Memorandum van overeenstemming in wachtstand nu de VS overschakelt op plan ‘B’

Plan ‘A’ was gericht op het omverwerpen van de Islamitische Republiek, die werd afgeschilderd als niets meer dan een wankel kaartenhuis. Die ineenstorting zou — zo werd verwacht — een domino-effect teweegbrengen en verschillende daarmee verbonden fronten van de ‘As van het Verzet’ ten val brengen, volgens de analyse van de Mossad en daarmee verweven Israëlische machtscentra in de VS. (Bepaalde Amerikaanse functionarissen koesterden echter wel twijfels).

De voorspelling van een volksopstand in Iran is een strategische fout gebleken van zo’n grote omvang dat deze juist juist een sterkere, meer opstandige en assertieve Republiek heeft voortgebracht. Zelfs Israëlische deskundigen geven toe dat de valse premisse die ten grondslag lag aan de oorlog een nieuw machtsevenwicht in het Midden-Oosten heeft gecreëerd. Tot dan toe, zo kon een vooraanstaande Israëlische militaire commentator (Alon Ben David) zeggen, was Israël in het Midden-Oosten het ‘aanspreekpunt’ voor de belangen van de wereld; maar dat vanaf nu de ‘aanspreekpuntstaat’ Iran is en zal blijven. Die opmerking illustreerde de mate waarin een Rubicon was overschreden, schrijft Alastair Crooke.

Het collectieve pro-zionistische blok is dus overgeschakeld op plan ‘B’ — een ‘bedrog’ gebaseerd op het memorandum van overeenstemming (MoU) dat, mochten Trumps interpretaties door Iran worden aanvaard (wat onwaarschijnlijk is), in feite zou leiden tot de ontwapening van Iran via een nucleair akkoord dat de staat volledig zou ontmantelen op grond van de ‘verificatie’-eisen: Opdringerige, ‘overal toegankelijke’ verrassingsinspecties door het IAEA van ‘geheime ondergrondse locaties’ en ondervragingen van wetenschappers en onderzoeksinstellingen. Alles zou (opnieuw) aan het licht komen.

In combinatie met de bredere Israëlische hegemonieambities van plan ‘B’ is het doel om tegelijkertijd Hezbollah te ontmantelen via een afzonderlijke ontwapeningsovereenkomst, uitgevoerd door meegaande Libanese regeringsfracties die de beweging vanuit het noorden onder druk zetten, terwijl Israël in het zuiden streeft naar ‘verwoestijning’.

Tegelijkertijd voorziet het plan in de uitschakeling van het Palestijnse verzet door te putten uit het Vietnamese ‘Strategic Hamlet Programme’ – de voorloper van gedwongen hervestiging in gesteriliseerde, omheinde ‘concentratiekampen’.

Het derde onderdeel omvat het uitroeien van het Iraakse verzet via een meegaande, door de Amerikanen geïnstalleerde nieuwe premier, Ali al-Zaidi, die onder het mom van een anticorruptiecampagne en met steun van de VS eist dat Iraakse verzetsgroeperingen zich uiterlijk 30 september ontwapenen. De neutralisatie van het Iraakse verzet wordt gezien als de sleutel tot het faciliteren van een Syrische inval door de jihadistische milities van president Jolani in het noordoosten van Libanon, om zo de schroef rond Hezbollah verder aan te halen.

Al met al lijkt Plan ‘B’ te wijzen op een zeer uitgebreid regionaal pacificatieproject, vooral in combinatie met de Amerikaanse inspanningen om een ‘Amerikaanse corridor’ aan de Omaanse kant van de Straat van Hormuz open te breken.

Waarschijnlijk zal het regionale pacificatieplan worden gezien als een slimme zet van Trump om de druk te verlichten die op hem wordt uitgeoefend door de woede van de neoconservatieven over zijn ‘concessies’ aan Iran in het memorandum van overeenstemming.

Maar is het wel zo slim? Marco Rubio kreeg de opdracht om erop toe te zien dat het establishment in Beiroet zich verzoenend opstelt tegenover Israël in hun gezamenlijke vijandigheid jegens Hezbollah. Maar het daaruit voortvloeiende ‘bout de papier’ voor de ontwapening van Hezbollah heeft geen enkele legitimiteit; het is in strijd met de Libanese grondwet en zou de goedkeuring van het kabinet en het parlement vereisen om enige geldigheid of betekenis te hebben.

Wat de overeenkomst tussen Israël en Libanon echter wel doet, is een dolksteek toebrengen aan de afzonderlijk overeengekomen, door Qatar voorgezeten coördinatiestructuur van de VS en Iran – onder leiding van Vance – voor het toezicht op de naleving van het memorandum van overeenstemming in Libanon. Rubio’s initiatief om Iran uit het Libanese coördinatiekader te weren, druist in tegen het memorandum van overeenstemming en de bemiddelingsinspanningen van Vance. Rubio’s tripartiete ‘stuk’ lost niets op, maar zorgt ervoor dat de ‘Libanon-kwestie’ een open wond blijft.

Toch is een “staakt-het-vuren in Libanon en terugtrekking van Israël“ cruciaal voor het functioneren van het memorandum van overeenstemming. Het lijkt erop dat Netanyahu Ron Dermer heeft ingezet om Rubio ertoe te brengen het memorandum van overeenstemming te saboteren.

Dus nu heerst er een burgeroorlog binnen het Witte Huis over Iran — Vance versus Rubio — terwijl het memorandum van overeenstemming in de vergetelheid raakt, waarschijnlijk in situ blijft, zij het in comateuze toestand.

Tegelijkertijd valt alles uit elkaar: de belangrijkste uitdager van Netanyahu bij de komende verkiezingen, voormalig IDF-chef en voormalig lid van het oorlogskabinet, Gadi Eisenkot, bevestigde deze week dat “Iran nooit kernwapens heeft verkregen. Ik ben goed op de hoogte van alle inlichtingen… Netanyahu verzint een realiteit, creëert dreigingen, en zo jaagt hij het Israëlische publiek angst aan”. Voormalig premier Bennett was het daarmee eens en noemde de beweringen van Netanyahu “leugens”, waarbij hij hem beschuldigde van “het achteraf herschrijven van de geschiedenis”.

Dit alles zal Trump niet helpen bij zijn dringende noodzaak om de Straat van Hormuz volledig open te stellen om een grote economische crisis te voorkomen. In tegenstelling tot de opvatting dat dit een slimme zet is, zou een andere visie (die onder andere steeds meer door Iraniërs wordt gedeeld) zijn dat Iran wordt bespeeld door de VS — dat het memorandum van overeenstemming een list is om de onmiddellijke heropening van de Straat van Hormuz af te dwingen, zoals Vance heeft gesuggereerd, teneinde de strategische oliereserves van de VS en het Westen aan te vullen, en om tijd te winnen om te zien waar de troeven van de VS dan zouden liggen met betrekking tot andere onderdelen van het memorandum.

De mening in de cruciale Iraanse Raad van Deskundigen (en op straat) is verhard tegen het doen van enige concessie aan de VS door Iran, met name wat betreft het toestaan van doorgang aan (vijandige) schepen die de Straat van Hormuz passeren. De consensus is om de greep van Iran op de Straat van Hormuz te handhaven totdat de pijn onhoudbaar wordt.

Nu er dus scheuren ontstaan in Washington – en Iran steeds wantrouwiger wordt ten opzichte van Trump en zijn zigzaggende koers – blijkt het memorandum van overeenstemming een list te zijn, bedoeld om de Straat open te krijgen alvorens Iran zowel indirect (via zijn verzetsbondgenoten) als harder aan te vallen.

Interessant genoeg valt deze zich uitkristalliserende mening samen met het feit dat de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov uiting gaf aan zijn eigen oordeel dat de in Anchorage met Trump bereikte “afspraken” waarschijnlijk ook een Amerikaanse list waren. Dus, wie heeft wie “bespeeld”? Voorlopig is de olie die uit de Perzische Golf komt niet op weg naar de VS. Volgens Reuters hebben ten minste vijf supertankers met in totaal 10 miljoen vaten ‌Saoedische olie, geladen in Ras Tanura, de Straat van Hormuz verlaten. Twee van de vijf zeer grote ruwe-olietankers die de Straat hebben verlaten, zijn op weg naar Japan, terwijl nog eens twee op weg zijn naar China. Dat betekent — zoals Larry Johnson heeft uiteengezet — dat zelfs als tankers nu naar de VS zouden varen, de VS op zijn vroegst tot 23 augustus nog steeds te maken zouden hebben met een ernstig tekort aan zure ruwe olie, gezien de reistijd van 42 dagen naar de VS. (Zure ruwe olie is een cruciale grondstof voor complexe Amerikaanse raffinaderijen om diesel en vliegtuigbrandstof te produceren).

De nabeschouwing over de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran moet worden opgeschort, aangezien zowel Trump als Netanyahu in afwachting van de verkiezingen in een wachtstand zijn beland. Trump dreigt misschien Iran te “vernietigen” als het niet capituleert en voor hem op de knieën gaat, maar het is twijfelachtig of de VS hun militaire aanwezigheid in de regio lang kunnen handhaven nu de munitie schaars is. Niettemin is een nieuwe ronde van intense conventionele oorlogsvoering zeer waarschijnlijk — en wordt deze in Iran algemeen verwacht.

Een korte ‘performatieve’ Amerikaanse militaire aanval op Iran is mogelijk, maar zou weinig opleveren — en niets strategisch.

Wie verliest er dan in deze ‘oorlog’? Israël — en Netanyahu. Ook op electoraal vlak verkeert Netanyahu in diepe nood.

De verwachte triomf van Israël over het Midden-Oosten is mislukt. De daarmee samenhangende revolutionaire oorlog tegen Rusland en de belegering van China haperen eveneens, en ook Israëls (tot nu toe onbetwistbare) greep op de VS staat ter discussie.

Nadat Netanyahu Trump in 2015 had overgehaald om zich terug te trekken uit het JCPOA, begonnen vooraanstaande Israëlische veiligheidscommentatoren de terugtrekking te betreuren als “een van de grootste strategische fouten van de eenentwintigste eeuw“. Verbazingwekkend genoeg zijn sommigen in Israël — waaronder hoge militaire figuren — nu al aan het treuren om de moord op de Iraanse Opperste Leider, Ali Khamenei, op 28 februari 2026 — “Met Khamenei wisten we tenminste waar we aan toe waren”, vertelde een hooggeplaatste Israëlische militaire bron deze week aan Ben Caspit —

“[Khamenei] had rode lijnen, hij had een strategie … Er zat een zekere stabiliteit in de Iraanse waanzin. Het huidige leiderschap is veel minder stabiel, veel extremer en onvoorspelbaarder. Ze zijn bedwelmd door macht en hoogmoed, ervan overtuigd dat ze zowel Amerika als Israël hebben verslagen”.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Israël is een apartheidsstaat – en zijn bizarre huwelijkswetten laten zien hoe

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: