Israëlische ‘falseflagoperaties’ – van de Irgun tot Flydubai

Inmiddels hebt u waarschijnlijk de “terreur op 30.000 voet hoogte” gezien die zich vorige week in het luchtruim boven Tel Aviv afspeelde. En u hebt zich waarschijnlijk afgevraagd hoe de voorstelling van zaken rond die noodlottige Flydubai-vlucht – een voorstelling die door de ijverige propagandisten van de mainstreammedia plichtsgetrouw werd nagepraat – op precies dezelfde manier uiteenviel als waarop de romp van de Boeing op wonderbaarlijke wijze niet uiteenviel.

Hoe weinig verrassend dit meest recente gemanipuleerde nieuws voor ons ervaren samenzweringsonderzoekers ook mag zijn, er zijn miljoenen mensen over de hele wereld die, geschokt door de aanhoudende genocide in Gaza, zich nu pas beginnen te verdiepen in de “falseflagtrucs” en bloedige misleidingen waarop de moderne staat Israël is gebouwd, schrijft James Corbett.

Ten behoeve van deze pas ontwaakte belangstellenden voor de verzwegen geschiedenis zullen we vandaag enkele van de belangrijkste terroristische “falseflaggebeurtenissen” uit de Israëlische geschiedenis nader bekijken.

Bomaanslag op het King David Hotel

Op 22 juli 1946 pleegden terroristen van de Irgun – een zionistische paramilitaire organisatie die actief was in het mandaatgebied Palestina en werd geleid door Menachem Begin – een bomaanslag op het King David Hotel in Jeruzalem.

De keuze van het hotel als doelwit was een reactie op Operatie Agatha, een veiligheidsoperatie van Britse troepen die enkele dagen eerder was uitgevoerd en had geleid tot de arrestatie van 2.700 zionistische activisten.

Tijdens Operatie Agatha werden documenten in beslag genomen waaruit bleek dat het Joods Agentschap voor Palestina – een afdeling van de Wereldzionistische Organisatie – sabotageacties had goedgekeurd als onderdeel van zijn opstand tegen het Britse mandaatbestuur. Omdat de terroristische Irgun-cel wist dat het King David Hotel onderdak bood aan het secretariaat van de Palestijnse regering en het hoofdkwartier van de Britse strijdkrachten in Palestina en Transjordanië, ging zij ervan uit dat de Britten deze belastende documenten daar bewaarden.

Een artikel in History Today beschrijft de voorbereidingen voor de aanslag.

En een artikel uit de “Military History”-wiki beschrijft de gevolgen van de explosie.

In totaal kwamen bij de explosie 91 mensen om het leven, van wie de meesten hotelmedewerkers waren of administratief personeel, koeriers en lagere medewerkers van het secretariaat.

Opmerkelijk genoeg – hoewel misschien voorspelbaar – betreuren de huidige Israëlische politici deze brute daad van zionistische wreedheid niet. Ze proberen de daad zelfs niet langer te rechtvaardigen door, zoals vroeger, vol te houden dat er vóór de bomaanslag een waarschuwing was gegeven – een feit dat door de Britten wordt betwist.

In plaats daarvan vieren de huidige politici, zoals ik in mijn podcast “Meet Benjamin Netanyahu, Unconvicted War Criminal” heb gedocumenteerd, de terreurdaad van de Irgun. In 2006 nam Benjamin Netanyahu bijvoorbeeld deel aan een bijeenkomst in het Menachem Begin Heritage Center, waar een gedenkplaat ter gelegenheid van de zestigste verjaardag van de bomaanslag werd onthuld. Tot op de dag van vandaag prijst Netanyahu de Irgun-leider die de aanslag had gecoördineerd:

Afgezien van de vermomming als “Arabische arbeiders”, die de terroristen hielp de veiligheidsmaatregelen van het hotel te omzeilen, was de bomaanslag op het King David Hotel geen “falseflagoperatie”. De Irgun heeft haar betrokkenheid bij de aanslag niet ontkend. Zoals we hebben gezien, schept zij er tegenwoordig zelfs over op.

De bomaanslag was echter een verschrikkelijke daad van politiek terrorisme. Als zodanig diende zij als een bloedig offer en werd zij een van de gebeurtenissen die aan de basis lagen van de oprichting van de staat Israël.

Tot verdriet van de mensheid zou het bloedvergieten door Israëlische terroristen daar echter niet eindigen…

OPERATIE SUSANNAH

In de jaren vijftig werd de jonge staat Israël geconfronteerd met een nieuwe bedreiging: de opkomst van het panarabisme als tegenwicht tegen de Joodse overheersing in het Midden-Oosten. Vooral de opkomst van Gamal Abdel Nasser in Egypte – een politiek boegbeeld van deze beweging – baarde de Israëlische autoriteiten grote zorgen.

Nadat Nasser in 1952 door een militaire staatsgreep aan de macht was gekomen in Egypte, propageerde hij niet alleen zijn eigen visie van een regio die onder het Arabisch nationalisme verenigd was, maar positioneerde hij zich ook als tegenwicht tegen de Sovjetinvloed in de regio. Uit bezorgdheid over Sovjetbondgenootschappen in het Midden-Oosten legde Nasser anticommunistische verklaringen af, die hem hielpen militaire en financiële steun van de Amerikanen en Britten te verkrijgen. Tegen 1954 was Nasser zelfs besprekingen begonnen om de Britten ertoe te bewegen zich uit hun militaire basis aan het Suezkanaal terug te trekken.

De Israëliërs, die zich steeds meer zorgen maakten over deze Arabische dreiging aan hun grenzen, activeerden een “slapende cel” in Egypte. Hun plan, dat de naam “Operatie Susannah” kreeg, bestond erin deze zondebokken – Egyptische Joden die door de Israëlische militaire inlichtingendienst waren gerekruteerd – in te zetten om een reeks spectaculaire terroristische aanslagen in het land in scène te zetten. Ze hoopten dat deze aanslagen aan de Moslimbroederschap, de communisten of een andere groep politieke ontevredenen zouden worden toegeschreven, om zo de Britten en Amerikanen ervan te overtuigen dat Egypte een gevaarlijke plaats was en Nasser een onbetrouwbare partner.

Maar zoals ik in False Flags: The Secret History of Al Qaeda uitvoerig heb uiteengezet, verliepen de zaken niet volgens plan.

De mislukte operatie groeide uiteindelijk uit tot een groot schandaal in Israël. Het schandaal, bekend als “de Lavon-affaire” – genoemd naar Pinhas Lavon, de Israëlische minister van Defensie die uiteindelijk (en kennelijk ten onrechte) de schuld kreeg van het goedkeuren van het plan – leidde tot jarenlange onderzoeken, beschuldigingen en wederzijdse verwijten binnen de Israëlische regering. Uiteindelijk leidde het schandaal niet alleen tot het aftreden van Lavon, maar verdeelde het zelfs de politieke coalitie van de Israëlische premier David Ben-Gurion en versnelde het diens verkiezingsnederlaag.

Zelfs zestig jaar na het incident doken nieuwe documenten op uit de archieven van de Israëlische strijdkrachten (IDF), die iets meer licht wierpen op een over het geheel genomen ondoorzichtige samenzwering van de inlichtingendiensten.

Ongeacht wie wanneer wat heeft bevolen, is de operatie zelf echter een duidelijk geval van terrorisme onder valse vlag. De Israëlische regering gebruikte middelen van de inlichtingendiensten om terroristische aanslagen te plegen, de daaruit voortvloeiende chaos aan iemand anders toe te schrijven en zo haar politieke tegenstander te destabiliseren.

Logischerwijs zou men daarom kunnen verwachten dat de Israëlische regering – een regering die de wereld er voortdurend aan herinnert dat zij wordt geconfronteerd met een meedogenloze, gewelddadige oppositie van islamitische terroristen – zich zonder voorbehoud voor het incident zou verontschuldigen en zou hebben afgezworen dergelijke praktijken in de toekomst nog te gebruiken.

Maar niemand heeft beweerd dat de Israëliërs logisch zijn (of zelfs maar moreel consequent). In plaats daarvan erkende de Israëlische regering “Operatie Susannah” pas in 2005 officieel, een halve eeuw na de gebeurtenissen. Destijds werden negen van de bij de samenzwering betrokken agenten officieel onderscheiden voor hun verdiensten.

9/11

Toen de cartoonist Amos Biderman van Haaretz in 2014 zijn beruchte karikatuur tekende, waarop de Israëlische premier Benjamin Netanyahu met een vliegtuig met het opschrift “ISRAEL” het World Trade Center binnenvliegt, waaraan een Amerikaanse vlag wappert, was het duidelijk niet zijn bedoeling dat dit zou worden opgevat als een bekentenis van Israëlische schuld aan 11 september. Integendeel, zoals Aluf Benn, hoofdredacteur van Haaretz, snel uitlegde, was Bidermans tekening bedoeld als een ironisch commentaar op het “huidige wantrouwen tussen premier Netanyahu en de regering-Obama”. Niettemin vormt de afbeelding, uit haar context gehaald, een behoorlijk indringende illustratie van de opvatting van sommige “9/11-truthers” dat “11 september een Israëlische aanslag was”.

Zoals ik in mijn uitgebreide werk over dit onderwerp heb gedocumenteerd – van 9/11 Trillions en 9/11 War Games tot 9/11 Suspects en 9/11 Whistleblowers, evenals False Flags: The Secret History of Al Qaeda – waren de terroristische aanslagen van 11 september 2001 complex en veelzijdig. Ze vereisten de medeplichtigheid van een aantal regeringsfunctionarissen, militairen, medewerkers van inlichtingendiensten en particuliere zakenlieden uit verschillende landen. Om die reden is de uitspraak “9/11 was een inside job” – voor zover die impliceert dat deze aanslagen uitsluitend het werk waren van de “Amerikaanse regering” (voorgesteld als één monolithische eenheid) – misschien geschikt als slogan voor een bumpersticker, maar vormt zij een ontoereikende verklaring voor deze gebeurtenissen. Evenzo doet de uitspraak “9/11 was een Israëlische operatie” geen recht aan het veelzijdige karakter van een internationaal gecoördineerde operatie zoals 9/11.

Niettemin zou het op dit moment opzettelijk naïef zijn om te ontkennen dat de Israëlische inlichtingendienst op enigerlei wijze een rol heeft gespeeld bij de gebeurtenissen van 11 september.

De duidelijkste en meest aangehaalde verbinding tussen Israël en de gebeurtenissen van 11 september is het verhaal van de zogenaamde “dansende Israëliërs”.

In mijn video over dit onderwerp heb ik uiteengezet dat de zaak draait om vijf Israëlische staatsburgers die ten tijde van de aanslagen van 11 september werkten voor “Urban Moving Systems”, een verhuisbedrijf gevestigd in het noorden van New Jersey. Getuigen meldden dat zij de mannen kort na de eerste vliegtuiginslag in de Twin Towers hadden gezien op het terrein van het Doric Apartment Complex in Union City, New Jersey. Ze zouden “op het dak van de bestelwagen” hebben gestaan en het tafereel hebben gadegeslagen; daarbij werden ze omschreven als “vrolijk en lachend”, terwijl ze foto’s maakten en de gebeurtenissen schijnbaar vierden.

Naar aanleiding van deze berichten vaardigde de FBI een landelijke opsporingsmelding uit, waarin agenten in de regio New York werden opgeroepen naar de mannen uit te kijken. Vervolgens werden zij kort voor 16.00 uur staande gehouden en gearresteerd toen zij op State Route 3 in New Jersey in oostelijke richting reden. Nadat een explosievenspeurhond van de politie had gewezen op mogelijke explosieven in de bestelwagen en was bevestigd dat sommige verdachten banden hadden met de Israëlische inlichtingendienst, werd de zaak overgedragen aan de contraspionagedienst van de FBI en werden de mannen 71 dagen in federale hechtenis gehouden. Daarna werd de zaak geseponeerd en werden de mannen naar Israël uitgezet.

Misschien herinnert u zich dat ik er eveneens op heb gewezen dat dit verhaal genuanceerder is dan het vaak in de alternatieve media wordt voorgesteld. Welke rol deze mannen ook hebben gespeeld bij het “documenteren van de gebeurtenis” van 11 september – zoals zij later beweerden te hebben gedaan –, zij waren geen team van eliteagenten van de Mossad die op de hoogte waren gebracht van de grootste terroristische falseflagoperatie uit de geschiedenis, alleen maar om vervolgens de “uiterst geheime” inlichtingenmissie uit te voeren waarbij zij foto’s maakten van een gebeurtenis die op elke televisiezender ter wereld zou worden uitgezonden, terwijl zij feestvierden en de aandacht op zichzelf vestigden.

Nog belangrijker voor de Israëlische betrokkenheid bij de falseflaggebeurtenissen van 11 september is de bredere kwestie van Israëlische inlichtingenoperaties in de VS in het algemeen en op die dag in het bijzonder. Zoals Forward in 2002 berichtte, kwam de FBI zelf namelijk tot de conclusie dat de Mossad betrokken was bij de samenzwering rond de “dansende Israëliërs”. “De beoordeling luidde dat ‘Urban Moving Systems’ een dekmantelbedrijf was voor de Mossad en de daar werkzame agenten”, verklaarde hun bron, een “voormalige medewerker van een inlichtingendienst”, destijds. “De FBI kwam tot de conclusie dat zij lokale Arabieren bespioneerden, maar dat zij mochten vertrekken omdat zij niets wisten over 11 september.”

Zelfs als we de vraag buiten beschouwing laten hoe de FBI tot de conclusie kwam dat deze Mossad-agenten “niets wisten over 11 september”, werpen onderzoekers nog altijd talrijke vragen op over het bredere onderwerp van Israëlische spionage in de VS en het mogelijke verband daarvan met 11 september. Een serieus onderzoek naar deze vragen zou een grondige bestudering van de volgende punten moeten omvatten:

• De Israëlische spionagering van de “kunststudenten”, die vóór 11 september in de VS actief was en waartoe een aantal studenten/spionnen behoorde die toevallig in dezelfde periode als de kapers/zondebokken van 11 september in dezelfde stadswijken woonden.

• Het onderdrukte Fox News-onderzoek van Carl Cameron naar de spionagering van de kunststudenten, evenals naar US AmDocs, Comverse Infosys en andere onderdelen van de Israëlische afluister- en elektronische bewaking van Amerikaanse communicatie, waarin Cameron een regeringsfunctionaris citeerde die met betrekking tot de Israëlische voorkennis van het complot van 11 september vroeg: “Hoe konden ze het niet weten?”

• De verschillende leden van het “Project for a New American Century” (PNAC), onder wie Richard Perle, Douglas Feith en David Wurmser, die in 1996 een rapport voor Benjamin Netanyahu opstelden waarin zij de noodzaak voor Israël uiteenzetten om “het rijk veilig te stellen” door Saddam Hoessein in Irak uit de weg te ruimen, en die later leidinggaven aan de inspanningen van het Pentagon om 11 september met Saddam Hoessein in verband te brengen – inspanningen waarvan we tegenwoordig weten dat ze precies op de dag van de aanslagen begonnen.

• De betrokkenheid van Israëlische personen met een dubbele nationaliteit, zionistische voorstanders en vertrouwelingen van Netanyahu en de Israëlische regering, die voorkennis van de falseflagoperatie van 11 september en medeplichtigheid aan de doofpotoperatie vertoonden, waaronder niet alleen de bovengenoemde PNAC-leden, maar ook “Lucky” Larry Silverstein – die regelmatig wekelijks contact had met Benjamin Netanyahu, terwijl hij tegelijkertijd, slechts enkele weken vóór de aanslagen, het 99-jarige huurcontract voor de Twin Towers wist te verkrijgen – evenals de Israëlisch-Amerikaanse Michael Chertoff, die later medeopsteller werd van de USA PATRIOT Act en zijn positie binnen het Amerikaanse ministerie van Justitie gebruikte om onderzoeken naar de aanslagen van 11 september te belemmeren en de toegang tot bewijsmateriaal te blokkeren.

• De verklaring van de voormalige Israëlische premier Ehud Barak binnen drie uur na de eerste vliegtuiginslag dat de aanslag, indien deze met Bin Laden in verband zou worden gebracht, zou worden gebruikt om “een wereldwijd gecoördineerde inspanning onder leiding van de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Europa en Rusland tegen alle bronnen van terreur” op gang te brengen, evenals de schokkende uitspraak van de huidige Israëlische premier Benjamin Netanyahu dat 11 september “zeer goed” was, omdat het “onmiddellijke sympathie” voor Israël zou “opwekken”.

Er is zeker reden om zich af te vragen waar Israëls waarschuwing aan de Amerikaanse regering in augustus 2001 over een op handen zijnde aanslag werkelijk betrekking op had. Evenzeer is er alle reden om zich af te vragen welke rol Israël mogelijk heeft gespeeld bij het mogelijk maken, verdoezelen en “documenteren” van de falseflaggebeurtenissen van 11 september.

7 oktober

Op 7 oktober 2023 vloog een bende verradelijke Hamas-terroristen met paragliders over de zwaarst versterkte grens ter wereld, richtte daar verwoestingen aan en doodde 1.200 Israëliërs – acht uur lang volledig ongestoord, voordat zij door strijdkrachten van de IDF werden tegengehouden.

… of dat is althans de versie van de gebeurtenissen van 7 oktober die de Israëlische regering de wereld wil doen geloven. In werkelijkheid zit dit verhaal natuurlijk zo vol gaten dat het bij nader onderzoek volledig instort.

Tot deze gaten behoren alle vragen waarvan de antwoorden tot de conclusie zouden leiden dat de Israëlische regering vooraf van de aanval wist en deze toeliet – dat wil zeggen de “Let It Happen On Purpose” (LIHOP)-theorie. Bijvoorbeeld:

• Waarom negeerde de regering-Netanyahu herhaalde en gedetailleerde waarschuwingen voor de aanvallen van buitenlandse regeringen en zelfs van haar eigen inlichtingendiensten en strijdkrachten?

• Hoe slaagden de Hamas-strijders erin het enorme elektronische bewakingsnetwerk en de geautomatiseerde verdedigingsinstallaties langs de grens met de Gazastrook te omzeilen – verdedigingsinstallaties waarvan voormalige grenssoldaten beweren dat ze zo waren ingesteld dat ze zelfs zouden worden geactiveerd wanneer een kat het hek naderde?

• Waarom hadden de IDF-troepen uren nodig om te reageren en lieten zij in sommige gevallen kibboetsen tot acht uur lang onder actief vuur liggen voordat zij ingrepen om het gebied veilig te stellen?

• Waarom kregen IDF-soldaten die ochtend opdracht hun reguliere patrouilles op te schorten?

• Enzovoort, enzovoort.

Als u een serieuze, gedetailleerde, uitgebreid gedocumenteerde en zorgvuldig van bronnen voorziene diepgaande analyse wilt van wat er op 7 oktober werkelijk gebeurde, kunt u mijn video “Questions For Corbett” over dit onderwerp bekijken. Of, als u de versie van vijf minuten verkiest die is afgestemd op de aandachtsspanne van TikTok, alstublieft:

Wat bij dit verhaal echter belangrijk is om in gedachten te houden, is dat er voor deze gebeurtenissen niet alleen een LIHOP-verklaring bestaat, maar ook een MIHOP-verklaring (Made It Happen On Purpose – “opzettelijk veroorzaakt”). Kort gezegd: ten minste enkele Israëlische burgers die die dag het leven verloren, stierven doordat zij opzettelijk door Israëlische strijdkrachten onder vuur werden genomen.

Dit is geen samenzweringstheorie, maar officieel beleid van de Israëlische regering. Concreet is de Hannibal-richtlijn een officieel als geheim geclassificeerde militaire instructie die de IDF machtigt om zonder onderscheid dodelijk geweld te gebruiken om te voorkomen dat haar eigen soldaten door vijandelijke strijders worden ontvoerd. Met andere woorden: zij machtigt het Israëlische leger om zijn eigen mensen te doden in plaats van toe te staan dat zij worden ontvoerd.

De Hannibal-richtlijn werd in 2016 officieel ingetrokken, maar op 7 oktober 2023 opnieuw van kracht verklaard. En deze keer gaf zij IDF-commandanten de bevoegdheid om niet alleen Israëlische soldaten, maar ook Israëlische burgers te doden.

Ook hier gaat het niet om samenzweringstheorieën. In juli 2024 berichtte Haaretz dat documenten van de IDF en verklaringen van soldaten bevestigden dat de Hannibal-richtlijn die dag daadwerkelijk was toegepast. Dit werd later bevestigd door de toenmalige minister van Defensie Yoav Gallant.

The Times of Israel legt uit:

Natuurlijk heeft de Israëlische regering geen van de details bevestigd over haar besluit om die dag eigen landgenoten te doden. In plaats daarvan gebruikt zij de mist van de oorlog om de werkelijkheid van deze moorden te verhullen. De bron van The Times of Israel beweert dat er geen rechtstreeks bevel was gegeven om specifieke burgerdoelen te doden, omdat “men niet werkelijk kon weten of zulke personen zich in een voertuig bevonden”. De bron vervolgde echter: “Iedereen wist wat het betekende om geen voertuigen naar Gaza te laten terugkeren.”

Deze berichten verwijzen naar het geval van Efrat Katz, een 68-jarige bewoonster van de kibboets Nir Oz, wier dood op 7 oktober aanleiding gaf tot een militair onderzoek naar het incident door het Israëlische leger. Dit onderzoek kwam tot de conclusie dat Katz, die op dat moment door Hamas-strijders werd ontvoerd, door helikopters van de Israëlische luchtmacht onder vuur was genomen. Deze moord werd als aanvaardbaar beschouwd omdat “de bewakingssystemen van het leger Israëlische gijzelaars in rijdende voertuigen niet konden onderscheiden van Hamas-terroristen”.

The Times of Israel citeert bovendien een geval waarin een IDF-commandant “een tank opdracht gaf te schieten op een huis in de kibboets Be’eri, waar Hamas-terroristen 14 Israëliërs gegijzeld hielden”. Dit bevel leidde tot de dood van 13 van de gijzelaars.

Uiteindelijk is het twijfelachtig of we ooit precies zullen weten hoeveel van de Israëlische dodelijke slachtoffers van 7 oktober rechtstreeks het gevolg waren van beschietingen door het Israëlische leger. En gezien de gebruikelijke mogelijkheid tot geloofwaardige ontkenning in dergelijke gevechtssituaties zullen we zeker nooit te weten komen hoeveel van deze sterfgevallen opzettelijke moorden waren en niet onvermijdelijke “bijkomende schade”.

Gezien het feit echter dat Netanyahu de afgelopen drieënhalf jaar heeft doorgebracht met triomferen over de lijken van degenen die die dag werden vermoord, lijkt het redelijk te erkennen dat een bepaald deel van het bloed dat bij dit bloedbad werd vergoten, aan de handen van het Israëlische leger kleeft. En aangezien de terroristische aanslag van 7 oktober is gebruikt om de voortdurende Holocaust in Gaza te rechtvaardigen, eisen waarheid en gerechtigheid dat we het “falseflagkarakter” van deze gebeurtenis erkennen.

FLYDUBAI

 

We kennen het verhaal inmiddels allemaal.Op 29 september waarschuwde de onder druk staande Israëlische premier Benjamin Netanyahu dat “onze vijanden zullen proberen ons aan te vallen”, nog voordat op 27 oktober de Knessetverkiezingen in Israël plaatsvinden. En slechts één dag later sloegen Israëls vijanden inderdaad toe.

Om precies te zijn stak een Omaanse terrorist, verblind door zijn islamofascistische haat tegen het Joodse volk, de piloot van Flydubai-vlucht FZ 1073 op weg van Dubai naar Tel Aviv neer en bracht hij het vliegtuig in een suïcidale duikvlucht toen het het Israëlische luchtruim naderde. Terwijl het vliegtuig in minder dan twee minuten maar liefst 17.400 voet hoogte verloor, slaagden de passagiers van deze vlucht er – onder leiding van een moedige Israëlische loodgieter – op de een of andere manier in de cockpit binnen te dringen, de terrorist van de bedieningselementen weg te trekken en het vliegtuig weer horizontaal te laten vliegen. Vervolgens sprongen twee piloten die buiten dienst waren de cockpit binnen en landden zij het vliegtuig veilig in Saoedi-Arabië, waarmee zij iedereen aan boord redden.

Dat is een ongelooflijk verhaal. Zelfs onvoorstelbaar!

… en daarmee bedoel ik dat het noch geloofwaardig noch aannemelijk is.

Maar geloof mij niet zomaar op mijn woord. Kijk gewoon naar de poging van CBC om uit te leggen “Hoe een FlyDubai-vlucht tegen alle verwachtingen in een kapingspoging overleefde”, en neem telkens een slok tequila wanneer Andrew Chang het verhaal omschrijft als “schokkend”, “ongelooflijk”, “wonderbaarlijk”, “onwaarschijnlijk” of “onmogelijk”. (WAARSCHUWING: U zult aan alcoholvergiftiging sterven voordat de video is afgelopen.)

Dit verhaal is zelfs zo twijfelachtig dat Trump het niet kon navertellen zonder het belangrijke voorbehoud te maken: “Ik weet niet of het waar is, maar dat is het verhaal dat ik van Bibi [Netanyahu] heb gehoord.”

Maar waarom, o waarom, zou de opperbevelhebber zich zo moeten indekken?

Misschien komt dat doordat de dramatische gebeurtenissen tijdens deze vlucht de wetten van de natuurkunde en de bouwtechniek lijken te tarten. Volgens de als CSV-bestand te downloaden gegevenstabel van FlightRadar24 stortte het vliegtuig in minder dan 30 seconden maar liefst 16.150 voet naar beneden.

Kan een Boeing 737 Max 8 werkelijk zo’n drastische duikvlucht overleven? Volgens de piloten die CNN live aan het woord liet om (onbedoeld) het hele verhaal te weerleggen, lijkt een dergelijk scenario voor ervaren luchtvaartdeskundigen onvoorstelbaar.

Zoals beroepspiloot en vlieginstructeur Aaron Murphy in het onbedoeld onthullende fragment tegen CNN-presentatrice Erin Burnett zei: “Sommige cijfers die we aanvankelijk in de berichten zien, zijn voor mij onbegrijpelijk, want als je zo snel daalt, zal het vliegtuig volledig uiteenvallen.” Misschien omdat hij besefte wat hij zojuist had gezegd, voegde Murphy er snel aan toe: “De cijfers zullen dus zeker veranderen wanneer we het voorlopige rapport ontvangen”, waarmee hij toegaf dat het doel van elk onderzoek naar dit incident erin zal bestaan de cijfers te manipuleren om ze geloofwaardiger te maken.

Murphy was niet de enige die zijn ongeloof over deze bijzondere vliegmanoeuvre uitsprak. Luchtvaartveiligheidsdeskundige Steve Arroyo zei tegen AP: “Ik sta er gewoon versteld van dat het vliegtuig niet uit elkaar is gevallen”, en luchtvaartveiligheidsdeskundige Jeff Guzzetti was het daarmee eens: “Het is opmerkelijk dat ze uit deze duikvlucht konden komen.”

Wat het nog opmerkelijker maakt dat het vliegtuig zich uit zijn duikvlucht wist te herstellen, was dat de kracht die op het vliegtuig inwerkte daadwerkelijk groot genoeg was om het richtingsroer van de staart af te rukken. Dat de Israëlische piloten die buiten dienst waren en toevallig klaarstonden en in staat waren de controle over de vlucht over te nemen, het vliegtuig ondanks het ontbrekende richtingsroer en de lekkende hydraulische vloeistof konden landen, voegt aan dit sprookje nog een extra laag van onwaarschijnlijkheid toe.

O ja, en dan is er nog het hele absurde verhaal over hoe een Israëlische loodgieter, die nog nooit van zijn leven een vliegtuig had bestuurd, het vliegtuig tijdens deze onmogelijke duikvlucht weer onder controle wist te krijgen met behulp van de vaardigheden die hij had opgedaan door op televisie programma’s over onderzoeken naar vliegtuigongelukken te bekijken.

En dan is er nog het feit dat iemand aan boord er tijdens deze onvoorstelbaar steile duikvlucht überhaupt in slaagde ook maar in de buurt van de cockpit te komen.

En dan is er nog de vraag hoe verschillende passagiers er niet alleen in slaagden tijdens deze waanzin bij de cockpitdeur te blijven staan, maar ook het hele tafereel met hun mobiele telefoons te filmen.

Weet u, als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat er iets niet helemaal klopt aan dit verhaal.

… Maar maakt u zich geen zorgen, beste mensen! Israël heeft het incident onderzocht en vastgesteld dat de vermeende kaper en copiloot een (wacht even) “eenling” was; er valt hier dus niets meer te zien en niets wat door verder onderzoek naar de zaak nog aan het licht zou kunnen komen. U kunt allemaal het verhaal aanvaarden dat dit een absoluut authentieke (en zeer angstaanjagende) terroristische aanslag was, en weer verder leven in angst voor de islamitische boemannen die het altijd op ons gemunt hebben.

Want tenslotte – wanneer hebben de Israëliërs ooit gelogen over een terroristisch incident?

HET TERREURPARADIGMA DOORBREKEN

Het zou eigenlijk niet eens gezegd hoeven te worden, maar ik zeg het toch: Israël is geen uitzonderingsgeval onder de naties. Elke natie ter wereld, waaronder Canada, Rusland, Japan, Groot-Brittannië en (natuurlijk) de VS, heeft zich ooit schuldig gemaakt aan terroristische aanslagen onder valse vlag. Elk van deze landen zou het onderwerp kunnen zijn van een hoofdartikel zoals dit.

Maar juist nu Israël op basis van voortdurende provocaties onder valse vlag actief etnische zuiveringen uitvoert in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever, is het belangrijk dat we wijzen op de lange geschiedenis van de Israëliërs waarin terreur – met name terreur onder valse vlag – wordt ingezet om hun politieke doelen te bevorderen.

Als we er echter op vertrouwen dat Israëls politieke bondgenoten op deze geschiedenis zullen wijzen en deze “falseflagincidenten” zullen ontmaskeren als het bloedige politieke theater dat ze zijn, dan stellen we ons vertrouwen duidelijk in de verkeerde mensen.

Gelooft iemand in 2026 werkelijk dat Trump – die opnieuw heeft bevestigd dat Israël de “grootste bondgenoot” van de VS is en die zojuist een overeenkomst heeft ondertekend om de Israëliërs een militair hulppakket ter waarde van 2,8 miljard dollar te verstrekken, waaronder een hele reeks krachtige bommen van 2.000 pond – zich tegen Bibi en zijn leugens zal keren? Dezelfde Trump die zojuist tegenover de pers het “wonderbaarlijke” verhaal van de Israëlische loodgieter heeft herhaald – uitsluitend op basis van Bibi’s woord?

Nee, het antwoord op dit “falseflagraadsel” zal niet komen van mensen die op nog een van de moerasbewoners uit Washington (of Ottawa, Londen, Tokio of Moskou) stemmen, opdat die moedig opstaat en de wereld de waarheid vertelt. In werkelijkheid zal het probleem van falseflagterreur pas zijn opgelost wanneer mensen ophouden in deze misleiding te trappen. Zolang mensen zich na elke gewelddadige terroristische aanslag achter hun politieke leiders scharen, zal de falseflagtruc een doeltreffend wapen blijven in het arsenaal van deze kakistocraten.

Als er in dit alles één lichtpuntje is, dan is het dat nog nooit zo’n groot deel van het publiek bereid is geweest deze incidenten zo snel en in realtime ter discussie te stellen. De snelheid waarmee het Flydubai-verhaal online werd ontmaskerd, biedt tenslotte een sprankje hoop dat mensen niet meer in dezelfde oude misleidingstrucs zullen trappen als vroeger.

Misschien kunnen we door de geschiedenis van “falseflaggebeurtenissen”, zoals die hier zijn beschreven, te onderzoeken, de afweging veranderen die het in scène zetten van gewelddadige terroristische aanslagen zo aantrekkelijk maakt voor degenen die politieke machtsposities bekleden.

Tenslotte werkt “falseflagterreur” alleen wanneer we niet weten wie er werkelijk achter zit. Zodra we begrijpen hoe deze gebeurtenissen werken en weigeren politici en hun slaafse pers weg te laten komen met hun leugens over deze aanslagen, zullen de echte terroristen daardoor worden ontwapend.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het valse Israël: hoe het satanisme welig tiert in het Heilige Land

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: