De ‘Oekraïnisering’ van Europa is al begonnen

Drones, escalatie en herbewapening: het in Oekraïne geteste model wordt een continentale norm. Een verkenning van de ‘Oekraïnisering’ van Europa en het groeiende risico op een conflict waaruit geen terugkeer mogelijk is.

In de nacht van 28 op 29 mei trof een drone een flatgebouw in Galați, in het zuidoosten van Roemenië, waarbij twee mensen gewond raakten. Een Russische Shahed-drone, zeggen functionarissen in Boekarest. Niet waar, antwoordt Moskou. Het scenario is bekend. Maar deze keer is er iets onherroepelijk veranderd, en de kranten en de organische intellectuelen van de Herbewapeningpartij doen alsof ze het niet zien, schrijft Pino Cabras.

Net als elke grote oorlog van de afgelopen jaren herorganiseert ook deze zich rond de drone. Niet zozeer als een aanvullend wapen, maar als een zwaartekrachtsysteem waarrond tactieken, strategieën, logistiek, commandostructuren en zelfs het internationaal recht worden hervormd. Het probleem is niet langer of een drone een grens overschrijdt, maar wie erin slaagt de politieke interpretatie van de gebeurtenis op te leggen. En al jaren wordt die politieke interpretatie opgelegd door de NAVO, met de enthousiaste medeplichtigheid van premier-butlers, onderdanige presidenten van de republiek en een mediasysteem dat met open mond naar de drone van Galați staart, terwijl het zorgvuldig de ogen sluit voor de systematische, grootschalige oorlogsmisdaden van de Epstein-coalitie, van Gaza tot Rafah, van de massamoord op burgers tot de bloedbaden onder journalisten en humanitaire hulpverleners.

De Baltische kwestie is veelzeggend. In Letland hadden twee Oekraïense drones olie-installaties in het land aangevallen, wat leidde tot de val van de regering-Siliņa. De Baltische autoriteiten kozen voor een formule van dubbele waarheid: ze schreven het incident toe aan de gevolgen van de Russische oorlog, terwijl ze vermeden de macro-operationele verantwoordelijkheid van Oekraïne centraal te stellen. Een staatsleugen, die zonder met de ogen te knipperen door de Atlantische pers werd geaccepteerd. Von der Leyen en Metsola maakten van de losgeslagen Oekraïense drones een bewijs van de “Russische dreiging”. Analisi Difesa, een van de weinige sites die nog aan echte journalistiek doet, noemde dit schouwspel bij zijn juiste naam: een circus. Diezelfde von der Leyen die schreeuwde om de vier doden als gevolg van de Russische vergeldingsaanval, liet – in goed gezelschap van bijna alle westerse media – systematisch na om zelfs maar het bloedbad van Starobelsk te vermelden, waarbij tientallen studenten door Kiev zelf werden afgeslacht. Drie aanvalsgolven, waarbij 16 drones dezelfde locatie troffen. Het was dus geen ongeluk, maar een afschuwelijke, criminele en opzettelijke provocatie. Voor Ursula is alles in orde.

Maar Rusland speelt niet langer de rol van geduldige waarnemer. De NAVO is niet langer het “achterland” van het conflict: het is een aanvalscorridor, een AI-begeleider, een leverancier van strategische doelwitaanwijzingen, een oorlogvoerende partij in alles behalve de naam. Als Moskou duidelijk maakt dat de Baltische regio een operationeel kanaal is geworden voor Oekraïense invallen, zou het kunnen reageren met middelen die aansluiten bij zijn traditie van geleidelijke druk, tot en met spiegelincidenten die nuttig zijn om een boodschap over te brengen zonder formeel de drempel van een open oorlog met het Bondgenootschap te overschrijden. En na Galați is dat moment nog dichterbij gekomen.

De prijs voor dit proces is tot nu toe door Oekraïne betaald, vooral sinds 2014 op catastrofale wijze: de bevolking is bijna gehalveerd, elke intermediaire instantie die het oude pluralistische post-Sovjetweefsel trachtte te behouden is gemarginaliseerd, en de kern van de staat is omgevormd tot een militair platform dat gespecialiseerd is in oorlogsvoering tegen Rusland. De Zelenskysfeer is in feite een “super-Gladio”: een structuur die in stand wordt gehouden door internationale geldstromen, bureaucratische solidariteit en geconsolideerde organisatorische netwerken, en die zelfs de vernietiging van de staat die haar formeel herbergt, kan overleven. Een parasitair en hypercorrupt model dat wordt gepresenteerd als heroïsch verzet. In werkelijkheid: het laboratorium voor de nieuwe vorm van militaire reorganisatie van Europa. Daarom spreek ik vaak, en met goede reden, over de Oekraïnisering van Europa.

En nu wil dat laboratorium uitbreiden. Hele Europese politieke klassen offeren energiezekerheid, decennialange industriële tradities, grondwettelijke rechten en sociale begrotingen op aan het altaar van militair avonturisme. Duitsland, dat na de Koude Oorlog Europese middelen had ontvangen om zijn militaire industrie om te vormen tot civiele doeleinden, doet nu precies het tegenovergestelde en sleept het continent mee in zijn kielzog. Merz, Von der Leyen, Kallas: een driemanschap – of triumviraat – dat niet weet, of doet alsof het niet weet, wat het overschrijden van de nucleaire drempel betekent.

Er is ook een les die geen van deze figuren lijkt te hebben geleerd: die van Iran. Wanneer een macht een existentiële dreiging waarneemt, zijn er geen taboe-militaire bases meer. Er is geen “bondgenootschappelijk grondgebied” meer dat ertoe doet. Iraanse aanvallen hebben aangetoond dat de doctrine van asymmetrische reactie kan toeslaan waar en hoe ze wil, waarbij elk afschrikkingssysteem dat voor een ander tijdperk is ontworpen, wordt omzeild. Deze les toepassen op Rusland – een kernmacht met veruit superieure afleveringscapaciteiten – betekent begrijpen dat escalatie geen schaakbord is waarop beheersbare stukken worden verplaatst. Het is een glibberige helling naar de afgrond.

Jeffrey Sachs heeft bondskanselier Merz een brief geschreven waarin hij drie decennia aan fouten opsomt: de uitbreiding van de NAVO, de steun aan de heersende klasse die de helft van de politieke bevolking van Oekraïne heeft gemarginaliseerd, en de gemanipuleerde Minsk-onderhandelingen die alleen dienden om Kiev te herbewapenen. Zijn conclusie: de tijd is volledig op. Wie de oorlog nu nog kan stoppen, is Duitsland, maar juist Duitsland wil deze oorlog het allermeest. De enige hoop, volgens Sachs, is dat het vooruitzicht op een voldoende traumatische botsing een noodrem in werking zou kunnen stellen, voordat er geen rem meer overblijft om aan te trekken.

Daarom nodig ik iedereen uit om de wetsvoorstel te ondertekenen dat tot doel heeft de Italiaanse Republiek om te vormen tot een neutraal land dat de automatische mechanismen weigert die het zouden kunnen vernietigen.

Ondertussen vliegen de drones. Boven Galați, boven de Oostzee, boven het verdoofde geweten van een continent dat zijn toekomst heeft gedelegeerd aan lakeien die geen oog hebben voor geschiedenis, geografie en de werkelijke machtsverhoudingen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Gebroken en verslagen: de Europese Commissie van Ursula von der Leyen is een zinkend schip

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: