Wie, net als ik, de situatie op de internationale energiemarkten ook maar oppervlakkig volgt, was de afgelopen dagen behoorlijk verrast door de verklaringen van westerse politici en media. Zo werd het aanspreken van de nationale oliereserves ons voorgesteld als een maatregel die invloed zou moeten hebben op de olie- en daarmee de benzineprijzen, wat echter niet het geval is, aangezien de olie uit de reserves immers niet op de markten terechtkomt, maar in de landen blijft die de reserve vrijgeven.
Er waren echter veel volle tankers die op zee rondvoeren en wachtten op goede verkoopprijzen, dus was er tot nu toe ook geen echt tekort aan olie, want de tankers vormden een soort internationale oliereserve waar iedereen toegang toe had die bereid was de gevraagde prijs te betalen, schrijft Thomas Röper.
Maar de markten reageren nooit rationeel, maar emotioneel. De reden voor de prijsstijging van de afgelopen twee weken was geen acuut tekort aan olie, maar de vrees dat er in de nabije toekomst een tekort zou kunnen ontstaan. Het signaal van het Westen om de nationale reserves aan te spreken had voor de handelaren dan ook eerder het tegenovergestelde effect, omdat zij de maatregel zo opvatten dat het Westen zich instelt op een langdurige uitval van de olieleveringen uit de Perzische Golf, waardoor de handelaren natuurlijk niet zullen rekenen op snel dalende prijzen.
De maatregel was dus de facto puur populisme, om de kiezers in het Westen gerust te stellen volgens het motto “we hebben alles onder controle”. Maar de kiezers zien vooral de explosief gestegen benzineprijzen, die zich hierdoor niet laten beïnvloeden en die veel sterker zijn gestegen dan de wereldwijde olieprijzen, omdat de tankstationconcerns snelle winsten maken en de schuld voor de hoge benzineprijzen bij de internationale markten willen leggen.
Een Russische deskundige heeft voor TASS een zeer interessant artikel geschreven over de werkelijke situatie op de internationale oliemarkten en de daadwerkelijk op de loer liggende gevaren op korte termijn, dat ik heb vertaald.
Begin van de vertaling:
Concurrentie om energiebronnen: is de paniek bij tankstations in de VS en Europa gerechtvaardigd?
Igor Joesjkov, deskundige van de Financiële Universiteit en het Nationaal Fonds voor Energiezekerheid, over waarom niet de gebeurtenissen in het Midden-Oosten de sterke stijging van de olie- en gasprijzen hebben veroorzaakt en waarom men nu niet achterover mag leunen.
De tweede week van het militaire conflict in Iran en de daarmee gepaard gaande sluiting van de Straat van Hormuz loopt ten einde. Persbureaus berichten over de zichtbare gevolgen van de crisis: de landen van de Perzische Golf verlagen hun productie, de olieprijzen zijn gestabiliseerd rond de 100 dollar per vat en de VS zijn zelfs begonnen met het opschorten van de sancties tegen Russische olie. De gevolgen van de huidige gebeurtenissen voor de wereld zijn echter zeer uiteenlopend en leiden tot toenemende concurrentie.
De huidige gebeurtenissen zijn al de geschiedenis ingegaan als een volwaardige wereldwijde energiecrisis
Dit is alleen te vergelijken met de gebeurtenissen van 1973 (toen Arabische landen een olie-embargo oplegden aan de bondgenoten van Israël) en met de daling van de Iraanse olie-export na de Islamitische Revolutie van 1979.
Deze crises hadden echter een sneller en schokkender effect. De olieschaarste van 1973 had bijvoorbeeld onmiddellijk gevolgen voor de eindgebruikers. Bij tankstations in de VS en andere landen werden beperkingen ingevoerd van maximaal 10 gallon per voertuig, enzovoort. Een foto van een paardenkoets, genomen in Europa in die jaren, illustreert de crisis op indrukwekkende wijze.
Dergelijke verschijnselen zien we vandaag de dag (nog) niet. Zelfs rijen bij tankstations in Europa en de VS zijn zeldzaam. Ze komen slechts sporadisch voor, niet vanwege een tekort aan benzine of diesel, maar vanwege het gedrag van de automobilisten zelf. Mensen zien stijgende olieprijzen en slaan voorraden in in afwachting van verdere prijsstijgingen. Paniek verspreidt zich snel. Maar tot nu toe is er nog geen daadwerkelijk brandstoftekort ontstaan.
Toch is de huidige afsluiting van de Straat van Hormuz een nog ingrijpender gebeurtenis. Het punt is dat de verbruikende landen in 1973 en 1979 nog geen uitgebreide strategische oliereserves hadden opgebouwd. Dit systeem ontstond pas als reactie op de crises. Om een herhaling van de schaarste te voorkomen, begonnen de VS, Europese landen en Japan met de aanleg van opslagplaatsen om olie op te slaan voor het geval van bevoorradingsproblemen. Ook China heeft het afgelopen decennium actief strategische opslagplaatsen aangelegd en getracht deze te vullen in tijden van lage wereldmarktprijzen. Peking heeft met name in het COVID-19-jaar 2020, toen de olieprijzen tot extreem lage niveaus daalden, massaal olie ingekocht. Deze reserves van reeds gewonnen olie werden het afdekkingsmechanisme dat de huidige oliecrisis verzacht.
Daarbij is het tekort aan aanbod op de oliemarkt vandaag de dag aanzienlijk groter dan in het verleden. In 1973 verdween bijvoorbeeld ongeveer 10 procent van de olie van de wereldmarkt, maar als gevolg van de huidige sluiting van de Straat van Hormuz is dat ongeveer 20 procent. Dat wijst erop dat de huidige gebeurtenissen nog ingrijpender zijn dan vergelijkbare crises in het verleden.
We hebben nog geen stilstaande auto’s op de weg gezien, omdat de consumenten in de eerste weken niet de in de Perzische Golf vastzittende olie hebben opgekocht, maar de binnenlandse en in tankers voor de kusten van Aziatische landen opgeslagen ruwe-oliereserves. In januari en februari, toen de prijzen laag waren, hielden de verkopers olie aan boord van schepen om deze niet goedkoop aan de consumenten te hoeven verkopen. Na de sluiting van de Straat van Hormuz ontstond er een enorme run op deze olie. Maar al aan het einde van de tweede crisisweek droogde deze bron op, wat tot uiting kwam in de geleidelijk stijgende prijs van ruwe olie.
Men kan degenen die door de huidige energiecrisis worden getroffen in twee groepen indelen
De eerste groep omvat de olieverbruikende landen. Dat zijn er veel: de VS, de Europese landen, India, China, Japan en vele andere. De VS springen er bijzonder uit. Onder de stijgende olieprijzen lijden vooral de regering van Donald Trump en de Republikeinen in het algemeen, omdat zij de brandstofkosten in eigen land de hoogte in hebben gedreven.
Als de benzine- en dieselprijzen stijgen, geven de Amerikaanse burgers de regering daar de schuld van. Het Witte Huis probeert de markten te kalmeren en de prijzen te verlagen. Aangezien het echter over weinig effectieve middelen beschikt, neemt het zijn toevlucht tot verbale interventies en andere symbolische maatregelen. Zo kondigde de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent aanvankelijk aan dat de Amerikaanse marine tankerkonvooien militair door de Straat van Hormuz zou begeleiden. Maar later bleek dat zelfs Amerikaanse oorlogsschepen aarzelen om de Straat binnen te varen.
Vervolgens kondigden de VS samen met de G7-landen en leden van het Internationaal Energieagentschap (IEA) aan om ongeveer 400 miljoen vaten olie uit hun strategische reserves vrij te geven voor de markt, waarvan 172 miljoen vaten uit de VS. In de praktijk verkopen deze landen de olie echter niet. In plaats daarvan verbruikt elk land met strategische reserves zijn eigen voorraad. De markt reageerde op dit nieuws niet met een prijsdaling, maar met een stijging tot 100 dollar per vat. Handelaren vatten dit op als een teken dat de schaarste toeneemt, aangezien de importerende landen zijn overgestapt op olie uit hun strategische reserves. Bovendien is het programma voor het gebruik van deze olie opgezet voor ten minste enkele weken, wat betekent dat de blokkade van de Straat van Hormuz minstens zo lang zal duren.
De volgende stap van de VS was het opschorten van de sancties tegen Rusland. Op 12 maart publiceerde het Office of Foreign Assets Control (OFAC) van het Amerikaanse ministerie van Financiën een vergunning die de aankoop van Russische olie en aardolieproducten toestond, mits deze vóór die datum waren verscheept. De vergunning geldt (voorlopig?) voor 30 dagen. Dit nieuws stelde de markt echter niet gerust, omdat het ook zo kan worden geïnterpreteerd: als Washington de sancties tegen Rusland al heeft opgeschort, moet de situatie inderdaad ernstig zijn.
De VS proberen de markt te laten zien dat ze een actieplan hebben en de wereld extra olie geven. Naar verluidt zou niemand eerder Russische olie hebben gekocht, waardoor deze in tankers werd opgeslagen, maar nu zou men deze kunnen kopen en zou deze de leveringen uit het Midden-Oosten ten minste gedeeltelijk vervangen. In de praktijk was er echter geen verbod op de aankoop van Russische olie. En zelfs na de verschillende Amerikaanse sancties heeft Rusland noch de productie, noch de export verminderd. Er waren weliswaar schommelingen in de hoeveelheden, maar die waren gering en kunnen eerder worden verklaard door de olieprijs dan door de gevolgen van de Amerikaanse maatregelen. Daarom zal de huidige “opheffing van de sancties” de schaarste op de oliemarkt niet wegnemen en evenmin leiden tot een prijsdaling.
De tweede groep betrokken landen bestaat uit de producenten in het Midden-Oosten. Hun olie en gas zitten vast in de Perzische Golf. Om de olie- en gasprijzen op te drijven, valt Iran olie-installaties in de regio aan. Dat zorgt voor onrust op de markt, want na wekenlange bombardementen is het nog steeds onduidelijk hoeveel de Golfstaten na de opening van de Straat van Hormuz kunnen produceren en exporteren.
Naast Iran zelf is Qatar het zwaarst getroffen. De olieproducenten dringen hun productie geleidelijk terug door tankers die vastzitten in de Golf te vullen en olie in opslagplaatsen te pompen. Qatar daarentegen moest de gasproductie abrupt stopzetten. Het land beschikt niet over ondergrondse opslagplaatsen en liquefactie heeft geen zin, omdat methaan daarbij wordt afgekoeld tot -162 graden Celsius. Als het niet aan de consumenten wordt geleverd, moet er energie worden gebruikt om de lage temperatuur constant te houden. Zelfs na de vrijgave van de Straat van Hormuz zal het ongeveer twee weken duren voordat de LNG-installaties weer hun volledige capaciteit bereiken.
Terwijl de olieproducenten tankers kunnen laden met zowel de lopende productie als uit de momenteel gevulde opslagplaatsen, kan Qatar alleen nieuwe productiemvolumes verschepen. Dat betekent dat het voor Qatar niet simpelweg gaat om uitgestelde winsten. Bovendien worden ook de LNG-installaties van de partij in het conflict aangevallen, en het herstel daarvan zou meerdere maanden kunnen duren.
De winnaars bij de stijgende energieprijzen zijn de exportlanden
Daartoe behoren Noorwegen, Brazilië, Mexico, Guyana, Algerije, Azerbeidzjan, Kazachstan, Rusland, Nigeria en andere. Wij profiteren niet alleen van de stijgende olie- en gasprijzen, maar ook van de lagere korting op onze ruwe oliesoorten. Vroeger werd Russische Urals-ruwe olie (waarvan de prijs de belangrijkste basis vormt voor de berekening van de mijnbouwbelasting op olie) in de ontvangende haven verkocht met een korting ten opzichte van Brent-ruwe olie uit de Noordzee, nu wordt deze verhandeld met een premie van 2 tot 4 dollar per vat.
Natuurlijk blijven we hoge kosten maken voor het transport en de verzekering van de olie, en moeten we ook tussenhandelaren betalen. Maar geleidelijk aan hebben de Urals-prijzen zich gestabiliseerd boven de 59 dollar per vat, waarop de Russische begroting is gebaseerd. Bovendien is alleen al het feit dat de anti-Russische sancties zijn bevroren belangrijk (niet belangrijk, maar symbolisch, omdat het een gebaar is zonder reële gevolgen voor de markten). Dit is een precedent dat het bevriezen van anti-Russische beperkingen normaliseert.
Hoewel de sluiting van de Straat van Hormuz tijdelijk is, was deze voor Rusland (en de andere genoemde exportlanden) al winstgevend. Mocht de huidige situatie langer aanhouden, dan kunnen we de in januari en februari gederfde inkomsten uit olie en gas compenseren.
De uitkomst van de oorlog in Iran is voor ons echter ook uiterst belangrijk. Voor Rusland is het behoud van de Islamitische Republiek in haar huidige vorm nuttig, aangezien dit samenwerking met ons land en beperkte export van Iraanse olie naar de wereldmarkt betekent. Bovendien zal, mochten de VS en Israël Iran niet verslaan, het streven van Washington om zijn rol als mondiale hegemonie te demonstreren precies het tegenovergestelde effect hebben. Dat zal de wereld op zijn beurt dichter bij een evenwichtiger model van internationale betrekkingen brengen.
Een positief effect van de energiecrisis en de reactie van de westerse landen daarop voor Rusland was het besef dat ons land een belangrijke speler is op de mondiale olie- en gasmarkt. We hebben al een aanzienlijke stijging van de vraag naar olie, gas en steenkool uit Rusland geregistreerd. Nu wordt de concurrentie om onze grondstoffen steeds heviger. Thailand, Japan, Zuid-Korea en andere landen hebben de wens uitgesproken om Russische olie te kopen, wat de groeiende mondiale concurrentie en het mislukken van de pogingen om Rusland te isoleren duidelijk maakt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Over oliedom gesproken.
Hongarije en Slowakije mogen van de Amerikanen dus geen Russische olie kopen via de pijplijn, maar de Amerikanen zelf dus wel. Het stoppen van die olie door Rutte en Ursula zal misschien wel niet het verkiezingseffect krijgen dat ze beogen. Het is meten met twee maten en de EU zal in midden Europa gezien worden als een onredelijke bedreigende club.
go er weer beslist warmonger USA wat wel en niet mag, kotsmisselijk wordt je hiervan, wij zijn toch samen veel krachtiger dan dat failliete USA
Bam! Teheran overweegt de afgesloten Straat van Hormuz te openen voor olietankers, maar stelt daar één keiharde eis aan: de olie móét worden afgerekend in Chinese yuan.
Einde van de petrodollar?
https://www.dagelijksestandaard.nl/midden-oosten/einde-van-de-petrodollar-iran-gooit-straat-van-hormuz-deels-open-maar-eist-betaling-in-chinese-yuan
Komt de 8 jaar oude VPRO doc “De dag dat de dollar valt” toch uit? https://www.youtube.com/watch?v=KqPlM-VBTbk
Voorlopig wordt de dollar duurder t.o.v. van veel valuta en grondstoffen inclusief metalen. Dat is op zich niet vreemd, de dollar is nu eenmaal de meest liquide munt van de wereld. Je kan er nog steeds alles voor kopen, en metalen moet je eerst liquide maken.
Maar dat de dollar gaat vallen is een een feit. Geduld Simon. geduld!
Correctie, de VPRO tegenlicht docu is al van 2005, 21 jaar geleden, pfff.
Uit de tijd dat de VPRO nog oké was en links nog bestond.
Dus de USA geeft ontheffing op de Russische olieprijzen en de de EU die geld blijven slepen naar de Oekraine en de defensieindustrie heeft een verbod op Russische energie.
Het is duidelijk : om de EU te besturen heb je eenhoog IQ en veel diploma’s nodig.
Om het verschil met de gewone burgers te accentueren houden ze deze gewoon zo dom mogelijk via de bedrijfsmedia en het uitgeholde onderwijs.
En er worden ook pogingen gedaan om burgers medeplichtig te maken aan de praktijken van de parasiterende geld op en neer schuivers met hun “minder winst is verlies” strategieën.
https://mistermarketpro.com/iforex/nl2/video-seminar-nl2.html?rtkcid=69b52f76e0bbf1e4a47f6328&rtkcmpid=6923783bac8010156afbdc35
en niemand maakt het rekensommetje hoeveel de olie per liter duurder is geworden, men neemt de extreme verhoging gewoon voor lief.
6 hele eurocenten is de olie duurder geworden en dus de benzine zou dat ook moeten worden
Benzineverkopers maken altijd misbruik van zo’n situatie en verhogen de prijzen direct en fors, snel veel cashen. Als de olieprijs weer zakt, verlagen ze de prijzen vertraagd zogenaamd omdat ze nog veel voor de dure prijs hebben gekocht. Het is en blijven criminelen, de hele olie keten, altijd geweest.
De rekensom die velen hier maken is totaal mis!
Het gaat niet om olie of gas. Het gaat niet om macht of verlies, oorlog of vrede.
Het gaat nog steeds over het feit dat je het geld moet volgen.
Trump is een marionet net zoals de andere leiders. De poppenkast wordt gespeeld en wij kijken ernaar.
En ondertussen…groeit de duivel. Niemand kijkt naar hetgeen zich echt ontplooit, de afleiding werkt!
En terwijl onze politici nog even verduidelijken dat ze Hoerkraine niet uit het oog verliezen ziet iedereen zijn spaargeld slinken en rechten verdwijnen. En we blijven maar naar de andere kant kijken. Als je nu nog dat stemhokje binnenstapt ben je voor mij NIETS meer waard… Imbecielen!
Kan wel zijn, maar het is nog altijd zo : treat first what kills first.
En daarna kun je verder kijken.
Daarbij komt dat ik langzaam het idee krijg dat als alle mensen die gaan stemmen in onze geweldige westerse democratie een dikke opgestoken middelvinger op het stemblad tekenen, dan nog rolt er een overwinning uit voor een kartel politicus met het ingeburgerde bekende verkiezingsbedrog.
Als vangnet kan er dan nog wat show opgevoerd worden bij zogenaamde formatiebesprekingen en als de benen echt gestrekt worden tegen het politieke kartel wordt terug gegrepen op een demissionair kabinet.
Stemmen is voor het gepeupel en regeren is voor de elite die niet naar het gepeupel luistert.
Als China nu nog niet ontwaakt en de Chinezen aan de zijlijn blijven zullen ze straks versmacht worden. (Energie) oorlog tegen China: olie uit Venezuela, kapen van olietankers met bestemming China, olieaanvoer vanuit het de Perzische Golf blokkeren, enz. En China grijpt niet in, maar blijft afwachten en slapen. Zelfs hebben ze de un resolutie tegen Iran niet geblokkeerd!
De levering van een paar supersonische bommen, om enkele vliegdekschepen tot onderzeeër te transformeren, en enkele kernbommen om van de zionistische terreurbasis tot parking te reduceren, zou zeker helpen.
Terwijl je in de lokale krant leest over de proef met noodsteunpunten in jouw gemeente, wordt er achter de schermen gebouwd aan een infrastructuur die jouw leven fundamenteel kan veranderen. De overheid presenteert deze 70 locaties als een vriendelijk gebaar van “zorg” en “veiligheid” voor als de stroom uitvalt. Maar als je verder kijkt dan je neus lang is, zie je de contouren van een systeem dat niet is ontworpen om jou te helpen, maar om jou te beheersen.
De geschiedenis leert ons dat grote systeemveranderingen bijna altijd gepaard gaan met een crisis. De noodsteunpunten zijn de fysieke voorbereiding op een scenario waarin de normale wereld — internet, bankverkeer, supermarkten — op zwart gaat.
Zodra het reguliere netwerk platligt, wordt het noodsteunpunt jouw enige bron van nieuws. Via beveiligde satellietverbindingen bepaalt de machthebber wat jij te horen krijgt. De “waarheid” wordt gecentraliseerd; elke vorm van tegengeluid is met één druk op de knop uitgeschakeld.
Deze punten werken niet met het vrije internet dat jij kent, maar via gecontroleerde satellietkanalen. Het is een gesloten systeem waarin jouw bewegingen en interacties direct kunnen worden gemonitord door de centrale regie.
Jouw Digitale Identiteit als Toegangsbewijs.
Dit is waar het voor jou persoonlijk wordt. De koppeling tussen de noodsteunpunten en de European Digital Identity (EUDI) Wallet is geen toeval, het is een vorm van chantage.
Heb je warmte nodig? Drinkwater? Informatie over je familie? In de wereld van 2026 wordt de toegang tot deze basisbehoeften gekoppeld aan jouw digitale ID.
Zodra je jouw ID gebruikt bij een steunpunt, hang je aan de digitale ketting van de CBDC (digitale euro). De opdrachtgevers kunnen in real-time voorwaarden stellen aan jouw tegoeden. Ben je niet “in compliance” met de laatste richtlijnen? Dan blijft de deur van het steunpunt — en jouw digitale portemonnee — voor jou gesloten.
https://niburu.co/binnenland/22125-de-noodsteunpunten-van-2026-jouw-reddingsboei-of-digitale-kooi?highlight=WyJub29kc3RldW5wdW50Il0=