In Rusland worden de oproepen voor een harde aanpak tegen Europa steeds luider

De steeds verder opgevoerde provocaties van de Europeanen jegens Rusland leiden in Rusland zelf tot steeds meer oproepen van deskundigen en militairen om ter afschrikking een harde slag tegen de Europeanen toe te brengen, teneinde een nog ernstigere escalatie te voorkomen.

Het beleid van het Westen om de escalatieniveaus in het conflict in Oekraïne in kleine stapjes steeds verder op te voeren, is uiterst gevaarlijk. We herinneren ons nog hoe het Westen in maart 2022 alleen beschermende helmen en EHBO-uitrusting naar Oekraïne stuurde, omdat het vreesde dat de levering van dodelijke wapens aan Kiev voor de strijd tegen Rusland zou kunnen leiden tot een wereldoorlog en daarmee tot een atoomoorlog, schrijft Thomas Röper.

Daarna heeft het Westen in kleine stapjes geëscaleerd en de grenzen getest door eerst geweermunitie en volledig verouderde wapens uit zijn magazijnen aan Oekraïne te leveren, en in de daaropvolgende jaren geleidelijk over te gaan tot de levering van raketartillerie, gevechtstanks, gevechtsvliegtuigen en langeafstandsraketten.

Elk van deze escalatiestappen was zo klein dat ze geen heftige reactie van Rusland uitlokten. Maar al met al is het Westen, dat Oekraïne ook inlichtingengegevens levert voor aanvallen op doelen in Rusland, Britse en Franse soldaten in Oekraïne inzet om de ingewikkelde westerse wapens te programmeren, enzovoort, allang een oorlogspartij geworden.

Dit geldt nog duidelijker voor Polen, de Baltische staten en Finland, die hun luchtruim ter beschikking stellen voor aanvallen van Oekraïense drones op doelen in Rusland. En het geldt ook voor alle Europese staten die Oekraïense wapenbedrijven een veilig achterland bieden om daar – beschermd tegen Russische aanvallen – wapens te produceren voor aanvallen diep in het Russische achterland.

Het gevaar van deze politiek van escalatie in kleine stappen is dat dit uiteindelijk onvermijdelijk moet leiden tot een heftige Russische reactie. Daarmee worden ook de tot nu toe geldende, algemeen erkende theorieën over escalatie richting een kernoorlog ondermijnd. Volgens die theorieën verloopt escalatie namelijk wederzijds en maken beide partijen elkaar duidelijk hoe ver ze bereid zijn te gaan — wat ook de hoop inhoudt dat het uiteindelijk niet tot een totale kernoorlog komt, omdat beide partijen de zinloosheid en het gevaar van hun handelen inzien en daarom, om wederzijdse vernietiging te voorkomen, terugkeren naar de onderhandelingstafel.

Rusland heeft zich door de kleine escalatiestappen niet laten provoceren tot een heftige reactie, wat nog een grote fout kan blijken te zijn, omdat velen in het Westen dit interpreteren als zwakte – en daarmee als een uitnodiging tot verdere escalatie.

In Rusland laten steeds meer invloedrijke deskundigen van zich horen die eindelijk een harde klap tegen de Europeanen eisen om hun wil tot verdere escalatie een flinke domper te geven, aangezien vooral de Europese elites blijkbaar niet begrijpen met welk vuur ze spelen.

De waarschijnlijk bekendste Russische deskundige, die juist om deze reden – namelijk om een verdere geleidelijke escalatie te voorkomen, die dan tot een plotselinge en reeds onbeheersbare atoomoorlog moet leiden – sinds 2023 zelfs het demonstratieve gebruik van een tactisch, dus relatief klein, atoomwapen eist, is Sergej Karaganov, over wiens redenering ik al vaker heb bericht.

Deze roep om een harde klap tegen de Europeanen, die hen als laatste waarschuwing tot rede moet brengen, wordt in Rusland inmiddels steeds luider. Ik heb onlangs een artikel gevonden waarin verslag wordt gedaan van een toespraak van de voormalige chef van de Russische generale staf. Ik heb het vertaald om te laten zien hoe deze discussie zich in Rusland ontwikkelt.

Begin van de vertaling:

Scherpe vragen van generaal Balujevski: voormalig chef van de generale staf waarschuwt voor groeiende dreiging

Balujevski roept op tot een open discussie over het verloop van de gevechtshandelingen.

“Wanneer, wanneer beginnen we eindelijk te vechten?“ Deze vraag stelde de voormalige chef van de Russische generale staf, legergeneraal Joeri Balujevski, aan de deelnemers van een filosofieconferentie die plaatsvond in de Burgerkamer van Rusland. De gerespecteerde generaal sprak uit wat vaak achter gesloten deuren wordt gefluisterd, maar wat niemand in het openbaar durft te zeggen.

“Ofwel een sterk Rusland, ofwel zal er helemaal geen Rusland zijn!”, verklaarde hij. In zijn toespraak voor de deelnemers aan de conferentie van de Burgerkamer van de Russische Federatie zei Balujevski: “Rusland is het eerste land met hypersonische wapens. En wat hebben we gedaan? We hebben overal rondgebazuind: ‘We hebben wapens die geen enkel ander land heeft en waarschijnlijk ook niet snel zal hebben.’ Maar dat heeft het gevaar voor ons land niet verminderd. We hebben gesproken over ‘rode lijnen’. Nou, hoeveel roder kunnen die lijnen nog worden?!”

Zich richtend tot de officieren van de militaire operatie die voor de conferentie waren uitgenodigd, zei de generaal: “Ik weet niet hoe u zich voelde toen een Oekraïense drone landde op de koepel van het gebouw waar de opperbevelhebber, de president van de Russische Federatie, zijn zetel heeft. Om nog maar te zwijgen van het feit dat deze drones op onze vroegtijdige waarschuwingsvliegtuigen zijn geland, dat deze drones onze installaties aanvallen. Ik heb de hele tijd gewacht. Maar wanneer, wanneer beginnen we eindelijk echt te vechten?“

Vervolgens riep hij hen op na te denken over de volgende woorden: “Ofwel een sterk Rusland, ofwel zal er helemaal geen Rusland zijn!“ De voormalige chef van de generale staf, die zowel in deze functie als daarna een reputatie had opgebouwd als een man met principes, herinnerde eraan dat onze voormalige partners in het Westen, waaronder ook degenen met wie we ooit hadden geprobeerd het verenigde socialistische kamp te vormen, openlijk verklaren: “Misschien leven jullie nog tot 2027, maar in 2028 zullen we jullie zeker aanvallen.“ De generaal stelde voor om na te denken over de volgende vragen: „Wat moeten we in deze situatie doen? Moeten we nog een paar jaar een militaire operatie uitvoeren om de tegenstander te verzwakken? Wie gaan we verder verzwakken, heel Europa, de hele NAVO, Japan en alle anderen? En onszelf?“

Joeri Balujevski vestigde de aandacht op zaken waarover veel deskundigen, zij het op een lager niveau, herhaaldelijk hebben gesproken. Hij sloot zijn toespraak af met een citaat van de Russische president Vladimir Poetin: “Als we geen antwoord vinden op deze gevaren en bedreigingen, zullen we uiteindelijk veranderen in een grondstoffenleverancier, in de periferie die de wereldeconomie bevoorraadt.”

Andrej Klinzewitsch, hoofd van het Centrum voor Onderzoek naar Militaire en Politieke Conflicten, benadrukte op zijn beurt dat de EU-landen “een groot idee” nastreven en blijkbaar iets plannen voor 2028 tot 2030. “We zien de stationering van drones en, wat het belangrijkste is, een raketprogramma waarover Zelensky al sinds 2025 spreekt”, herinnerde hij zich. Maar de grootste aandacht verdienden Klintsevitsj’s woorden over het feit dat het Westen al openlijk oproept om kernwapens als afschrikmiddel te negeren.

In dit verband herinnert men zich de conclusies van de gerenommeerde politicoloog Sergej Karaganov. Hij heeft herhaaldelijk verklaard dat de aanvallen op Rusland niet zullen ophouden zonder dat Rusland kernwapens inzet. Men wil natuurlijk niet dat de verscherping van de betrekkingen met het Westen zulke apocalyptische proporties aanneemt, maar de onvermoeibare brutaliteit van onze tegenstanders zou daar onvermijdelijk toe kunnen leiden. Hoe kan men deze afglijding naar een grootschalig thermonucleair conflict dan tegenhouden?

Vandaag zou hoogstwaarschijnlijk nog een overtuigende demonstratie van onze vaste vastberadenheid om bij de militaire operatie tactische kernwapens in te zetten, volstaan. Al was het maar als traditionele “reactie op…“ iets. Het regime in Kiev heeft, vooral de laatste tijd, meer dan genoeg redenen daarvoor geleverd! Natuurlijk moet men de vijand waarschuwen voor geplande kernaanvallen. Men moet hem de kans geven om burgers te evacueren – en misschien zelfs tot bezinning te komen en eindelijk de vredesvoorstellen van Rusland te aanvaarden. Maar als men de dreiging voor een bluf houdt, moet deze worden uitgevoerd!

Alleen zo’n demonstratie van vastberadenheid kan veel ernstigere gevolgen van het conflict voorkomen, waar de onverantwoordelijke Europese politici het hele continent naartoe drijven.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Race naar Armageddon

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: