David verslaat Goliath: hoe Iran de Amerikaanse macht uitholt

De meeste oorlogen zijn in zekere zin uitputtingsoorlogen. Beide partijen lijden verliezen, raken uitgeput en komen op een punt waarop een van beide de wil en/of het vermogen verliest om door te vechten. De verliezer aanvaardt dan de voorwaarden van de winnaar. Het kan ook gebeuren dat beide partijen uitgeput raken en genoegen nemen met minder dan de overwinning.

Normaal gesproken zijn uitputtingsoorlogen in het voordeel van de partij met de grootste macht en middelen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden de geallieerden bijvoorbeeld een drie-tegen-één-voorsprong op de asmogendheden wat betreft economische output en de belangrijkste subcategorie daarvan, de productie van munitie, schrijft Kevin Barrett.

Cruciaal was dat zij meer dan 90% van de wereldwijde olievoorraden controleerden, terwijl de asmogendheden slechts drie procent in handen hadden. Onder die omstandigheden, zo stellen veel historici, was een overwinning van de geallieerden vrijwel onvermijdelijk.

Vandaag de dag bevinden we ons midden in een langzaam smeulende Derde Wereldoorlog die bestaat uit twee (tot nu toe) uitputtingsoorlogen: de oorlog van het Amerikaanse Imperium tegen Rusland via Oekraïne, en de oorlog tegen Iran. Net als in de Tweede Wereldoorlog geniet de Amerikaanse kant schijnbaar onoverkomelijke voordelen, waaronder een BBP-voorsprong van 30 biljoen dollar tegenover 2,5 biljoen dollar ten opzichte van Rusland, en een voorsprong van 30 biljoen dollar tegenover 0,5 biljoen dollar ten opzichte van Iran.

De EU, nog steeds vazal van de VS, biedt nog eens 20 biljoen dollar aan BBP ten dienste van de VS. Dus in termen van nominaal BBP geniet het door de VS bezette westen een voordeel van bijna 20 tegen 1 ten opzichte van Rusland en een voordeel van 100 tegen 1 ten opzichte van Iran.

Een naïeve waarnemer – en daar zijn er veel van in het westen – zou kunnen veronderstellen dat de VS de Derde Wereldoorlog nog sneller en gemakkelijker zullen winnen dan de Tweede Wereldoorlog.* Maar ze zouden het bij het verkeerde eind hebben, om verschillende redenen.

Ten eerste weerspiegelt het nominale bbp niet de werkelijke productiekracht. China, de de facto bondgenoot van Rusland en Iran, heeft veel meer productiekracht dan de VS – misschien wel meer dan het hele “collectieve westen” bij elkaar. Ten tweede heeft de VS geen duidelijke strategie om haar imperium in stand te houden, maar spartelt ze contraproductief rond, nergens meer dan in haar door Israël aangestuurde aanval op Iran.

En ten slotte, en het allerbelangrijkste, heeft Iran haar geografische en spirituele voordelen benut en dreigt ze de VS uit West-Azië te verdrijven, ondanks haar 100-tegen-1 underdogstatus in BBP en militaire uitgaven. Die verdrijving zal de Amerikaanse dominantie over de mondiale energiebronnen verzwakken, waardoor uiteindelijk de pretenties van Uncle Sam op mondiale hegemonie teniet worden gedaan en de multipolaire coalitie van Rusland, China en Iran wordt versterkt.

Hoe kan een staat die in een 100-tegen-1-achterstand verkeert een uitputtingsslag winnen? Iran geeft de antwoorden, en die zullen eeuwenlang worden bestudeerd op toekomstige militaire academies.

De strategische spil van de overwinning van Iran is de controle over de Straat van Hormuz. Ongeveer een vijfde van de wereldwijde olie en gas, en een derde van de meststoffen, wordt via de straat vervoerd. Toen de VS en hun Israëlische meesters op 28 februari Iran aanvielen en zowel leiders als schoolmeisjes vermoordden, gaven ze Iran een legitieme en dringende reden om de controle over de Straat op te eisen en de doorgang aan tegenstanders te ontzeggen.

Iran put momenteel de VS en zijn vazallen, waaronder de Europeanen, Japanners en Zuid-Koreanen, uit door hen en hun lokale medestanders te verhinderen de Straat te gebruiken. Het verkeer is met 95% gedaald, en Trumps zelfbedachte “blokkade van de blokkade” heeft de crisis alleen maar verergerd.

Hoewel ook de Iraniërs economische pijn zullen lijden door de wederzijdse uitputtingsslag, zijn ze in een positie om de VS te overleven. Iraniërs zijn, in tegenstelling tot Amerikanen en Europeanen, gewend aan blokkades. Ze hebben de kracht om ontberingen te doorstaan en hebben alternatieve oplossingen ontwikkeld.

Bovendien is Iran niet uitsluitend afhankelijk van de Straat van Hormuz. Het grenst aan tien landen, waaronder landen die via de Kaspische Zee bereikbaar zijn, met name Rusland. Iran heeft ruime ervaring met het omleiden van goederen over die grenzen, vaak heimelijk.

Maar hoe kan Iran de Straat sluiten als de machtigere VS deze open wil houden? Door asymmetrische strijdkrachten te ontwikkelen, waaronder tienduizenden raketten, drones en kleine speedboten, en die strijdkrachten diep onder de grond te verbergen, vaak onder bergen, waar de VS ze niet kan vinden of vernietigen.

Eind mei hebben de Amerikaanse main streammedia toegegeven dat Iran nog steeds het grootste deel van zijn vooroorlogse raket- en dronemacht in stand houdt, om nog maar te zwijgen van zijn speedboten, ondanks de enorme Amerikaanse bombardementen van 28 februari tot 8 april. Terwijl Trump herhaaldelijk bombastische beweringen deed dat hij het gehele Iraanse leger “volledig vernietigd” of “vrijwel vernietigd” had, meldde The New York Times op 12 mei dat meer dan 90% van de Iraanse raketmacht intact is gebleven. Andere bronnen, waaronder Dr. Mohammad Marandi, zeggen dat Iran zijn productie heeft opgevoerd en momenteel over een grotere raketmacht beschikt dan vóór de oorlog.

Ook andere Iraanse strijdkrachten blijven sterk; de New York Times citeerde een Amerikaanse militaire insider die zei dat de Iraanse luchtverdediging sinds het begin van de oorlog zelfs is verbeterd. En zelfs als dit allemaal niet het geval zou zijn, hoeft Iran slechts af en toe een aanvalsdrone op vijandige schepen af te sturen en de verzekeringsmaatschappijen doen de rest.

En als de VS opnieuw escaleert, kan Iran zijn Ansarallah-bondgenoten aanmoedigen om de Bab al-Mendab-doorgang naar de Rode Zee te sluiten, waardoor de economische schade effectief verdubbeld wordt.

Met zijn onneembare arsenaal aan raketten, drones en speedboten kan Iran niet alleen de Straat van Hormuz afsluiten voor vijandige militaire en civiele vaartuigen, maar ook de escalatieladder domineren door te dreigen met de vernietiging van kritieke infrastructuur in “Israël” en de Amerikaanse vazalstaten in de Golf.

Wat de VS of Israëli’s ook in Iran raken, Teheran kan het equivalent daarvan raken. Dit werd aangetoond toen, nadat Israël en de VS op 18 maart het Iraanse South Pars-gasveld hadden gebombardeerd, Iran wraak nam door de door de VS bezette Ras Laffan Industrial City in Qatar aan te vallen, het grootste exportcomplex voor vloeibaar aardgas (LNG) ter wereld, waardoor een kwart van de gasexportcapaciteit van Qatar werd weggevaagd. Trump, geïntimideerd, trok zich terug en beval “Israël” te stoppen met het aanvallen van Iraanse energie-installaties.

De VS en “Israël”, gefrustreerd door hun onvermogen om de Iraanse militaire leeuw te ontwapenen, richtten zich op het aanvallen van burgerdoelen, waaronder scholen, ziekenhuizen, flatgebouwen, bruggen, moskeeën en zelfs een synagoge, voordat ze uiteindelijk opgaven en het ongemakkelijke staakt-het-vuren accepteerden.

Iraniërs, verontwaardigd over deze zinloze bloedbaden en over de lafhartige moord op hun leiders onder het mom van onderhandelingen, komen elke avond in grote getale bijeen op openbare pleinen en roepen hun regering en leger op om door te vechten tot de overwinning.

Dus noch de militaire macht van Iran, noch zijn vechtlust is aangetast. Integendeel, de Islamitische Republiek is eind mei veel sterker dan eind februari, toen de oorlog begon.

In tegenstelling tot Iran lijden de VS en Israël enorme verliezen op zowel logistiek als psychologisch vlak. Logistiek gezien heeft de VS tussen de helft en driekwart van zijn Patriot- en THAAD-raketten, een derde van zijn Tomahawk-raketten en een derde tot de helft van zijn langeafstands-stealth-kruisraketten, Precision Strike Missiles (PrSM), ATACMS en langeafstands-stealth-kruisraketten verbruikt.

Het meest schandalige is dat de VS meer dan de helft van hun volledige THAAD-voorraad hebben gebruikt om “Israël” te verdedigen. Dat was veel meer vuurkracht dan Israël gebruikte om zichzelf te verdedigen. Het was ook veel meer dan de VS gebruikten om hun Arabische vazallen te verdedigen.

Als de VS ooit de noodzaak voelt om oorlog te voeren om zijn eigen strategische belangen te beschermen in plaats van die van de zionistische entiteit, kan dat maar beter niet gebeuren in de komende jaren, want de wapenvoorraden zijn er gewoon niet en kunnen niet snel worden vervangen. De totale kosten van al deze verspilde wapens worden geschat op ongeveer 2,5 miljard dollar, wat veel meer is dan wat Iran uitgeeft aan zijn zuinigere en effectievere raket-, drone- en speedbootvloot.

De Amerikaanse oorlogswil is ook ernstig uitgeput, terwijl die van Iran dat niet is. De oorlog tegen Iran was nooit populair in de VS. De adviseurs van Trump, Amerikaanse militaire leiders, veel politici en het grote publiek waren er nooit enthousiast over. Maar de situatie bereikt een kritiek niveau. Volgens opiniepeiler Nate Silver:

Andere peilingen zijn nog slechter voor het Trump-regime. Volgens Ipsos “vindt 71% van de Amerikanen dat hun land niet betrokken moet zijn bij de oorlog met Iran en dit stijgt tot 79% voor de leeftijdsgroep van 18-34 jaar.”

En deze golf van impopulariteit heeft zich al voorgedaan vóór de verstoring van de toeleveringsketen die deze zomer op komst is, ongeacht wat er in de Straat van Hormuz gebeurt. Naarmate de economische schokken toenemen en hun weerslag hebben, zou het ongekende niveau van anti-oorlogssentiment onder Amerikanen, dat nu al ongekend hoog is, kunnen bijdragen aan opstanden op straat of binnen het leger. Het zal op zijn minst leiden tot een catastrofe voor Trumps Republikeinse bondgenoten bij de verkiezingen in november, en mogelijk tot een afzettingsprocedure.

Hoe langer de oorlog duurt, hoe meer de Amerikaanse kant lijdt – of beter gezegd, haar tolerantiegrens voor lijden bereikt en overschrijdt – in tegenstelling tot de Iraanse kant. Elke extra dag, week en maand van voortdurend conflict, of zelfs voortdurende vermindering van het verkeer door de Straat van Hormuz, zet de VS meer onder druk dan de Iraniërs.

Iran heeft de wereld laten zien hoe een underdog een succesvolle uitputtingsoorlog kan voeren tegen een veel machtigere vijand. En de sleutel tot het succes van Iran is niet alleen zijn bekwaamheid in het bedenken van strategieën en het voeren van asymmetrische oorlogsvoering, geholpen door de geografie. Zijn spirituele traditie, geworteld in de Koran en de islamitische geschiedenis, vereist en eert verzet tegen onderdrukking (zulm) en agressie (‘udwan). In elke uitputtingsslag geniet de partij met geloof en rechtschapenheid een voordeel ten opzichte van degenen die diep van binnen weten dat ze voor een onrechtvaardige zaak vechten. En de Verenigde Staten onder het regime van Trump hebben zichzelf tot een schaamteloos toonbeeld van agressie en onrecht gemaakt, terwijl Iran ervoor heeft gezorgd dat zijn reacties defensief, rationeel en evenredig zijn.

Iraanse communicatoren hebben hun toewijding aan “heilige verdediging”, zoals de @ExplosiveMedia-makers van de Lego-video het noemen, effectief overgebracht en het wereldwijde publiek bereikt met veel effectievere boodschappen dan hun Amerikaanse tegenhangers. Volgens een recente Gallup-peiling geeft 80% van het wereldwijde publiek nu de VS en Israël de schuld van de oorlog. Ondanks het feit dat Amerikaanse zionistische joden de wereldwijde media domineren en veel meer geld uitgeven dan Iraanse communicatoren, is Iran erin geslaagd om zich meer dan staande te houden in de strijd om de publieke opinie.

Iran heeft de wereld versteld doen staan door standvastig te blijven en tegelijkertijd de militaire, economische, psychologische en spirituele middelen van de door zionisten bezette VS uit te putten. Teheran schrijft een leerboek over asymmetrische oorlogsvoering, stoot een wereldhegemon van zijn troon en geeft een legendarisch voorbeeld van verzet tegen onrecht.

*In zekere zin heeft Rusland de Tweede Wereldoorlog “gewonnen”, aangezien het het grootste deel van de strijd heeft gevoerd, maar de VS kwam uit de oorlog tevoorschijn als de nummer één wereldmacht.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Israëls topminister zegt: “Trump zal niet worden toegestaan“ een vredesakkoord met Iran te ondertekenen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: