Je werd niet ziek. Je werd patiënt gemaakt

Is de wereld gek aan het worden, of zit iedereen gewoon aan de pillen? Ik kijk om me heen en ik kan het eerlijk gezegd niet meer zeggen.

Je kind kan niet stilzitten, dus schrijft de dokter een recept uit voordat hij vraagt wat hij eet of hoeveel uur hij naar een scherm staart. Er is niets mis met hem. Hij is een jongen van zeven, schrijft Josh Stylman.

Je vriend krijgt hem niet omhoog, dus grijpt hij naar de blauwe pil in plaats van het bier en de chips  te laten staan. Je schoonzus wil het lichaam van een influencer, dus injecteert ze zichzelf tot een slankere versie van ziek-zijn. Een andere ziekte, vermomd als discipline.

Kun je niet slapen? Ambien. Angstig? Xanax. Al langer dan een week verdrietig? Antidepressiva. Het is simpel: een afspraak van een kwartier, en je hebt het recept al in je hand voordat je helemaal hebt kunnen uitleggen wat er met je aan de hand is.

En dan de reclames. Twintig seconden lang een stel dat hand in hand in een veld loopt, gevolgd door veertig seconden waarin een stem opsomt op welke manieren het medicijn hen schade kan toebrengen of zelfs dodelijk kan zijn. Beroerte. Zelfmoordgedachten. Plotselinge dood. Vraag het je arts. En dat doen mensen ook.

Ik was negenentwintig toen ik mijn huisarts op de Upper East Side van Manhattan bezocht. Het soort gerenommeerde arts waar je een maand op moet wachten. Ik ging voor een routinecontrole en wat bloedonderzoek. Hij vertelde me dat mijn cholesterol “grenswaardig hoog“ was. Dit was jaren voordat ik erachter kwam dat het grootste deel van het discours rond cholesterol een marketingcampagne van de farmaceutische industrie is, vermomd in een laboratoriumjas. Destijds vertrouwde ik de man gewoon.

Ik vroeg wat ik moest doen.

Hij zei: “Neem deze pil.“

Ik vroeg: “Hoe lang?“

Hij zei: “De rest van je leven. Gezien je familiegeschiedenis kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn.“

Mijn vader was in zijn dertiger jaren begonnen met roken om de stress van een reeds bestaande aandoening het hoofd te bieden. Vier pakjes Marlboro Reds per dag. Na verschillende hartaanvallen werd hij er uiteindelijk door gedood. Dat was de familiegeschiedenis waar mijn arts naar verwees.

Ik vroeg naar de naam van het medicijn. Hij zei:”Lipitor”. Toen keek ik naar zijn receptenblokje. Daar stond “Lipitor”. Ik keek naar de pen in zijn hand. Daar stond ook “Lipitor”.

Ik liep langzaam achteruit de kamer uit en heb hem nooit meer gezien. Sterker nog, ik ben daarna vrijwel gestopt met het bezoeken van artsen. Niet uit principe (nog niet in ieder geval). Gewoon vanuit het gevoel dat er iets in die kamer niet aan mijn kant had gestaan. Generalisaties kunnen lastig zijn. Voor wat het waard is: ik ken toevallig een aantal geweldige artsen die absoluut betrouwbaar zijn. En natuurlijk lopen veel mensen de spreekkamer binnen omdat ze daadwerkelijk ziek zijn en het juiste medicijn hen goed zou kunnen doen.

Het is de rest waar ik het over heb. Iemand komt vermoeid binnen. Of een beetje afgeleid. Een beetje verdrietig in februari. Een kind dat friemelt of een vrouw die stiller is dan vroeger.

Er is geen ziekte, er is een leven. En het systeem dat vroeger hielp het verschil te zien, verandert het leven nu in een abonnement.

En het stapelt zich op. De SSRI maakt je futloos, dus voegen ze de stimulerende middelen toe om je wakker te maken. De stimulerende middelen maken je overspannen, dus voegen ze de benzodiazepine toe om je te kalmeren. De benzodiazepine verstoort je slaap, dus voegen ze de Ambien toe. Elk nieuw recept behandelt de bijwerking van het vorige recept. Op een gegeven moment ben je niet langer de patiënt, maar word je de bijwerking.

Veel van deze medicijnen werden slechts enkele weken onderzocht en vervolgens tientallen jaren voorgeschreven. Er is geen afrit, omdat de oprit nooit voor zo’n lange duur is aangelegd. Probeer te stoppen met het antidepressivum en je ontdekt dat je hersenen zich eromheen opnieuw hebben bedraad. Probeer te stoppen met de benzo en je kunt epileptische aanvallen krijgen. Het recept verlengt zichzelf. Je blijft erin ronddraaien of je blijft erin zitten.

Je vrouw is het ermee eens. Je moeder is het ermee eens. Je broer is het ermee eens. De dokter heeft hiervoor gestudeerd. Je zou naar hem moeten luisteren. Wat, denk je dat jij het beter weet? Het diploma hangt niet meer aan de muur. Het zit in elk gesprek dat je voert met de mensen die van je houden.

Ik kijk om me heen naar de mensen van wie ik houd en ik weet niet altijd meer zeker met wie ik praat. De helft van hen lijkt wel iets te gebruiken. Gedweeër dan vroeger. Verder weg, vooral in hun ogen. Ik mis ze en ze staan gewoon recht voor me.

Je lichaam gaf een signaal en zij diagnosticeerden het weg. Dat zevenjarige kind kreeg überhaupt nooit de kans om er zelf een te ontwikkelen.

Terugkeren naar jezelf begint niet met stoppen met de pil. Het begint met het opnieuw vertrouwen op het signaal.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De ineenstorting van het vrouwelijk geluksgevoel

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: