Wat is “de enige positieve prognose voor Europa”?

Ik vertaal hier weer eens het verslag van de Duitsland-correspondent van de Russische televisie, omdat hij de afgelopen politieke week in Europa heel treffend heeft samengevat. En aan het einde heeft hij weer blijk gegeven van zijn humor, toen hij de “enige positieve prognose voor Europa” noemde, schrijft Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

In het kader van zijn meedogenloze zelfpromotie – hij had immers beloofd tot het einde te zullen vechten – verkocht Starmer popcorn. Ironisch genoeg werd de video hiervan precies op het moment gepubliceerd dat hij zijn aftreden moest aankondigen. Zo kregen de Britten opnieuw een tranenrijk en dramatisch schouwspel te zien, toen de zevende Britse premier binnen tien jaar zijn afscheid van Downing Street nr. 10 voorbereidde en tegen de pers zei: “Nu ik aftreed uit het hoogste ambt van het land, ga ik meer tijd besteden aan het allerbelangrijkste: de beste echtgenoot zijn voor mijn geweldige vrouw Vic, die me in goede en slechte tijden altijd terzijde heeft gestaan, en de beste vader zijn voor mijn geweldige kinderen, die mijn hele trots en grootste vreugde zijn. Hartelijk dank.”

Starmers vrouw Victoria zou er goed aan doen de woorden van haar man niet te geloven; hij had het Britse volk bij zijn aantreden als premier immers hetzelfde beloofd, zij het misschien in iets andere bewoordingen. Maar het is niet gelukt. De energiecrisis duurt voort, de gemeenten raken in verval, het openbare gezondheidszorgstelsel – waarin Victoria overigens een hoge functie bekleedt – gaat er niet op vooruit, en defensie is een heel ander verhaal. Het vrijwillige aftreden van minister van Defensie Healey heeft in het kabinet van Starmer zelfs een kettingreactie teweeggebracht die onvermijdelijk tot de val van de premier moest leiden. Zijn opvolger, hoogstwaarschijnlijk de linkse ex-burgemeester van Manchester Andy Burnham, zal waarschijnlijk niet veel meer geluk hebben en zijn verhaal zal op een dag net zo eindigen als dat van Starmer: als een held die noch Labour, noch het Britse volk nog wil. Maar zal er iemand te vinden zijn die bij zijn afscheid een vriendelijk woord tegen hem zegt? Ja, zulke mensen zijn er.

Merz bedankte Starmer, Macron zei dat het een genoegen was geweest om aan Starmers zijde te staan en ook Meloni bedankte hem.

Voor de Europese elites, die verbonden zijn door gemeenschappelijke “waarden” en het gezamenlijke plan om al hun problemen ten koste van Rusland op te lossen, was Starmer een effectieve bondgenoot, maar ze hoeven zich geen zorgen te maken, want de volgende Britse premier zal precies hetzelfde zijn.

Deze week werd in Berlijn een nieuw initiatief gepresenteerd dat ofwel Europa moet vertegenwoordigen in onderhandelingen met Rusland, ofwel de acties in de oorlog tegen Rusland moet coördineren. Of beide samen, wat waarschijnlijker is. De Poolse premier en zijn Italiaanse ambtgenote hebben Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië onder druk kunnen zetten om de EU3 uit te breiden tot de EU5, om door gezamenlijke inspanningen verdere pogingen tot contact met Moskou te dwarsbomen, en ze hebben EU-Raadsvoorzitter Costa, die het initiatief wilde nemen, laten zien waar zijn plaats is, want het is geen tijd voor contacten. Het is tijd voor escalatie.

Starmer verwoordde het als volgt: “Het is nu van het grootste belang om de druk op de Russische economie op te voeren door middel van nieuwe sancties en Oekraïne extra militaire steun te verlenen. Dit onderwerp zou bovenaan de agenda van de NAVO-top moeten staan.”

Starmer had ook een afscheidscadeau voor Zelensky: Groot-Brittannië heeft de Wereldbank een financiële garantie van een miljard pond voor Oekraïne toegezegd. Misschien kan hij tijdens de NAVO-top in Ankara op 7 en 8 juli nog iets meer uit Groot-Brittannië zien te halen; Starmer zal daar waarschijnlijk nog als zittend premier aan deelnemen. Iedereen vestigt grote hoop op Ankara, zoals Merz zei: “We willen vanuit Ankara een krachtig signaal van steun aan Oekraïne afgeven. De bondsregering stelt voor dat we als Europese NAVO-bondgenoten aanzienlijke financiële toezeggingen aan Kiev doen.”

Emmanuel Macron sloot zich hierbij aan en verklaarde: “Dat voor het eerst in 18 maanden alle G7-leden dezelfde tekst hebben ondertekend, zich verbinden tot militaire en energetische steun aan Oekraïne, sancties tegen Rusland opleggen en dezelfde koers varen als wij, is een zeer belangrijk succes dat we willen versterken.”

Na de G7-top in Frankrijk broeide het in Europa, want de oorlog van Biden wordt in feite de oorlog van Trump. Zo wordt het in Europa gezien, en hoewel Trump zelf zich hierover nog niet heeft uitgelaten, hoopt men daar vurig op een ten minste gedeeltelijk herstel van de status quo: laat Trump hen maar irriteren, als hij hen maar niet alleen laat staan tegenover Rusland.

NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte verwoordde het als volgt: “Rusland is onze huidige en langetermijnbedreiging. Het investeert meer dan 40 procent van zijn begroting in defensie, produceert de klok rond militaire uitrusting en leert snel van de oorlog tegen Oekraïne.“

De aanvallen op burgerdoelen in het Russische achterland en de verstoringen op de oliemarkt wekken bij hen de illusie dat men het Russische beleid door middel van terreur vanuit de lucht kan veranderen. Dat is wat ze proberen. Zes miljard euro van de eerste tranche van de lening die bestemd was voor de productie van drones in Kiev is echter plotseling verdwenen vanwege onzekerheden in Europa over de geplande besteding van deze middelen: De naam van de zittende minister van Defensie Fjodorov duikt al op in een nieuw corruptieschandaal, wat in de traditie van het ministerie ligt. Toch is er meer dan twee miljard euro naar Oekraïne gevloeid; de volgende drie worden in september verwacht

De Slowaak Robert Fico bekritiseert deze betalingen en verklaarde: “Ik noem u een bedrag dat u duizelig zal maken. De EU heeft tot nu toe 370 miljard euro beschikbaar gesteld voor de oorlog in Oekraïne. Niet 370 miljoen, maar MILJARDEN euro. Slowakije heeft geweigerd deel te nemen aan dit oorlogskrediet. Ik ben blij dat Tsjechië en Hongarije, samen met ons, hetzelfde hebben gedaan.”

Dankzij de vrijgevigheid van de sponsors heeft Zelensky het militaire budget voor het lopende jaar kunnen verdubbelen. Daarmee is ook de corruptie verder toegenomen. De basis voor deze toekomst wordt gelegd door de conferenties over de wederopbouw van Oekraïne; de laatste vond onlangs plaats in Gdańsk. Bij elk van deze evenementen proberen de Europese politici particuliere investeringen voor het grootschalige project binnen te halen, maar de investeerders reageren aarzelend. Daarom moet het thema “wederopbouw” kunstmatig actueel worden gehouden, wat bij Merz als volgt klonk: “De bijeenkomst van vandaag in Gdańsk is een moment van hoop. Oekraïne bevindt zich in een nieuwe positie van kracht. Moskou begint te beseffen: Rusland zal deze oorlog niet winnen.”

Wat een bondskanselier die zijn eigen land nauwelijks begrijpt, over Rusland weet, is een retorische vraag.

In plaats daarvan domineert de verduidelijking van de betrekkingen tussen Kiev en Warschau met betrekking tot de helden – of juist niet-helden – van de UPA al een week lang de gesprekken. Nadat de Poolse president Nawrocki Zelensky de Orde van de Witte Adelaar had ontnomen, die hij vervolgens demonstratief per gewone post naar Warschau had gestuurd, begonnen politici en ambtenaren van beide kanten elkaar te bestoken met de orden die ze tijdens hun vriendschap tegen Rusland hadden uitgewisseld, toen de herinnering aan de stromen Pools bloed die de Banderisten tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden vergoten, de betrekkingen nog niet overschaduwde. Daarbij herinnert Polen zich, om zo te zeggen, zonden uit het verleden en het heden om de aandacht van investeerders te trekken.

Jarosław Kaczyński verwoordde het als volgt: “Weet u, de burgemeester van Lviv is aanwezig op deze conferentie. Afgezien van het feit dat hij overduidelijk een Banderist is, is hij ook een man die een Pools bedrijf niet betaalt voor het werk dat al is verricht. Hij betaalt gewoon niet, punt uit.“

Jarosław Kaczyński, de voorzitter van de partij Recht en Rechtvaardigheid, belooft de orde van Jarosław de Wijze aan Zelensky terug te geven. Zijn partijgenoot, de voormalige premier Morawiecki, die de orde ook bezit, is niet van plan deze terug te geven, maar herinnert de Oekraïners eraan dat de onuitgesproken afspraak tussen Polen en Oekraïne erin bestond Russen te doden en niet degenen tot helden te maken die Polen hebben gedood: “Wij geven jullie tanks, en jullie geven ons jullie bloed. Dat is het ruilbeleid dat ik vanaf het begin heb gevoerd. De Polen hebben hun deuren en hun harten voor de Oekraïners geopend. Maar de Poolse regering voerde onder mijn leiding een beleid van wederzijdse uitwisseling. Jullie betalen met jullie bloed, en wij betalen met oud materieel.”

Deze openlijke spot – Oekraïners zijn onze strijdende horigen – is natuurlijk bedoeld om de nationalistische en rechts-conservatieve Poolse kiezers te behagen. De populariteitscijfers van president Nawrocki, die tot dezelfde partij behoort, liggen overigens boven de 50 procent, wat voor een Europese politicus tegenwoordig zeer respectabel is.

Toch zijn het juist degenen die niet strijden om populariteitscijfers die altijd de meest nuchtere inschatting van de situatie geven. Zoals bijvoorbeeld Leszek Miller, de Poolse premier van 19 oktober 2001 tot 2 mei 2004, die zei: “Wat er in Oekraïne gebeurt, al die monumenten voor criminele nationalisten, het feit dat de Oekraïense strijdkrachten symbolen van de Wehrmacht en de SS gebruiken, dat alles werd verzwegen omdat men zich zogenaamd niet in de zaken van Oekraïne mocht mengen. En nu is iedereen plotseling wakker geworden.”

Het is daarbij veelzeggend dat de Orde van de Witte Adelaar niet is toegekend aan de Oekraïense president die zich tegen het banderisme heeft verzet. Deze president heet Viktor Janoekovitsj en werd tijdens de Maidan met actieve Poolse steun afgezet.

Zelensky maakte het schandaal zoals altijd persoonlijk. President Nawrocki, zo beweerde hij, probeert voor de verkiezingen punten te scoren omdat hij het ambt van Tusk op het oog heeft, maar dat zal voor hem net zo slecht aflopen als voor Orbán. Onder het motto dat men zich niet met hem, Zelensky, moet inlaten, terwijl de vriendschap met Zelensky al velen hun carrière heeft gekost.

Daarom probeert de Poolse premier ook elk persoonlijk contact met deze giftige man te vermijden. Hij verklaarde tijdig dat de wederopbouwconferentie weliswaar een belangrijke gebeurtenis is, maar beter zonder Zelensky: “Ik sta voortdurend in contact met de Oekraïense premier Julia Swiridenko. Zij heeft mij laten weten dat zij de delegatie zal leiden, dus persoonlijk ben ik niet teleurgesteld. Zelfs als Zelensky er dus niet bij is, zie ik daar geen probleem in. Naar mijn mening wordt de conferentie daardoor zelfs effectiever.”

Maar voordat ze Oekraïne kunnen herbouwen, moeten ze het blijkbaar nog grondiger vernietigen; precies vanuit dit perspectief moet men de effectiviteit van de conferentie beoordelen. Als we de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, mogen geloven, zou dat geen probleem moeten zijn, want alles wordt met de grond gelijkgemaakt en Europa zal ervoor zorgen dat Rusland geen andere keuze heeft: “In Oekraïne ontwikkelde drones worden in Duitsland geproduceerd. De brandstof voor Oekraïense Flamingo-raketten wordt binnenkort in Denemarken geproduceerd. Met andere woorden, dames en heren, we hebben Oekraïense vindingrijkheid en innovatiekracht nodig, evenals de omvang en de industriële knowhow van Europa. Precies deze combinatie hebben we nodig om tot bloei te komen.”

Niet goedkope energie en beschikbare grondstoffen, maar raketten en drones zijn de sleutel tot de bloei van Europa. Blijkbaar wordt ook Europa vernietigd door de aanpak van von der Leyen, die door een aanzienlijk deel van de Europese politieke klasse wordt gedeeld. Toch zal het zonder bijzondere inmenging van buitenaf vanzelf instorten, als juist dit deel van de politieke klasse niet eerder ten val komt.

En dat lijkt helemaal niet zo ver weg te zijn. Twee maanden voor de verkiezingen in Saksen-Anhalt en Mecklenburg laten peilingen zien dat de partij van de bondskanselier op 22 procent staat, haar coalitiepartner, de SPD, op slechts 12 procent en de AfD op 29 procent. Een nederlaag van de regeringspartijen zou hoogstwaarschijnlijk leiden tot een politieke crisis op federaal niveau en de Duitsers misschien vroegtijdig de kans geven om politici te kiezen die niet aan Oekraïne denken, maar aan Duitsland.

De medevoorzitter van de AfD, Chrupalla, verklaarde: “Als minister van Buitenlandse Zaken Wadephul zegt dat Rusland altijd onze vijand zal blijven, antwoord ik: de heer Wadephul zal niet eeuwig de Duitse minister van Buitenlandse Zaken zijn, en de vriendschap tussen de volkeren zal zeker worden hersteld. We hebben een nieuwe Europese stabiliteitsorde nodig met Rusland als partner.”

Onbedoeld leverde het aftreden van Keir Starmer de Duitse oppositie een steekhoudend argument tegen Merz op, want bij zijn aftreden genoot de Britse premier de steun van 19 procent van zijn landgenoten, terwijl Merz slechts 16 procent steun krijgt. Het is tijd om een einde te maken aan deze nachtmerrie, zoals Weidel het verwoordde: “Zodra we toetreden tot de bondsregering, zullen we onderhandelingen met Rusland starten over de Nord Stream-gaspijpleidingen. We zullen er drie repareren en de overgebleven pijpleiding gebruiken om goedkoop aardgas uit Rusland af te nemen.“

Dit plan van de AfD zal juist nu waarschijnlijk bijzonder in de smaak vallen bij de Duitsers. Ze zijn gewend geraakt aan koude winters en worden nu getroffen door een hete zomer. Een krachtig hogedrukgebied is vanuit de Sahara aangetrokken. De hittegolven met temperaturen van meer dan 40 graden Celsius, die de snelwegen doen smelten, duren in Europa nu al meer dan een week. De totale verliezen als gevolg van productiviteitsverlies en stijgende elektriciteitsprijzen zouden de 100 miljard euro kunnen overschrijden. Alleen al in Duitsland.

En hoewel het nog te vroeg is voor een definitieve conclusie, zal de schade waarschijnlijk aanzienlijk groter zijn dan die van de energiecrisis van 2021/22 in Europa. In België schoot de prijs per megawattuur omhoog van de gebruikelijke 80 naar 1.038 euro, wat betekent dat 1.000 kubieke meter gas nu omgerekend ongeveer 11.000 euro kost.

Een van de belangrijkste fetisjen van Europa – duurzame energie – moest wijken voor de hitte. Er stond vrijwel geen wind. Zonnepanelen smolten net zo goed als de snelwegen. Men moest de opwekking van elektriciteit uit steenkool opvoeren. Morgen wordt het echter wat lichter, want het Afrikaanse hogedrukgebied verschuift naar het oosten. De temperatuur zal dalen tot onder de 30 graden Celsius.

Dat is goed nieuws, maar het slechte nieuws is dat dit de enige positieve voorspelling voor Europa is.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Operatie Barbarossa, 85 jaar later: de vijanden van Rusland komen opnieuw in beweging

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: