De misleide samenleving – Hoe de bevolking wordt geïndoctrineerd en voorbereid op oorlog

De omstandigheden in Duitsland hebben de afgelopen jaren ingrijpende veranderingen ondergaan – aangestuurd door politieke krachten: onzekerheid en angst tieren welig, egoïsme heeft empathie verdrongen en haat jegens interne en externe vijanden heerst. Dit maakt het voor de machthebbers gemakkelijk om de bevolking naar eigen goeddunken te behandelen. We zijn onder andere getuige van buitensporige digitalisering, registratie en bewaking. Zoals steeds duidelijker wordt, blijkt met name angst een effectief middel te zijn om autoritaire politieke maatregelen af te dwingen, zowel bij volgzame aanhangers als bij een geïndoctrineerde, passieve bevolking.

Dit bleek duidelijk tijdens de COVID-19-crisis, toen de uitvoerende macht het parlement omzeilde om via uitvoeringsbesluiten ongrondwettelijke maatregelen af te dwingen. Van de ene op de andere dag werden de grondwettelijke rechten van burgers tenietgedaan en werd de scheiding der machten opgeschort. Bondskanselier Merkel en de deelstaatregeringsleiders legden – door parlementaire controle te omzeilen en grondrechten te negeren – verstrekkende contactbeperkingen op, evenals beperkingen voor de cultuur-, entertainment- en horecasector, schrijft Wolfgang Bittner.

Politici op federaal, deelstaat- en lokaal niveau legden beperkingen op aan sociale contacten en bewegingsvrijheid, die gewillig werden gehandhaafd door buren, ordehandhavers en de politie. Zij vaardigden verboden op bijeenkomsten, een mondkapjesplicht en soortgelijke maatregelen uit; ongevaccineerden werden lastiggevallen en gemarginaliseerd. Gezinnen werden in hun huizen opgesloten; scholen, kinderdagverblijven, universiteiten, bibliotheken, recreatieve voorzieningen en veel winkels werden gesloten, evenals kantoren, fabrieken en andere bedrijven. Openbare voorzieningen waren wekenlang niet beschikbaar. Dit creëerde een surrealistische, buitengewone situatie zoals die doorgaans wordt waargenomen in autoritaire staten en in tijden van oorlog.

Niet alleen de regering, maar ook de rechterlijke macht bleek een volgzame handhaver te zijn van een onwettig overheidsbeleid, terwijl de media verworden waren tot haar spreekbuis. Er waren slechts geïsoleerde protesten, die snel de kop werden ingedrukt. Artsen die verklaringen afgaven waarmee patiënten werden vrijgesteld van vaccinatie, raakten verstrikt in het rechtssysteem, net als zelfs een rechter die de mondkapjesplicht voor kinderen op twee scholen had opgeheven. Zijn huis werd doorzocht, hij werd geschorst en hij werd veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf, een vonnis dat in november 2024 door het Federale Hof van Justitie werd bekrachtigd. [1]

Er gebeurden ongelooflijke dingen. Ik herinner me twee politieagenten die kinderen achterna renden die, in strijd met de avondklok, van een berghelling aan het sleeën waren, leidinggevenden die hun ondergeschikten dwongen zich te laten vaccineren, en buren die aangifte deden omdat er bij de buren meer mensen dan toegestaan bijeen waren gekomen voor een verjaardagsfeestje. En ik zou die politieagenten, leidinggevenden en buren graag willen vragen hoe ze vandaag de dag denken over de sadistische ijver die ze destijds aan de dag legden en die andere mensen het leven zuur maakte.

Het lijkt waarschijnlijk dat de vernederende maatregelen die na de afkondiging van de COVID-19-pandemie werden opgelegd, dienden om de bevolking te disciplineren en voor te bereiden op de oorlogsvoorbereidingen die nu aan de gang zijn. “De macht is teruggekeerd naar haar verlaten commandoposten, ” schreven de psychoanalytici Almuth Bruder-Bezzel en Klaus-Jürgen Bruder in het voorjaar van 2025. [2] “Zij heeft zich verspreid, is opnieuw doorgedrongen in alle geledingen van de samenleving en het dagelijks leven, assertief en aanmatigend, alsof we al in oorlog zijn – een oorlog waarop we ons nog moeten voorbereiden. En dus voelt deze voorbereiding nu al als oorlog. En het voelt niet alleen zo; het is oorlog – tegen de bevolking.”

Minister van Defensie Boris Pistorius verklaarde: “Rusland vormt een steeds grotere bedreiging voor de NAVO,”[3] en dat Duitsland ”in staat moet zijn om oorlog te voeren”; minister van Buitenlandse Zaken Wadephul kondigde aan: ”Rusland zal altijd een vijand van ons blijven,”[4]; bondskanselier Friedrich Merz deelde het volgende mee aan het publiek: “We zijn niet in oorlog, maar we zijn ook niet langer in vrede,”[5] met andere woorden: we hebben geen vrede, en Rusland is de aartsvijand die met alle mogelijke middelen moet worden bestreden.

De burgers zouden dus blij moeten zijn dat de regering miljarden en nog eens miljarden uitgeeft aan militaire uitgaven – zelfs aan voorbereidingen voor een oorlog tegen Rusland. Er is geen behendigere manier om een bevolking te manipuleren; deze arrogantie heeft buitensporige proporties aangenomen. En ondanks de steeds stijgende voedselprijzen, verwarmings- en elektriciteitskosten, evenals de zichtbare verarming en de uitholling van de verzorgingsstaat, blijft een autoritaire meerderheid het beleid volgen van een regering die hun belangen verraadt.

De aangewakkerde angst voor de dood

Blogger Uli Gellermann, die de scherpzinnige en provocerende blog “Rationalgalerie” beheert, schreef tijdens de COVID-19-crisis in april 2020: “De angst voor de dood is het huidige machtsinstrument. Dit instrument is politiek succesvol en, in die zin, democratisch, aangezien opiniepeilingen de koers bevestigen die door de medisch adviseurs van de bondskanselarij is uitgezet. Het huidige klimaat van angst is gezond – zo voelt de meerderheid van de bevolking zich op dit moment.” [6] Dat zou “het uur van de grondwettelijk loyale oppositie” zijn geweest, maar zelfs de Groenen en de Linkse Partij verwelkomden de totalitaire maatregelen, wat wijst op de verwoestende toestand van het democratisch bewustzijn in Duitsland.

In juni 2020 gaf psychoanalyticus Klaus-Jürgen Bruder het volgende commentaar op de onderwerping van de bevolking door het aanwakkeren van angst: “Een nietsvermoedende, onwetende bevolking wordt zonder enige waarschuwing ‘van de ene op de andere dag’ gedwongen alles te vergeten wat tot dan toe belangrijk voor haar was geweest: al haar doelen, al haar activiteiten, al haar zakelijke contacten, al haar relaties – als bij een ‘blitzkrieg’, waarna ze de volgende ochtend ongelovig in haar ogen wrijft. De ‘zwarte nul’ was nog niet vergeten, net zoals de mijlpaal was veiliggesteld door de adembenemende uitrol van de financiële reddingspakketten, en onderwerping nu alleen nog maar overbleef als een vervangende bezigheid: als de aanvaarding van nieuwe regels voor (geen) contact – anderen niet te dichtbij laten komen, ja, ze zelfs afwijzen als ze te dichtbij komen, in het algemeen wantrouwig zijn tegenover iedereen, de vroegere regels luidkeels veroordelen …”[7]

Klaus-Jürgen Bruder vervolgde: “Het is immers alarmerend om te vernemen – te horen – dat een grootschalige epidemie, die in Wuhan, China, al vele levens heeft geëist, ons nu hier in Europa bereikt. En het is even begrijpelijk om de voorgestelde beschermingsmaatregelen dankbaar te aanvaarden en ervoor te zorgen dat anderen zich er ook aan houden.” Maar wat verbazingwekkend is, zei hij, “is dat dit alles gebeurt zonder dat er ook maar enige kritische vragen worden gesteld, dat geïsoleerde afwijkende meningen onmiddellijk een agressieve tegenreactie uitlokken – zoals we die al lang niet meer hebben gezien, en die we eigenlijk alleen kennen uit tijden waarin kritiek op het optreden van de staat leidde tot het brandmerken van de vijand.”

Bruder gaf de “onderworpenen” het voordeel van de twijfel en merkte op dat zij niet op de hoogte waren van de richtlijn van het Bondsministerie van Binnenlandse Zaken “waarin werd voorgesteld de bevolking te manipuleren door middel van grootschalige en gecoördineerde angstcampagnes – aangezien dit document alleen circuleerde als een vertrouwelijk document dat uitsluitend voor officieel gebruik bestemd was.” Hij verwees naar een blijkbaar uitgelekte strategienota van het ministerie van maart 2020, waarin sprake is van een “uitgebreide mobilisatiecampagne” die door de bondsregering zou worden gelanceerd.[8]

Vijf jaar later, in oktober 2025, schat Patrick Sensburg, voorzitter van de Vereniging van Reservisten van de Bundeswehr, dat er in geval van oorlog dagelijks ongeveer duizend doden en ernstig gewonden zouden vallen, [9] maar bijna niemand neemt hier nota van. Alsof een oorlog tegen Rusland onvermijdelijk is, alsof oorlog eigenlijk heel normaal is. Bondsminister van Defensie Boris Pistorius, die voortdurend zonder enig bewijs waarschuwt voor een Russische aanval, wil de Bundeswehr uitbouwen tot het sterkste leger van Europa. Tegen 2035 zal het aantal actieve militairen stijgen van 186.000 naar 260.000 en het aantal reservisten naar 200.000, zodat er ten minste 460.000 militairen beschikbaar zullen zijn voor een militaire operatie samen met NAVO-bondgenoten (tegen Rusland).

Duitsland wordt geruïneerd door gewetenloze politici en in een Derde Wereldoorlog gemanoeuvreerd, maar er is nauwelijks protest tegen dit destructieve beleid. In plaats daarvan demonstreren veel mensen tegen van alles en nog wat – vooral tegen de oppositiepartij, de AfD – en ter ondersteuning van de democratie, zij het samen met juist die politici die deze momenteel aan het ontmantelen zijn.

Heersen door angst

Wat betreft heerschappij door angst wijst psycholoog en cognitiewetenschapper Rainer Mausfeld in zijn boek “Angst und Macht – Herrschaftstechniken der Angsterzeugung in kapitalistischen Demokratien” [Angst en macht: technieken van heerschappij door het zaaien van angst in kapitalistische democratieën] op de psychologische techniek van “het propagandistisch creëren van vermeende bedreigingen.” [10] Elders schrijft Mausfeld: “De op deze manier gegenereerde onzekerheid kan vervolgens op haar beurt worden uitgebuit om angst aan te jagen met het oog op macht. Het is een cyclus van verwarring en angst waaruit men moeilijk kan ontsnappen. De maatschappelijke gevolgen van de intense, irrationele emoties die door dit proces worden opgewekt en de daaruit voortvloeiende maatschappelijke verdeeldheid worden steeds duidelijker. En ze zullen zeker verdere voorwendsels opleveren voor het verscherpen van autoritaire en repressieve maatregelen.” [11] Het is geen toeval dat Mausfeld, een uitmuntend analist van de tekortkomingen van de representatieve democratie en de media, grotendeels wordt genegeerd.

Alles wat niet in het plaatje past, wordt onderdrukt of verboden; iedereen die niet in het gareel loopt, kan worden geïntimideerd, gestraft of op andere wijze het zwijgen worden opgelegd – hetzij door onrechtmatig bevolen huiszoekingen, boetes, sancties, of – zoals in sommige gevallen is gebeurd – gevangenisstraf. Dit wordt gewaarborgd door politici, mediavertegenwoordigers, taskforces en programma’s die zijn ontworpen om ongewenste meningen op te sporen, evenals door openbare aanklagers, rechtbanken en zelfs – onterecht —de Raad van de Europese Unie.

Michael Ballweg, de organisator van verschillende grote demonstraties van de “Querdenker”-beweging, bracht vanaf juni 2022 negen maanden in voorlopige hechtenis door. Hij werd beschuldigd van fraude en het witwassen van geld. De zaak werd in 2025 voorlopig gesloten met een waarschuwing wegens vermeende belastingontduiking van iets minder dan 20 euro. Reiner Füllmich, advocaat en woordvoerder van de Corona-onderzoekscommissie, zat vanaf oktober 2023 in voorlopige hechtenis totdat hij in april 2025 werd veroordeeld tot drie jaar en negen maanden gevangenisstraf wegens vermeende verduistering van ingezamelde donaties. Dokter Bianca Witzschel werd veroordeeld tot twee jaar en acht maanden gevangenisstraf voor het afgeven van medische verklaringen met betrekking tot mondkapjesverplichtingen of het onvermogen om zich te laten vaccineren, uit therapeutische verantwoordelijkheid. Deze zaken horen thuis bij een onderzoekscommissie, aangezien het hier naar verluidt gaat om flagrante schendingen van de wet door de staat.

De inspanningen die hiermee gemoeid zijn, zijn enorm. In een reportage van het Amerikaanse netwerk CBS op 16 februari 2025 verklaarden verslaggevers: “Tientallen politieteams in heel Duitsland hebben dinsdag vóór zonsopgang in een gecoördineerde operatie huiszoekingen verricht. De staatspolitie was niet op zoek naar drugs of wapens, maar naar mensen die ervan verdacht werden online haatzaaiende uitlatingen te plaatsen.”[12]

Uit het verslag bleek ook dat er een taskforce tegen online haatzaaien was opgericht en dat er in de deelstaat Nedersaksen 16 eenheden zijn die haatzaaiende uitlatingen op internet onderzoeken: “Zij behandelen jaarlijks ongeveer 3.500 zaken (…) Negen rechercheurs zijn in het veld actief. Zij ontvangen elke maand honderden tips van de politie, waakhondorganisaties en slachtoffers.” In de afgelopen vier jaar heeft de eenheid “met succes ongeveer 750 zaken van haatzaaiende uitlatingen vervolgd.“

Het is ongelooflijk. Huiszoekingen – waarbij de politie vaak werkmateriaal zoals smartphones en laptops in beslag neemt – worden in Duitsland door vertegenwoordigers van de staat gelast op basis van het uiten van een afkeurende mening, als een soort preventieve straf, om het zo te zeggen, en – hoe moeilijk het ook te geloven is – de drie geïnterviewde openbare aanklagers vinden dit grappig, zich volledig bewust van hun onrechtmatig verkregen macht, recht voor de camera.

Tot de zogenaamde “krachten die de staat handhaven” behoren ook door de overheid gefinancierde organisaties die optreden tegen kritische berichtgeving over de regering, tegen journalisten die onwelkome meningen uiten, en tegen zogenaamde complottheoretici, “Poetin-sympathisanten” of “non-conformisten”. ” Het aan de kaak stellen van vermeende vijanden van de grondwet en verspreiders van desinformatie is aan de orde van de dag, en een voorbeeld hiervan is het Centrum voor Liberale Moderniteit (LibMod), geleid door Rusland-haters Marieluise Beck[13] en Ralf Fücks[14], dat onder meer aanzienlijke financiering ontvangt van het Bondsministerie van Gezinszaken en talrijke medewerkers in dienst heeft. Daarentegen wordt de non-profitstatus van kritische internetfora zoals de drukbezochte NachDenkSeiten, die worden belasterd als een ‘medium voor zonderlingen’, ingetrokken.

In de kringen van de “verdedigers van de democratie” wordt zonder terughoudendheid gelogen, gediscrimineerd en anderen belasterd. In een uiterst bevooroordeelde uitzending neemt de door abonnementsgelden gefinancierde “factchecker” van de Tagesschau simpelweg de Zwitserse historicus en auteur Daniele Ganser, de Duitse politicologe Ulrike Guérot en de voormalige ARD-correspondent in Moskou Gabriele Krone-Schmalz op de korrel: “Twijfelachtig”, ‘ondermaats’ en ‘absurd’ zijn de beoordelingen die aan hen worden gegeven; er wordt gezegd dat zij ‘duidelijk pro-Russische standpunten uitdragen’.[15]

Dit zijn dubieuze projecten en breed gedefinieerde termen die overheidsinstanties gebruiken in een poging om de democratie te bevorderen. Het zogenaamd onafhankelijke onderzoekscentrum Correctiv[16], dat in november 2023 een privégesprek in Potsdam afluisterde en parallellen trok met de beruchte Wannsee-conferentie, slaagde er zo in een wijdvertakte, leugenachtige campagne “tegen rechts” te lanceren – een term die zo ongeveer alles omvat wat niet in het politieke narratief past. [17]

Sancties van de Europese Unie tegen individuen

Deze misstanden nemen toe. Als onderdeel van haar 17e sanctiepakket tegen Rusland, aangenomen op 20 mei 2025, heeft de Europese Unie een ingrijpende stap gezet die een ernstige inbreuk vormt op de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid, en die een nieuw niveau markeert van onwettige bedreigingen en bestraffing van regeringskritische journalisten en hun aanhangers. Voor het eerst waren twee Duitse burgers het doelwit: journalist en auteur Thomas Röper en journaliste en blogger Alina Lipp.[18] Beiden wonen in Rusland en doen daar verslag. Volgens de motivering van de sancties verspreiden zij “Russische propaganda” en dragen zij bij aan “destabiliserende activiteiten” via hun verslaggeving.

Aan Röper en Lipp werden inreis- en doorreisverboden opgelegd, en hun tegoeden in West-Europa werden “bevroren”. Verder werd bepaald dat “er geen geldmiddelen of economische middelen aan hen ter beschikking mogen worden gesteld, noch direct, noch indirect”. [19] Dit betekent ook dat eventuele supporters of donateurs strafrechtelijk kunnen worden vervolgd; volgens EU-regelgeving – die in het nationale strafrecht moet worden opgenomen – staat op een opzettelijke schending van sancties een gevangenisstraf.

De sancties van de Europese Commissie troffen ook de in Berlijn gevestigde Duitse journalist Hüseyin Doğru en de Zwitserse militaire analist en auteur Jacques Baud, die werd beschuldigd van banden met Rusland – banden die hij naar eigen zeggen niet heeft. In een interview op 19 december 2025 zei Baud: “Dit besluit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had het totaal niet verwacht, vooral omdat ik er alles aan heb gedaan om propaganda te vermijden. Ik verricht analytisch werk…” [20] Zoals uit een vervolgvraag tijdens de federale persconferentie op 17 december 2025 bleek, verwelkomde de Duitse bondsregering de onwettige EU-sancties tegen Baud.[21]

Hiermee eigent de Europese Commissie zich – in overeenstemming met de Duitse regering – bevoegdheden toe die zij niet mag uitoefenen. De sancties worden opgelegd zonder dat de betrokkenen worden gehoord en zonder enige gerechtelijke procedure. Er is noch een vonnis, noch een recht op beroep; dit is pure willekeur van de kant van de EU, een contractuele entiteit zonder democratische legitimiteit. Met deze maatregelen legt de Raad van Ministers van de Europese Unie Europese burgers strafmaatregelen op die hun levensonderhoud bedreigen en niet onder enig verdrag vallen. De Raad handelt onrechtmatig, zoals hij dat in andere gevallen steeds vaker doet, en verspeelt daarmee definitief alle legitimiteit.

Cognitieve oorlogsvoering

De strijd om de controle over de werkelijkheid is een nieuwe fase ingegaan. Sinds ongeveer 2020 heeft de NAVO een programma voor cognitieve oorlogsvoering – dat wil zeggen informatieoorlogvoering, psychologische operaties en psychologische oorlogsvoering. Het uiteindelijke doel is om de waarneming zo volledig mogelijk te manipuleren, zoals blijkt uit overheidsmaatregelen tegen vermeend nepnieuws, desinformatie en Russische propaganda.

Propagandadeskundige Jonas Tögel schrijft over cognitieve oorlogsvoering: “De strijd om de geesten van mensen wordt zo omgezet in een aparte oorlogstechniek, met als verklaard doel om mensen zelf tot een onafhankelijk, officieel NAVO-oorlogstoneel te maken. Zo staat elke persoon te allen tijde in het middelpunt van deze geavanceerde psychologische oorlogsvoering.”[22]

De NAVO heeft de strijd tegen “desinformatie” tot een van haar primaire taken verklaard. Tögel citeert uit een NAVO-document: “De meest effectieve manier om een tegenstander te overweldigen is door zijn gedachten en overtuigingen te beïnvloeden, waardoor hij tegen zichzelf wordt gekeerd. Vooruitgang in het onderzoek naar desinformatie en de impact daarvan op samenlevingen zal leiden tot de ontwikkeling van nieuwe strategieën om deze aanvallen tegen te gaan.”[23]

De agressie tegen Rusland is geëscaleerd tot regelrechte hysterie. Er wordt voortdurend gesproken over hybride aanvallen van Rusland op de Duitse infrastructuur en over Russische drones die militaire installaties verkennen. Het is mogelijk dat regeringskringen in Duitsland ernaar streven een fundamentele verandering in de status quo teweeg te brengen door middel van manipulatie van de publieke opinie, het aanzetten tot onrust en het zaaien van angst onder de bevolking. Een valse-vlagoperatie zou kunnen worden gebruikt om de noodtoestand af te kondigen, wat de handhaving van noodwetten en mogelijk een verbod op de AfD-partij mogelijk zou maken.

Zelfs toppolitici mengen zich erin; het doel is politieke tegenstanders uit te schakelen en hun standpunten in diskrediet te brengen. In een opmerkelijk provocerende en polariserende toespraak ter gelegenheid van de herdenking van de nazi-pogrom sprak bondspresident Frank-Walter Steinmeier zich op 9 november 2025 uit voor het handhaven van de „firewall“ en het inleiden van een verbodsprocedure tegen de AfD, waarmee hij zich opnieuw op partijdige wijze in het politieke debat mengde en misbruik maakte van zijn positie. Hij stelde dat de rechtsstaat niet werkeloos mag toekijken totdat haar tegenstanders te machtig worden, en benadrukte: “…het antwoord dat onze grondwet biedt, is duidelijk: een partij die een koers van agressieve vijandigheid jegens de grondwet inslaat, moet altijd rekening houden met de mogelijkheid om verboden te worden.“ [24] Maar ook zonder de partij te verbieden zijn er al manieren om de AfD te bestrijden; zo mogen vijanden van de grondwet bijvoorbeeld geen rechter, leraar of soldaat zijn, en “vijanden van de grondwet kunnen ook worden uitgesloten van verkiezing tot districtsbestuurder of burgemeester“, aldus Steinmeier. Daarmee pleitte de bondspresident op opruiende wijze voor de herinvoering van beroepsverboden in Duitsland.

Verontrustende plannen van de bondsregering

Op 9 april 2025 keurden de CDU/CSU en de SPD een regeerakkoord goed om de nieuwe regering te vormen, wat een nieuwe stap op weg naar totalitarisme bleek te zijn. Helemaal aan het begin staat: “Duidelijkheid over de juiste koers voor de komende jaren vereist allereerst duidelijkheid over waar we staan: extern vallen de vijanden van onze liberale democratie onze vrijheid aan. Autoritaire machten worden steeds sterker. Ook de agressieoorlog van Rusland tegen Oekraïne vormt een bedreiging voor onze veiligheid. We worden geconfronteerd met hybride aanvallen op ons land die erop gericht zijn de sociale samenhang in Duitsland te vernietigen, onze democratie te ondermijnen en onze veiligheid in gevaar te brengen. Maar zelfs binnen ons eigen land wordt de democratie dagelijks aangevallen door haar tegenstanders.”[25]

Alleen al deze “beoordeling van de situatie” maakt duidelijk welke mentaliteit deze politici hebben – juist die politici in wiens handen het Duitse volk na de coalitievorming is gevallen. Er wordt namelijk geen bewijs aangevoerd ter ondersteuning van de beweringen dat externe “vijanden van onze liberale democratie” onze vrijheid aanvallen of dat de “Russische agressieoorlog tegen Oekraïne” onze veiligheid bedreigt. Integendeel, we kunnen al jarenlang waarnemen hoe het collectieve Westen, onder leiding van de VS, Rusland bedreigt met een voortdurende stroom van nieuwe provocaties.

Ook voor de zogenaamde hybride aanvallen wordt geen enkel bewijs geleverd; in plaats daarvan worden agressie en opruiing tegen Rusland – die ons in gevaar brengen – aangewakkerd. En door wie wordt de democratie in ons land dagelijks aangevallen, als niet door politici die bezig zijn deze af te schaffen, zoals het regeerakkoord in vele passages aantoont.

Verder staat er: “Binnenlands kent onze economie een aanhoudend zwakke groei. Het leven in Duitsland is ingewikkelder, duurder en stressvoller geworden.” Waarom dit zo is, wordt niet gevraagd – en zeker niet beantwoord. Geen woord over de opgeblazen pijpleidingen in de Oostzee en de ruïneuze energieprijzen die deze veroorzaakten – prijzen die veel bedrijven failliet doen gaan of naar het buitenland drijven, en dat al lang vóór de aanval op Iran deden.

Onmiddellijk daarna wordt beloofd dat de regering onder leiding van Friedrich Merz zal zorgen voor “welvaart voor iedereen” zal creëren, de defensie- en afschrikkingscapaciteiten zal versterken en “aan de zijde van Oekraïne zal staan, dat ook onze vrijheid en de beginselen van de op regels gebaseerde orde verdedigt.” Het leest allemaal als een reclame voor een wasmiddelfabrikant. Welvaart voor velen was in Duitsland al bijna een realiteit, en defensie of afschrikking waren secundaire zaken omdat er geen potentiële agressors waren. Er is pas een dreigingsscenario geconstrueerd in de nasleep van het destructieve beleid van het Westen.

Maar wat verdedigde Oekraïne eigenlijk – een land dat na de staatsgreep van 2014 onder het bewind van nationalisten en fascisten was gekomen en – aangestookt door Washington – een burgeroorlog had ontketend tegen de oblasten Donetsk en Loehansk? En wat voor soort “op regels gebaseerde orde” is dit, waarvan Oekraïne zogenaamd de beginselen verdedigt? Wie stelt de regels voor een dergelijke orde vast? Is het Handvest van de Verenigde Naties – dat het internationaal recht regelt in de geest van menselijkheid en vreedzame coëxistentie – opgeschort? En zo ja, door wie?

Het regeerakkoord bevestigt herhaaldelijk en kritiekloos de verbintenis met de NAVO en de VS, evenals met het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk; omgekeerd – in een poging om bij Washington in een goed blaadje te komen – roept het op tot het beteugelen van de “destructieve rol” van het “Iraanse regime” in het Midden-Oosten. En vanwege zijn geografische ligging in Europa moet Duitsland “verder worden ontwikkeld als een centraal knooppunt van de NAVO”; de defensie-uitgaven moeten „aanzienlijk en rigoureus“ worden verhoogd, en er moeten “voorwaarden voor militaire registratie en controle” worden vastgesteld.

Het is duidelijk dat de regering-Merz Duitsland wil voorbereiden op een oorlog met Rusland. Het is haar “democratie” – niet die van het volk – die beschermd moet worden; de regering van een andere staat, die tot vijand is verklaard, wordt een “regime” genoemd; en er moet oorlog worden gevoerd in Oekraïne, tegen enorme financiële en materiële kosten. Veel pagina’s van het verdrag gaan over het leger, herbewapening, verzet tegen Rusland en steun aan Oekraïne – allemaal met het doel de overwinning te behalen op de aartsvijand, die wordt gepersonifieerd door Vladimir Poetin.

Rusland als vijand

De lastercampagne tegen Rusland lijkt geen einde te kennen. Terwijl Vladimir Poetin alles doet wat in zijn macht ligt om een oorlog met de NAVO te voorkomen, gaan de provocaties tegen Rusland door het westerse bondgenootschap – dat nu is teruggebracht tot de VS en haar bondgenoten, de zogenaamde ‘coalitie van bereidwilligen’ – door. Helaas lopen de Duitse bondskanselier Friedrich Merz, vicebondskanselier Lars Klingbeil, minister van Defensie Boris Pistorius en minister van Buitenlandse Zaken Johann Wadephul voorop.

De coalitiepartners in Berlijn zijn van mening: “Onze veiligheid wordt vandaag de dag meer bedreigd dan ooit sinds het einde van de Koude Oorlog.” Dat klopt, maar de conclusie is niet juist: “De grootste en meest directe dreiging komt van Rusland…” Sinds zijn gedenkwaardige toespraak in de Duitse Bondsdag in 2001 heeft Vladimir Poetin herhaaldelijk samenwerking aangeboden en de hand gereikt. Hij werd afgewezen en afgescheept met de Akkoorden van Minsk. Barack Obama en Joseph Biden, die het beleid van hun voorgangers voortzetten en Oekraïne als instrument gebruikten, streefden naar een regimewisseling in Moskou.

Wat tegenwoordig vaak over het hoofd wordt gezien, is dat Michail Gorbatsjov in 1990 een sleutelrol speelde bij de hereniging van de DDR en de BRD. Destijds werd het Twee-plus-Vier-Verdrag gesloten, dat op 15 maart 1991 in werking trad. Daarin werd verklaard “„dat er alleen vrede zal uitgaan van Duitse bodem.“ Volgens de grondwet van het verenigde Duitsland zijn handelingen die het vreedzame samenleven van volkeren kunnen verstoren en die met de bedoeling daartoe worden ondernomen – in het bijzonder voorbereidingen voor een aanvalsoorlog – ongrondwettelijk en strafbaar.” Ook werd de afzwering van kernwapens opnieuw bevestigd. Zoals echter is gebleken, worden verdragen die westerse politici niet langer uitkomen, simpelweg niet nageleefd.

De coalitiepartners beloven: “Wij zullen Oekraïne uitgebreide steun verlenen, zodat het zich effectief kan verdedigen tegen de Russische agressor en stand kan houden in de onderhandelingen.” En minister van Defensie Boris Pistorius zegt dat Duitsland tegen 2029 “klaar voor oorlog” moet zijn.[26] Deze uitspraken komen neer op niets minder dan een misdaad tegen de eigen bevolking van het land, en ze vertegenwoordigen een verkeerde koers die het voortbestaan van de natie zelf bedreigt. In het voorjaar van 2025 hadden veel Berlijnse politici nog steeds niet door dat Donald Trump en Vladimir Poetin met elkaar in gesprek waren en onderhandelden, en dat de VS en Rusland vrede in Europa willen – of in ieder geval geen oorlog tegen elkaar. In plaats van deze situatie in het voordeel van Duitsland te benutten, sleepte Friedrich Merz zijn eigen land steeds dieper het conflict met Rusland in.

Met Merz aan het roer zal de oorlog in Oekraïne naar verwachting dan ook eindeloos voortduren. Nog op 13 april 2025 herhaalde hij in een interview met journaliste Caren Miosga zijn bereidheid om Oekraïne te voorzien van Taurus-raketten. Dat hij kort daarna op zijn woorden terugkwam, was blijkbaar te wijten aan heftige reacties vanuit het Kremlin. In het interview ging hij ook in op zijn visie op de Russische president: Poetin begaat „de ernstigste oorlogsmisdaden“, en hij interpreteert “onze bereidheid om met hem te onderhandelen niet als een serieus aanbod om vrede te bevorderen, maar als een teken van zwakte“. Nu, zo zei hij, moet het Oekraïense leger “uit zijn defensieve houding komen”; het moet bijvoorbeeld in staat worden gesteld om de Krim-brug te vernietigen.[27]

In reactie hierop waarschuwde Rusland-deskundige en historicus Gilbert Doctorow[28] dat Friedrich Merz, met zijn “oorlogszuchtige retoriek … de gevaarlijkste Duitse leider is sinds Adolf Hitler”. De Russen hadden onmiddellijk kennis genomen van zijn uitspraken en waren “bereid een verwoestende tegenaanval op Duitsland uit te voeren als Merz zijn beleid voortzet, dat de ergste vorm van Duits revanchisme weerspiegelt”. ” Merz had „de controle volledig verloren“ met „zijn aangekondigde plannen om Rusland te straffen“.[29]

De vicevoorzitter van de Veiligheidsraad van de Russische Federatie en voormalig president Dmitri Medvedev noemde Friedrich Merz eveneens een nazi,[30] en Kremlinwoordvoerder Dmitri Peskov betreurde het gebrek aan bereidheid bij West-Europese regeringen om “manieren te zoeken om vredesbesprekingen op gang te brengen”. Zij waren “eerder geneigd om de voortzetting van de oorlog verder uit te lokken”. [31]

Friedrich Merz’ persoonlijke inzet voor Oekraïne

Friedrich Merz heeft de autoriteiten in Kiev met zijn steun een duwtje in de rug gegeven – en blijft dat doen. De voormalige Oekraïense ambassadeur Andriy Melnyk, die de fascist Stepan Bandera[32] verafgoodt en zich heeft onderscheiden door beledigingen en brutaal gedrag, benaderde de pas aangetreden Duitse bondskanselier in april 2025 in het openbaar met een ronduit absurde lijst van eisen: De coalitie moet een resolutie aannemen “over de financiering van wapenleveranties aan Oekraïne ter hoogte van ten minste 0,5 procent van het bbp (21,5 miljard euro per jaar) of 86 miljard euro tegen 2029 […] dezelfde 0,5-procentregel op EU-niveau initiëren en implementeren (372 miljard euro tegen 2029)”, evenals “de onmiddellijke levering van 150 Taurus-kruisraketten” en “30 procent van de beschikbare Duitse gevechtsvliegtuigen en helikopters…”. [33]

Men kan er gerust van uitgaan dat dergelijke eisen niet zijn gesteld zonder overleg met Zelenskyy. Er is geen duidelijker illustratie van de waanzin die uitgaat van de oorlogsregering in Kiev. De lof die Merz van Melnyk ontvangt, is veelzeggend: “ U weet hoezeer ik – als ambassadeur met een lange staat van dienst – onze vertrouwelijke gesprekken met u als CDU-voorzitter en fractievoorzitter van de CDU/CSU in de Bondsdag altijd heb gewaardeerd. Het is niet overdreven om te zeggen dat we er in april 2022, dankzij uw persoonlijke inzet en de enorme druk van de oppositie in het parlement, in geslaagd zijn om bondskanselier Scholz en de ‘verkeerslichtcoalitie’ er na veel aarzeling van te overtuigen zware wapens aan Oekraïne te leveren. Uw moedige bezoek aan Kiev begin mei 2022 – als eerste Duitse staatsman die dat deed – was ook een krachtig signaal om de toenmalige bondsregering ertoe aan te sporen Oekraïne veel sterkere militaire steun te verlenen.”[34]

Dit komt tot uiting in de volgende passage uit het regeerakkoord: “Oekraïne, als sterke, democratische en soevereine staat die zelfstandig en vanuit een Euro-Atlantisch perspectief zijn eigen toekomst bepaalt, is van cruciaal belang voor onze eigen veiligheid. We zullen daarom onze militaire, civiele en politieke steun aan Oekraïne samen met onze partners aanzienlijk versterken en op betrouwbare wijze voortzetten. In nauwe samenwerking met onze partners zullen we pleiten voor een gemeenschappelijke strategie gericht op echte en duurzame vrede, waarin Oekraïne vanuit een positie van kracht en op voet van gelijkheid optreedt. Dit omvat ook materiële en politieke veiligheidsgaranties voor een soeverein Oekraïne. Duitsland zal deelnemen aan de wederopbouw van Oekraïne.”

Het lijkt Merz en zijn coalitiepartners volledig te zijn ontgaan – of misschien weigeren ze het simpelweg te erkennen – dat Oekraïne een “mislukte staat” is waarvan de leiders, onder leiding van westerse oorlogszuchtigen, van plan zijn hun soldaten – van wie sommigen onder dwang zijn ingelijfd – tot de laatste kogel tegen Rusland te laten vechten. Het feit dat Rusland, als kernmacht, niet verslagen kan worden, gaat aan de aanstichters voorbij, en zij zijn al bezig met het plannen van hun zakelijke ondernemingen in de wederopbouw van de verwoeste gebieden.

Wanneer in het regeerakkoord staat: “Het doel van ons buitenlands en veiligheidsbeleid is het behoud van vrede in vrijheid en veiligheid”, zijn dit – zoals blijkt uit de daaropvolgende intentieverklaringen – niets anders dan loze woorden. Dit geldt ook voor de toewijding aan de NAVO, die bijzonder wordt benadrukt, evenals aan de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk: “Het trans-Atlantische bondgenootschap en de nauwe samenwerking met de VS blijven voor ons van centraal belang. We zullen het handelingsvermogen van Europa versterken, bestaande strategische partnerschappen verdiepen, nieuwe aangaan – met name met landen van het Mondiale Zuiden – en multilaterale kaders met al onze kracht ondersteunen. … Het Verenigd Koninkrijk is een van de naaste partners van de EU en Duitsland – zowel bilateraal als in het kader van de NAVO.”

Het is de vraag of de landen van het Mondiale Zuiden wel geïnteresseerd zijn in strategische partnerschappen met oorlogszuchtigen. En hoe zit het met het trans-Atlantische bondgenootschap en het nauwe partnerschap met de VS? Merz en zijn partners hebben blijkbaar nog niet begrepen dat dit sinds het presidentschap van Donald Trump een luchtkasteel is, en dat Duitsland in een toestand van onvoorwaardelijke overgave verkeert en, volgens het VN-Handvest, door de tegenstanders van de Tweede Wereldoorlog,[35] waaronder Rusland, als een vijandige staat wordt beschouwd.

Daar komt nog een ongelooflijke brutaliteit en schaamteloosheid bij, die in veel van hun verklaringen tot uiting komt. Zo zeiden ze bijvoorbeeld: “In overleg met onze partners zoeken we naar manieren om de bevroren Russische staatsactiva economisch te benutten om financiële en militaire steun aan Oekraïne te verlenen.“ Wat betekent dit anders dan diefstal – met ernstige gevolgen voor de veiligheid van het mondiale financiële stelsel? Hiermee is het weinige vertrouwen dat nog in de westerse pseudodemocratieën bestond, definitief verspild.

In het regeerakkoord is sprake van “het handhaven van vrede in vrijheid en veiligheid“. Toch kwam de gewetenloosheid van Duitse politici opnieuw aan het licht toen Friedrich Merz tijdens de G7-top in Kananaskis op 17 juni 2025 over de agressieoorlog van Israël tegen Iran – die in strijd is met het internationaal recht – zei: “Dat is het vuile werk dat Israël voor ons allemaal doet. ” [36] Er zijn wereldwijd miljoenen oorlogsslachtoffers, gewonden en vluchtelingen, maar de verantwoordelijken blijven het conflict escaleren. De Doomsday Clock staat momenteel op 89 seconden voor middernacht; de ontelbare doden van de Tweede Wereldoorlog zijn blijkbaar vergeten door invloedrijke westerse politici en journalisten.

Verontrustende ideeën over het binnenlands beleid

Het regeerakkoord bevat ook zeer controversiële aankondigingen met betrekking tot het binnenlands beleid. In het hoofdstuk getiteld “Bureaucratie terugdringen, de staat moderniseren en een moderne rechterlijke macht“ staat: “Duitsland heeft een echte staatshervorming nodig.” Verder staat er: “Wij zetten ons in voor consequente digitalisering en een ‘alleen digitaal’-aanpak: administratieve diensten moeten digitaal en zonder complicaties via een centraal platform (‘one-stop-shop’) beschikbaar worden gesteld, dat wil zeggen zonder dat men overheidsinstanties hoeft te bezoeken of schriftelijke documenten hoeft in te dienen. Elke burger zal verplicht zijn om een burgeraccount en een digitale identiteit te hebben. Wij zullen de EUDI Wallet beschikbaar stellen aan burgers en bedrijven, waardoor identificatie, authenticatie en betalingen mogelijk worden.”

Dat klinkt als een schapenstal waar elk dier een oormerk krijgt waarin al zijn persoonlijke gegevens zijn opgeslagen. Bedrijfsjournalist en Handelsblatt-redacteur Norbert Häring schrijft hierover: “‘Alleen digitaal’ betekent dat de traditionele manieren om overheidsuitkeringen en vervoersdiensten te ontvangen, evenals het nakomen van door de staat opgelegde verplichtingen, systematisch worden afgeschaft om mensen te dwingen hun zaken digitaal en via geautomatiseerde processen af te handelen. Dit geldt uiteraard ook voor betalingen, waarbij contant geld tot de analoge oplossingen behoort die geleidelijk worden afgeschaft. Dit betekent niet alleen dat burgers aan naadloze bewaking zullen worden onderworpen. Het betekent ook dat zij zich volledig moeten aanpassen aan het systeem dat bureaucraten en technocraten samen hebben bedacht en geprogrammeerd.”[37]

Häring vreest een dystopische ontwikkeling: “Het systeem beschikt niet langer over menselijke vertegenwoordigers die ervoor kunnen zorgen dat het zich flexibel aanpast aan de behoeften van mensen – inclusief mensen met speciale behoeften waarmee de programmeurs geen rekening hebben gehouden, en mensen in specifieke situaties.” Met andere woorden: de nieuwe regering werkt intensief aan de verwezenlijking van de droom van de technocraten van een centraal gestuurde samenleving waarin mensen als autonome besluitvormers worden uitgeschakeld en in plaats daarvan worden omgevormd tot functionerende radertjes in een centraal gestuurde sociale megamachine.”

De aankondiging van een verplichte burgerrekening en een digitale identiteit is inderdaad alarmerend. Dit komt omdat het overheidsinstellingen toegang zou geven tot alle informatie over elke burger. Als deze informatie vervolgens wordt gebruikt “om mogelijke aanspraken op uitkeringen onder de aandacht te brengen en de aanvraagprocedure te vereenvoudigen“, zal er geen privacy meer zijn. Onder het mom van zorg voor het publiek stellen de coalitiepartners voor: “We zullen steeds vaker zonder aanvraag te werk gaan. Zo zouden ouders na de geboorte van een kind bijvoorbeeld automatisch een kennisgeving van kinderbijslag moeten ontvangen.“

De staat kan dus uitkeringen toekennen zonder dat daarvoor een aanvraag nodig is — maar bijgevolg kan zij deze ook intrekken. Zij kan burgers helpen; zij kan hen zelfs beschermen tegen “desinformatie” of “haat en opruiing”; maar zij kan hen ook van informatie afsnijden, hen verkeerd informeren, hen berispen, sancties opleggen en hen straffen wegens ongehoorzaamheid. Dit betekent dat de staat alles weet en dat zij met die kennis kan omgaan zoals zij dat goeddunkt. Dit is de Orwelliaanse surveillancestaat in zijn puurste vorm.

Dienovereenkomstig willen de coalitiepartners een “culturele ommezwaai en modern leiderschap” inluiden, blijkbaar met een leidende elite: “Ambtenaren zijn de ankers van stabiliteit voor de Duitse staat. We zullen een moderne en waarderende leiderschapscultuur tot stand brengen en bevorderen.” Aangezien veel mensen in deze uiterst onzekere tijden nu hun toevlucht zoeken in de publieke sector, zullen deze bevoorrechte burgers vervolgens de massa’s aanvoeren die, samen met de politici die een dergelijk regeerakkoord ondertekenen, de straat opgaan om te demonstreren voor democratie of voor het verbieden van politieke partijen. De verdeeldheid in de samenleving is al enige tijd aan de gang; als deze door de staat wordt aangestuurd, zou dit explosief kunnen worden. Maar er worden voorbereidingen getroffen om dit tegen te gaan.

Dit sluit aan bij de volgende aankondiging: “Wat de vijanden van de democratie betreft, geldt het principe van ‘nultolerantie’. Het is de verantwoordelijkheid van de staat als geheel en van de samenleving om elke destabilisatie van onze vrije democratische basisorde tegen te gaan en daarbij onze veiligheidsdiensten niet aan hun lot over te laten. … Veiligheidsdiensten moeten de bevoegdheid krijgen om voor specifieke doeleinden geautomatiseerde (op AI gebaseerde) gegevensanalyses uit te voeren. Onder bepaalde, nauw omschreven voorwaarden met betrekking tot ernstige misdrijven zijn wij van plan wetshandhavingsinstanties in staat te stellen met terugwerkende kracht biometrische identificatie op afstand toe te passen om daders te identificeren. ”

De problematische “biometrische identificatie op afstand” zal dus waarschijnlijk gangbare praktijk worden, en de vervolging van dissidenten onder het mom van maatschappelijke verantwoordelijkheid zal toenemen. De ervaring leert dat veiligheidsdiensten grotendeels autonoom zijn geworden; vijandigheid jegens de democratie en “nauw omschreven voorwaarden” zijn voor interpretatie vatbaar; en zelfs kritische uitspraken over het systeem die op onlinefora worden geplaatst of in privécorrespondentie via e-mail – die door inlichtingendiensten wordt gemonitord – kunnen nu al vallen onder de categorie “destabilisatie van onze vrije democratische basisorde”. ”

Het toezicht wordt opgevoerd: “We verscherpen de sancties die aan platforms kunnen worden opgelegd, met name in gevallen van systematisch verzuim om criminele inhoud te verwijderen.” Daartoe krijgen mediatoezichthouders de wettelijke bevoegdheid om krachtiger op te treden tegen “nepnieuws, haatzaaiende uitlatingen en opruiing”. Social-mediaplatforms moeten actief optreden tegen wat als desinformatie wordt beschouwd; anders riskeren ze boetes of opschorting. Kritiek op de regering wordt daarmee nog riskanter, vooral omdat het veroordelen van critici en het sturen van de publieke opinie tegen hen nu op de agenda staan: “We blijven projecten ondersteunen die democratische participatie bevorderen via het federale programma ‚Demokratie leben!‘“

Duitsland moet een “AI-natie“ worden, en veiligheidsdiensten moeten gegevens mogen analyseren „met behulp van AI“, blijkbaar zonder rekening te houden met gegevensbescherming. Dit zal vermoedelijk een “meer open en positief begrip van gegevensgebruik” vereisen, wat wordt aanbevolen. Voor degenen die weigeren mee te werken of buiten de lijntjes treden, geldt het volgende: “Als onderdeel van het versterken van de veerkracht van onze democratie zullen we de intrekking van het recht om zich verkiesbaar te stellen regelen in gevallen van meervoudige veroordelingen wegens het ophitsen van het volk.”

Het regeerakkoord gaat ook in op migratie en integratie: “Als immigratieland wordt Duitsland gevormd door mensen met uiteenlopende achtergronden. We willen een land blijven dat immigranten verwelkomt en willen dat de immigratie van geschoolde arbeidskrachten aantrekkelijk is voor onze arbeidsmarkt.” Daartoe moeten legale toegangswegen worden gecreëerd. Integratie moet actief worden bevorderd, terwijl irreguliere migratie moet worden “teruggebracht” en het afwijzen van asielzoekers aan de landsgrenzen moet worden toegestaan, zelfs in gevallen van asielaanvragen.

Opnieuw veel loze woorden en slechts bescheiden benaderingen om de groeiende problemen op te lossen die worden veroorzaakt door een onwettig “immigratiebeleid”. ” Maar bij nader inzien is Duitsland, in tegenstelling tot de VS, Canada, Australië of Nieuw-Zeeland, geen immigratieland; het is een land van toestroom, en deze tekortkoming in het migratiebeleid van Merkel moet eindelijk worden erkend en gecorrigeerd. Als elk land waarnaar mensen uit andere delen van de wereld willen emigreren als een immigratieland zou worden beschouwd, dan zou bijvoorbeeld Zwitserland bijvoorbeeld, er ook bij horen. Maar de Zwitsers zouden dat zeker zonder meer van de hand wijzen.

In Zwitserland lijken de mensen erin geslaagd te zijn om onafhankelijk te blijven denken, zelfs wat betreft de “droom van de technocraten” van totale digitalisering en registratie. Op 28 november 2024 berichtte Norbert Häring over een volksstemming in het kanton Neuchâtel, die de burgers via een grondwetswijziging het recht op “digitale integriteit” garandeert – dat wil zeggen: “bescherming tegen misbruik van gegevensverwerking, veiligheid in de digitale ruimte en een offline leven. … Het kanton verbindt zich ertoe toegang te bieden tot menselijke contactpersonen binnen het bestuur” – een lichtstraal in de schemering. [38]

De weg naar een onzekere toekomst

Het regeerakkoord had duidelijkheid moeten scheppen over de juiste koers voor de komende jaren. In plaats daarvan onthult het verontrustende, bedreigende en soms alarmerende intenties van een groep politici die zich het recht toe-eigenen om burgers te manipuleren, te intimideren en te controleren – alsof het een poppenspel is – en hen mogelijk in een oorlog te storten. De coalitiepartners zijn er trots op dit in gang te zetten.

Friedrich Merz, die tot 2020 voorzitter was van de raad van commissarissen van BlackRock Asset Management Deutschland,[39] en die had beloofd Oekraïne te voorzien van Taurus-kruisraketten, beschouwt zichzelf blijkbaar al als de opperbevelhebber in de strijd tegen Rusland. En Lars Klingbeil, de medevoorzitter van de SPD – die tot nu toe nogal onopvallend was – pocht: “Wij zijn het belangrijkste land en het sterkste land van Europa, en stabiliteit zal van ons uitgaan als we erin slagen hier een stabiele regering te vormen.”[40]

Maar nog geen moment nadat het regeerakkoord was ondertekend, ontstonden er al geschillen tussen de coalitiepartners over het minimumloon, pensioenen, inkomstenbelastingverlagingen voor mensen met een laag of gemiddeld inkomen en de successierechten.[41] En stabiliteit in een land dat zichzelf momenteel te gronde richt? Ambitie om een grootmacht te worden in een land dat, volgens het VN-Handvest, een potentiële vijandelijke staat blijft in een toestand van onvoorwaardelijke overgave?

Klingbeil en Merz willen Oekraïne in zijn oorlog blijven steunen met wapens en geld “zo lang als nodig is”. Klingbeil onthult zijn denkwijze wanneer hij zegt: “Ik was erbij – wat een werkelijk ontroerend moment was – toen de eerste Oekraïense soldaat een schot afvuurde vanuit een Leopard 2-tank.” [42] Net als zijn coalitiepartner lijkt hij niet te beseffen hoeveel schade zij de democratie toebrengen en wat zij “ons land” – waarover zij voortdurend spreken – aandoen.

Twee systemen

Juist in deze vooroorlogse situatie zou er een kans zijn om zich te bevrijden van de vazalstatus en van de militaire en culturele greep van de Verenigde Staten, en om de eigen culturele wortels te herontdekken. In dit opzicht presenteert de Oekraïense crisis zich niet alleen als een conflict tussen het collectieve Westen en het Mondiale Zuiden – inclusief Rusland – maar ook, in de breedste zin, als een botsing tussen twee culturele sferen: de door de VS gedomineerde westerse cultuur, die in decadentie afglijdt, en een historisch gegroeide conservatieve Europese cultuur.

Rusland, dat momenteel in oorlog is, is misschien geen toonbeeld van burgerrechten, en natuurlijk bieden de Verenigde Staten meer dan alleen maar laag bij de grondse vermaak; maar vanuit de overtuiging dat cultuur het fundament van een samenleving vormt, krijgt het Amerikaanse culturele imperialisme een aanzienlijk belang. Het kan niet over het hoofd worden gezien dat de Verenigde Staten – naast hun militaire acties – via Hollywood en Disneyland invloed hebben verworven over miljarden mensen.

Het lijkt erop dat er in Rusland, het grootste land van Europa, ondanks het agressieve en oorlogszuchtige beleid van het Westen en ondanks vele problemen, inspanningen worden geleverd om een Europese cultuur van bewustzijn, spiritualiteit en menselijkheid in stand te houden – wat iemands standpunt hierover ook moge zijn. Een uitspraak van de Russische president Vladimir Poetin wijst hierop. Tijdens een bijeenkomst met culturele prominenten in maart 2024 zei hij: “Er is veel goeds in de hedendaagse Europese cultuur, maar er zijn ook veel problemen. Dit biedt ons een unieke kans om te zien wat er in de postindustriële samenleving en in de wereld gebeurt, en om daarop op gepaste wijze en tijdig te reageren.” [43]

De mate van haat en opruiing tegen Rusland – die door de overgrote meerderheid van de bevolking wordt getolereerd en zelfs door bepaalde segmenten van de samenleving wordt gesteund – is schandalig. Onder deze omstandigheden zal het moeilijk zijn om in de nabije toekomst een vertrouwensband met Rusland te herstellen – terwijl dit juist noodzakelijk is om economisch herstel te bewerkstelligen en de Europese cultuur te beschermen tegen destructieve Amerikaanse invloeden, die vanuit politiek perspectief moeten worden beoordeeld.

Conclusie

Hoe zou de situatie voor Duitsland en Europa eruitzien als de veelzijdige banden met Rusland niet waren verbroken? Met name voor Duitsland hadden zich economische betrekkingen met Rusland ontwikkeld die voor beide partijen bijzonder gunstig waren. Het zou belangrijk zijn om die banden te herstellen – en dat te doen terwijl Vladimir Poetin nog president is. Zoals bekend neemt hij een pro-Duitse houding aan en heeft hij, ondanks de enorme persoonlijke vijandigheid die tot voor kort tegen hem was gericht, bij verschillende gelegenheden vriendschappelijke samenwerking aangeboden.

Het tot stand brengen van een beleidsomslag gericht op vrede en welvaart voor de bevolking zou een fundamentele heroriëntatie vereisen. Dit mag niet betekenen dat de trans-Atlantische betrekkingen worden opgegeven. Integendeel, een neutraal Duitsland zou zowel voor het Westen als voor het Oosten open moeten blijven staan. Bovendien zou het belangrijk zijn om gebruik te maken van de door Donald Trump geïnitieerde toenadering tot Rusland, evenals van de centrifugale tendensen binnen de EU, zolang deze kans zich nog voordoet, om een einde te maken aan de bemoeizucht van de EU als verdragsorganisatie en terug te keren naar een Europa van soevereine staten – het zogenaamde “Europa van de vaderlanden” – zonder de samenwerking tussen deze staten ter discussie te stellen.

In plaats van deze weg van de rede in te slaan, wordt Duitsland door de Berlijnse regering onder leiding van Friedrich Merz naar de rand van de afgrond geleid. Uit uitspraken van vooraanstaande politici blijkt de omvang van de volksopruiing en oorlogszucht: minister van Buitenlandse Zaken Johann Wadephul verklaart dat Rusland altijd onze vijand zal blijven. CDU-politicus Roderich Kiesewetter, lid van de Commissie Buitenlandse Zaken in de Duitse Bondsdag, is van mening: “We moeten de oorlog naar Rusland brengen.” Voormalig minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock zei: “We moeten Rusland te gronde richten.” Bondskanselier Friedrich Merz beschouwt de Russische president Vladimir Poetin als “misschien wel de grootste oorlogsmisdadiger van onze tijd.” Hoe kunnen Russische politici onder deze omstandigheden überhaupt nog met hun Duitse collega’s blijven praten?

Het is op dit moment onmogelijk te voorspellen wat er nu gaat gebeuren. Maar het ziet er niet goed uit. Internationaal gezien is er een groeiende minachting voor het internationaal recht en de integriteit van andere staten; binnenlands bevindt Duitsland zich in een vooroorlogse periode onder het toezicht van een vanuit het buitenland gestuurde regering die de belangen van de eigen bevolking negeert. Om de dringend noodzakelijke beleidswijziging tot stand te brengen, is echter een sterke en bewuste burgermaatschappij nodig. Het is een paradoxale situatie, want de huidige regering onderdrukt, met hulp van de rechterlijke macht en de Europese Commissie, alles wat zij bestempelt als “delegitimering van de staat” of “propaganda voor Rusland”. Daarom is de enige kans die overblijft voor degenen die pleiten voor vrede en zich verzetten tegen een oorlog met Rusland, om het publiek ondanks alle tegenstand te blijven voorlichten over de werkelijke politieke situatie.

Toelichting en bronnen

1. See www.lto.de/recht/hintergruende/h/bgh-2str54-24-urteil-revision-verworfen-familienrichter-weimar-rechtsbeugung-corona
2. „Macht und Herrschaft“. Verlag Hintergrund GmbH, Berlin 2025, S. 11.
3. See www.zdfheute.de/politik/ausland/merz-frieden-bedrohung-russland-100.html
4. See www.berliner-zeitung.de/politik-gesellschaft/geopolitik/kuenftiger-aussenminister-wadephul-russland-wird-immer-ein-feind-fuer-uns-bleiben-li.2320148
5. See ZDF heute ebd.
6. See www.rationalgalerie.de/home/virulente-meinungsfreiheit
7. www.rubikon.news/artikel/das-gehorsamkeits-experiment
8. See https://fragdenstaat.de/dokumente/4123-wie-wir-covid-19-unter-kontrolle-bekommen/
9. See www.berliner-zeitung.de/politik-gesellschaft/bundeswehr-reservistenchef-fordert-rueckkehr-der-wehrpflicht-tausend-tote-oder-verletzte-am-tag-li.10001977
10. Frankfurt am Main 2019. See also Rainer Mausfeld: Das Schweigen der Lämmer. Frankfurt am Main 2018
11. Daniela Dahn and Rainer Mausfeld: „TamTam und Tabu“, Frankfurt am Main 2020, S. 201 f.
12. See www.cbsnews.com/news/germany-online-hate-speech-prosecution-60-minutes/
13. Beck, of Alliance ’90/The Greens, was a member of the German Bundestag and State Secretary in the Ministry of Family Affairs.
14. Fücks, who served on the board of the Heinrich Böll Foundation—an organization affiliated with the Green Party—until 2017, was a leading member of the Communist League of West Germany (KBW) in the 1970s and served as spokesperson for the Green Party’s federal executive committee in 1989.
15. See www.tagesschau.de/faktenfinder/kontext/ganser-guerot-krone-schmalz-101.html
16. See www.nachdenkseiten.de/?p=110662
17. See www.nius.de/analyse/geheimplan-gegen-deutschland-wie-das-staatlich-finanzierte-portal-correctiv-eine-wannseekonferenz-2-0-erfand/37538eef-f58a-4ec1-852c-7273115871fe
18. See www.stern.de/politik/alina-lipp-und-thomas-roeper–eu-verhaengt-sanktionen-gegen-deutsche-35741804.html
19. See https://seniora.org/politik-wirtschaft/politik/was-die-verhaengung-von-sanktionen-gegen-thomas-roeper-bedeutet
20. See www.berliner-zeitung.de/politik-gesellschaft/geopolitik/eu-sanktioniert-jacques-baud-wie-ein-blitz-aus-heiterem-himmel-li.10010959
21. See www.youtube.com/watch?v=RO04jnJa36w (abgerufen am 28.12.2025)
22. https://forumgeopolitica.com/de/artikel/alles-desinformation-wie-der-staat-in-die-meinungs-und-pressefreiheit-eingreift
23. Ibid.
24. See www.bundespraesident.de/SharedDocs/Reden/DE/Frank-Walter-Steinmeier/Reden/2025/11/251109-9-November-Matinee.html
25. See www.spd.de/fileadmin/Dokumente/Koalitionsvertrag2025_bf.pdf
26. www.bundestag.de/dokumente/textarchiv/2024/kw23-de-regierungsbefragung-1002264
27. See www.ardmediathek.de/video/caren-miosga/geht-so-ihr-politikwechsel-herr-merz-mit-gebaerdensprache/das-erste/Y3JpZDovL2Rhc2Vyc3RlLmRlL2NhcmVuLW1pb3NnYS8yMDI1LTA0LTEzXzIxLTQ1LU1FU1ovZ2ViYWVyZGVuc3ByYWNoZQ
28. Doctorow is the European coordinator of the American Committee for East-West Accord in Brussels.
29. See https://gilbertdoctorow.com/2025/04/15/friedrich-merz-the-most-dangerous-german-leader-since-adolf-hitler/
30. See www.fr.de/politik/putin-vertrauter-reagiert-auf-merz-taurus-plan-denk-nochmal-nach-nazi-zr-93683831.html
31. See www.tagesschau.de/ausland/europa/ukraine-merz-taurus-russland-kreml-medwedew-100.html
32. Stepan Bandera (1909–1959), a war criminal, murderer, and Nazi collaborator, is revered as a national hero.
33. See www.welt.de/debatte/kommentare/article255971068/Gastbeitrag-Die-Zukunft-der-Ukraine-haengt-jetzt-auch-von-Friedrich-Merz-ab.html?wtrid=socialmedia.socialflow….socialflow_twitter
34. Ibid.
35. See Wolfgang Bittner, Niemand soll hungern, ohne zu frieren, S. 69–73
36. See www.zdfheute.de/politik/g7-gipfel-merz-100.html
37. See https://norberthaering.de/news/koalitionsvertrag-digitalzwang/
38. https://norberthaering.de/news/neuenburg-digitale-integritaet/
39. BlackRock Inc., a U.S. investment firm, manages more than 10 trillion U.S. dollars in assets worldwide.
40. See www.youtube.com/watch?v=7qvDCT96B6w [abgerufen 19. April 2025]
41. See www.fr.de/politik/senkung-der-einkommensteuer-spd-geht-auf-konfrontationskurs-93684719.html
42. See https://rtde.agency/meinung/190373-lars-klingbeil-neuer-tiefpunkt-in/. Sowie: https://weltexpress.info/lars-klingbeil-ein-neuer-tiefpunkt-in-der-geschichte-der-spd/
43. See https://rtde.org/kurzclips/video/200901-ist-unmoeglich-putin-ueber-abschaffung-der-russischen-kultur/

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De partij van Merz wil dat oudere Duitsers hun huis verkopen om de zorg te bekostigen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: