Het westerse establishment blijft langzaam en moeizaam in het reine komen met de ineenstorting van de Amerikaanse hegemonie in het Midden-Oosten.
Het tijdschrift van de denktank Council on Foreign Relations heeft zijn nieuwste artikel gepubliceerd, geschreven door Marc Lynch, de man die de term Arabische Lente bedacht:
De openingszin zegt alles:
Het Amerikaanse Midden-Oosten is ten einde.
De regionale orde die sinds 1991 heerste, is een van de vele slachtoffers geworden van de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran. Het feit dat de Amerikanen en Israëli’s er niet in zijn geslaagd het regime in Teheran omver te werpen, heeft aangetoond dat decennia van sancties en geweld op niets zijn uitgelopen. Het onvermogen van de Verenigde Staten om hun bondgenoten in de Golf te beschermen tegen Iraanse aanvallen of om de Straat van Hormuz open te houden, heeft de kern van de veiligheidsafspraak – die het bestaan van hun netwerk van militaire bases in de regio rechtvaardigde – fataal ondermijnd. En de steeds dreigender houding van Israël en het opgeven van elke schijn van interesse in het bereiken van een akkoord met de Palestijnen hebben een einde gemaakt aan de decennialange missie van Washington om zijn Arabische bondgenoten en Israël samen te brengen in een duurzaam veiligheidspartnerschap.
Kortom: Israëls onverbiddelijke streven naar versnelling met betrekking tot zijn geopolitieke plannen heeft juist het weefsel vernietigd dat de Israëlisch-Amerikaanse regionale dominantie waarborgde, schrijft Simplicius.
Het voornaamste doel van de Verenigde Staten gedurende drieënhalf decennium is geweest om hun uiteenlopende bondgenoten vast te leggen in een orde die is opgebouwd rond de bescherming van Israël, terwijl aanvankelijk Iran en Irak, en meer recentelijk Iran en zijn niet-statelijke bondgenoten, in bedwang werden gehouden. De oorlog van president Donald Trump was verre van een afwijking van die strategie, maar voerde haar juist tot haar logische eindpunt, door te proberen de Iraanse dreiging in één klap met geweld uit de weg te ruimen.
Het artikel stelt dat, net zoals de Suez-crisis van 1956 de “laatste ademtocht” was van de Franse en Britse koloniale macht in het Midden-Oosten, de oorlog met Iran dat ook zal zijn voor de Amerikaanse hegemonie. Dagelijks worden nieuwe allianties gesmeed, zoals toen Turkije, Pakistan en Saoedi-Arabië eerder deze maand een nieuw defensiepact ondertekenden, terwijl Turkije stilletjes meer wapens begon te leveren aan Jolani’s Nieuwe Syrië ter voorbereiding op een toekomstige fase van het conflict tegen Israël; Israël zelf heeft ‘onderzocht’ of artikel 5 van het NAVO-verdrag zou worden geactiveerd door aanvallen op Turkije.
Het artikel gaat vervolgens uitgebreid in op de zorgvuldige evenwichtsoefening die de Verenigde Staten al decennia lang in het Midden-Oosten proberen uit te voeren, waarbij het doorgaans gebruikmaakt van zijn eigen, verondersteld ongeëvenaarde macht, terwijl het de werkelijke Arabische belangen in de regio meestal terzijde schuift.
…de architecten van deze oorlog hebben de mogelijkheden van militaire macht enorm overschat, het aanpassingsvermogen van tegenstanders onderschat, het als vanzelfsprekend beschouwd dat bondgenoten zich zouden schikken, en het leven van gewone mensen harteloos genegeerd. Het mislukte avontuur van Washington was niet zozeer een uitzondering als wel de ultieme uitdrukking van de inherente tekortkoming van zijn Midden-Oostenstrategie.
Maar het probleem is dat het hele systeem vanaf het begin op een reeks broze tegenstrijdigheden was gebouwd, niet in de laatste plaats het taboe rond het bezit van kernwapens door Israël, een sterk destabiliserende omstandigheid die er vrijwel voor zorgt dat Iran op existentieel niveau streeft naar asymmetrische afschrikking in de regio.
De gehele huidige crisis in het Midden-Oosten kan worden verklaard door de logische fout van het ahistorische bestaan van Israël. Elke verklaring voor de huidige vijandelijkheden kan hiernaar worden herleid. Vraag waarom Israël kernwapens nodig heeft, en het antwoord is dat het een kwetsbare, kleine natie is, omringd door vijandige buren. Maar vraag je waarom die landen überhaupt vijandig staan, dan word je meegesleept in een vicieuze cirkel van dubbelzinnige denkoefeningen die de ware eerste principes negeren: dat Israël een kunstmatige kolonie is die aan een regio is opgedrongen op een manier die het culturele weefsel van de regio op onnatuurlijke wijze verstoort, waardoor Israël voor altijd moet doen alsof het zich “verdedigt“ tegen de antistoffen van de gastheer, terwijl het in feite de binnendringende parasiet is. Al het andere vloeit voort uit dit uitgangspunt.
Het feit is dat je geen recht hebt op “je eigen land”, waar iemand anders al duizenden jaren woont, op basis van een fictief boek van vele millennia geleden waarin vliegende reuzen, zeemonsters en sprekende slangen voorkomen. Als dit het geval zou zijn, zouden inheemse Amerikanen hun eigen oude geschriften kunnen opgraven die bewijzen dat Noord-Amerika aan hen toebehoort en onmiddellijk aan hun bestuur moet worden overgedragen.
Maar het meest opmerkelijke is dat het artikel in Foreign Affairs de VS oproept om hun huidige Midden-Oostenbeleid volledig op te geven in het kader van een totale regionale reset, en in wezen over te schakelen op een “passieve” werkwijze in die regio:
Dat begint met het afzien van militaire interventie als eerste toevlucht en het beëindigen van de praktijk van diplomatie door middel van luchtaanvallen. De prioriteit van Washington moet verdediging zijn, niet aanval. Een manier om die intentie duidelijk te maken, is af te zien van het herstel van beschadigde of vernietigde Amerikaanse militaire bases in de Golf en zich in plaats daarvan te richten op investeringen in het delen van inlichtingen, raketafweersystemen voor partners in de Golf en het behoud van de vrijheid van scheepvaart door de Straat van Hormuz.
Dat een van de meest invloedrijke denktanks van het establishment de VS oproept om geen moeite te doen om de vernietigde bases in het Midden-Oosten te herstellen, is een nogal schokkende ontwikkeling en dient als een nieuwe wake-up call voor hoe snel de zaken zijn veranderd.
Ze vervolgen:
De Verenigde Staten moeten stabiliteit in het Midden-Oosten nastreven via diplomatie en collectieve verdediging, niet via gemilitariseerde inperking. Het fiasco rond Iran heeft de holheid van havikachtige oproepen tot oorlog en beloften van doortastend optreden grondig blootgelegd. Het is tijd dat Washington zich inzet voor een diplomatiek proces dat Iran als betrokken partner in het regionale veiligheidssysteem kan integreren.
Nog opvallender is dat zij oproepen tot een heroverweging van de Amerikaans-Israëlische relatie, en zelfs tot het staken van de druk van de VS op Libanon om Hezbollah te ontwapenen:
De koerswijziging in het Amerikaanse beleid moet zich ook uitstrekken tot de manier waarop Washington zijn bondgenoten behandelt. Dit geldt ook voor Israël. De omstandigheden zijn rijp voor een heroverweging van de Amerikaans-Israëlische relatie: volgens een in juni gepubliceerde Quinnipiac-peiling vindt bijna twee derde van de Democraten en meer dan de helft van de onafhankelijken dat de Verenigde Staten Israël te veel steunen. Half juli stemde meer dan de helft van de Democraten in het Huis van Afgevaardigden voor een wetsvoorstel om de Amerikaanse militaire steun aan Israël stop te zetten. De volgende regering zou dit momentum moeten aangrijpen om het soort druk op Israël uit te oefenen waar Amerikaanse regeringen al lang voor terugdeinzen. Washington hoeft zijn bondgenoot niet in de steek te laten, maar het moet wel eisen dat Israël de mensenrechten respecteert in alle gebieden die het controleert, de sluipende annexatie van de Westelijke Jordaanoever stopt en een einde maakt aan zijn destabiliserende interventies in Libanon en Syrië.
Men kan gemakkelijk beweren dat dit, zoals gewoonlijk, weer slechts loze woorden zijn, maar het is duidelijk dat er een soort ommekeer in de lucht hangt, aangezien vooraanstaande denkers binnen het establishment hun geduld en tolerantie voor de rampzalige dominantie van Israël in het Amerikaanse buitenlandse beleid in wezen hebben uitgeput.
Ze sluiten af met een veelbelovende noot voor de regio die bijna oprecht klinkt:
Nieuw Amerikaans beleid zou niet van de ene op de andere dag een stabiel, vreedzaam Midden-Oosten creëren. In eerste instantie zouden ze weinig publieke bijval oogsten in een regio die gewend is geraakt aan Amerikaanse hypocrisie en misbruik. Later zou de opkomst van meer democratisch georiënteerde regeringen in de regio waarschijnlijk voor aanzienlijke hoofdbrekens zorgen, aangezien ambitieuze politici met elkaar zouden wedijveren om de Verenigde Staten te veroordelen en aan de kaak te stellen. Maar op de lange termijn zou een Midden-Oosten met regimes die minder bereid zijn om Washington te volgen bij impopulair beleid of om publieke oppositie te onderdrukken, waarschijnlijk stabieler zijn dan de regio van vandaag. Washington heeft moeite zich een Midden-Oosten voor te stellen waarin het niet de touwtjes in handen heeft, en echte alternatieven te bedenken voor de huidige regionale orde, hoe jammerlijk die ook heeft gefaald. Maar aan die orde komt een einde, en dit is wellicht de laatste kans voor Amerikaanse leiders om het roer om te gooien. Als ze dat niet kunnen, zullen ze toekijken hoe het Amerikaanse Midden-Oosten vervaagt, net als de Europese rijken die eraan voorafgingen.
Steeds meer publicaties wijzen op de ineenstorting van het vermeende mondiale gezag van Amerika:
Het artikel onthult de belangrijkste vraag die de bondgenoten van Amerika bezighoudt – een vraag die ze voor zichzelf waarschijnlijk al in besloten kring hebben beantwoord:
De vraag die functionarissen in de hoofdsteden van zowel bondgenoten als tegenstanders zich stellen, is of de industriële achteruitgang, strategische onsamenhangendheid en politieke disfunctionering de VS zodanig hebben verzwakt dat het land niet langer een beslissende rol zou kunnen spelen in een conflict op meerdere fronten dat Europa, het Midden-Oosten en Azië zou kunnen omvatten. Het is een zorg die ook door velen in Washington wordt gedeeld.
Het probleem is natuurlijk dat de rest van de bondgenoten van de VS in vergelijking zo jammerlijk zwak blijft dat zelfs de grootste neergang in de geschiedenis van de VS het land nog steeds ver voorop laat lopen. Men kan dit wellicht toeschrijven aan de uitstekende strategische planning van de VS in voorgaande jaren, waarbij bondgenoten werden onderdrukt en heimelijk gesaboteerd om te garanderen dat ze altijd ondergeschikte opstapjes zouden blijven, zelfs in moeilijke tijden.
Het artikel onthult dat de Europeanen bijvoorbeeld achter gesloten deuren erkennen dat de VS niets zouden ondernemen mocht Rusland de Baltische staten aanvallen:
Hoewel Europese functionarissen in het openbaar lippendienst bewijzen aan het NAVO-bondgenootschap, twijfelen ze achter gesloten deuren steeds meer of het Amerika van Trump hen te hulp zal schieten mocht Rusland aanvallen. “Onofficieel weten we allemaal dat ze hun veiligheid niet op het spel zullen zetten omwille van de Baltische staten, of omwille van Duitsland“, aldus gepensioneerd kolonel Roderich Kiesewetter, een parlementslid van de regerende partij in Duitsland. “De Amerikaanse nucleaire beschermingsparaplu is verdwenen.“
De cirkel is rond in de zoektocht naar enige hoop om deze ‘westerse’ agenda te redden: in zijn laatste uitgave probeert The Spectator in het debat de moed erin te houden door te beweren dat het Westen nog steeds gered kan worden:
De auteur probeert te achterhalen wat er precies aan dit idee van het “Westen“ gered moet worden, en waarom, waarbij hij het Westen een invalide noemt die “versterkt“ moet worden:
Maar wat moet er nu precies versterkt worden? Het Westen is een idee, geen locatie. Het is geen kwestie van geografie, het is een levenswijze. Het idee van het Westen rust op vier pijlers: Athene – waar de democratie werd geboren. Rome – de bakermat van de rechtsstaat. Jeruzalem – waar joods-christelijke waarden de onschendbare waardigheid van het individu centraal stelden. En ten slotte de Verlichting – waarvan de grote denkers in Londen, Parijs en Königsberg het humanisme, de individuele burgerlijke vrijheden, de scheiding der machten en de scheiding van kerk en staat verankerden.
We kennen het verhaal al: deze woordvoerders van het establishment gebruiken het “Westen” als eufemisme voor de globalistische orde, en overspoelen ons met pathoswekkende emotionele oproepen over hoe we allemaal “cultureel verbonden” zijn door een of ander religieus-westers weefsel dat koste wat kost verdedigd moet worden tegen de duistere oosterse horden die onze collectieve “beschaving” bedreigen. Het ontkennen van deze zelfverklaarde realiteiten is verraad aan onszelf, zo willen ze ons doen geloven.
Maar de waarheid is dat de oligarchische particuliere financiële maffia die dit zogenaamde “Westen” controleert, ons allemaal al heeft verraden en ons tot slaaf heeft gemaakt onder een vals idool van westerse suprematie, dat beloond moet worden met onze onvoorwaardelijke trouw en onderwerping aan het door hen opgelegde systeem. Het is de ultieme ondermijning door een vijand van binnenuit, die zich voordoet als de redder tegen de zo handig onzichtbare horden aan onze collectieve periferie.
Laat je maar doordringen van de syllogistische casuïstiek die deze vertegenwoordiger van ons onveranderlijke “Westen” hanteert om ervoor te zorgen dat we de heilige aard van onze “democratieën” niet als vanzelfsprekend beschouwen. Zoals altijd reduceert deze met clichés doordrenkte tirade de wereld tot zwart-wit-tegenstellingen om ons af te schermen tegen de eeuwige “Ander”:
Het belangrijkste woord van de vrijheid is ‘nee’. Afwijkende meningen zijn zelfbeschikking. Het is bevrijdend om te zeggen: ‘Nee, ik zie het anders.’ Met ‘nee’ begint de vrijheid om te denken en te handelen. De vrijheid om ‘nee’ te zeggen staat in schril contrast met de onvrijheid om ‘ja’ te moeten zeggen. Democratieën zijn samenlevingen waarin ‘nee’ wordt gezegd, terwijl dictaturen ‘ja’-zeggende samenlevingen zijn. Vrijheid is inherent kritisch ten opzichte van autoriteit: ze staat tegenspraak toe en moedigt die aan – precies datgene wat autocraten niet kunnen verdragen. Daarom willen dictators het Westen verzwakken. En het begint, zoals zo vaak, met woorden.
Zo voorspelbaar als wat: na onze kleine ‘Twee Minuten Haat’-sessie hierboven worden we op de tegenstander gericht, terwijl de man met de microfoon en de kraaloogjes ons provocerende woorden in het oor fluistert:
Het Westen wordt momenteel zowel van buitenaf als van binnenuit bedreigd en verzwakt. Zijn drie grote externe tegenstanders zijn China, Rusland en het islamisme – met name Iran en zijn terroristische netwerken. China, Rusland en islamistische dictaturen hebben een gemeenschappelijk doel: het Westen verdelen om het te verzwakken.
Hoe overduidelijk voorspelbaar.
Het artikel slalomt door een reeks tegenstrijdige overdrijvingen tegen China, de islam en de andere door de staat aangewezen “vijanden” van onze beschaving, zonder ook maar één keer in te gaan op de premisse van wat nu eigenlijk de kern vormt van het zogenaamde “Westen”.
In feite lijkt het stuk, in een vleugje onbedoelde ironie, het Westen te vergelijken met God, iets waarvan het beeld alleen apofatisch kan worden beschreven. Al in de allereerste alinea betreurt de auteur dat hij zelfs gedwongen is om uit te leggen wat het Westen werkelijk is:
Dat we “het Westen” überhaupt moeten uitleggen en rechtvaardigen, geeft aan hoe zwak het is geworden.
Blijkbaar kan onze collectieve onwetendheid over de kernkenmerken die het Westen verenigen alleen worden opgelost via negativa: niet beschrijven wat het Westen is, maar juist wat het niet kan zijn. Daarmee slaagt de auteur erin ons een levendig beeld te schetsen niet van het belangrijkste verbindende ethos van het Westen, maar juist van alle duistere en kwaadaardige zaken die buiten de ivoren poorten van het Westen bestaan. We worden vervolgens ertoe aangezet om irrationeel bang te zijn voor deze zaken, simpelweg omdat ze niet ons “Westen” zijn – iets dat vaag en ongedefinieerd blijft, maar waarvan we het bestaan gewoon op goed vertrouwen moeten aannemen.
Het is veelzeggend dat de auteur bij zijn enige poging om het Westen aan het begin te definiëren, een opsomming geeft van oude culturele centra zoals Athene, Rome en Jeruzalem. Als iets alleen kan worden gedefinieerd aan de hand van zijn allang verdwenen overblijfselen, dan is het misschien tijd om toe te geven dat het simpelweg niet meer bestaat. Misschien zijn het niet de donkere oosterse horden voor de poorten die we moeten vrezen, maar de mensen die hen daar hebben geplaatst. Dezelfde mensen die wereldwijde onrust hebben aangewakkerd, miljoenen mensen ontheemd hebben gemaakt door “eeuwige oorlogen”, en die nu de handige schapenvacht van het “Westen” dragen om onze aandacht af te leiden van hun eigen wereldwijde onderwerping.
Zoals de cover van The Spectator terecht opmerkt: Sapere Aude (Durf zelf te denken).
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De Eufraat droogt op, precies zoals de Bijbel had voorspeld dat zou gebeuren vóór Armageddon
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Dag (zio) usa en dag dollar. En dat “ dag” is veroorzaakt door de usa eigen ziopolitiek van overheersen, leegplunderen en in chaos achterlaten. Niet voor niets is usa het land van oorlog en chaos. En dan onwillige landen sancties opleggen om te gehoorzamen.
Die autoritaire houding keert zich altijd tegen jezelf, hier dus usa.
Maar troost je, EU / Europa volgt daarna, want ook daar wordt door de poppetjes dezelfde rot politiek toegepast. Dus ook dag EU / Europa en ook dag pleuro.
Arm gewoon volk, dat altijd het slachtoffer is van de dwaze autoritaire, incompetente politiek van de egoïstische hoge poppetjes, die alleen aan eigen roem, geld en macht voor zichzelf denken en niet aan het belang van een natie of volk.