Nu het Iran-conflict volledig uit de hand loopt, dringt de vraag zich op: ‘Waar staan we?’

De westerse propagandamachine – het krachtigste strategische wapen van het Westen – heeft herhaaldelijk beweerd dat de Amerikaanse strijdkrachten een snelle en verpletterende overwinning op Iran behalen. Tegelijkertijd informeren Israëlische inlichtingenfunctionarissen de westerse media dat ze steeds meer tekenen zien van wanorde en “chaos” binnen het regime in Teheran, en voegen ze eraan toe dat de Iraanse commandostructuur ernstig is aangetast door ernstige storingen.

En waarom zouden ze niet beweren dat er sprake is van een verpletterende overwinning? Trump is vermoedelijk de oorlog ingegaan met een enorm vertrouwen in het militaire vermogen van Amerika om de Iraanse staatsstructuur, het commandonetwerk en de militaire capaciteit van het land te vernietigen. Zijn generaals leken het algemene voorstel van vernietigend potentieel te onderschrijven – maar voegden daar wel een aantal ‘maars’ aan toe die waarschijnlijk niet doordrongen tot de denkwijze van Trump, schrijft Alastair Crooke.

En dat is precies wat Trump deed – verpletterende ‘vernietiging’; aanhoudende golven van bombardementen vanuit de lucht. Tegen de twijfelaars over zijn succes bij het ten val brengen van de Iraanse staatsstructuur, antwoordt hij simpelweg dat we des te meer zullen vernietigen. ‘We zullen meer van hun leiders doden’.

Westerse (inclusief Israëlische) media prezen in de nasleep van de aanvallen van 28 februari in begeleidende berichten eveneens de verwoestende aard van de klap die was toegebracht aan het politieke en militaire leiderschap van Iran.

Er werd geen poging gedaan om kritisch na te denken over het effect op een staat die zich al 20-40 jaar had voorbereid op een asymmetrische reactie op deze komende oorlog. Er werd geen moeite gedaan om na te denken over de werkelijke impact van het bombarderen van een staat die al zijn militaire infrastructuur (inclusief zijn ‘luchtmacht’) van het landoppervlak heeft gehaald, om deze vervolgens te begraven in diepe ondergrondse ‘steden’.

Er werd geen moeite gedaan om de impact van moordaanslagen op de politieke en militaire leiders van Iran op de publieke stemming te beoordelen. Er werd geen inzicht verkregen in hoe het gedecentraliseerde Iraanse leiderschapsmozaïek een snelle, vooraf geplande reactie zou kunnen bieden op het uitschakelen van de leiders. Evenmin werd overwogen dat een dergelijke verspreide leiderschapsstructuur Iran in staat zou stellen een lange uitputtingsslag tegen de VS en Israël te voeren – in tegenstelling tot het Amerikaanse en Israëlische streven naar korte oorlogen die de veerkracht van de bevolking niet te zwaar belasten.

Alle berichtgeving in de mainstream media was daarentegen gericht op de omvang van de schade die aan Teheran en zijn bevolking was toegebracht – met de impliciete veronderstelling dat de verwoesting van de stad en het hoge aantal burgerslachtoffers op zichzelf de oppositie zou creëren die zou ‘opstaan’ en de teugels van het nationale leiderschap zou ‘overnemen’.

Dat er zo weinig van dit conflict goed is overwogen, weerspiegelt het feit dat de VS haar manier van denken over oorlogsvoering in toenemende mate heeft gemodelleerd naar die welke al lang door Israël wordt gehanteerd – met wellicht verstrekkende gevolgen voor de toekomst van het Westen.

Natuurlijk zijn er professionele Amerikaanse militaire officieren die herhaaldelijk hebben gewaarschuwd voor de tekortkomingen van massale bombardementen als op zichzelf staand strategisch instrument, met het argument dat dit nooit de verwachte resultaten heeft opgeleverd; maar hun waarschuwende boodschappen hebben weinig effect gehad tegen de heersende tijdgeest van ‘vernietiging’.

De taal die Trump en zijn team gebruiken om Iraniërs te beschrijven als ‘kwaadaardige’ en ‘moordzuchtige, baby’s vermoordende’ sub-mensen is duidelijk bedoeld om de confrontatie zodanig te polariseren dat andere militaire strategieën dan nog meer ‘vernietiging’ worden uitgesloten.

Trump vertelde journalisten van de New York Times “dat hij zich niet gebonden voelde door internationale wetten, normen, checks and balances”, en dat de “enige beperkingen op zijn vermogen om de Amerikaanse militaire macht in te zetten” “mijn [zijn] eigen moraal [waren]. Mijn eigen verstand. Dat is het enige dat mij kan tegenhouden”.

Hij zou zich verbaasd hebben getoond dat de Amerikaanse verrassingsaanval op het Iraanse leiderschap onmiddellijk leidde tot vergeldingsaanvallen op Amerikaanse bases in de Golf: ‘Dat hadden we niet verwacht’, zei Trump; evenmin had hij de daaropvolgende selectieve sluiting van de Straat van Hormuz voorzien, hoewel de Iraniërs expliciet hadden gewaarschuwd dat ze precies dat zouden doen. Hij kende het risico, maar ging toch door en zei dat hij ‘niet dacht’ dat de Iraniërs de controle over de Hormuz-knelpunt zouden overnemen.

BRON: lloydslist.com

De voorwaarden waaronder de wereld in olie en gas handelt

Het gevolg van de Iraanse controle over de ongeveer 20% van de wereldwijde olie en een vergelijkbaar volume aan gas dat via Hormuz wordt vervoerd, geeft Iran een unieke invloed op de gehele op de dollar gebaseerde economische sfeer. Toch vormt het een bijzondere bedreiging voor de Golfstaten – want Hormuz dient ook als corridor voor kunstmest, voedselvoorzieningen en nog veel meer.

De selectieve sluiting van Hormuz heeft daarom wereldwijde economische gevolgen van de tweede en derde orde voor de wereld. Zoals Lloyd’s Intelligence gisteren opmerkte:

“Verschillende regeringen – waaronder die van India, Pakistan, Irak, Maleisië en China – voeren rechtstreekse gesprekken met Teheran om de doorvaart van schepen te coördineren via een nieuw registratie- en controlesysteem dat door de IRGC wordt beheerd … Lloyds … heeft begrepen dat de IRGC naar verwachting in de komende dagen een meer geformaliseerd goedkeuringsproces voor schepen zal instellen”.

Waarom heeft Israël dan zo strategisch geëscaleerd door Iraanse terminals aan te vallen die gas ontvangen uit het South Pars-gasveld dat het deelt met Qatar? Israël houdt vol dat Trump hen groen licht gaf voor de aanval. Trump antwoordde dat “Israël eerder vandaag het Iraanse South Pars-gasveld heeft aangevallen zonder de Verenigde Staten of Qatar hiervan op de hoogte te stellen”.

De aanval op de Iraanse energie-infrastructuur leidde, zoals te verwachten was, tot een wederzijdse escalatie met Iraanse raketaanvallen op de energie-infrastructuur in de Golf – waardoor het conflict is geëscaleerd tot een ernstige economische oorlog.

In wezen gaat het nu om de voorwaarden waaronder de wereld olie en gas zal kunnen kopen. Zullen kopers energie kunnen kopen die is betaald in andere valuta dan de dollar? Het lijkt erop – Pakistan is erin geslaagd de doorvoer van zijn lading door Hormuz op precies die manier te regelen – door aan te tonen dat de lading in yuan was gekocht.

Het gaat dus niet alleen om de Amerikaanse militaire aanwezigheid in de regio – waarvan Iran eist dat deze wordt verdreven – maar veeleer om de Iraanse oproepen om de dollarhandel in de regio volledig te beëindigen.

Dit – als Iran zijn zin krijgt – zou wel eens de lastige poort naar voortdurend economisch voortbestaan voor de Golfstaten kunnen vormen.

De Golfstaten zullen wellicht spoedig moeten beslissen waar ze in deze oorlog staan. Enerzijds hebben ze zich van harte in de Amerikaanse mercantilistische levenswijze genesteld. Maar Iran dreigt dat paradigma omver te werpen. Aan de andere kant kunnen de toekomstperspectieven van de Golfstaten – waarover zij zullen moeten nadenken – afhangen van de bereidheid van Iran om hen door de Straat van Hormuz te laten varen.

Als Iran zijn ‘greep op de keel’ van het mondiale economische systeem selectief voortzet – volgens zijn eigen specifieke criteria – is het mogelijk dat andere staten (waaronder de Europeanen) gedwongen worden om met Teheran aan de ‘onderhandelingstafel’ te gaan zitten om hun toekomstige economische welvaart veilig te stellen.

De onzichtbare machtsstructuren van de VS

Het is echter niet alleen de Golf die zal moeten overwegen waar zij – de Golfmonarchen – staan in de nasleep van deze ondoordachte en potentieel zeer schadelijke economische oorlog. Er zijn mensen in de VS die erop aandringen dat ook Amerikanen moeten bespreken waar zij moeten staan.

De Amerikaanse commentator Bret Weinstein sloeg onlangs de spijker op zijn kop bij veel Amerikanen die, net als hij, Trump actief hadden gesteund, maar nu verward en onrustig waren door Trumps pleidooi voor een oorlog tegen Iran – vooral nu zijn presidentschap daardoor op het spel staat:

“Waarom zou een man als Trump, die verstand heeft van politiek, zo’n voor de hand liggende fout maken?”

In een gesprek met Tucker Carlson suggereerde Weinstein dat een van de antwoorden is dat Trump in feite niet de touwtjes in handen heeft:

“Wij Amerikanen moeten een gesprek met onszelf voeren – niet alleen over hoe kapot het systeem is en wat dat ons doet doen, maar ook over hoe het eigenlijk werkt. Wie is het die ons ertoe aanzet te doen wat we doen?”

De vraag gaat dieper dan het feit dat Trump zijn campagnebelofte van ‘geen nieuwe buitenlandse oorlogen’ heeft gebroken. (Reuters meldt vandaag dat “de regering-Trump overweegt duizenden extra Amerikaanse troepen naar het Midden-Oosten te sturen – terwijl Trump de volgende stappen met betrekking tot Iran afweegt, waaronder mogelijk een poging om de Straat veilig te stellen”).

Weinstein wees er in zijn gesprek met Tucker Carlson op dat het Amerikaanse systeem al enige tijd (sinds 1961 of 1963) ernstig gebrekkig lijkt te zijn: het heeft niet langer de Amerikaanse belangen voor ogen. Hij stelde zelfs dat het Amerikaanse bestuur zichtbaar in strijd is geraakt met de werkelijke belangen van de Amerikanen – op vele terreinen, van financiën tot gezondheidszorg. En de staat was sinds de gebeurtenissen van november 1963 veranderd in een “anticonstitutionele” structuur – precies het tegenovergestelde van wat de VS hadden moeten zijn.

Weinstein schreef deze situatie toe aan ‘iets’ dat niet openbaar is; iets dat niet zichtbaar kan worden waargenomen. Het duidde op een ‘verborgen machtsstructuur’ waarvan de controle en belangen ondoorzichtig zijn: “Wat drijft het? Wie precies de macht heeft in dit systeem. Dat weten we niet”, stelde hij. Wat waren de onzichtbare belangen die de VS tot deze reeks buitenlandse oorlogen in het Midden-Oosten hebben gedreven?

Dit was waarom de Epstein-affaire zo cruciaal was, benadrukte Weinstein: de weinige gepubliceerde details schetsten een machtsstructuur met inlichtingendiensten, geld en corruptie die wees op een onuitgesproken constitutionele en acute veiligheidscrisis binnen de VS.

Amerikanen moesten dringend worden geïnformeerd over wat deze machtsstructuur is – en wat haar belangen zijn. Om vervolgens te bespreken waar Amerikanen staan, en hoe de elementen kunnen worden hersteld die kunnen leiden tot het herstel van een staat die wordt bestuurd door de eigen belangen van Amerikanen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het einde van de misleidende diplomatie van Trump

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: