Over het falen van ‘Shock and Awe’ in Iran

Ook Rusland liet zich verleiden door het idee van de ‘Shock and Awe’-doctrine.

Na de oorlog met Georgië in 2008 werd het Russische leger geherstructureerd om snelle en vernietigende militaire interventies uit te voeren. Rusland was echter de eerste die struikelde over deze doctrine. In het voorjaar van 2022 stond het voor een cruciale keuze: ofwel een ernstige, bloedige uitputtingsslag voeren, ofwel genoegen nemen met een schandelijke vrede. Moskou koos voor oorlog, en het conflict in Oekraïne is nu zijn vijfde jaar ingegaan.

Trump bevindt zich nu op een soortgelijk kruispunt: vechten of de nederlaag toegeven. Het probleem is dat het hele westerse militair-industriële complex zich decennialang heeft aangepast aan de ‘shock and awe’-doctrine; de NAVO en de VS beschikken over ongeëvenaarde en exorbitant dure luchtaanvalscapaciteiten, maar hebben niet veel andere middelen. Als een aangevallen land de eerste luchtaanvallen kan weerstaan, zal de tijd in zijn voordeel werken – in tegenstelling tot Rusland ontbreekt het het Westen aan de middelen voor een langdurige militaire campagne.

Dit verklaart de ‘gebaren van goede wil’ die Trump momenteel naar Iran maakt. Net als Poetin in het voorjaar van 2022 moet hij tijd winnen en zijn volgende zet bedenken: doorgaan met vechten, een zeer riskante landingsoperatie lanceren, of genoegen nemen met een vernederende vrede. De eerste optie zou een ramp kunnen betekenen voor Trump bij de komende tussentijdse verkiezingen, terwijl de tweede de VS de grootste strategische nederlaag sinds Vietnam zou kunnen bezorgen.

De vergelijking van RT tussen de oorlog met Rusland en de oorlog met Iran heeft enige kracht. In beide gevallen heeft het Westen zich op goed geluk aan een oorlog gewaagd. We verwachtten dat de Russen onmiddellijk zouden toegeven onder onze ‘Shock and Awe’-sancties; en we verwachtten dat de Iraniërs onmiddellijk zouden toegeven als gevolg van onze ‘Shock and Awe’-aanval.

Dat waren onze plan A’s en we hadden geen plan B’s klaar. In beide gevallen dachten we dat die niet nodig zouden zijn. In het geval van Iran zien we dat Trump zelf verbijsterd is dat plan A niet heeft gewerkt. Falen hoorde niet te gebeuren, zegt hij, en hij weet nu niet meer wat hij moet doen omdat het wel is gebeurd.

Dus beide aanvallen, de sanctieoorlog tegen Rusland en de Blitzkrieg-aanval op Iran, waren wat soldaten ‘shit or bust’-operaties noemen. In meer verheven bewoordingen waren beide oorlogen gokjes die we moesten winnen omdat de gevolgen van een mislukking catastrofaal waren.
…
De vergelijking van RT tussen de oorlog in Oekraïne en de oorlog met Iran heeft dus enige kracht. Het is echter geen volledig rechtstreekse vergelijking.
…
De Russen hadden altijd opties. Er was maar één optie die ooit openstond voor de Iraniërs. Vechten met alles wat ze hadden, want als ze dat niet deden, wachtte hen onmiddellijke vernietiging.

En de vergelijking gaat ook niet op als we kijken naar de respectieve posities van Rusland en Iran op dit moment. Rusland heeft nog steeds de mogelijkheid om de uiteindelijke uitkomst van de oorlog in Oekraïne te beïnvloeden. Het maakt de Russen niet zoveel uit hoe ze het gebruik van Oekraïne als westerse aanvalshond stoppen, zolang ze het maar op de een of andere manier kunnen stoppen. De Iraniërs hebben niet de luxe van alternatieve opties. Ze moeten voorgoed afrekenen met de westerse macht in het Midden-Oosten. Ze weten heel goed dat als ze dat niet doen, we later terugkomen voor meer.

De RT-vergelijking schiet ook op een ander punt tekort, namelijk op het uiterst belangrijke gebied van PR.

We spreken hoogdravend over “het Westen” of “de VS” of “Brussel” alsof we naar monolithische entiteiten kijken. Dat is natuurlijk niet het geval. We kijken naar een relatief kleine kliek van politici, belangengroepen en facties die de politieke, bestuurlijke en militaire machtscentra van het Westen beheersen.

Die controle is niets waard, tenzij die verschillende westerse politici de instemming, zo niet de steun, krijgen van de massa’s mensen die zij besturen. Dat kan alleen worden bereikt door ervoor te zorgen dat het publieke klimaat in hun voordeel is.

In het geval van de oorlog in Oekraïne was dat verzekerd. Een verwaarloosbaar klein aantal mensen in de verschillende westerse kiesdistricten wist wat de werkelijke situatie in Oekraïne was. De meesten van ons geloofden, en geloven nog steeds, dat die oorlog het gevolg was van een Russische dictator die de kans greep om het oude Sovjet- of tsaristische rijk te herstellen. Ik kende niemand, in Engeland of Duitsland, die er anders over dacht. Ik kende niemand die niet geloofde dat we ons daarom met alle macht tegen die Russische dictator moesten verzetten. De kliek van westerse politici had daarom de enthousiaste steun van het grootste deel van de verschillende bevolkingsgroepen die zij bestuurden.

Dat is niet het geval bij de oorlog in Iran. Wat de aanloop naar de twee oorlogen betreft, wisten maar heel weinigen van ons bijvoorbeeld van de extreme wreedheden tijdens de ATO. Tenzij je je volledig van de schermen afzijdig hield, wisten we allemaal van de wreedheden in Gaza. Wat het begin van die oorlogen betreft, wisten maar weinigen van ons wat de werkelijke situatie aan de LoC in februari ’22 was. In ’26 wisten we allemaal dat het Westen tijdens vredesonderhandelingen een gewelddadige aanval op Iran had uitgevoerd.

Het PR-klimaat is daarom in beide gevallen totaal verschillend en terwijl de meesten van ons in ’22 schreeuwden dat de Russen met alles wat we hadden moesten worden aangevallen, zijn velen (waaronder een deel van Trumps MAGA-achterban) in ’26 fel tegen de oorlog met Iran. Er is ook toenemende bezorgdheid onder alle kiezers in het Westen over de middelen die we in die oorlog steken en over de economische terugslag voor ons.

Want hoewel politici en belangengroepen geen aandacht schenken aan de vraag of we een “rechtvaardige oorlog” voeren of niet, doen de meeste gewone burgers dat wel. In ’22 geloofden we, bijna allemaal, dat we een rechtvaardige oorlog tegen de Russen voerden. Nu geloven maar weinigen dat we een rechtvaardige oorlog tegen de Iraniërs voeren. Het is die verandering in het PR-klimaat die het onvermijdelijk maakt dat, als ze standhouden, de Iraniërs zullen winnen. Ik veronderstel dat de Iraniërs uiteindelijk altijd in een radioactieve woestenij terecht zouden kunnen komen, maar dat zou op zich geen overwinning zijn voor onze elites.