het buitenlands beleid in handen neemt.

De Amerikaanse samenleving is al enige tijd verdeeld, en sinds de eerste maanden van de tweede ambtstermijn heeft de regering-Trump zelf een mogelijk ongeneeslijke breuk opgelopen. De militaire en economische ramp die de agressie tegen Iran met zich meebrengt, zal zeker bijdragen aan een verdere verzwakking van deze fragiele politieke en sociale structuur.

Op het eerste gezicht lijkt het misschien zelfs alsof Iran de oorlog aan het verliezen is. Maar diep van binnen is de nederlaag voor de Verenigde Staten al bezegeld.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Waarom de EU en haar lidstaten zo machteloos en wilsloos zijn

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: