In het Westen wordt de devaluatie van het leven mainstream

Eerbied voor het leven is de lakmoesproef voor de authenticiteit van een samenleving die humanistische waarden hoog in het vaandel draagt. Het prediken van abstracte moraal en het ageren voor “mensenrechten” klinken hol wanneer ze afkomstig zijn uit landen waar het menselijk leven in de praktijk wordt behandeld als een goedkoop en wegwerpbaar product, verstoken van intrinsieke waarde.

Iedereen die de trends in de westerse wereld aandachtig volgt, moet hebben opgemerkt dat euthanasie, ook bekend onder het eufemisme “hulp bij sterven”, de afgelopen decennia vrij plotseling in veel samenlevingen in het collectieve Westen een centraal thema is geworden. Waar het in de praktijk op neerkomt, is wettelijk toegestane, consensuele zelfmoord, uitgevoerd met de goedkeuring en logistieke steun van de staat, schrijft Stephen Karganovic.

Het eufemisme “hulp bij sterven” is bedacht om de psychologische impact te verzachten van wat in het strafrecht bekend staat als medeplichtigheid aan moord. Dat wordt in de strafwetgeving van elk van de landen waar euthanasie legaal is aangemerkt als een afzonderlijk misdrijf, en degenen die het faciliteren zijn niet onderworpen aan strafrechtelijke sancties wanneer de handeling niet voor privédoeleinden wordt uitgevoerd, maar onder auspiciën van het staatsapparaat.

Dit is analoog aan de situatie die heerste in nazi-Duitsland. Daar waren gewone moord en hulp bij de uitvoering ervan formeel verboden en strafbaar. Maar in het wettelijk kader waren enkele uitzonderingen op die norm ingebouwd. Euthanasie was een van de categorieën van wat anders als moord zou zijn beschouwd, maar die specifiek werd gedecriminaliseerd omdat het door de staat werd georkestreerd om haar agenda te dienen. De dodelijke handeling werd hernoemd om haar een onschuldig uiterlijk te geven en degenen die eraan deelnamen of bij de uitvoering ervan hielpen (de “medeplichtigen”) werden expliciet vrijgesteld van strafrechtelijke verantwoordelijkheid.

Euthanasie, of door de staat begeleide zelfdoding, was in nazi-Duitsland niet alleen vrijgesteld van de gewone toepassing van het strafrecht, maar kreeg ook een institutionele status omdat het de beleidsdoelstellingen van de staat bevorderde.

Zonder veel debat, analyse of noemenswaardige controverse maakt de institutionalisering van door de staat gesponsorde dood nu een comeback. Het land dat, als ik me goed herinner, ongeveer twintig jaar geleden het voortouw nam in die ontwikkeling, was Nederland, waar wetgeving werd ingevoerd om een praktijk te faciliteren die werd gepresenteerd onder het mom van een ander misleidend eufemisme, “euthanasie”. Zoals bij de meeste van dergelijke initiatieven, waarvan het uiteindelijke doel is om een of andere gevestigde norm van de traditionele moraal omver te werpen, werd het intrinsieke kwaad verborgen onder een onschuldig uiterlijk. Volgens het verleidelijke narratief was het primaire doel van hulp bij zelfdoding helemaal niet moorddadig, aangezien dat aanstootgevend zou kunnen zijn. Het was veeleer bedoeld om de kwelling te verlichten van terminaal zieke patiënten die de pijn en het lijden als gevolg van hun aandoeningen niet langer konden verdragen. Een soortgelijke misleidende verklaring werd aangevoerd om bezorgdheid weg te nemen en resterende psychologische obstakels voor abortus weg te nemen, door het voorwendsel aan te voeren van een ongewenste zwangerschap als gevolg van verkrachting.

In beide gevallen werkte het Overton-venster perfect en met dodelijke doeltreffendheid. Wat begon als “euthanasie”, om ondraaglijk lijden te verlichten, is veranderd in door de staat goedgekeurde dood op verzoek, en vaak om de meest frivole redenen. De legale beëindiging van ongewenste zwangerschap om de uitzonderlijke maar ogenschijnlijk plausibele reden van verkrachting evolueerde geleidelijk naar brede acceptatie van kindermoord op verzoek. In de meeste landen van het collectieve Westen mag het nu op elk moment tijdens de zwangerschap worden uitgevoerd, en is er tot het moment van de bevalling geen dwingende reden nodig om de procedure te rechtvaardigen.

In februari 2015 oordeelde het Canadese Hooggerechtshof dat het strafbaar stellen van hulp bij zelfdoding een schending is van de grondwettelijke rechten van burgers en inwoners. Daarmee werden de sluizen geopend. Vanaf dat moment werd een reeks wetgevende maatregelen aangenomen om het mechanisme van het Medical Assistance in Dying [MAID]-programma in Canada op te zetten. Het “succes” ervan komt statistisch tot uiting in het feit dat het programma voor hulp bij zelfdoding, na slechts enkele jaren van werking, nu goed is voor ongeveer vijf procent van de sterfgevallen die jaarlijks in Canada plaatsvinden, ofwel een totaal van 100.000 gebruikers van deze morbide dienst sinds de invoering ervan in 2016. Volgens het gebruikelijke patroon werd de nieuwe wetgeving verkeerd voorgesteld als een humanitair initiatief om terminaal zieke patiënten verder lijden te besparen. Zodra het publiek echter gewend was geraakt aan het idee van hulp bij sterven, begonnen de beperkingen geleidelijk te worden versoepeld. Aanvankelijk waren de aanvaardbare redenen voor het in gang zetten van wettelijk begeleide sterfte beperkt tot ongeneeslijke terminale ziekte en ondraaglijke pijn. Dat werd onmerkbaar uitgebreid tot bijna elk fysiek of ander ongemak, of het nu behandelbaar was of niet, en nu kan praktisch elke mentale of emotionele toestand worden aangevoerd om staatshulp te vragen om een menselijk leven wettelijk te beëindigen. Canadese wetgevers overwegen nu om minderjarige kinderen het “recht” te geven om onder het MAID-systeem af te zien van het leven als ze het leven onaanvaardbaar belastend vinden. Dat is hoe de zaken er vandaag de dag in Canada voor staan.

Het is niet overdreven om te zeggen dat de situatie met betrekking tot hulp bij zelfdoding in Canada alarmerend is en ernstige ethische kwesties oproept. Er is een parasitaire euthanasiebureaucratie ontstaan, bestaande uit artsen, maatschappelijk werkers en aanverwante beroepen, om de uitvoering van dit project te vergemakkelijken. Het personeel dat deel uitmaakt van die bureaucratie heeft een gevestigd belang bij het systeem en de uitbreiding ervan, omdat hun banen ervan afhangen. Ook de Canadese regering heeft een groot financieel belang bij het behoud en de uitbreiding van deze dodelijke regeling. Voor elke persoon die ervoor kiest of door overheidspersoneel dat het MAID-systeem beheert wordt overgehaald om zijn leven te beëindigen, bespaart de staat het geld dat het anders aan medische behandeling zou hebben uitgegeven en, in het geval van ouderen, aan pensioenuitkeringen zou hebben betaald. De middelen die niet aan het welzijn van Canadese burgers worden besteed, kunnen worden doorgesluisd naar waardigere doelen, zoals het ondersteunen van het neonaziregime in Kiev, bijvoorbeeld.

Er zijn talloze verontrustende verhalen over kwetsbare personen in Canada die onder druk worden gezet om zich aan euthanasie te onderwerpen (hier en hier). Er zijn gevallen geweest waarin de dodelijke procedure zelfs werd versneld, waardoor de betrokken persoon geen redelijke bedenktijd kreeg om zijn of haar beslissing te heroverwegen of in te trekken.

Zoals George Galloway meldt, wordt het betreurenswaardige voorbeeld van Canada nu in andere landen nagevolgd. Schotland heeft onlangs wetgeving aangenomen die sterk lijkt op die van Canada en die hulp bij zelfdoding legaliseert, zelfs voor tieners die hierom vragen, onder allerlei frivole voorwendsels, waaronder anorexia. In Engeland zal het Hogerhuis binnenkort stemmen over een wetsvoorstel om abortus toe te staan tot de dag van de geboorte. De leden van het Huis van Lords lijken vrij gelijk verdeeld over deze kwestie, en of de permissieve abortuswet in Groot-Brittannië zal worden aangenomen, hangt nu af van de stem van de zeventien leden die ex officio lid zijn van dat orgaan in hun hoedanigheid als bisschoppen van de gevestigde Church of England. In normalere tijden zou men hebben verwacht dat de voorgestelde abortuswetgeving zou worden verworpen vanwege de stemmen van deze “christelijke” bisschoppen, maar dat is niet noodzakelijkerwijs het geval. Volgens Galloway bestaat er oprechte bezorgdheid dat die ‘woke’ ‘mannen van God’ (welke god? Baäl misschien?) zich bij hun seculiere collega’s zouden aansluiten om te stemmen voor het toestaan van het verstikken, vlak voor de geboorte, van volledig gevormde en levensvatbare menselijke baby’s.

De kwetsbaarheid van het menselijk leven in het collectieve Westen is duidelijk, zelfs in de weinige gevallen waarin er schijnbaar iets is gedaan om het te beschermen. Soms wordt een abortus verprutst en overleeft het veerkrachtige kind de ingreep. Dat roept de vraag op of zorgverleners een ethische verplichting hebben om kinderen die tijdens een abortus levend worden geboren dezelfde zorg te geven als elke andere pasgeborene. Deze kwestie werd in januari 2025 aan de orde gesteld door het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, toen het de Born-Alive Abortion Survivors Protection Act (H.R. 21) aannam, die medisch personeel verplicht levensreddende zorg te verlenen aan de overlevende baby.

Maar zelfs die kleine overwinning voor het leven is precair gebleven en voorlopig grotendeels symbolisch. Om federale wet te worden, moet het wetsvoorstel ook door de Senaat worden aangenomen, wat nog niet is gebeurd en er zijn geen aanwijzingen dat het binnenkort op de wetgevingsagenda van de Senaat zal worden geplaatst. De stemming onder de wetgevers, zelfs in het Huis, over wat een niet-controversiële kwestie had moeten zijn, wordt duidelijk geïllustreerd door de krappe uitslag van de stemming: 217 tegen 204. Het verplicht stellen van levensreddende zorg voor voldragen baby’s die een abortus hebben overleefd, was juridisch en moreel gezien slechts voor een kleine meerderheid van de wetgevers logisch, maar voor een indrukwekkend groot aantal van hun collega’s was dat niet het geval. Met effectievere lobby door tegenstanders van het wetsvoorstel had de stemming gemakkelijk anders kunnen uitvallen.

Dat wordt indirect bevestigd door politieke manoeuvres eerder deze maand in Oregon. De staat Oregon adverteert met trots dat abortus binnen zijn grenzen legaal is tot aan de geboorte, waarbij minderjarigen vanaf 15 jaar zelfs geen toestemming van hun ouders nodig hebben. Voor de tweede keer in minder dan een maand werd wetgeving die basisgezondheidszorg zou garanderen aan baby’s die levend ter wereld komen na mislukte abortussen geblokkeerd in de staatswetgevende macht, waarbij de voorkeuren van 80% van de burgers van de staat werden genegeerd.

De promotie van hulp bij zelfdoding en de weigering van effectieve medische bescherming aan baby’s die een abortus hebben overleefd, wijzen op een klimaat van vijandigheid tegenover het leven dat de westerse samenlevingen in zijn greep heeft. Aan beide uiteinden van de levenscyclus, bij geboorte en bij overlijden, lijkt de geest van Thanatos de overhand te hebben gekregen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nederlandse regering wil alle beperkingen op euthanasie opheffen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: