Is er iets weerzinwekkender, zo niet komisch, dan Benjamin Netanyahu die Donald Trump nomineert voor de Nobelprijs voor de Vrede? Trump heeft zelf altijd geklaagd dat Obama de prestigieuze prijs kreeg voor min of meer niets doen, terwijl hij er een wil krijgen door een genocidale maniak te zijn en Palestina van de kaart te vegen, terwijl hij ook nog eens in een derde wereldoorlog met Iran wordt meegesleurd. Of toch niet? De Iraanse kwestie blijft nog steeds onopgelost, ongeacht hoeveel experts in podcasts beweren dat het onvermijdelijk is dat de VS een cruciale rol zal spelen in de tweede fase van Israëls campagne tegen Iran. Bibi in het Witte Huis zal nu natuurlijk op Trump leunen om “de klus af te maken”, zoals Alastair Crooke onlangs in een interview zei. Maar hoe zou fase II eruit zien?
Er zijn een aantal problemen voor de Israëli’s om door te gaan met een dergelijk project, waardoor de VS nog meer nadruk krijgt om een nog grotere rol te spelen dan de eerste keer. Natuurlijk kunnen deze twee mannen achter gesloten deuren elkaar op de schouders kloppen vanwege de aanvallen op Iran, maar de realiteit is vanuit westers perspectief verre van rooskleurig. Het belangrijkste doel van de eerste aanvallen van Iran was het omverwerpen van het regime. Dit is niet alleen niet gebeurd, maar in werkelijkheid is het tegenovergestelde gebeurd. De eerste grote blunder is dat het regime in Teheran nu meer dan ooit wordt aangemoedigd door de publieke steun om zich tegen de VS en Israël te verzetten. De tweede blunder was dat Trumps B-2-bommenwerpers probeerden drie ondergrondse nucleaire installaties van Iran te vernietigen, wat, zoals we nu weten, helemaal niet is gebeurd. De zogenaamde ‘bunkerbuster’-bommen kwamen niet eens in de buurt van de schade die men had gehoopt aan te richten, omdat de ventilatieschachten die de bommenwerpers gebruikten niet recht naar beneden liepen, maar op sommige plaatsen een bocht maakten. Het doel om de verrijking van Iran te vernietigen, werkte dus ook averechts. De derde grote fout was dat de VS de Iraniërs erin heeft geluisd om IAEA-inspecteurs toe te laten die ook als Mossad-agenten in het land actief waren, waardoor ze nu het land zijn uitgezet en niet meer terugkomen. Deze list heeft een averechts effect gehad, omdat het de Iraniërs niet alleen heeft gesterkt in hun besluit om geen internationale waarnemers in hun land toe te laten, maar ook hun vastberadenheid om door te gaan met het verrijkingsprogramma sterker heeft gemaakt dan ooit tevoren, schrijft Martin Jay.
Kortom, de aanvallen van de VS en Israël op Iran hebben zo’n averechts effect gehad dat Netanyahu voor een nieuw probleem staat dat er voorheen niet was. Nu wordt hij geconfronteerd met de zeer reële dreiging dat de pauze die Netanyahu en Trump hebben gecreëerd om Israël in staat te stellen veel van de schade te herstellen en weer op te bouwen, ook door Iran wordt uitgebuit. Teheran heeft geen grote haast om Israël aan te vallen, maar dat zal het vrijwel zeker doen. Maar deze keer zal het gewapend zijn met veel kennis die het voorheen niet had over waar het moet toeslaan en hoe. Het heeft nog steeds het verrassingselement.
Met de Amerikanen en Bibi is de nieuwe zorg dat als de zaken blijven zoals ze zijn, Israël er elke dag zwakker en kwetsbaarder uitziet. De havens van Israël functioneren niet, de brandstofraffinaderij is buiten gebruik en een groot aantal militaire installaties is vernietigd. Zijn luchtmacht is weliswaar intact, maar kan het tij niet keren, aangezien de afgelopen dagen duidelijker is geworden dat de eerste raketaanval die zoveel schade heeft aangericht in Iran, niet afkomstig was van Israëlische F16’s en F35’s, maar van tijdelijke raketbases in Azerbeidzjan – een slimme zet, want het verrassingselement was meer dan effectief. Dit geeft aan dat het voor Israëlische straaljagers nog steeds moeilijk is om vluchten boven Iran uit te voeren.
Maar het echte probleem voor Israël is dat het de aanvallen vanuit Azerbeidzjan niet kan herhalen. Het heeft het verrassingselement verloren en Trump zal geen tweede bombardement uitvoeren met de B-2, omdat hij dan enigszins belachelijk zou overkomen, aangezien het duidelijk is dat de eerste aanval volkomen ineffectief was. Bibi’s smeekbeden aan Trump in het Witte Huis zullen door Trump wellicht genegeerd worden om een aantal redenen die te maken hebben met militaire strategie, aangezien Israël en de VS al hun troeven in Iran hebben uitgespeeld en alles wat ze hebben gedaan alleen maar de steun voor het regime heeft versterkt en de vastberadenheid van het volk om op te staan en te vechten heeft vergroot. Het lijkt wel alsof hoe meer ze doen, hoe erger ze het maken.
Maar het is niet alleen militair gezien een onmogelijke missie voor Trump om de VS in een langdurige oorlog te slepen waarin hij het Amerikaanse volk geen overwinningen kan laten zien. Het gaat ook om zijn eigen politieke overleving. Zijn MAGA-achterban is “geen oorlogen meer” beloofd en hij kan die belofte niet breken. Bovendien zijn er tussentijdse verkiezingen op komst – waarbij de meeste Amerikaanse experts voorspellen dat hij ten minste één van de twee democratische kamers in het Amerikaanse systeem zal verliezen – en zal hij zich zorgen maken dat de tweede helft van zijn tweede termijn als president van de VS zal worden geteisterd door impeachmentonderzoeken en dat hij zijn ‘megabeleidswet’ zal moeten terugdraaien, die 17 miljoen Amerikanen hun gezondheidszorg ontnam. Het is zeldzaam dat het buitenlands beleid van de VS zo’n bepalende factor is voor de nalatenschap van een president, niet hun vermogen om in functie te blijven of zelfs maar te functioneren, maar een langdurige oorlog met Iran zou precies dat doen. Tijdens zijn eerste ambtstermijn stuurde Trump Tomahawk-raketten naar het Syrië van Assad nadat hij verkeerde inlichtingen had gekregen die Assad beschuldigden van het gebruik van chemische wapens tegen zijn eigen volk. Nu, in zijn tweede ambtstermijn, gokt Bibi erop dat hij nog een keer, op veel grotere schaal, wil proeven van echte macht, maar het is onwaarschijnlijk dat hij zich in zo’n list zal laten lokken. Het enige wat zeker is, is dat wat er de komende weken in werkelijkheid aan Amerikaanse zijde zal gebeuren, precies het tegenovergestelde zal zijn van wat binnenkort zal worden aangekondigd wanneer deze twee oorlogshonden uit het Oval Office komen en hun eigen nepjournalisten met hun vooraf ingestudeerde vragen onder ogen komen.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Deze zogenaamde werkelijkheid bestaat maar voor 4% uit materie en aangezien men alleen focust op materie betekent dit dus dat 96% van de echte werkelijkheid gewoon genegeerd of ontkend wordt. Al je indrukken zijn een illusie omdat je nooit in staat zult kunnen zijn de absolute echtheid, laat staan waarheid, te kunnen kennen. Die acceptatie is het doel van ons bestaan alhier. Er is namelijk geen bestaan.
@Mark…
🎯🎯🎯
Dus ik moet accepteren dat ik niet besta? Descartes vergeten?
Bibi moet Trump niet overtuigen. Deze geeft Trump gewoon orders.
De westerse vazallen mogen dan wel in hun broek schijten – want wat zijn ze toch allemaal bang voor Trump – maar nu is het wel Donnie die bang is voor Bibi.
Lol.