De VS dreigen in de oorlog met Iran met een kritiek tekort aan wapens te kampen

Ik heb al gemeld dat de VS binnenkort een enorm tekort aan luchtverdedigingsraketten dreigt en dat de VS niet in staat zijn om de productie op korte termijn op te voeren. Hetzelfde geldt voor de Tomahawk-kruisraketten, waarvan de VS er tot nu toe 850 op Iran hebben afgevuurd, terwijl de totale voorraad van de VS vóór de oorlog 4.000 Tomahawks bedroeg, die vooral wereldwijd verspreid zijn over de schepen van de Amerikaanse marine. En ook voor de Tomahawks geldt dat de VS er momenteel slechts ongeveer honderd per jaar kunnen produceren.

Dat verklaart de ergernis en de bijna hysterische reacties van de Amerikaanse president Trump, die de NAVO en haar lidstaten inmiddels heftig uitscheldt, omdat de VS hun hulp daadwerkelijk nodig hebben als ze de oorlog tegen Iran niet binnenkort willen verliezen, schrijft Thomas Röper.

Een analist van TASS heeft een informatief artikel geschreven over het dreigende tekort aan raketten in de VS, dat ik heb vertaald.

Begin van de vertaling:

Tomahawks komen terug als een boemerang: de VS op de rand van een kritiek wapentekort

Nikolaj Gaponenko, doctor in de economie en buitengewoon hoogleraar aan het Instituut voor Recht en Nationale Veiligheid, over waarom de minimale voorraad raketten de handelingsvrijheid van de VS zal beperken en waarom het Pentagon zijn bondgenoten geen onmiddellijke vuursteun kan garanderen zoals in voorgaande jaren.

De Washington Post meldde op basis van bronnen dat de VS binnen vier weken meer dan 850 Tomahawk-kruisraketten op Iran hebben afgevuurd, waarvan de meeste in de eerste dagen van de operatie.

De Tomahawk-kruisraket is het belangrijkste precisiegeleide langeafstandswapen van de Amerikaanse marine. Hij wordt gelanceerd vanaf torpedobootjagers, kruisers en onderzeeërs en dient voor eerste aanvallen op luchtverdedigingssystemen, hoofdkwartieren, depots en kritieke infrastructuur.

850 kruisraketten is een enorm aantal voor een modern conflict van gemiddelde intensiteit. Het verbruik van zo’n grote hoeveelheid munitie in relatief korte tijd wijst erop dat de VS intensieve niet-nucleaire campagnes hebben gevoerd om de verdediging van pro-Iraanse krachten of van Iran zelf te verzwakken. Dit suggereert dat het conflict een niveau heeft bereikt dat vergelijkbaar is met grote regionale oorlogen uit het verleden, en niet langer alleen uit gerichte operaties bestaat.

Ter vergelijking: tijdens Operatie Desert Storm in 1991 tegen Irak verbruikten de VS gedurende meerdere maanden ongeveer 288 Tomahawk-kruisraketten, in 2011 tijdens de interventie in Libië ongeveer 200 en in de eerste 24 uur van de aanvallen op Syrië in 2018 werden 66 raketten ingezet.

Lege magazijnen

Door het samenspel van twee factoren ontstaat een kritiek tekort: de productiesnelheid en de vereiste reservevoorraad.

De productie van Tomahawk-kruisraketten ligt in vredestijd tussen enkele tientallen en iets meer dan honderd raketten per jaar. Amerikaanse militaire fabrieken worden niet omgeschakeld naar oorlogsoperaties en de productieketen vereist een lange productiecyclus. Dat is eenvoudige wiskunde. Als er bijvoorbeeld in één tot twee maanden van een conflict 850 raketten worden verbruikt en de fabrieken bijvoorbeeld 100 tot 120 per jaar produceren, duurt het 7 tot 8,5 jaar om deze voorraad weer aan te vullen, ervan uitgaande dat er geen nieuwe munitie wordt verspild in andere conflicten.

Wat de minimumvoorraad betreft, gelden er strenge normen in het Pentagon. Zo moet er bijvoorbeeld voor het geval van een onvoorzien groot conflict altijd een bepaald percentage raketten in reserve blijven. Als het verbruik 850 raketten overschrijdt, komen de marine en het US Central Command onder deze waarde. Dat betekent ten eerste dat de commandanten hun vrijheid van handelen verliezen. Admiraals op vliegdekschepen en in het Pentagon kunnen niet langer opdracht geven tot het afvuren van Tomahawk-raketten op doelen, aangezien elke afvuring de strategische reserve ondermijnt. Ten tweede betekent dit dat rotatie onmogelijk is. Dat wil zeggen dat wanneer een vliegdekschipgevechtsgroep, in ons geval de USS Gerald R. Ford, haar munitie heeft verbruikt, er op zee geen vervangende raketten beschikbaar zijn. De komst van een “nieuw” vliegdekschip zonder volle raketmagazijnen vermindert zijn gevechtswaarde.

Nieuwe gewoonten

De VS zijn gewend om te vechten volgens het principe van vuurkrachtoverschot, dat wil zeggen de vijand te bestoken met precisiegeleide munitie om het risico voor de piloten te minimaliseren. Het verbruik van 850 Tomahawk-raketten toont aan dat deze aanpak in het conflict met een technologisch geavanceerde tegenstander heeft geleid tot uitputting van het arsenaal. In de komende maanden zullen de VS, tenzij het Congres noodmiddelen voor een versnelde aanschaf beschikbaar stelt, gedwongen zijn raketten te reserveren voor echt belangrijke doelen, vliegtuigen vaker vanaf grotere afstand in te zetten – wat vanwege de luchtverdediging riskanter is – en bondgenoten te mobiliseren om de vuurkracht te compenseren.

De VS hebben hun leger opgebouwd op basis van het idee dat dure en “slimme” munitie door pure massa de overwinning brengt. De situatie met de Tomahawks laat zien dat de Amerikaanse industriële basis niet is voorbereid op een langdurig conflict met een gelijkwaardige tegenstander. Mocht het conflict langer duren of nog hogere uitgaven vereisen, dan zouden de VS simpelweg zonder primaire langeafstandsraketten komen te zitten, voordat de tegenstander zonder de goedkope drones en de in eigen land geproduceerde ballistische raketten komt te zitten.

De handen gebonden

Het verzoek van het Pentagon om 200 miljard dollar is niet alleen een vervanging voor 850 raketten, maar een poging om de toeleveringsketens weer op gang te brengen.

Het verbruik van 850 raketten is een signaal. Normaal gesproken zijn dergelijke voorraden berekend op twee tot drie weken intensieve oorlogsvoering. Als het Congres de middelen niet snel goedkeurt, zal het leger gedwongen zijn om ofwel een gevechtsklare vloot in het Midden-Oosten te onderhouden, ofwel paraat te blijven voor een mogelijk conflict in de Stille Oceaan. De VS kunnen niet langer beide tegelijkertijd doen.

De VS hebben hun operationele voorraad van hun belangrijkste langeafstandswapen in de regio uitgeput.

Vandaar de gevolgen:

1. Tactisch: De gevechtsgroepen van de Amerikaanse marine in het conflictgebied beschikken ofwel alleen nog over lege lanceerplatforms, ofwel alleen over munitie die voornamelijk bestaat uit luchtdoelraketten voor zelfverdediging.
2. Operationeel: elke nieuwe escalatie vereist van de VS ofwel de inzet van luchtmacht vanaf bases in de regio, wat riskant is vanwege Iraanse drones en ballistische raketten, ofwel een pauze van enkele maanden om reserves over te brengen vanuit depots in de VS en Europa.
3. Strategisch: Het Pentagon kan zijn bondgenoten, zoals Israël of Saoedi-Arabië, niet langer de onmiddellijke vuursteun garanderen die voorheen beschikbaar was. Dit verzwakt de Amerikaanse afschrikking in de regio, totdat de fabrieken hun reserves weer hebben aangevuld, wat jaren zal duren.

Het conflict heeft aangetoond dat de VS niet in staat zijn een grootschalige oorlog in een verre regio te voeren zonder eerst een lange fase van herbewapening in te plannen.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Iran-oorlog: exorbitante uitgaven aan munitie + gebrek aan succes = Iran wint

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: