Dit is de reden waarom de EU-leiders echt troepen naar Oekraïne willen sturen

Niets is zeker wat betreft het conflict in Oekraïne. Behalve twee dingen: Rusland is aan de winnende hand en het Amerikaanse leiderschap is, onder nieuw eigenaarschap, op zoek naar een nieuwe aanpak. Zoals Sergey Ryabkov, zwaargewicht in het Russische buitenlands beleid, heeft opgemerkt, is er nu een kans op een compromis om dit zinloze conflict in wezen te beëindigen en de betrekkingen tussen de VS en Rusland en dus ook de wereldpolitiek weer enigszins te normaliseren. Maar dat venster is klein en zal niet eeuwig open blijven.

Buiten dat blijft het duister. Is het einde van deze waanzin eindelijk in zicht? Zal Washington zijn verklaarde intentie om het roer om te gooien nu omzetten in onderhandelingsposities die Moskou serieus kan nemen? Die zouden – op zijn minst – territoriale verliezen en echte neutraliteit voor Oekraïne moeten inhouden, evenals een sterk gevoel dat elke vrede gemaakt is om lang te duren, schrijft Tarik Cyril Amar.

En last but not least, zal het Westen Kiev dwingen om zo’n realistische regeling te accepteren? ‘Niets over Oekraïne zonder Oekraïne‘ klinkt misschien nog steeds erg leuk voor degenen die egoïstisch genoeg zijn om de internationale politiek te verwarren met een schoonheidswedstrijd. Maar – net als het dwaze, hypocriete ‘agency’ – was het in eerste instantie nooit waar, heeft het gediend om het westerse misbruik van Oekraïne en de Oekraïners te verhullen en moet het worden losgelaten als we een einde willen maken aan dit gehaktmolen-conflict.

Of zou alles andersom kunnen uitpakken? Zouden Westerse en vooral Amerikaanse hardliners nog steeds kunnen zegevieren? In het oor van Trump fluisteren dat ‘winnen’ alleen maar een grotere, Trumpier push zal vergen, met nog meer geld en wapens voor het regime in Kiev en meer economische oorlogsvoering tegen Rusland, en dat vrede sluiten eigenlijk meer zou kosten dan de proxyoorlog voortzetten? Ja, het eerste is puur wensdenken, dat tegen alle recente ervaringen ingaat; het tweede is een absurd non-argument dat bovenop een berg valse vooronderstellingen ligt; en toch is deze onzin nog al te populair in het Westen, dat er een gewoonte van maakt om zijn buitenlands beleid op illusies te bouwen.

De recente signalen van Washington waren dubbelzinnig genoeg, opzettelijk of onhandig, om hoop te wekken bij de vele overgebleven diehards in het Westen. De Britse Telegraph, bijvoorbeeld, fantaseert over “Trump’s draaiboek om Poetin op de knieën te krijgen,” de Washington Post interpreteert de recente (online) toespraak van de nieuwe Amerikaanse president op het Davos World Economic Forum als “de verantwoordelijkheid bij Rusland leggen,” en de New York Times zoekt wanhopig in Trumps woorden naar iets dat scherp is over Rusland of zijn president Vladimir Poetin.

Uiteindelijk zal al het bovenstaande waarschijnlijk niets anders blijken te zijn dan het grijpen naar strohalmen. Hoewel de onderhandelingen tussen Washington en Moskou zeker ingewikkeld zullen zijn, is een terugkeer naar het demente mutisme van de regering Biden onwaarschijnlijk. Communicatie zal weer de standaard worden, zoals het hoort onder volwassenen met gezond verstand. En zolang er geen vals spel wordt gespeeld – een moord op Donald Trump, bijvoorbeeld – zullen de VS zich op de een of andere manier uit het Oekraïne-conflict bevrijden. Al was het maar omdat Trump in zijn hart een zakenman is en geen goed geld naar kwaad geld zal gooien. Het is een harde, kille redenering, maar als het leidt tot de juiste resultaten – een einde aan zinloze gevechten en onnodige doden – dan zal het moeten volstaan.

Het moet benadrukt worden dat die terugtrekking van de VS niet hoeft te wachten op een regeling met Rusland of zelfs maar het begin van serieuze onderhandelingen. Sterker nog, de terugtrekking is niet één ding maar een proces, en het is al begonnen. Ten eerste werd onmiddellijk na de inauguratie van Trump de steun aan Oekraïne verminderd, maar de militaire hulp bleef gehandhaafd. Maar niet voor lang. Slechts enkele dagen later meldde Politico dat een tweede algemeen bevel om de hulpstromen voor 90 dagen op te schorten ook gold voor de militaire steun aan Kiev.

Maar er zit een addertje onder het gras. Als de VS afstand nemen van hun verloren proxyoorlog, betekent dat niet noodzakelijk dat hun klanten en vazallen in de EU en de NAVO zullen volgen, tenminste niet onmiddellijk. Dat is contra-intuïtief, toegegeven. Als de EU-leiders rationeel zouden zijn en in het belang van hun land zouden handelen – en in feite ook in dat van Oekraïne – zouden ze niet eens overwegen om alleen verder te gaan. Maar als ze rationeel zouden zijn, zouden ze vanaf het begin hebben geweigerd om mee te doen aan de proxyoorlog van de VS en zouden ze allang niet meer schaapachtig luisteren naar bazige tirades van de verlopen president van Oekraïne, Vladimir Zelensky. En toch hebben ze het zojuist in Davos weer gedaan.

Dus in plaats van rationaliteit zien we nu eindeloze bevestigingen dat er niet snel vrede zal en mag komen. Sorry Oekraïners, jullie Europese ‘vrienden’ vinden dat jullie nog niet genoeg gestorven zijn.

De Franse president Emmanuel Macron lijkt bijvoorbeeld weer door een manische fase te gaan. Duidelijk verwijzend naar de heel andere ideeën van Trump, heeft de komisch impopulaire leider, wiens goedkeuringscijfers net naar een dieptepunt in zes jaar zijn gedoken, verklaard dat het Oekraïne-conflict niet snel zal eindigen, “niet vandaag en ook niet overmorgen.” De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Annalena ‘360 graden’ Baerbock krijgt driftbuien als ze niet zoveel miljarden voor Oekraïne krijgt als ze wil. De Britse premier Keir Starmer – nog zo’n Europese ambtsdrager die zich thuis op zeer dun ijs bevindt en waar de goedkeuringscijfers erbarmelijk zijn – heeft zijn eerste pelgrimstocht naar Kiev gemaakt en een 100-jarige partnerschapsovereenkomst met Oekraïne gesloten, inclusief een geheim deel en ter waarde van, alweer, miljarden en miljarden ponden. Want, ziet u, Groot-Brittannië doet het thuis zo ongelooflijk goed – behalve niet echt. Neem slechts één gegevenspunt: Britse fabrieken hebben zojuist hun ergste terugval in orders geregistreerd sinds Covid.

Tegen deze Euro-Conga-op-de-Titanische achtergrond is een ander gevolg van de hardnekkige Europese weigering om de realiteit onder ogen te zien, het opnieuw opduiken van gesprekken over het sturen van grote aantallen Westerse grondtroepen naar Oekraïne, in het bijzonder van NAVO-EU-landen. Zelensky’s eis in Davos voor 200.000 troepen – dat is meer dan er in Normandië landden op D-Day 1944, maar waarom bescheiden zijn wanneer je high rijdt in Kiev? – zijn belachelijk. Toch worden er nog steeds kleinere, maar nog steeds substantiële aantallen – 40.000 of zo – overwogen.

Wat deze troepen precies in Oekraïne zouden doen, blijft onduidelijk. Ze zouden geen vredesmacht zijn omdat ze de kant van één partij in het conflict, Oekraïne, zouden kiezen. En toch beloven voorstanders van deze plannen dat ze niet in de frontlinies tegen Rusland zullen vechten, omdat ze ofwel pas zouden worden ingezet nadat de gevechten zijn beëindigd, ofwel op de een of andere manier in het achterland zouden blijven, waardoor Oekraïense troepen vrij zouden komen voor het front.

Niets van dit alles is logisch. Zolang de gevechten doorgaan, is er geen sprake van een achterland in de zin dat de troepen gespaard zouden blijven van echte gevechten en doden, omdat Russische luchtaanvallen hen nu al overal kunnen bereiken en, afhankelijk van verdere ontwikkelingen, dat in de toekomst ook kunnen doen met Russische landtroepen. Bovendien zou Kiev, zodra deze troepen het land binnenkomen, natuurlijk haar best doen om ze te verwikkelen in groot bloedvergieten, onder andere door provocaties en valse vlag operaties. Het doel zou zijn om deze ‘bondgenoten’ zo diep het moeras in te sleuren dat ze er niet meer uit kunnen komen.

Het introduceren van ‘boots on the grounds’ vanuit NAVO-EU landen na de gevechten zal echter ook niet werken. Rusland vecht voor een echt neutraal Oekraïne en zal daar niet mee instemmen; en zolang Rusland niet instemt, komt er geen einde aan de gevechten. Als deze troepen toch zouden komen opdagen, zou het conflict opnieuw beginnen. Kiev zou zelfs een stimulans hebben om het opnieuw te beginnen als ze eenmaal in Oekraïne zijn (zie hierboven).

Natuurlijk hebben de NAVO-EU-staten al geheime operaties en huurlingen ter plaatse. Maar hoewel Moskou wijselijk heeft besloten om deze mate van interventie niet als reden te nemen om buiten Oekraïne aan te vallen, zouden reguliere troepen in grote aantallen natuurlijk een andere zaak zijn. De voorstanders van dit soort inzet voeren aan dat het Amerikaanse contingent in Zuid-Korea en de KFOR-troepen in Kosovo (of all places!) laten zien dat deze inzet mogelijk is zonder verdere escalatie. Ook dit is onzin. De aanwezigheid van KFOR is gebaseerd op verschillende overeenkomsten uit 1999 en, cruciaal, een resolutie van de VN-Veiligheidsraad (1244). Het trieste maar zeer lage aantal dodelijke slachtoffers (213 in 2019), sommige veroorzaakt door ongelukken, kan in de verste verte niet worden vergeleken met wat er zou gebeuren als NAVO-EU-troepen in botsing zouden komen met het Russische leger; tot slot zijn er de KFOR-slachtoffers die niet het gevolg zijn van ongelukken en die niet zijn toegebracht door reguliere troepen van een staat, maar door demonstranten en irreguliere troepen. Een scenario waarin duizenden EU-troepen omkomen in een gevecht met het reguliere leger van een nucleair bewapend Rusland is onvergelijkbaar.

Wat betreft de Amerikaanse troepen in Zuid-Korea: hun aanwezigheid is gebaseerd op een wederzijds defensieverdrag uit 1953. Nogmaals, precies het soort overeenkomst dat Moskou niet zal accepteren. En ook een waar de NAVO-Europeanen heel verstandig aan zouden doen om zich er verre van te houden, omdat het hen opnieuw diep in de volgende oorlog zou meezuigen. Tot slot, voor de hand liggend maar het vermelden waard: die Amerikaanse strijdkrachten in Zuid-Korea hebben de steun van de VS. Ze zijn een klassiek struikeldraad. Val ze aan en je krijgt te maken met het hele Amerikaanse leger. EU-troepen zouden geen steun van de VS hebben; en als Europeanen zo’n struikeldraad willen ondersteunen met hun eigen zwakke legers, zijn ze suïcidaal bezig.

Als grootschalige inzet van EU-laarzen op de grond zo’n duidelijk slecht idee is, waarom gaat het dan niet eindelijk weg? Er zijn eigenlijk maar twee mogelijke antwoorden: of degenen die zulke dromen koesteren zijn echt zo kortzichtig en onverantwoordelijk (denk aan Kaja Kallas en soortgelijke intellectuele lichtgewichten) of ze zijn niet helemaal eerlijk over hun motieven. In werkelijkheid hebben we waarschijnlijk met allebei te maken.

Laten we geen tijd verspillen aan die werkelijk verwarde mensen. Maar hoe zit het met degenen die echt op iets anders uit zijn? Wat zou dat kunnen zijn? Hier is een plausibele gok. De gesprekken over het sturen van grote contingenten naar Oekraïne hebben twee echte doelen: het ene is gericht op het nieuwe Amerikaanse leiderschap en het andere op de binnenlandse politiek van Oekraïne.

Wat Washington betreft, is het echte doel van het speculeren over grondtroepen uit de EU een wanhopige poging om Brussel een stem te geven in de komende onderhandelingen tussen de VS en Rusland. En wat dat betreft hebben de Europeanen in één ding gelijk: ze zouden wel eens uitgesloten kunnen worden, wat een ironische uitkomst zal zijn na hun zelfdestructieve gehoorzaamheid aan de regering Biden. Maar er is nu een nieuwe sheriff in de stad en hij zou ze wel eens los kunnen snijden, niet minder dan Oekraïne.

In Oekraïne is het echte doel om invloed van buitenaf uit te oefenen op de pijnlijke kwestie van de mobilisatie: Oekraïne heeft bijna geen kanonnenvoer meer, zoals verschillende waarnemers als de nieuwe Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, en het slaafse NAVO-gezinde Duitse tijdschrift Spiegel nu toegeven. De mobilisatie van degenen die er nog wel zijn, is een sluipende catastrofe; het geweld en de massale ontwijking door de slachtoffers laten elke dag zien dat veel Oekraïners er genoeg van hebben. Het voorgestelde antwoord van het Zelensky-regime is om de mobilisatieleeftijd nog verder te verlagen, naar 18 jaar. En wat belangrijk is: dit zou zelfs moeten gebeuren als er vrede is.

En zou het niet handig zijn voor dit soort beleid om te wijzen op troepen uit het Westen en tegen onwillige dienstplichtigen en hun families te zeggen: kijk, als zelfs die buitenlanders komen helpen, hoe kun je dan thuis blijven? Toch is het onwaarschijnlijk dat ze ooit zullen komen opdagen. Opnieuw zullen de Oekraïners gevoed worden met opgeblazen retoriek over en door valse vrienden uit het Westen – om uiteindelijk alleen achter te blijven om te blijven sterven en nog meer grondgebied te verliezen. De uitweg is niet meer van hetzelfde. Zelfs als het zou kunnen werken – wat niet zo is – zou de massale inzet van de NAVO en de EU alles alleen maar erger maken. Want de echte uitweg is een compromis met Rusland – en de inzet van westerse troepen zou dat compromis onmogelijk maken.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Balletje-balletje spelende NAVO-secretaris-generaal Rutte hallucineert over biljoenen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: