Michail Gorbatsjov in gesprek over de Duitse eenwording met Hans-Dietrich Genscher en Helmut Kohl in Rusland, 15 juli 1990. Foto: Bundesbildstelle / Presseund Informationsamt der Bundesregierung.

In 2007 klaagde de Russische president Vladimir Poetin: “Wat is er gebeurd met de beloften die onze westerse partners na de ontbinding van het Warschaupact hebben gedaan? Waar zijn die verklaringen vandaag? Niemand herinnert ze zich zelfs maar. Maar ik zal mij permitteren dit publiek eraan te herinneren wat er gezegd is. Ik zou de toespraak willen citeren van de secretaris-generaal van de NAVO, de heer Woerner, in Brussel op 17 mei 1990. Hij zei toen dat: “Het feit dat wij bereid zijn geen NAVO-leger buiten het Duitse grondgebied te plaatsen, geeft de Sovjet-Unie een stevige veiligheidsgarantie. Waar zijn die garanties?” schrijft Ted Snider.

Poetin citeerde correct. Hij had er aan toe kunnen voegen, zoals wij uit pas gedeclassificeerde documenten weten, dat Woerner ook “benadrukte dat de NAVO-Raad en hij tegen de uitbreiding van de NAVO zijn (13 van de 16 NAVO-leden steunen dit standpunt).” De secretaris-generaal van de NAVO verzekerde de Russen op 1 juli 1991 ook dat hij, tijdens een komende ontmoeting met de Poolse Lech Walesa en de Roemeense Ion Iliescu, “zich zal verzetten tegen de toetreding van Polen en Roemenië tot de NAVO, en eerder werd dit verklaard tegenover Hongarije en Tsjecho-Slowakije” (document 30).

Velen hebben Poetin beschuldigd van historisch revisionisme en ontkend dat het Westen Rusland ooit beloofd heeft dat, als een verenigd Duitsland tot de NAVO zou mogen toetreden, de NAVO zich niet naar het oosten zou uitbreiden. Maar, zoals uit deze drie citaten van het hoogste niveau van de NAVO blijkt, stellen de gedeclassificeerde documenten onomstotelijk vast dat de NAVO loog toen zij in een rapport uit 2014 zei: “Een dergelijke belofte is niet gedaan, en er is nooit enig bewijs geleverd om de beweringen van Rusland te staven.”

Minister van Buitenlandse Zaken James Baker heeft ook volgehouden dat een dergelijke belofte niet gedaan is. Op 9 februari 1990 stelde Baker Gorbatsjov voor de beroemde keuze: “Ik wil u een vraag stellen, en u hoeft die nu niet te beantwoorden. Stel dat de eenwording plaatsvindt, wat zou u dan verkiezen: een verenigd Duitsland buiten de NAVO, absoluut onafhankelijk en zonder Amerikaanse troepen; of een verenigd Duitsland dat zijn banden met de NAVO behoudt, maar met de garantie dat de jurisdictie of de troepen van de NAVO zich niet zullen uitbreiden ten oosten van de huidige grens?”

Baker heeft deze verklaring afgedaan, door ze te categoriseren als slechts een hypothetische vraag. Maar de volgende verklaring van Baker, die eerder niet in het citaat was opgenomen, maar nu door het documentaire verslag weer in het script is geplaatst, weerlegt die bewering. Nadat Gorbatsjov de vraag van Baker beantwoord heeft met de woorden: “Het spreekt vanzelf dat een uitbreiding van de NAVO-zone niet aanvaardbaar is,” antwoordt Baker categorisch: “Daar zijn wij het mee eens” (document 6).

Er zijn nog vier andere gedeclassificeerde verklaringen die nu het bewijs tegen Baker’s bewering hard maken. De belangrijkste is Bakers eigen interpretatie van zijn vraag aan Gorbatsjov indertijd. Op een persconferentie onmiddellijk na deze meest cruciale ontmoeting met Gorbatsjov, kondigde Baker aan dat de “jurisdictie van de NAVO niet naar het oosten zou worden verplaatst.”

Het tweede is dat, terwijl Baker een ontmoeting had met Gorbatsjov, plaatsvervangend nationaal veiligheidsadviseur Robert Gates dezelfde vraag stelde aan KGB-leider Vladimir Kryuchkov in duidelijk niet-hypothetische bewoordingen. Hij vroeg Kryuchkov wat hij dacht van het “voorstel volgens hetwelk een verenigd Duitsland met de NAVO geassocieerd zou worden, maar waarbij de NAVO-troepen niet verder naar het oosten zouden trekken dan nu het geval is?” Gates voegde er toen aan toe: “Het lijkt ons een goed voorstel” (document 7).

959 Oekraïense militanten gaven zich tot nu toe over in Azovstal-fabriek - Leugenaar Zelensky noemt het een humanitaire missie onder toezicht van Oekraïne

Het derde is dat Baker op dezelfde dag dezelfde vraag stelde aan de Sovjet-minister van Buitenlandse Zaken Eduard Sjevardnadze. Hij vroeg of er “een uitkomst zou kunnen zijn die zou garanderen dat er geen NAVO-troepen in het oostelijk deel van Duitsland zouden zijn. In feite zou daar een absoluut verbod op kunnen komen.” Hoe heeft Baker dat aanbod bedoeld? In Not One Inch meldt M.E. Sarotte dat Baker in zijn eigen aantekeningen schreef: “Eindresultaat: Herenigd Ger. Verankerd in een veranderde (polit.) NAVO – waarvan de juris. niet naar het oosten zou worden verplaatst!” Volgens een nu gedeclassificeerd memorandum van het Ministerie van Buitenlandse Zaken over hun gesprek, had Baker in dit gesprek reeds Sjevardnadze verzekerd dat “Er natuurlijk ijzersterke garanties zouden moeten zijn dat de jurisdictie of de strijdkrachten van de NAVO niet naar het oosten zouden opschuiven” (document 4).

Tenslotte, volgens een gedeclassificeerd memorandum van het State Department over het gesprek, op nog dezelfde drukke dag, zei Baker tegen Gorbatsjov en Sjevardnadze, in het geheel niet in de vorm van een vraag, dat “als wij een aanwezigheid handhaven in een Duitsland dat deel uitmaakt van de NAVO, er geen uitbreiding zou zijn van de jurisdictie van de NAVO voor strijdkrachten van de NAVO één centimeter naar het oosten” (document 5).

Hoewel dit de belangrijkste toezeggingen van minister Baker zijn, zijn het niet zijn enige toezeggingen. Op 18 mei 1990 zei Baker tegen Gorbatsjov tijdens een ontmoeting in Moskou: “Ik wilde benadrukken dat ons beleid er niet op gericht is Oost-Europa van de Sovjet-Unie af te scheiden” (document 18). En nog eens, op 12 februari 1990, wordt de belofte gedaan. Volgens aantekeningen die voor Sjevardnadze gemaakt werden op de Open Skies Conferentie in Ottawa, zei Baker tegen Gorbatsjov dat “als H[erenigd] G[ermany] in de NAVO blijft, wij er voor moeten zorgen dat haar jurisdictie niet naar het Oosten wordt uitgebreid” (document 10).

Baker’s verzekeringen aan Gorbatsjov en Sjevardnadze werden bevestigd en gedeeld door het Ministerie van Buitenlandse Zaken, dat op 13 februari 1990 de VS-ambassades liet weten dat “[de minister] duidelijk heeft gemaakt dat “wij een verenigd Duitsland binnen de NAVO steunden, maar dat wij bereid waren ervoor te zorgen dat de militaire aanwezigheid van de NAVO zich niet verder naar het oosten zou uitstrekken.”

Een onderzoek van het State Department uit 1996 door John Herbst en John Kornblum werd niet alleen officieel Amerikaans beleid, maar, volgens Sarotte “vanwege het officiële imprimatur en de brede verspreiding … hielp het de Amerikaanse houding te vormen ten opzichte van de controverse over wat er nu precies gezegd was  … “Herbst en Kornblum kwamen tot de conclusie dat de verzekeringen die gegeven waren geen rechtskracht hadden. Zij konden dit oordeel vellen door de mondelinge beloften los te koppelen van de schriftelijke documenten, waarin “geen melding wordt gemaakt van NAVO-implementaties buiten de grenzen van Duitsland.”

In het onderzoek werd niet ontkend dat er gesproken toezeggingen waren gedaan. En geen enkele Russische ambtenaar heeft ooit beweerd dat ze in de documenten geschreven stonden; in feite hebben ze betreurd dat ze dat niet waren. Maar schriftelijke overeenkomsten kunnen ook verbroken worden, en de staat van dienst van de VS wat betreft het nakomen van schriftelijke beloften is niet veel beter dan zijn staat van dienst wat betreft het nakomen van mondelinge beloften, zoals blijkt uit het verbreken door Trump van de JCPOA-kernovereenkomst met Iran en de veelvuldige schendingen door Biden van de gezamenlijke communiqués die met China over Taiwan ondertekend zijn. Die staat van dienst bracht Poetin ertoe om op 21 december 2021 te klagen dat “wij heel goed weten dat zelfs wettelijke garanties niet volledig waterdicht kunnen zijn, omdat de Verenigde Staten zich gemakkelijk terugtrekken uit elk internationaal verdrag dat voor hen niet meer interessant is…”

Het onderscheid waarop Herbst en Kornblum zich beroepen is een juridische drogredenering. In “Deal or No Deal? The End of the Cold War and the U.S. Offer to Limit NATO Expansion,” betoogt Joshua R. Itzkowitz Shifrinson dat mondelinge overeenkomsten juridisch bindend kunnen zijn en dat “analisten al lang begrepen hebben dat staten geen formele overeenkomsten nodig hebben om hun toekomstverwachtingen op te baseren.” Mondelinge overeenkomsten zijn het fundament van de diplomatie. Shifrinson betoogt dat informele afspraken belangrijk zijn voor de politiek en dat zij bijzonder belangrijk waren voor de diplomatie tussen de VS en Rusland tijdens de Koude Oorlog. Als voorbeelden noemt hij de oplossing van de Cubaanse raketcrisis door middel van informele mondelinge afspraken en de “orde in de Koude Oorlog [die] ontstond uit stilzwijgende initiatieven van de VS en de Sovjet-Unie in de jaren vijftig en zestig, die de twee partijen hielpen manieren te vinden om naast elkaar te bestaan.” Mondelinge afspraken tussen de VS en Rusland “waren er in overvloed tijdens de Koude Oorlog,” zegt Shifrinson. Vertrouwen op gesproken beloften uit 1990 was niets nieuws.

Nederlands parlementslid: "Dit zijn vreemde tijden die helaas nog zullen verergeren"

Bovendien kunnen mondelinge overeenkomsten, zegt Shifrinson, “een bindende overeenkomst vormen, mits de ene partij iets van waarde opgeeft als tegenprestatie” voor wat de andere partij in ruil daarvoor belooft. Gorbatsjov heeft de beloften van Baker zeker zo opgevat, want hij stemde ermee in dat een verenigd Duitsland door de NAVO zou worden opgenomen, in ruil voor de “ijzersterke” garantie dat de NAVO zich niet verder naar het oosten zou uitbreiden. Pas na deze gesprekken met Baker stemde Gorbatsjov in met de Duitse hereniging en opneming in de NAVO. De belofte “geen duimbreed” was de voorwaarde voor Gorbatsjov om in te stemmen met een verenigd Duitsland in de NAVO. In zijn memoires noemde Gorbatsjov zijn gesprek van 9 februari met Baker het moment dat “de weg vrijmaakte voor een compromis.”

En de beloften van Baker waren niet de enige beloften die aan Rusland werden gedaan. Er kwamen verzekeringen van het hoogste niveau van de NAVO en van Robert Gates, die, in tegenstelling tot Baker en de NAVO, nooit bedrog pleegde over zijn beloften. In juli 2000 bekritiseerde Gates “het doordrukken van de uitbreiding van de NAVO naar het oosten [in de jaren negentig], terwijl Gorbatsjov en anderen de indruk kregen dat dat niet zou gebeuren.”

Dezelfde beloften werden gedaan door de leiders van verschillende andere naties. Op 15 juli 1996 verklaarde de huidige minister van Buitenlandse Zaken Jevgeni Primakov, die “het materiaal uit 1990 en 1991 in onze archieven had bekeken,” volgens Sarotte: “Het was duidelijk . … dat Baker, Kohl en de Britse en Franse leiders John Major en François Mitterrand allen Gorbatsjov verteld hadden dat geen enkel land dat het Warschaupact zou verlaten tot de NAVO zou toetreden – dat de NAVO geen centimeter dichter bij Rusland zou komen.”

Belangrijk is dat diezelfde beloften door Duitse functionarissen werden gedaan. De West-Duitse kanselier Helmut Kohl ontmoette Gorbatsjov de dag na Baker, op 10 februari. Hij verzekerde Gorbatsjov dat “de NAVO haar grondgebied natuurlijk niet zou kunnen uitbreiden tot het huidige grondgebied van de DDR [Oost-Duitsland].” Nog duidelijker zei hij tegen Gorbatsjov dat “wij van mening zijn dat de NAVO haar werkterrein niet moet uitbreiden” (document 9). Tegelijkertijd zei de West-Duitse minister van Buitenlandse Zaken Hans-Dietrich Genscher scherp tegen Sjevardnadze: “Voor ons is het duidelijk: de NAVO zal zich niet uitbreiden naar het Oosten.”

Op 5 maart 1991 noteerde de Britse ambassadeur in Rusland Rodric Braithwaite in zijn dagboek dat toen de Russische minister van Defensie Dmitri Yazov had gezegd dat hij “bezorgd was dat de Tsjechen, Polen en Hongaren bij de NAVO zouden komen”, de Britse premier John “Major hem verzekerde dat er niets van dien aard zou gebeuren” (document 28). Toen Yazov Major specifiek vroeg naar “de plannen van de NAVO in de regio,” zei de Britse premier hem dat hij “zelf geen omstandigheden nu of in de toekomst voorzag waarin Oost Europese landen lid van de NAVO zouden worden” (doc. 28). Op 26 maart 1991 deelde de Britse minister van Buitenlandse Zaken Douglas Hurd aan de Sovjet-minister van Buitenlandse Zaken Aleksandr Bessmertnykh mee dat “er bij de NAVO geen plannen zijn om de landen van Oost- en Midden-Europa in de een of andere vorm in de NAVO op te nemen” (document 28). In een artikel van juli 2016 schrijft Braithwaite dat “de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken James Baker op 9 februari 1990 verklaarde: “Wij zijn van mening dat het overleg en de besprekingen in het kader van het 2+4 mechanisme een garantie moeten geven dat de hereniging van Duitsland niet zal leiden tot een uitbreiding van de militaire organisatie van de NAVO naar het Oosten”.

De duidelijkheid van het documentaire verslag is ook vandaag nog relevant, omdat het aangeeft dat wanneer Rusland spreekt over een definitieve rode lijn bij de uitbreiding van de NAVO tot in Oekraïne en tot aan de grens van Rusland en over de beloften van het Westen dat noch de jurisdictie noch de strijdkrachten van de NAVO zich tot buiten de grenzen van Duitsland zouden uitbreiden, zij zich niet bezighouden met historisch revisionisme zoals het Westen beschuldigt, maar echte existentiële angsten uiten en legitieme verwachtingen uitspreken dat het Westen de beloften die het gedaan heeft, zal nakomen in ruil voor de nakoming door Rusland van de belofte die het tijdens die onderhandelingen van 1990 en 1991 gedaan heeft.

Russisch leger zegt bedankt: Duits oorlogsmaterieel voor Oekraïne al na drie dagen verloren - huurlingen vluchten massaal

Copyright © 2022 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

OEKRAÏNE CONFLICT DOSSIER

Poetin aan de Nieuwe Wereld Orde: Je hebt nog niets gezien



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

6 REACTIES

  1. De psychopaten in Washington hebben allemaal geheugenverlies ze kunnen net zoals Rutte het publiek voorhoud geen actieve herinneringen hebben aan eerder gedane afspraken, ook de zuiplap Jeltsin heeft zich laten praten of hij was er niet met zijn benevelde verstand erbij, valt nog mee dat Poetin hem hem gewoon op een zijspoor zette, Boris Jeltsin een hervormer, meer zelfs dan Gorbatsjov zijn persoonlijke plafond bleek wat te laag te zijn om een plaats in de geschiedenis kunnen verzekeren.

    Duitsland wordt voor de 3e keer vernietigd (economisch gezien hangt Nederland als een aap op de rug van Duitsland af) door de vijand binnen het Duitse parlement en externe vijanden zoals de Angelo zionistische Nazi Bilderberg vazallen die nog steeds de natte droom van Winston Churchill keer op keer beleven, operation unthinkable en operation dropshot om Rusland te vernietigen. Ik vraag mij af met wat voor smoes de EU leiders komen wanneer bekend is gemaakt aan het grote publiek dat Rusland, Oekraïne gedenazificeerd en gedemilitariseerd heeft. Einde mededeling.

  2. Vraag het de Indianen stammen in Amerika maar.
    De VS hebben een lange geschiedenis in het verbreken van zowel mondelinge beloftes als schriftelijke verdragen. Net als Rusland trapten zij er telkens weer in. Met als resultaat dat zij uiteindelijk verdwenen.
    Dat tuig is gewoonweg niet te vertrouwen.

    (Ik kon het reaguren hier niet laten)

    • Zie hoe ze de Koerden in steek lieten in Syrie; enervoorin Irak, zie hoe ze nodeloos oorlogen begonnen in MO en Noord Afrika, zie wat ze probeerden in de Oekraine…

      Het is niet Rusland dat een gevaar is, maar USA, NATO en EU. De laatste 3 willen WO3, bij voorkeur een atoom oorlog.

  3. Waarom zou Rusland bang zijn dat de Navo landen hem zullen aanvallen de Amerikanen zijn er nu achter aan het komen dat het menens is met Putin en dat die niet bang is om terug te slaan dat had de EU en USA niet verwacht maar wel stilletjes gehoopt om de wereldbevolking sneller te reduceren naar 4 miljard of nog minder het vervelende is dat alle landen tot de tanden bewapend zijn en dat er geen mens meer overblijft op deze ellendige aardkloot waar de mens zich sinds het zijn teken van leven op deze aardkloot zich onder elkaar hebben willen afmaken Alle oorlogen zijn begonnen doordat landen zich bedreigt voelden

  4. Waarom zou Rusland bang zijn dat de Navo landen hem zullen aanvallen de Amerikanen zijn er nu achter aan het komen dat het menens is met Putin

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here