Zijn blanken watjes? Enkele overwegingen over een zeer domme vraag

Toen ik begin vorige maand in Amerika was, kreeg ik een ongewenst exemplaar van de nieuwe Collected Essays of John Derbyshire, uitgegeven door Passage Press. Ik geef toe dat ik nog nooit van deze man had gehoord, en toen ik het boek doorbladerde en hier en daar wat stukjes las uit essays die al op VDare dot com waren gepubliceerd, vond ik niet veel dat mijn aandacht trok.

Ik kwam er wel achter dat Derbyshire begin 2010 de term ‘dissident right’ (dissident rechts) heeft gemunt. Ik heb die term altijd gehaat, vooral vanwege de zelfdramatiserende ondertoon, alsof het feit dat je tegenwoordig tot de semi-randgroep van rechts behoort, op de een of andere manier gelijkstaat aan het gevaarlijke bestaan van een criticus van het Sovjet- of Maoïstische regime. Mocht het je nog niet zijn opgevallen: veel rechtse mensen hebben een vervolgingscomplex dat wordt gevoed door gênant zelfdestructief gedrag en een ‘krabben-in-een-emmer’-mentaliteit: als ik hier niet uitkom, dan jij verdomme ook niet! Persoonlijk vind ik het geen goed idee om dergelijke waanideeën verder te voeden of officieel te bekrachtigen, schrijft Raw Egg Nationalist.

Er zijn natuurlijk echte dissidenten aan de rechterkant in de VS – mensen als Douglass Mackey bijvoorbeeld, die werd vervolgd op grond van een wet uit het tijdperk van de Reconstructie ter onderdrukking van kiezers, wegens de grote misdaad dat hij tijdens de verkiezingen memes over Hillary Clinton had getweet – en in het Verenigd Koninkrijk – kijk maar naar Sam Melia – en elders in de westerse wereld.

Joel Davis is niet iemand waar ik ooit om heb gegeven, maar hij is absoluut een dissident, die wordt achtervolgd door een tiranniek regime (de Australische regering) omdat hij standpunten inneemt die strikt verboten zijn Down Under, waar het water de verkeerde kant op draait. In 2022, toen ik te gast was in het Fox News-programma van Tucker Carlson, verscheen Joel plotseling in mijn inmiddels ter ziele gegane Telegram-chatgroep om me te provoceren door te zeggen dat hij teleurgesteld was dat ik mijn drie minuten roem niet had gebruikt om over een bepaalde rondtrekkende woestijnstam te praten. Ik wist niet helemaal zeker wat dat te maken had met dalende testosteronniveaus, maar goed.

Misschien was ik gewoon niet slim genoeg om het te zien?

Hoe dom en contraproductief ik zijn gedrag ook vind, het lijdt geen twijfel dat Joel Davis zijn fundamentele mensenrechten worden ontzegd terwijl hij achter slot en grendel zit, rechten die niet worden ontzegd aan de overlevende schutter van Bondi Beach, die 15 mensen doodde, waaronder een tienjarig kind, in de dodelijkste terreuraanslag ooit in Australië. Deze tweeledige rechtspraak, net als soortgelijke gevallen elders, laat ons precies zien wie de Australische regering echt vreest en welk soort gedrag zij wil ontmoedigen.

Ondanks het bestaan van de Mackeys, Melias en Joel Davises, geeft de term “dissident rechts” weinig weer van de realiteit van het leven van een gemiddelde Twitter-poster of Substack-auteur aan de rechterkant, de mensen die het label het meest enthousiast hebben omarmd. Als ik de keuze had, zou ik de term voorgoed afschaffen. Noem jezelf gewoon ‘rechts’ of ‘echt rechts’ – zoiets.

Ik ben nog steeds bezig met het boek van Derbyshire, maar ik ben eindelijk bij een essay aangekomen dat ik van begin tot eind heb gelezen. Het was de titel die me aansprak: ‘Zijn blanken watjes?’

Wat een vraag.

Eerlijk gezegd is het geen vraag die ik mezelf ooit heb gesteld – die mogelijkheid is nog nooit bij me opgekomen in de vele jaren dat ik terminaal online ben, noch in mijn pre-lapsarische toestand daarvoor – maar John Derbyshire heeft er duidelijk genoeg over nagedacht om er een heel essay over te schrijven.

Ik heb het boek al doorgegeven, dus ik kan het nu niet raadplegen om samen te vatten of precies te citeren wat hij zei, maar ik herinner me de kern: een litanie van zonden, voornamelijk van nalatigheid.

Waarom laten blanken zich zo systematisch uitsluiten en aanvallen op basis van hun huidskleur?

Waarom vechten ze niet terug?

Geen enkel ander ras zou zo’n behandeling tolereren. Zwarte mensen zouden dit niet accepteren. Erger nog, waarom vinden blanke mensen dat ze het verdienen om zo behandeld te worden?

Is het omdat ze watjes zijn?

Natuurlijk is dat niet zo.

Dit is een waarheid die zo vanzelfsprekend is dat ik niet eens de moeite neem om een gedetailleerd betoog te geven, alleen een paar gedachten en observaties.

Als blanken vandaag de dag een probleem hebben, dan is het dat zij het enige ras op aarde zijn dat volledige morele erkenning heeft gegeven aan alle andere rassen, dat gelooft dat er in feite maar één ras is, het menselijk ras, en dat we allemaal met elkaar kunnen opschieten als we met waardigheid en respect worden behandeld en gelijke rechten en kansen krijgen. Toen deze morele erkenning werd uitgebreid binnen de Europese samenlevingen, werkte dat min of meer prima, maar de uitbreiding van deze aannames buiten die grenzen, naar niet-Europeanen in het buitenland en in toenemende mate ook in eigen land, is een absolute ramp gebleken. Alle anderen zijn nog steeds koppig – ja, zelfs trots – etnocentrisch. Ze hebben er geen moeite mee om ons uit te buiten omdat we aardig voor hen zijn op manieren die ze zelf nooit, in geen miljoen jaar, zouden terugdoen, en wij blijven maar denken dat het de volgende keer anders zal zijn – of de volgende keer. Of de volgende keer.

Of de volgende keer…

Dit is natuurlijk niet het hele verhaal. Verre van dat. Het is ook waar dat blanken, meer dan enig ander ras in de geschiedenis, onderworpen zijn aan zowel indirecte – d.w.z. psychologische – als directe onderdrukking, die tot doel heeft te voorkomen dat er een gevoel van raciaal bewustzijn en eigenbelang ontstaat, en dat deze inzichten op een zinvolle manier worden toegepast.

Je zou kunnen zeggen dat de hele naoorlogse orde juist is opgezet om dit te voorkomen.

Iemand op Twitter – ik denk dat het Charls Carroll was, bekend van Million Dollar Extreme – zei dat wanneer zwarte mensen boos worden, ze andere zwarte mensen bevechten, maar wanneer blanke mensen boos worden, ze uiteindelijk tegenover de 101st Airborne komen te staan – zoals blanke zuiderlingen deden toen hen onder schot de desegregatie werd opgelegd. Ik vind dat een vrij goede manier om het te verwoorden.

Behalve dat het niet alleen het leger en de politie zijn. Het zijn ook de scholen en universiteiten, de bedrijven, de mainstream media, Hollywood en Netflix, beroemdheden, de kerken, de VN – die allemaal tegen blanken zeggen dat ze niets hebben om trots op te zijn als blanken, dat de blanke geschiedenis en cultuur een unieke verzameling van morele misstanden is en dat de blanke cultuur niet eens bestaat; dat de toekomst van de mensheid afhangt van hun eigen zelfverloochening, die ze moeten versnellen door interraciale huwelijken of door zich gewoon helemaal niet voort te planten. Die laatste optie wordt meestal als de beste voorgesteld.

En toch zijn Europa, Amerika en het Westen nog steeds vol patriottische mannen en vrouwen van alle leeftijden, die allemaal worstelen om de controle over hun landen en hun lot terug te krijgen, ondanks de meest monsterlijke tegenstand.

Een paar dagen geleden stond ik weer bij het graf van Napoleon in Parijs en zag ik hoe een jonge Fransman een enkele witte roos neerlegde voor de enorme sarcofaag van paars kwarts. Tweehonderd jaar geleden zou die jongeman de keizer misschien hebben gevolgd in de veldslagen bij Marengo, Austerlitz of Borodino; misschien zou hij zijn omgekomen tijdens de ijskoude terugtocht uit Moskou of in de laatste adem van de Honderd Dagen, in de modder bij Waterloo. Europa slaapt niet.

John Derbyshire uitte zijn twijfels in ieder geval vijftien jaar geleden, toen het essay werd geschreven, en niet vandaag, wanneer je dergelijke sentimenten het meest waarschijnlijk tegenkomt op Twitter van aandachtzoekers als Andrew Tate.

Het was opvallend hoe Tate binnen enkele uren na zijn vernederende recente nederlaag in de boksring tegen “Chase da Moor”, een voormalige reality-tv-ster zonder wereldtitels in het kickboksen en zonder Bugatti’s op zijn naam, weer begon te schelden op blanke mensen. Het was alsof Tate de aandacht moest afleiden van de verwoestende klap die zijn geloofwaardigheid als “Top G” had gekregen – dus besloot hij natuurlijk om blanke mensen grotere watjes te noemen dan hijzelf, om de woede en verontwaardiging uit te melken.

Onderzoek toont aan dat kinderen van gemengd ras vaak te maken hebben met een diepe identiteitscrisis, omdat ze noch het een, noch het ander zijn: in het geval van Tate zijn ze noch blank (zoals hun moeder), noch zwart (zoals hun vader). Daardoor hebben velen de neiging zich te veel te identificeren met de ene helft in plaats van de andere. Andrew Tate identificeert zich te veel met zijn vader, een man die, zoals zoveel zwarte vaders, zijn kinderen in de steek liet en hen, op de zeldzame momenten dat hij aanwezig was, vernederde, kleineerde en mishandelde.

Dus als een kind van gemengd ras zoals Andrew Tate zegt dat blanken watjes zijn, kan ik niet anders dan denken dat hij eigenlijk tegen zichzelf praat, en tegen de helft van zijn afkomst die hij koste wat kost wil ontkennen. Het deel dat wordt vertegenwoordigd door de moeder die wel bij hem bleef om hem te verzorgen en te beschermen, en aan wie hij veel meer te danken heeft dan aan zijn onbetrouwbare vader, de “schaakgrootmeester”. Het deel dat hij niet kan erkennen, omdat hij het niet kan respecteren.

Merk op dat Barack Obama ook nooit over zijn blanke moeder spreekt. Het is precies hetzelfde verhaal.

Uiteindelijk komt Derbyshire uit zijn dip en schrijft hij zijn crisis van raciaal zelfvertrouwen toe aan ‘etnomasochisme’. Hij sluit het essay af met de opmerking dat hij ‘zijn geest moet disciplineren’ of iets dergelijks. Ik ben het daar volledig mee eens.

We hebben allemaal momenten van twijfel aan onszelf, maar ik denk dat die meestal beter niet op papier kunnen worden gezet. Nee, blanken zijn geen watjes. Maar heb je ooit overwogen dat je er misschien een bent?

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Alexander Dugin: Lessen uit het Westen, gebroken door immigratie

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: