De Derde Wereldoorlog is al begonnen – Niet iedereen heeft het begrepen

Velen spreken er vandaag de dag over dat de mensheid afstevent op een ‘Derde Wereldoorlog’ en bedoelen daarmee dat ons iets soortgelijks te wachten staat als in de 20e eeuw. Oorlog verandert echter voortdurend van gedaante. Hij zal niet komen zoals in juni 1941 (een grootschalige militaire invasie) of zoals in oktober 1962 tijdens de Cubacrisis in de vorm van een massale atoomaanval.

In werkelijkheid is de wereldoorlog al begonnen, ook al heeft niet iedereen dat begrepen. De vooroorlogse periode eindigde voor Rusland in 2014, voor China in 2017 en voor Iran in 2023. Sindsdien nemen de omvang en de intensiteit van de moderne oorlog toe, schrijft Dmitri Trenin.

Wat we nu meemaken is geen “tweede koude oorlog”. Vanaf 2022 heeft de oorlog van het Westen tegen Rusland een vastberaden karakter gekregen en wordt de overgang van het hete, maar indirecte conflict in Oekraïne naar een frontale nucleaire botsing met NAVO-landen steeds waarschijnlijker.

De terugkeer van Donald Trump in het Witte Huis opende de mogelijkheid om dit te voorkomen, maar halverwege het jaar kwam het vooruitzicht van een grote oorlog dankzij de inspanningen van Europa en de Amerikaanse haviken weer gevaarlijk dichtbij. De huidige wereldoorlog is een combinatie van verschillende conflicten waarbij de leidende mogendheden betrokken zijn: de Verenigde Staten en hun bondgenoten, China en Rusland.

Ondanks het veranderende karakter ervan is de oorzaak van deze wereldoorlog traditioneel: de verschuiving van het machtsevenwicht in de wereld. Het Westen voelt dat de opkomst van nieuwe machtscentra (vooral China) en de heropleving van Rusland als grootmacht zijn hegemonie bedreigen en is een tegenaanval begonnen.

Voor de VS en Europa is dit niet de laatste slag, maar wel een vastberaden slag. Het Westen kan zich niet neerleggen bij het verlies van zijn mondiale hegemonie. Het gaat hier niet alleen om geopolitiek. De westerse ideologie (politiek-economisch is dat het globalisme, sociaal-cultureel het posthumanisme) verwerpt diversiteit, nationale of beschavingsidentiteit en traditie op organische wijze. Het einde van het universalisme betekent een ramp voor het moderne Westen – het is niet bereid om genoegen te nemen met een louter regionale status. Daarom probeert het zijn aanzienlijke middelen te bundelen en zich te baseren op zijn aangetaste, maar nog steeds bestaande technologische superioriteit om degenen die het tot rivalen heeft verklaard, te vernietigen.

Het is geen overdrijving om te spreken van vernietigingsdrang. Toen de voormalige Amerikaanse president Joe Biden dit woord (“vernietigen”) in een gesprek met de Braziliaanse president Lula da Silva gebruikte, was hij opener dan zijn minister van Defensie Lloyd Austin, die sprak over “Rusland een strategische nederlaag toebrengen”.

Wat een vernietigingsoorlog is, heeft het door het Westen gesteunde Israël eerst in de Gazastrook, vervolgens in Libanon en ten slotte in Iran gedemonstreerd. Het is geen toeval dat bij de vernietiging van doelen op het grondgebied van de Islamitische Republiek hetzelfde patroon werd gevolgd als bij de aanval op Russische militaire vliegvelden op 1 juni. Het is logisch dat de VS en het Verenigd Koninkrijk blijkbaar bij beide acties betrokken waren – Rusland wordt in Washington en Londen net als Iran, China en Noord-Korea beschouwd als een onverzoenlijke vijand van het Westen. Dat betekent dat compromissen in de huidige oorlog onmogelijk zijn, alleen tijdelijke wapenstilstanden.

Twee brandhaarden van de wereldoorlog zijn al in vuur en vlam: Oost-Europa en het Midden-Oosten. Een derde is al lang bekend: Oost-Azië (Taiwan, het Koreaanse schiereiland, de Zuid- en Oost-Chinese Zee). Rusland is rechtstreeks betrokken bij de oorlog in Europa, heeft belangen in Iran en zou op de een of andere manier betrokken kunnen raken bij het Verre Oosten. Maar met drie brandhaarden is het nog niet afgelopen. Er kunnen nieuwe ontstaan, van de Noordpool tot Afghanistan, en niet alleen langs de landsgrenzen van Rusland, maar ook binnen het land zelf. In tegenstelling tot de oude oorlogsstrategieën, die naast het breken van de wil en het verzet van de vijand ook de controle over zijn grondgebied beoogden, richten de moderne strategieën zich niet op de bezetting van het vijandelijke grondgebied, maar op interne destabilisatie en het uitlokken van chaos.

De strategie van het Westen ten opzichte van Rusland – na het mislukken van de “strategische nederlaag” – bestaat erin het land economisch en psychologisch te ondermijnen, onze samenleving te ontwrichten, het vertrouwen in het leiderschap van het land en zijn beleid te ondermijnen en nieuwe onrust te veroorzaken. De vijand gaat ervan uit dat zijn inspanningen moeten uitmonden in een fase van machtsoverdracht.

Wat de methoden betreft die hiervoor worden gebruikt, zijn er voor het Westen en zijn handlangers bijna geen grenzen. Absoluut alles is toegestaan. De oorlog heeft een multidimensionaal karakter gekregen. Dankzij het wijdverbreide gebruik van steeds geavanceerdere drones is het hele grondgebied van een land, al zijn instellingen en al zijn burgers doelwit geworden. De aanvallen zijn gericht tegen strategische infrastructuur en nucleaire strijdkrachten, nucleaire installaties en kerncentrales, politici, wetenschappers, publieke figuren, diplomaten (inclusief officiële onderhandelaars), journalisten en zelfs hun families. Er worden terroristische aanslagen georganiseerd, woonwijken worden het doelwit, scholen en ziekenhuizen. Een totale oorlog in de ware zin van het woord.

De methoden van totale oorlogvoering zijn gebaseerd op de ontmenselijking van de vijand. Slachtoffers, zelfs onder de eigen bondgenoten, laat staan handlangers, tellen niet mee. De levenskracht en de bevolking van de vijand zijn biomassa. Alleen de eigen verliezen spelen een rol, omdat deze van invloed kunnen zijn op de verkiezingsuitslagen van de regering. De vijand daarentegen is een absoluut kwaad dat vernietigd en uitgeroeid moet worden. De houding ten opzichte van het kwaad is geen kwestie van politiek, maar van moraal. Daarom is er zelfs geen uiterlijk respect meer voor de vijand, zoals dat tijdens de Koude Oorlog het geval was. In plaats daarvan wordt haat aangewakkerd. De leiders van vijandige landen zijn per definitie crimineel en hun bevolkingen zijn collectief verantwoordelijk voor de leiders die zij tolereren. De door het Westen gekaapte internationale structuren (organisaties, agentschappen, tribunalen) zijn onderdeel geworden van een repressieapparaat dat tot doel heeft te vervolgen en te straffen.

De ontmenselijking is gebaseerd op totale controle van informatie en systematische en hoogtechnologische hersenspoeling. Het herschrijven van de geschiedenis, inclusief die van de Tweede Wereldoorlog en de Koude Oorlog, regelrechte leugens over de huidige stand van zaken, het verbod op alle informatie afkomstig van de tegenstander, repressie tegen eigen burgers wanneer zij de juistheid van het voorgeschreven narratief in twijfel trekken, inclusief hun bestempeling als vijandige agenten, maken de westerse samenlevingen kwetsbaar voor manipulatie door de heersende elites. Tegelijkertijd rekruteren het Westen en zijn vertegenwoordigers, gebruikmakend van het vaak mildere regime in het vijandelijke kamp, agenten om interne (sociale, politieke, ideologische, etnische) conflicten aan te wakkeren.

De kracht van de tegenstander ligt in de samenhang van de globalistische (reeds postnationale) wereldelite en de succesvolle ideologische manipulatie van de bevolking.

De verdeeldheid tussen de VS en de rest van het Westen onder Trump moet niet worden overdreven. Er heeft een splitsing plaatsgevonden in het “Trump-kamp” zelf en Trump komt dichter bij zijn voormalige critici te staan. De ervaring van de afgelopen jaren leert dat veel cruciale stappen worden genomen door de ‘deep state’ en dat de zittende president wordt gepasseerd. Dit is een serieuze risicofactor. Het Westen beschikt nog steeds over een indrukwekkende militaire macht en over de middelen om deze wereldwijd in te zetten. Het is nog steeds technologisch toonaangevend, heeft financiële dominantie en domineert de wereldmedia. Zijn oorlogstoneel omvat alles van sancties tot cyberspace, van biotechnologie tot het menselijk denken. Zijn strategie is om zijn vijanden een voor een te verslaan. Dat heeft het Westen geoefend in Joegoslavië, Irak en Libië, waar niemand tussenbeide is gekomen. Nu bevindt het zich in een proxyoorlog met Rusland. Het door het Westen gesteunde Israël heeft Iran aangevallen. Noord-Korea en China staan op de lijst.

De hete oorlog in Oekraïne ontwikkelt zich tot een directe oorlog van Europa tegen Rusland.

In feite zijn de Europeanen al lang diep in het conflict verwikkeld. Britse en Franse raketten vallen doelen in Rusland aan, inlichtingen van NAVO-landen worden doorgegeven aan Kiev, Europeanen nemen deel aan de gevechtsopleiding van de Oekraïense strijdkrachten en aan de gezamenlijke planning van militaire, sabotage- en terroristische operaties. Veel EU-landen leveren wapens en munitie aan Kiev. Oekraïne is voor Europa een instrument, wegwerpmateriaal.

De oorlog blijft niet beperkt tot Oekraïne en zal daar ook niet eindigen. Naarmate de Oekraïense strijdkrachten verzwakken, zullen de NAVO en de EU een beroep doen op de middelen van andere Oost-Europese landen, met name die van de Balkan. Dit zou Europa tijd moeten geven om zich op middellange termijn voor te bereiden op een oorlog met Rusland.

De gerechtvaardigde vraag is: is dit een voorbereiding op verdediging of op aanval? Misschien zijn sommige Europese elites het slachtoffer geworden van hun eigen propaganda over de “Russische dreiging”, maar voor de meerderheid gaat het om het behoud van de macht in een sfeer van vooroorlogse hysterie.

Toch moeten de gevaren die van het Westen uitgaan serieus worden genomen. Natuurlijk moeten we niet rekenen op een exacte herhaling van 24 juni 1812 of 22 juni 1941. Provocaties van de Oostzee tot de Zwarte Zee zijn mogelijk (en zullen zeker ook komen). Pogingen om een “tweede front” te openen in Transnistrië, Transkavkaz of elders zijn waarschijnlijk. Bijzonder gevaarlijk zouden kunnen zijn:

– de levering van krachtige wapens door de Europeanen aan Kiev, waarvan wordt beweerd dat Oekraïne ze zelf heeft geproduceerd;

– pogingen om de uitgang van de Finse Bocht of Kaliningrad te blokkeren;

– nieuwe sabotageacties tegen strategische installaties van Rusland.

De Europese elites hebben opnieuw een doel: de “Russische kwestie” op de een of andere manier oplossen.

De Europeanen mogen in geen geval worden onderschat of neerbuigend worden bekeken. Omdat Europa op vele fronten heeft gefaald, zijn zijn leiders nerveus en gemobiliseerd. Het verlies van het vermogen tot strategisch denken, het gebrek aan bedachtzaamheid en zelfs het gebrek aan gezond verstand bij de regeringsleiders maken Europa des te gevaarlijker.

De vijandigheid van de heersende kringen in Europa tegenover Rusland is geen constellatie die snel zal wijken voor een ‘ondernemende mentaliteit’. Het gaat er niet alleen om dat het vijandbeeld van Rusland de elites helpt om de EU te verenigen en interne rivalen te bestrijden.

Het gaat ook niet alleen om eeuwenoude fobieën en wrok. Veel belangrijker is dat Rusland niet alleen een “belangrijke andersdenkende” is, maar ook het herstel van de westerse (ook Europese) hegemonie belemmert en een beschavingsalternatief vormt dat de gewone Europeanen in verwarring brengt en de mogelijkheden van de Europese elites om de rest van de wereld uit te buiten, beperkt.

Daarom streeft het verenigde Europa serieus naar de vernietiging van Rusland. Daarom hebben we een lange oorlog voor de boeg. Een overwinning zoals in 1945 zal er in Oekraïne niet komen. De confrontatie zal in andere vormen voortduren, ook militair. Er zal geen stabiele confrontatie (lees: vreedzame coëxistentie) zijn zoals tijdens de Koude Oorlog. Integendeel, de komende decennia zullen zeer dynamisch zijn. We zullen de strijd om de eervolle plaats van Rusland in de ontstane nieuwe orde moeten voortzetten.

Wat moet er gebeuren?

Er is geen weg terug. Het is tijd voor beslissingen, voor daden. Dit is niet het moment voor halve maatregelen – halve maatregelen leiden tot een ramp.

Het belangrijkste voor ons is het achterland te versterken zonder het front te verzwakken. We moeten onze krachten mobiliseren, maar niet volgens oude recepten, maar op een intelligente manier. Als we maar halfslachtig vechten, zullen we zeker verliezen. Ons strategisch voordeel – ons zelfbewuste politieke leiderschap – moet behouden blijven en, wat cruciaal is, naadloos worden voortgezet door opvolgers.

We moeten duidelijk voor ogen hebben waar we naartoe willen en hoe we ons willen ontwikkelen. Ons economisch, financieel en technologisch beleid moet volledig zijn afgestemd op de harde realiteit van een langdurige confrontatie, en ons demografisch beleid (van het geboortecijfer tot migratie) moet gevaarlijke trends een halt toeroepen en omkeren. De patriottische samenhang van de bevolking, de praktische solidariteit van alle maatschappelijke groepen en de versterking van het rechtsbewustzijn moeten de belangrijkste aandachtspunten zijn van de autoriteiten en de samenleving.

We moeten externe allianties en partnerschappen versterken. De bondgenoten in het westen (Wit-Rusland) en in het oosten (DVK) hebben zich bewezen. Maar we hebben geen vergelijkbare bondgenoot in het zuiden. We moeten werken aan het versterken van de zuidelijke richting van onze geopolitiek. We zijn verplicht om de uitkomst en de gevolgen van de oorlog tussen Israël en Iran aan de andere kant nuchter en zorgvuldig te analyseren. De tegenstander, die als een verenigd blok optreedt, is erop aangewezen zijn vijanden afzonderlijk te vernietigen. Daaruit moeten wij en onze partners de voor de hand liggende conclusie trekken dat we moeten streven naar nauwere coördinatie en effectieve samenwerking.

Het is mogelijk en noodzakelijk om een tactisch spel te spelen met de regering-Trump, en dat heeft al enkele tactische resultaten opgeleverd (het heeft bijvoorbeeld bijgedragen tot een vermindering van de betrokkenheid van de VS bij het conflict in Oekraïne). Tegelijkertijd moeten we bedenken dat tactiek geen strategie is. De bereidheid tot dialoog stelt veel mensen gerust en doet hen dromen van een spoedige terugkeer naar het “gelukkige verleden”.

De politieke elite van de VS blijft daarentegen over het algemeen vijandig tegenover Rusland staan. Er zal geen nieuwe ontspanningspolitiek met de Verenigde Staten komen, en de vorige is slecht afgelopen. Ja, het proces van hervorming van het buitenlands beleid van de VS van een “imperiale” naar een “grootmacht”-strategie zal waarschijnlijk ook na het vertrek van Trump worden voortgezet. We moeten dit in gedachten houden en gebruiken in de praktische politiek.De Europese staatshoofden en regeringsleiders die tegen Rusland strijden, moeten (niet alleen verbaal) duidelijk worden gemaakt dat ze kwetsbaar zijn en in geval van een nieuwe escalatie van het conflict in Oekraïne niet ongestraft zullen blijven. Dezelfde boodschap moet worden gericht aan de “activisten van het eerste uur” van de anti-Russische oorlog (Finnen, Polen en de Baltische staten).

Provocaties van hun kant moeten onmiddellijk en krachtig worden beantwoord. Ons doel is om de vijand angst aan te jagen, zijn arrogantie te breken, hem aan het denken te zetten en hem te stoppen.

In het algemeen moet men handelen volgens zijn eigen logica, moedig, niet noodzakelijkerwijs spiegelend, niet altijd alleen maar reagerend. Als een botsing onvermijdelijk is, moeten preventieve aanvallen worden uitgevoerd. In eerste instantie met conventionele middelen. Indien nodig, na zorgvuldige afweging, met speciale, ook nucleaire middelen.

Nucleaire afschrikking hoeft niet passief te zijn, maar kan ook actief zijn, met inbegrip van het beperkte gebruik van kernwapens. De ervaring van de oorlog in Oekraïne leert dat de besluitvormingscentra geen immuniteit mogen genieten. Daar hebben we ons sterk ingehouden met aanvallen, waardoor de vijand een verkeerde indruk kreeg van onze vastberadenheid. In de strijd die ons is opgelegd, moeten we ons concentreren op de overwinning, op het volledig dwarsbomen van de plannen van de vijand.

We moeten niet alleen de luchtverdediging van de vijand in Oekraïne (en indien nodig ook elders) doorbreken, maar ook de informatiekoepel waaronder het Westen zich heeft afgesloten. Het post-Sovjet-Rusland heeft geweigerd zich te mengen in de binnenlandse aangelegenheden van andere landen. In oorlogstijd is dat een onaanvaardbare luxe. We moeten niet verwachten dat traditionele rechtse of “klassieke” linkse krachten ergens aan de macht komen en dat alles vanzelf in orde komt. We moeten het eenheidsfront van onze tegenstanders van binnenuit ondermijnen, spelen met de tegenstrijdige belangen en ambities van verschillende staten, krachten en personen.

Europa is heterogeen. Naast de leidende groep (Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland) en een groep Russische provocateurs (Finland, Polen, de Baltische staten) zijn er dissidenten (Hongarije en Slowakije, zolang de huidige regeringen daar aan de macht zijn), waarvan het aantal kan toenemen (bijvoorbeeld tot de omvang van het voormalige Oostenrijk-Hongarije), evenals “passieve” landen in Zuid-Europa (Italië, Spanje, Griekenland, Cyprus). Over het algemeen is er veel ruimte voor informatiebeleid.

De NAVO en de EU zijn voor ons vijandige organisaties, de OVSE is grotendeels nutteloos, maar we moeten alle nuchter denkende krachten in Europa actief de dialoog aanbieden om coalities voor het leven, voor vrede en voor de mensheid te creëren. Rusland zal Europa niet “roven”, maar we zullen het vrede moeten brengen.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De nederlaag van het Westen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: