FENIXX KLASSIEKEN

De advocaat van de Belgische kindermoordenaar Marc Dutroux heeft de nabestaanden van de slachtoffers aangeschreven om te spreken over een eventuele vervroegde vrijlating onder bepaalde voorwaarden van zijn cliënt. De zaak Dutroux heeft België op zijn grondvesten geschud en is nog steeds niet opgelost.

22 jaar geleden, op 13 augustus 1996, werd de kindermoordenaar Marc Dutroux gearresteerd. De zaak Dutroux heeft België op zijn grondvesten geschud, België getraumatiseerd en overal ter wereld voor afschuw gezorgd, schrijft Epoch Times.

Marc Dutroux werd de meest gehate man van het land.

Eist vrijlating

Nu heeft de advocaat van de misdadiger de nabestaanden van de slachtoffers aangeschreven om te overleggen over een eventuele vervroegde invrijheidstelling onder bepaalde voorwaarden van zijn cliënt.

Zijn brief is een “stap van opening” en een aanbod om te praten, vertelde advocaat Bruno Dayez het nieuwsagentschap AFP op woensdag.

Daarmee wil hij duidelijkheid brengen vóór de aanvraag voor vervroegde vrijlating van Dutroux en of de nabestaanden van de slachtoffers in samenhang met deze context vorderingen stellen en over welke het zich handelt, zegt Dayez. Volgens hem schreef hij de brief in overleg met zijn cliënt.

Er wordt ook contact opgenomen met Sabine Dardenne en Laetitia Delhez. Zij waren ook als kinderen door Dutroux ontvoerd, gevangengezet en verkracht, maar hadden het overleefd. In 2004 werd Dutroux veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf en de rechtbank van Arlon in Zuid-België sloot vervroegde invrijheidstelling uit.

Tijdens zijn proces had Dutroux geen spijt betuigd of zich verontschuldigd. Dayez betoogt nu dat “de vrucht nog niet rijp was”. Inmiddels zijn we echter 22 jaar verder. Dutroux is vandaag 61 jaar oud en zit sinds 1996 in de gevangenis.

In februari publiceerde Dayez een boek met de titel “Waarom Dutroux vrijlaten”. Hierin stelt hij dat geen enkele veroordeelde crimineel langer dan 25 jaar in de gevangenis mag blijven. Tegen 2021 wil de verdediger de vrijlating onder voorwaarden van zijn cliënt bereiken.

De zaak is nooit opgelost

In 2016, 20 jaar na de arrestatie van de kindermoordenaar, verklaarden voormalig Belgisch minister van Justitie Marc Verwilghen en voormalig hoofdaanklager Michel Bourlet dat de zaak nooit volledig was onderzocht. “Ik werd steeds weer tegengehouden”, zei Verwilghen, die twee onderzoekscommissies over de zaak had voorgezeten, toentertijd tegen de “Welt”.

Hij had herhaaldelijk opgeroepen tot nieuw onderzoek om na te gaan of Dutroux gekoppeld was aan een internationaal actief netwerk van kinderlokkers.

“Omdat de zaak niet is onderzocht, is deze vraag tot op de dag van vandaag onbeantwoord gebleven”, vertelde Verwilghen in 2016 tegen de krant. Hij denkt dagelijks na over wat Dutroux de kinderen en zijn land heeft aangedaan.

Nadat Dutroux in augustus 1996 gevangen was genomen, werden Dardenne en Delhez bevrijd uit de kelder van zijn huis. Niet veel later leidde Dutroux de onderzoekers naar de lichamen van vier andere meisjes van acht tot 19 jaar. Ze waren verkracht, mishandeld en vermoord.

De zaak schokte het vertrouwen van de Belgen in hun staat omdat de politie bewijsmateriaal had genegeerd voor de arrestatie van Dutroux en sporen van een netwerk niet werden onderzocht. Bourlet vertelde ‘Welt’:

“Ik begrijp niet waarom het door mij gevraagde onderzoek niet is uitgevoerd.”

Hij kon niet met zekerheid zeggen wat er achter de zaak zat. “Dat is het probleem. Het is de taak van justitie om de waarheid te zoeken. Het kost veel moeite om bewijs te vinden. Maar als het niet wordt uitgevoerd, is er geen kennis.”

Dutroux werd veroordeeld als individuele dader. Maar er was altijd de verdenking dat hij deel had uitgemaakt van een pedofilienetwerk waarvoor hij het vuile werk had opgeknapt: het verkrijgen van kinderen en daarna hun “verwijdering”. Zakenman Jean-Michel Nihoul, Michel Lelievre en Dutroux’ vrouw Michelle Martin waren destijds ook aangeklaagd.

Dutroux vertelde in 2004: Twee mannen die hij niet kende waren betrokken bij de ontvoering van de twee meisjes An en Eefje in 1995, die later politieagenten of andere staatsambtenaren bleken te zijn. Hij beweerde ook dat de twee achtjarige kinderen Julie en Melissa bij hem waren gebracht. Hij was thuis gekomen en Nihoul, Lelièvre, een handlanger Bernard Weinstein en zijn vrouw Michelle hadden met de kinderen in de woonkamer gezeten.

Zijn vrouw had hem verteld dat de twee meisjes ontvoerd waren en enige tijd in zijn huis moesten blijven. Pas toen hoorde hij over Nihoul’s netwerk. “Ik wist toen niet eens wat een pedofiel was”, zei Dutroux.

Getuige verklaarde over machtige mannen die op seksfeesten jonge meisjes vermoorden

Bij het begin van het onderzoek meldde de Belgische Regina Louf zich als anonieme getuige bij de politie. Ze vertelde tijdens haar ondervragingen van vreselijke ervaringen. Louf vertelde dat ze in haar kindertijd was misbruikt door een pedofiele kring, waaronder zich ook Nihoul bevond. Naar verluidt was hij in 1984 ook medeverantwoordelijk voor de tot nu toe onopgeloste moord op een jong meisje.

Louf sprak ook van “rijke en machtige mannen die op seksfeesten jonge meisjes verkrachten, martelen en soms doden”.

Belgische rechercheurs en artsen hebben enkele van haar verklaringen gecontroleerd en kwamen tot de conclusie dat er voldoende redenen zijn om Louf serieus te nemen. Haar verklaring was: Dutroux was de leverancier en Jean-Michel Nihoul was de organisator van de kinderpornokring.

“Ik ken Nihoul al sinds het einde van de jaren ’70, begin van de jaren ’80. Hij is niet veel veranderd. Zijn uiterlijk is hetzelfde gebleven. Ik herkende hem onmiddellijk als één van de souteneurs die de kinderen misbruikte en opleidde voor seksfeesten”, zei Louf in een interview met de ZDF-televisie in 2004.

Deskundigen bevestigden dat Louf in haar kindertijd was blootgesteld aan massale seksuele mishandeling. Deze deskundigen vonden het ook de moeite waard om de verklaringen van Regina Louf te onderzoeken.

De Belgische justitie vond Louf’s verklaringen echter “onbetrouwbaar en grotendeels ongeloofwaardig”, zodat ze niet werd toegelaten als getuige in het Nihoul-proces.

De mannen achter de misdaden worden beschermd

“Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik nadenk over wat deze crimineel mijn Eefje heeft aangedaan”, zei Jean Lambreck, vader van een van de slachtoffers, op een bijeenkomst in Brussel in 2016.

Het doet me vooral pijn dat in dit geval de personen achter de misdaden nog steeds beschermd worden, omdat ze blijkbaar door chantage invloedrijke persoonlijkheden in hun handen hebben.

Lambreck staat niet alleen in deze veronderstelling; uit enquêtes blijkt dat de meeste Belgen menen dat ze door officiële instanties worden voorgelogen, rapporteerde “Welt” in 2016.

Michel Bourlet, de toenmalige hoofdaanklager in de zaak Dutroux, spreekt zelfs van sabotage. Bourlet bekritiseert dat er tal van sporen van onbekende personen zijn die de onderzoeksrechter niet onderzoekt: “God weet waarom!”

27 getuigen kwamen om het leven

Het schandaal rond Dutroux heeft België in de jaren negentig geschokt en wereldwijd voor afschuw gezorgd. Hoe is het mogelijk dat een zedendelinquent die bij de politie bekend is en reeds wegens ontvoering en seksueel misbruik meerdere jaren had gevangengezeten niet eerder is gearresteerd?

In 2004 werd Dutroux uiteindelijk veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf. Maar er bleven twijfels bestaan over de vraag of de zaak wel echt was opgelost. Zijn er nog andere slachtoffers? Hoe zit het met andere daders?

Talrijke sporen – bijvoorbeeld duizenden haren in de kelder van Dutroux waarin de dode meisjes werden gevonden – zijn teruggevonden. Deze konden volgens de toenmalige onderzoekers echter niet aan de bekende daders of slachtoffers worden toegeschreven. Wie heeft deze sporen achtergelaten? Meer onbekende slachtoffers of mensen aan wie Dutroux de kinderen ter beschikking had gesteld?

Daarbij leefde Dutroux officieel van een sociale uitkering. Hij bezat echter vijf huizen. Hij had ook verschillende garages en pakhuizen gehuurd. Dutroux had verschillende bankrekeningen waarop grote sommen waren gestort, kort nadat hij de twee kinderen had ontvoerd. Tot op de dag van vandaag weet niemand waar het geld vandaan kwam.

Noch zijn opvolger, noch de onderzoeksrechter hadden er belang bij om dit onderzoek uit te voeren, bekritiseerde Bourlet.

Bovendien kwamen in de zaak Dutroux op mysterieuze wijze minstens 27 getuigen om het leven. Zelfs een officier van justitie, die deel zou uitmaken van het trio van aanklagers tegen Dutroux, leeft niet meer: Hubert Massa. Men beweert dat Massa zichzelf in zijn kantoor, evenals een onderzoekende politieman, heeft doodgeschoten. Beiden geloofden dat de misdaden tegen de kinderen via een internationaal netwerk werden gepleegd.

Aanwijzingen naar een netwerk – een route naar Berlijn

Sporen die niet gecontroleerd zijn, staan ook in het bestand van Dutroux. De documenten bevatten tal van verwijzingen naar de connecties van de kindermoordenaar met een internationaal vertakt netwerk. Een van de sporen leidt naar Berlijn naar ene Gernot U. Volgens ‘Spurensuche’ stond hij met adres en telefoonnummer in het telefoonboek van Berlijn, meldde de “Welt”.

Vandaag de dag kent in het appartementencomplex niemand meer Gernot U. Volgens de krant zijn de huidige huurders te jong of zijn ze verhuisd. In ieder geval had de Berlijnse politie van de Belgische autoriteiten geen informatie over Gernot U. ontvangen.

Voormalig hoofdaanklager Bourlet zei: “Ik weet niets over deze Gernot”. Het is waarschijnlijk niet de enige informatie in het bestand die nooit is geverifieerd. Wie was Gernot U.? Was hij slechts bekend met Dutroux of maakte hij deel uit van een internationale kindermishandeling-kring? Deze en vele andere vragen bleven onbeantwoord omdat niemand het onderzocht heeft.

Dutroux: “Ja, er is een netwerk, dit zijn zware misdadigers”

In het proces van 2004 verklaarde Dutroux zelf dat hij niet alleen had gehandeld: “Ja, er is een netwerk, dit zijn zware misdadigers. Ik had contact met bepaalde mensen”.

Jaren later schreef hij een brief aan de vader van Eefje, een van de gedode meisjes. Hij schreef dat hij werd opgeofferd “op het altaar van de belangen van de criminele onaanraakbaren”. Deze mensen zijn “perfect” georganiseerd en hebben de middelen om zelfs “de koninklijke instellingen” te beïnvloeden. In de zaak Eefje, schreef Dutroux, heeft de rechtspraak alles in het werk gesteld “zodat de waarheid slechts bij één dader kon worden gevonden”.

De vader van het vermoorde kind eiste opheldering over wie deze onaanraakbaren zijn. “Ik zal niet stoppen met vechten totdat ik de waarheid weet. Ik ben het mijn dochter verschuldigd”, zei hij toen.

Tot op de dag van vandaag weet het publiek echter niet wie deze onaanraakbare mensen zijn.

5 REACTIES

  1. Zolang we nog denken in termen als “complottheorie” omdat het “not done” is om daarmee bezig te houden, is de mensheid reddeloos verloren.
    De kwaden kunnen juist alles maken wat ze willen als mensen erge waarheden maar afdoen als “complottheorie”.
    Ik heb er daarom ook geen goed woord voor de slapende mensheid.

  2. Ik vraag me steeds af, wat voor duistere machten houden de namen van de “individuële elite” die zich hieraan schuldig maken tegen? Waarom worden ze niet openlijk aan de schaandpaal genageld, voor mijn part aan dezelfde paal opgehangen tot zij hun laatste adem uitblazen?

    Met hun executie zou ook de zwam uit ons maatschappij verdwijnen, zodat het volk opgelucht ademhalend met schoon schip zou kunnen beginnen. Er zijn moedige mensen die de chantage en druk niet meer kunnen verdragen en van het dak van een flatgebouw springen. Er zijn echter nog steeds ontelbare duivelse monsters over de hele wereld, die zonder ziel en geweten hun egoisme op kosten van een ander(mens leven) zonder straf kunnen blijven voortzetten.

  3. Ooit staan ze voor God en die zegt : Maar zo wie een van deze kleinen, die in Mij geloven, ergert, het ware hem nutter, dat een molensteen aan zijn hals gehangen, en dat hij verzonken ware in de diepte der zee.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here