Waarom neo-Crassus zich wanhopig aan ZIJN deal moet vastklampen – Pepe Escobar

Een van mijn recente columns over Hoe Iran zijn multipolaire doorbraak tot stand bracht lokte serieuze reacties uit van vooraanstaande, ouderwetse inlichtingenfunctionarissen van de Amerikaanse ‘Deep State’, die nu actief zijn in de internationale zakenwereld. Ik ontving een samenhangend, gedetailleerd verslag over wat volgens hen de belangrijkste reden is voor president Trump om het Memorandum of Understanding (MoU) met Iran te ondertekenen, dat hij koortsachtig presenteert als zijn akkoord.

Zoals een van deze bronnen het onomwonden verwoordde: “Het belangrijkste punt dat je over het hoofd ziet, is dat Trump doodsbang was omdat 15 juni nog maar 60 dagen verwijderd was van de definitieve uitputting van de wereldwijde oliereserves, wat zou leiden tot de volledige ondergang van Donald J. Trump. Dat is de enige reden voor zijn ommezwaai. Als hij nog veel langer had gewacht, zou hij tegen 15 augustus zo in de knel zitten dat hij zich niet meer zou kunnen herstellen. En dat kan sowieso nog gebeuren,” schrijft Pepe Escobar.

De bron verwees naar een gedetailleerde risicobeoordeling waarin de harde gegevens wijzen op half augustus 2026 als “het moment waarop de VS wettelijk verplicht zijn de nooddumping te stoppen. Wanneer die kraan dichtgaat, zal het wereldwijde tekort aan olie onmiddellijk met miljoenen vaten per dag toenemen, wat een wereldwijde crisis zal veroorzaken.”

Ook al onderneemt hij nu misschien actie, niets is zeker voor Trump. De bronnen merken op dat “ten eerste zou hij (de Republikeinen) de verkiezingen in de eerste week van november verliezen. Vervolgens zouden de Democraten hem afzetten. En daarna zou hij ten onder gaan aan rechtszaken en al zijn geld verliezen.”

Ver voorbij het lot dat de zelfbenoemde neo-Crassus te wachten staat, benadrukken de bronnen vooral dat “de 60 tot 90 dagen die we momenteel nog hebben, niet alleen een timer is voor de fysieke olievoorraden in de grond; het is de resterende lont van de grootste kredietbubbel in de geschiedenis van de mensheid.”

Dat brengt ons opnieuw bij de ‘Rosebud’ in dit epos van Orson Welles-formaat: de Straat van Hormuz, die voor alle praktische doeleinden vrijwel gesloten blijft.

De bronnen wijzen degenen die willen luisteren er zorgvuldig op dat

Welkom dus bij de huidige structurele schaakpartij met ultrahoge inzet – die natuurlijk vlak voor de start volledig door Teheran is gemanipuleerd.

De “opstand van de slaven”

De bronnen merken op dat “hoewel geruchten over olie à 700 dollar per vat vaak worden gebruikt in geopolitieke machtsspelletjes op hoog niveau om de ernst van de knelpunt te benadrukken, de daadwerkelijke analytische prognoses van de grote investeringsbanken gematigder zijn, hoewel nog steeds zeer alarmerend. ”

Laten we beginnen met Goldman Sachs: “In hun officiële updates over grondstoffenonderzoek na de escalatie waarschuwde Goldman Sachs dat een langdurige, totale blokkade van de Straat van Hormuz de prijs van Brent-ruwe olie snel boven de 100 dollar per vat zou kunnen duwen en de grens van 150 dollar realistisch op de proef zou kunnen stellen.”

Cruciaal is dat de bronnen volhouden dat “een nauwkeurige blik op de operationele gegevens onthult dat het absolute breekpunt van het systeem – en de lont van de derivatenbom – zich waarschijnlijk tegen medio augustus 2026 zal voordoen.”

Hier komt het samenspel in beeld tussen de fysieke uitputting van de Amerikaanse Strategische Petroleumreserve (SPR), de werkelijke, praktische grenzen van de olieprijs en de angstaanjagende, verborgen derivatenmarkt ter waarde van twee biljard dollar. De bronnen analyseren dit samenspel als een sterk gesynchroniseerd eindspel.

Laten we het samenvatten. Eind mei 2026, slechts een maand geleden, was de SPR leeggetrokken tot 365,1 miljoen vaten, “het laagste operationele niveau in meer dan 40 jaar“.

Nu de Straat van Hormuz vrijwel gesloten is — mede door de blokkade van Trump — spreekt men ervan dat de VS momenteel in historisch tempo zijn Strategische Petroleumreserve aanspreekt: 1,41 miljoen vaten per dag (bijna 10 miljoen vaten per week), om de prijzen kunstmatig laag te houden.

Dan komt “het cruciale beleidscijfer om in de gaten te houden”. Dat is niet “nul vaten”, maar in feite 243 miljoen vaten. Waarom? Omdat het Ministerie van Eeuwige Oorlogen heeft verklaard dat het terugbrengen van de reserve tot onder de 243 miljoen vaten het Amerikaanse vermogen om oorlog te voeren expliciet aantast.

Opnieuw verwijzen de bronnen naar hun analyse: bij het huidige tempo van 1,41 miljoen vaten per dag zouden de VS hun discretionaire buffer van 122 miljoen vaten in precies 86 dagen opgebruiken.

In hun risicobeoordeling kozen de bronnen ervoor om uit te gaan van 60 dagen – rekening houdend met mogelijke infrastructuurstoringen of een toegenomen militair verbruik. Zo komen we uit op half augustus 2026 als het breekpunt.

En dat is nog niet alles. De bronnen merken op dat “de prijzen gemakkelijk de historische pieken van 2008 en 2022 zouden kunnen doorbreken als tekorten aan geraffineerde producten een kettingreactie van stilleggingen in de Europese en Aziatische industriesectoren zouden veroorzaken. Een bedrag van meerdere honderden dollars, zoals 700 dollar, wordt echter algemeen beschouwd als een theoretisch maximum dat de wereldwijde vraag onmiddellijk zou vernietigen en de gehele internationale financiële architectuur zou doen instorten voordat het ooit houdbaar zou kunnen zijn.”

Nogmaals: Teheran heeft dat allemaal tot in de puntjes uitgespeeld. Noem het tol of doorvoerheffingen voor elke tanker die door hun territoriale wateren in de Perzische Golf wil varen; wat telt is dat Teheran de westerse sancties de facto heeft omzeild. De bronnen merken op dat “de verklaring van Washington dat dit ‘onaanvaardbaar’ is, weinig heeft gedaan om wereldwijde rederijen ervan te weerhouden stilletjes de heffingen te betalen om inbeslagname te voorkomen.”

Dus wanneer we te maken krijgen met een scenario waarin de SPR uitgeput raakt en de Straat van Hormuz nog steeds geblokkeerd is, “zullen de prijzen explosief stijgen tot boven de records van 2008 en de grens van 150 tot 200 dollar per vat testen.”

Bij die drempel “ondergaat de reële economie onmiddellijk een ineenstorting van de vraag. Luchtvaartmaatschappijen blijven aan de grond, scheepvaartnetwerken komen tot stilstand en de industriële productie ligt stil. De prijs kan fysiek geen 700 dollar volhouden, omdat de wereldwijde economische machine die de olie gebruikt bij 200 dollar uit elkaar zal vallen, waardoor het verbruik tot bijna nul zal dalen.”

En hier komen we bij de crux: “Het gevaar ligt niet in het prijskaartje zelf, maar in het feit dat de prijsstijging de structurele ineenstorting van de onderliggende schuldstructuur zal veroorzaken”.

Trump, Crassus, pijlen en drones

Zijn de VS – en de wereldeconomie – uit de gevarenzone als het op een oorlog aankomt waarvoor Trump zelf groen licht heeft gegeven?

Dat hangt af van waar het huidige, uitgebreide kabuki-spel rond het memorandum van overeenstemming tussen Pakistan en Zwitserland toe zal leiden. De olie stroomt nog steeds niet vrij uit de Straat van Hormuz. En de SPR raakt steeds verder uitgeput.

Neo-Crassus – geneigd tot apocalyptische tirades en onophoudelijke dreigementen om Iran te bombarderen – kan het zich simpelweg niet veroorloven dat de SPR opraakt. Toch is dat wat er zal gebeuren als de doorvoer via Hormuz niet eerder vroeg dan laat weer volledig vrij komt te stromen. En het is Teheran dat de doorvoer controleert, niet War-a-Lago.

Ofwel houdt neo-Crassus zich in, ofwel wordt hij mogelijk zelfs verantwoordelijk voor een wereldwijde crisis die verband houdt met een wijdverspreide implosie van staatsschulden.

Zelfs gehersenspoelde kuddes schapen op westerse weiden worden zich er nu van bewust hoe het machtige Romeinse Rijk in 53 v.Chr. in de Slag bij Carrhae verloor van de Parthen/Perzen. Rome trok destijds Azië binnen in de overtuiging dat Parthië/Perzië zou bezwijken onder het gewicht van hun macht.

Carrhae was een schoolvoorbeeld van asymmetrie – of ‘gedecentraliseerd mozaïek’, om de Perzische tactiek uit het begin van de 21e eeuw te citeren. Het Parthische leger stond onder bevel van generaal Surena – de generaal Soleimani van die tijd – die, in plaats van een conventionele veldslag aan te gaan (denk aan Irak in beide Golfoorlogen), de Parthische cavalerie inzette om de Romeinen te omsingelen en golf na golf pijlen af te vuren, de drones van die tijd.

De Parthen raakten nooit zonder munitie, omdat kamelenkaravanen die achter het slagveld stonden te wachten in een mum van tijd verse pijlen aanvoerden. Het spervuur hield nooit op. Het machtige Romeinse leger verloor zijn samenhang en raakte enorm gedemoraliseerd.

Crassus was ervan uitgegaan dat de Parthen uiteindelijk zonder pijlen zouden komen te zitten en tot een gevecht van man tot man gedwongen zouden worden. Dat gebeurde niet. Crassus zelf werd uiteindelijk gedood tijdens een mislukte onderhandeling.

Die ernstige strategische nederlaag vernietigde de mythe van de Romeinse onoverwinnelijkheid – net zoals de oorlog van 2026 voorgoed alle mythen rond het grootste leger in de geschiedenis van de melkwegstelsels vernietigde.

De geschiedenis leert ons dat het mogelijk was een oorlog te ontwerpen met behulp van Perzische pijlen die specifiek bedoeld waren om Crassus en de Romeinse legioenen te vernietigen.

En als een spiegelbeeld daarvan hebben we zojuist een oorlog gezien waarbij Perzische drones en een gedecentraliseerd mozaïek werden ingezet, specifiek bedoeld om de imperiale armada te verstikken die werd aangevoerd door een neo-Crassus die openlijk een laag-bij-de-grondse afpersings- en beschermingspraktijk runde en werkte namens een georganiseerd misdaadsyndicaat dat banden heeft met een doodscultus.

Zijn zielige karkas zal de wereld nog even blijven belasten. Moge hij daarbij de wereldeconomie niet vernietigen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Waar het memorandum van overeenstemming tussen Iran en de VS eigenlijk over gaat – Pepe Escobar

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: